„En wat zegt je oom daarvan?” informeerde JacK. „Te oordcelen naar de verschillende dingen, die hij me bij onze laatste ontmoeting jgezegd heeft, denkt hij, dat je bij hem in de zaak zult komen." „Dat denkt hij op het oogenblik nog," zei ik. „Gisteravond hebben we het twee uur achter elkaar over niet anders gehad." „En, doe je 't, of doe je 't niet? Ik zou 't maar doen — als de ouwe heer uitknijpt, erf jij zijn millioentjes." „Daar voel ik niets voor," weerde ik af. „Ik ben meer dan tevreden met wat ik heb, en zoo gauw ik behoorlijk uitgerust ben en de bacterietjes in mijn bloed uitgewerkt hebben, koop ik een chic zeiljacht en ga een reis om de wereld doen. Zoo nu en dan een eetlepel beschaving, dat gaat, maar ik ben niet van plan om voor de rest van mijn leven in Londen, in zoon vieze papierfabriek, opgesloten te zitten." „Misschien heb je gelijk," zei Jack — „de ouwe heer zal je toch wel behoorlijk wat nalaten Hij heeft alleen maar dat eene nichtje en die zit er al warmpjes in." „Die is schatrijk — een van de rijkste erfgenamen van Engeland," zei ik. „Als je in de eerste zes jaar niet ingepalmd wordt, huwelijk ik haar aan jou uit. Ze zou voor ministersvrouw geknipt zijn." Jack schudde het hoofd. „Nee, jongetje," zei hij. „Over zes jaar ben ik vier-en-dertig." „Hindert niet," troostte ik hem. nElsie is geweldig oud voor haar leeftijd en jij bent dan nog wel in staat naar de St. Peter te strompelen." Op dat oogenblik dook de deftige figuur van Gustave naast me op. „Misschien willen de heeren het menu zien, dat de chef samengesteld heeft," zei hij verontschuldigend, „'t Is aan den eenvoudigen kant, maar als monsieur ontberingen heeft moeten doorstaan —" Hij tooverde een kaartje uit zijn mouw te voorschijn en legde het voor Jack neer. Jack bestudeerde het met gepaste belangstelling en schoof het. mij toe. Het menu luidde als volgt: Sole au Vin Blanc. Gebraden eendvogel. Petits Pois. Pommes Nouvelles. Pêche Melba. Oeufs Madère: „De chef is een gedaehten-lezerl" zei ik goedkeurend. „Van zoon menu heb ik de laatste drie jaar eiken avond gedroomd." Er was iets van waar en diep gevoel in den klank van mijn stem en Gustave hoorde het. Hij keek verheerlijkt en maakte een tweede buiging. „Ah, monsieur." zei hij, „als we hier eiken dag maar een paar ontdekkingsreizigers kregen, 't Is bepaald een genoegen om voor iemand, die van kokosnoten geleefd heeft, een menu samen te stellen." „Jij boft, zeg," zei Jack, toen we weer alleen waren. „Je hebt het hart van Gustave gestolen en let op, wat ik je zeg, daar kun je nog pleizier van beleven. Ik ken niemand in Londen met wien ik liever vriend zou willen zijn, dan met hem." „Wel bedankt voor de „tip"," zei ik dankbaar. „Er is trouwens nog heel wat meer, dat ik weten moet. Als je zoo lang weg geweest bent, is de hulp van een competenten chaperon absoluut een vereischte." „Ik maak me over jou niet bezorgd," zei Jack. „Voor zoover ik me herinner ben je altijd wel in staat geweest voor jezelf te zorgen. Of je moest sinds Cambridge sterk veranderd zijn!" De naam Cambridge werkte als een tooverwoord en ontsloot de poort voor een lange rij wederzijdsohe herinneringen, die opgehaald en besproken werden en aanleiding waren tot zoovéél vragen, dat het einde van den maaltijd er was, vóór de helft beantwoord Had kannen worden. We waren ïn Hetzelfde Jaar ge-i promoveerd, maar daarna hadden onze wegen zich gescheiden. Jack had als advocaat voor strafzaken van het eerste oogenblik af succes gehad en geen jaar na zijn promotie had hij, als het slachtoffer van een sensationeele verkiezings-campagne, zijn intrede in het Lagerhuis gedaan. Ik had een aanbod, om deel van een expeditie, georganiseerd door het Braziliaansche Gouvernement, uit te maken, met heide handen aangenomen en bij den even tragischen als onver-i wachten dood van onzen chef was ik in zijn plaats getreden en had daardoor, op nog geen dertigjarigeji leeftijd, de verantwoordelijkheid op me genomen voor een onderneming, die langzamerhand de belangstelling van heel de beschaafde wereld verworven had. Mijn werk had me anderhalf jaar in de onherbergzaamste gedeelten van de binnenlanden gehouden en dus was het niet te verwonderen, dat ik na al dien tijd van gedwongen eenzaamheid, ernaar snakte t€» weten te komen wat er met al mijn vrienden en kennissen gebeurd was. Ik had geen beteren berichtgever kunnen treffen dan Jack Knight. Hij kende half Londen en daar praten, om zoo te zeggen, zijn liefhebberij was, verloren zijn verhalen niets aan kleur en inhoud. We zaten in de hal te rooken en koffie te drinken, toen hij opeens, met een schuldig gezicht, zijn horloge te voorschijn haalde. „Wel drommel — ik moet weg!" kondigde hij aan. „'t Is bijna tien uur en ik heb beloofd om half in het Huis te zijn." „Dan ben je voor een politicus nog niets te laat," stelde ik hem gerust. „En wanneer zien we elkaar wéér, Jack? Morgen, weer hier? En om denzelfden tijd?" „'t Zal niet gaan," gaf hij spijtig ten antwoord. „Ik ben de heele week bezet. Misschien dat ik Vrijdagavond bij Sir Joseph kan komen hij heeft een soort van miniatuur-concert georganiseerd — Bonnovitch en Hyslop Jij bent er waarschijnlijk ook?" „Ik ben er vast en zeker ook," zei ik. „De fuif is om zoo te zeggen, speciaal voor mij in elkaar gedraaid." „Kijk dan naar me uit," zei Jack. „Dan treffen we elkaar daar Maar a propos, wat ga je nu doen? Geen zin er in om naar 't Huis mee te gaan?" Ik schudde het hoofd. „De dokter heeft me alle opwinding verboden," zei ik. „Ik denk, dat ik maar eens voor een verzetje naar een bioscoop ga." Hij. stond lachend op. „Ga mee dam" zei hij. „Ik zet je op Leieester Square af en dan kjun je daar de aanplakbiljetten bewonderen en een keuze doen." Ongeveer vijf minuten later stond ik ivoor een smakeloos maar helder verlicht gebouw, dat den weidschen naam van „Cinema de Luxe" droeg. Naast den ingang prijkte een geweldig-groot aanplakbiljet jnet — aan den eenen kant — een juffrouw in een nachtjapon, die met boeien aan den muur vastgeklonken was erop, en — aan den anderen — een luguberen meneer in avondcostuum, die een kooi, waarin een grinnikende gek gevangen zat, met een grijns van voldoening opensloot. Dat leek een veelbelovende situatie en dus beklom ik de stoep, ging door het glazen tourniquet naar binnen en meldde me voor het plaats-bureau aan. Daar kreeg ik te hooren, dat het geheele „huis" uitverkocht was. ~'t Spijt me heel erg, meneer, maar ik heb niet één plaats meer. Alleen nog maar een paar loges, en die moeten heelemaal genomen worden." „Hoeveel zijn die?" vroeg ik kort. „Twintig gulden per loge," was het antwoord. „Als u er een hebben wil, bent u nog juist op tijd voor de hoofdfilm." Twintig gulden vond ik wel een beetje te veel van het goede, maar daar ik voor de keuze stond: betalen 6! ergens anders mijn fortuin Beproeven, betaalde ÏK. Ten slotte had ik pas een inkamentje van achttien duizend per jaar geërfd en het lot, dat de jonge dame ïn de nachtjapon wachtte, leek een veelbelovend probleem. Ik gaf den suppoost mijn kaartje; de man scheurde een stukje eraf, ging me door een donkere, halfcirkelvormige gang voor en deed een deur voor me open. De ruimte achter de deur was een kleine loge, juist groot genoeg voor twee en dank zij artistiek gedrapeerde gordijnen aan weerskanten zóó donker, dat een inzittende, practisch genomen, van een ander gedeelte van de zaal niet te zien was. Ik gooide mijn jas over de leuning van een van de stoelen en ging zoo zitten, dat ik het tooneel goed kon zien. Voor het oogenblik was het doek donker en het eenige licht — een lamp in het orkest — goot haar schijnsel uit over een jong meisje vóór den vleugel, die haar gehoor onthaalde op een temperamentvolle vertolking van de Prelude van Rachmaninoff. Behalve het feit, dat ze buitengewoon knap was, had ze iets, dat onmiddellijk mijn aandacht trok. Zooals ze daar zat, jong en slank, heel bleek en eenvoudig in het zwart, paste ze al bijzonder slecht in haar omgeving. Ze had geen enkele van de trucs en aanwensels, die een beroeps-pianiste kenmerken; ze maakte geen overdreven gebaren en schonk niet de minste aandacht aan haar gehoor; te oordcelen naar haar manier van doen, had. het er even goed niet kunnen zijn. Met even gebogen hoofd, in een houding, die sprak van groote concentratie op de muziek, speelde ze voort tot een plotseling licht worden van het scherm een volgend gedeelte van het programma aankondigde. Toen bracht ze, met een paar handig uitgevonden aceoorden, blijkbaar speciaal bedacht voor dat doel, de prelude ten einde en bleef met haar handen gevouwen in haar schoot zitten. Tegen den donkeren achtergrond bleven haar blanke armen en bleek gezichtje nog juist zichtbaar. Ik maakte mijn oogen met moeite van haar los en keek naar het scherm, waar een voorstelling van typisch Engelsch landleven, typisch van een Los Angeles-standpunt, te genieten viel. De heldin zat in een charmante japon van gebloemd mousseline en een luifélhoed in een weitje een koe te melken en even rechts van haar stond de held, een krachtige jonge boer, een aanmoedigende melodie — aanmoedigend voor de koe of hef meisje — op een banjo te tokkelen. Deze idyllische s