boter is er de strijd tusschen West-Europa en het Amerikaan6ohe werelddeel op het gebied der productie van tarwe en bacon, benevens de strijd tusschen West-Europa en het Zuidelijk Wereldhalfrond op het gebied van boter, kaas en melkproducten. De heer Frietema maakte in dit verband een opmerking, welke wij op deze plaats reeds zoo vaak hebben geuit en die aanleiding was, om in onze weekrubriek af en toe cijfers er over te geven, n.l. dat het onverklaarbaar is, dat men hier niet veel meer belang steit in hetgeen onze groote concurrenten in Australië en Nieuw-Zeeland op de wereldbotermarkt doen en dat we niet eens precies laten onderzoeken, wat er van die zijde nog allemaal te verwachten is! Men moet van zijn concurrenten trachten te leeren en men moet hen in elk geval in de gaten houden. Er zijn nog meer voorbeelden, b.v. van biet tegen riet, enz. en dit alles kan geen aanleiding zijn tot optimisme. En dit wordt er — afgezien van de internationale verhoudingen cm spanningen (invoerrechten, invoerbeperkingen, betailingsbelemmeringen, streven naar zelfvoorziening, politieke en ideologische tegenstellingen, oorlogedreiging enz.) — niet beter op, wanneer men b.v. ziet, dat in Friesland nog 30 procent van de koeien niet op productie wordt gecontroleerd, in Gelderland en Overijsel 75 procent, in Noord Holland 80 en in andere provincies zelfs 90 procent. Daar ligt nog een wijd arbeidsveld open en eigenlijk is het beschamend, dat er niet alles uit het bedrijf wordt gehaald, wat er in zit, ter verlaging van p_e productiekosten. Het zelfde geldt itn zeer vele gevallen voor rationeele voedering en bemesting enz. Wat de boter betreft, zijn we er ook nog lang niet. De kwaliteit kan nog worden verbeterd en de verwerkingskosten van de melk kunnen nog worden verlaagd. Waarom gaat er zoo weinig Nederlandsche kaas naar Engeland? Kan een goede propaganda daarin geen verandering brengen? Moet de magere kaas niet aan banden worden gelegd? Tenslotte d>rong Dr. Frietema er op aan, dat de Nederlands-he boeren zich open zullen stellen voor de verbijsterend snelle ontwikkeling van dezen tijd. Het nieuwe moet geprobeerd en geleerd worden; de bedrij _- methodes moeten worden aangepast aan de nieuwe mogelijkheden, opdat de productiekosten worden verlaagd. Zeer zeker, dat is natuurlijk allemaal erg goed en wenschelijk maar om tot loonende bedrijfsuiikometen te komen, zal er heel wat meer moeten gaan veranderen, niet in onze bedrijfsvoering, maar in de wereld om ons heen. En wat dan tenslotte ons eigen landje betreft, met zijn groote bevolkingsdichtheid en landhonger, wat geeft het, of door allerlei vormen van bedrijfsraüonalisatie pte productiekosten wat omlaag worden gedrukt, wanneer dan de koop- en pachtprijzen van het land tot ver boven het economisch verantwoorde peil worden opgezet? SJOERD ÜT IT FEAN. --- Een Amerikaansch onderzoek naar vitamine A in kaas. Nederlandsche harde soorten bovenaan. Aan de Agricultural University, gelegen in den Amerikaanschen staat Nebraska, hebben twee onderzoekers. Hatkaway en Davis, een onderzoek ingesteld naar hot gehalte aan vitaminen A bij 22 kaassoorten. Hoewel bij elk daarvan aanzienlijke schommelingen voorkwamen, kon men toch een vrij algemeen geldend getal vaststellen en enkele interessante conclusies trekken. Bij het onderzoek bleek, dat het gehalte aan vitamine A toeneemt met het vetgehalte, hetgeen zijn verklaring vindt in de omstandigheid, dat het vitamine A (evenals vitamine D), dat voorkomt in melk, gebonden is aan het daarin aanwezige vet, zoodat de daaruit bereide producten, die rijk zijn aan melkvet, (natuurboter, volvette en 40 + kaas) dus tevens een beduidend gehalte aan beide vitaminen hebben. Indien men de gevonden hoeveelheden in de harde kaassoorten vergelijkt, dan ziet men, dat de Nederlandsche soorten bovenaan staan: Edammer 12, Goudsche Kaas 11, Cheddar 10; deze getallen geven het aantal eenheden van de Amerikaansche Artsenijbereiding aan. Van de zachte soorten, welke veel meer uiteen liepen, worden genoemd: Roquefort 18, Oamembert 16, Neufch_tel s—lo en Limburger 5—6. --- Maai vroeg! Als een lezer dit opschrift ziet, zal hij misschien zeggen: „Dan moot er ook maar wat zijn, dat gemaaid kan worden." En dan lijkt het momenteel niet erg gunstig. Op vele plaatsen is het land. dat voor hooien was bestemd, reeds aan de koeien gegeven en daar kan dus van vroeg maaien geen sprake zijn. Doch ook dit voorjaar blijkt weer, dat de perceelen, die vroeg een flinke bemesting hebben ontvangen, in 't bijzonder stikstof, er goed voorstaan. Deze landen doen het goed, ondanks het minder gunstige weer. Maar we weten allen, welken invloed eenige warme dagen kunnen hebben. Als het weer omslaat, kunnen we wellicht van een ovorrompelenden grasgroei spreken. Op de meeste boerderijen staat de maaimachine al gereed om den arbeid aan te vangen, terwijl anderen reeds met inkuilen zijn begonnen. Dit laatste vinden we uitstekend, want over 't algemeen is de zonnewarmte in Mei nog te onvoldoende om van het geile, jonge gras hooi te bereiden. En kuilvoer komt in den winter steeds van pas. We meenen zelfs opgemerkt te hebben, dat er de laatste jaren steeds meer gekuild wordt. We hebben veehouders gesproken, die bijna uitsluitend ingekuild gras hadden gevoerd, zonder daarvan eenig nadeel te ondervinden. Ongetwijfeld staat deze meerdere ensilage in verband met de hoogere intensiteit van het veehoudersbedrijf. De kunstmest is in verhouding niet zoo in prijs gestegen als het krachtvoer en dus is het rationeel om door een grooter kunstmestgebruik meer voer in het eigen bedrijf te winnen. En wie den bodem intensiever gaat gebruiken, moet wel inkuilen. Jammer is het, dat de verliezen bij de oude methode zoo groot zijn; 40—50 % van het eiwit gaat verloren. De Finsche methode weet dat verlies aardig te beperken, maar ook die wijze van werken brengt bezwaren mee, waardoor ze nog maar op enkele bedrijven toepassing vindt. Anderen kuilen in met suiker, 2—3 % en meer, maar deze methode is duur. Wel heeft ze voor, dat de toegevoegde suiker ook voedingswaarde bezit, wat met gezegd kan worden van het A.1.V.-zuur. --- ONZE LEVENDE HAVE. --- DE WEZEL. Dit watervlugge diertje, is even roofgierig en bloeddorstig, als het sierlijk is gevormd. Alle mogelijke kleine zoogdieren en vogels rekent hij tot zijn prooi. Zelfs wordt er verteld, dat hij er niet van terugschrikt, om schapen en geiten aan te vallen, die hij hangende bij voorkeur aan den hals, bloed af zou drinken. Ondanks al deze slechte eigenschappen, is het een fraai roovertje, en hij die een of meer wezels eens mag gadeslaan in de natuur, heeft geen slechten dag. --- Letten we op de tweede snede. dan zien we, dat die het eerst verschijnt op een perceel, dat in een vroeg stadium gemaaid is. leder weet wel, dat bij vergroeid gras of bij gras, dat gemakkelijk legert, zooals bij geknikte vossestaart, de stoppel langen tijd zoo liggen blijft. De kracht is uit het gras verdwenen, de stoppel heeft een dorre, geelbruine kleur. Dit wordl veroorzaakt, doordat er zich geen fijne spruiten vlak bij den grond bevinden. Er zijn geen groene deelen aanwezig, die kunnen assimileeren. Bij jong gras daarentegen zitten er nog vele fijne, groene spruiten dicht aan de oppervlakte. Deze kunnen de voeding uit de lucht voortzetten en na eenige dagen heeft het land reeds een groene kleur. De zonnestralen kunnen niet zoo sterk doordringen, doordat de grond reeds zoo spoedig weer bedekt is. Daardoor ondervindt het land ook minder nadeel van droogte. Het maaien in een laat stadium veroorzaakt stilstand in den groei en leidt dus tot een geringer opbrengst, daar de tweede snede laat uitloopt. Om den groei van het nagras te bevorderen is het van belang, dat het gras kort afgemaaid wordt. Een lange stoppel wordt ook door het weidende vee niet geprefereerd. Laat maaien veroorzaakt een holle zode, waardoor de weide-onkruiden een schitterende gelegenheid krijgen om zich door middel van zaad te vermeerderen. Bij een dicht bezette zode komt daarentegen van de meeste zaden niets terecht. Wie vroeg maait, voorkomt de zaadvorming van de nietgewenschte vroege grassen, terwijl het zaad der onkruiden weinig kiemgelegenheid gegeven wordt. Ook heeft men opgemerkt, dat bij laat maaien de klaver teruggedrongen wordt. Dit is geen voordeel, want klaver ziet men graag, als ze tenminste niet in een overmatige hoeveelheid voorkomt. Ze levert geen groote massa, doch de kwaliteit is steeds goed. Door laat maaien wordt de zode slechter. De tijd van maaien oefent ook een grooten invloed uit op --- Perceelen voor inkuilen worden nog iets vroeger gemaaid, n.l. als de bloeistengels juist zichtbaar beginnen te worden. Als het ondergras aan den voet begint te verkleuren is de beste tijd reeds voorbij. In het algemeen is het beter iets te vroeg dan te laat te maaien. Uit ervaring weet de practijk, dat vroeg gemaaid gras in den winter steeds meevalt en vergroeid gras weinig waarde heeft. Zelfs gedurende de weidieperiode kan men dit opmerken. Het oude, lange gras geeft geen melk meer. Van veel belang is het ook. dat het land een regelmatigen stand vertoont. Dit kan over 't algemeen nog beter. Velen hebben de gewoonte om in den herfst de mesthoopen niet uiteen te slaan. Ze verteren wel gedurende den winter. Inderdaad zijn ze in 't voorjaar verdwenen, maar nu duiden de talrijke geile plaatsen aan, dat verspreiding beter was geweest. Bij een onregelmatigen stand maait men óf te vroeg óf to laat. Ook als de stikstof uit de hand gestrooid is blijkt duidelijk aan het gras, dat regelmatig uitstrooien een kunst is, die lang niet door ieder verstaan wordt. De eene plaats krijgt te weinig, de andere te veel en daardoor lijdt do totale opbrengst. Daarom moet er naar gestreefd worden om een egale, dicht bezette grasmat te verkrijgen. Twee groote voordcelen, die door te maaien in een vroeg stadium verkregen kunnen worden, zijn dus: Ie men oogst een product van beter kwaliteit en 2e men heeft eerder nagras. Dit laatste is ook van groot belang, want dan is naweide aanwezig in 't begin of midden Juni, wat zeer gewenscht is. Sterk bevelen we aan om na het maaien te bemesten met 100 K.G. kalk-ammonsalpeter en 100 K.G. kalizout-40 % per H.A. Wie jn de eerste snede te weinig ontvangen heeft kan ook meer stikstof toedienen, bijv. 150— 200 K.G. kallkammonsalpeter. Ook hebben we geen bezwaar om de goedkoopere zwavelz. amm. aan te wenden, mits er geweid zal worden. Bij bovengenoemde hoeveelheden zal men van verhouding geen last hebben. Om een egaal perceel te verkrijgen verdient het aanbeveling om de snel opschietende boyengrassen, welke zich al spoedig na het maaien ontwikkelen, te laten afweiden. Dit kan in één of twee dagen gebeuren. Daarna wordt de mest uitgestreken en de kunstmest toegediend. AMSO. --- Als de veemarkten weer in het teeken der „bèh's" staan --- Welke manier men ook volgt. steeds dient men te bedenken, dat het gras niet te lang op wortel mag staan, want daaraan zijn groote nadeelen verbonden. Er zijn perceelen, waarin de vroege grassen, als reukgras, meelraai en zachte dravik overheerschen. Waren dit nu goede grassen, dan zou er niets op tegen zijn, doch we rekenen ze tot de slechte. Wacht men nu te lang met maaien, dan heeft zich reeds zaad gevormd, dat tijdens het oogsten uitvalt. Men haalt dus alleen raaien binnen, terwijl het uitgevallen zaad in den herfst reeds weer een jong plantje heeft gevormd. De vroeg gemaaide planten zullen in den nazomer nog wel zijspruiten vormen, doch de kans, dat ze dan zullen overheerschen, is dan ook ai veel geringer geworden. Wie dus vroeg maait, heeft een uitstekende gelegenheid benut om de slechte grassen terug te dringen. In dit verband wijzen we er op, dat een flinke stikstofbemesting hetzelfde effect oplevert, terwijl een paar jaar eoherp weiden ook een krachtige opruiming onder de minder gewenschte weide-onkruiden houdt Gras, dat men wenscht in te kuilen, wordt in een vroeger stadium gemaaid dan hooigras. Maait men voor hooi en is het in den oogsttijd ongunstig weer, dan komt er veel zaad op den akker terecht. Het ligt voor de hand, dat dit zaad hoofdzakelijk afkomstig zal zijn van de vroege planten, welke we minder gewenscht achten. Wil men dus deze grassen terugdringen, dan zal inkuilen een gunstiger invloed uitoefenen dan hooien. --- de kwaliteit van het gras. In jong gras heeft men wel 20—24 % eiwit gevonden, terwijl het volgroeide gras van hetzelfde perceel daarvan slechts 10 % bevatte. Zoo lazen we in een proefveldverslag, dat bij maaien op 30 Mei 27.7 % ruw-eiwit in de droge stof gevonden werd; op 5 Juni 19.4 %; op 12 Juni 15.7 % en op 19 Juni 13.7 %. Hier was de teruggang in ruw eiwit wel zeer sterk, hoewel we moeten bedenken, dat de massa grooter was geworden, naarmate er later gemaaid werd. Tevens is bekend, dat het kalkgehaite der planten daalt bij voortschrijdenden groei. Het jongste gras is dus het rijkst aan kalk. Vroeg maaien levert dus gras of hooi, dat eiwitrijk is en tevens veel kalk bevat. Naarmate het gras ouder wordt, neemt het gehalte aan ruwvezel toe, waardooi de verteerbaarheid vermindert. Men moet echter ook een voldoende massa oogsten, want het is de bedoeling om de grootst mogelijke hoeveelheid verteerbare voedende bestanddeelen te oogsten. Denkt men dus ruim hooi of kuil voor zijn vee te krijgen, dan maait men aan den vroegen kant, omdat het product dan voedzamer is en minder aanvulling met krachtvoer vereischt. Als de boyengrassen beginnen te bloeien is het de beste maaitijd voor hooi. Het ondergras is dan gewoonlijk ook voldoende ontwikkeld, tenzij het voorjaar koud en droog is. In dit geval zal men iets langer moeten wachten. --- 10de Nederlandsche Landbouwweek te Wageningen. De eerstvolgende Nederlandsche Landbouwweek zal plaats vinden van Maandag 26 Juni tot en met Vrijdag 30 Juni a_s. De te behandelen onderwerpen zijn de volgende: Maandag 26 Juni: Opbrengstcurven. Dinsdag 27 Juni: De positie van de veredelingsarbeid. Rassemstatistieik. Overzicht van de verschuivingen in het rassensortiment. Opbrengst en kwaliteit. Een jaar onderzoek en voorlichting ten dienste van vlasteelt en vlasverwerking. Woendag 28 Juni: Bescherming van belangrijke elementen in ons landschap. Donderdag 29 Juni: Vitaminen. Invloed van de voeding op de kwaliteit van het product. Vrijdag 30 Juni :Beveiliging van vee tegen brand in stallen. Hooibroei. Onderwerpen op pluimveegebied. Aan deze Landbouwweek zal worden verbonden een op kleine schaal opgezette tentoonstelling, waarbij, naast artikelen, die tot het gebied van den Landbouw kunnen worden gerekend, zooals b.v. zaden e.d., voortbrengselen van de Nederlandsche Industrie kunnen worden uitgestald, voor zoover deze voortbrengselen in verband kunnen worden gebracht met de onderwerpen, die tijdens deze Landbouwweek ditmaal zullen worden behandeld. Het doel hiervan is, te trachten te komen tot een nadere samenwerking tusschen den Nederlandschen Landbouw en de Nederlandsche Industrie Deze tentoonstelling zal een strikt technisch, zakelijk karakter dragen en is te beschouwen als een keuze-tentoonstelling, in dien zin, dat uitsluitend Nederlandsche artikelen kunnen worden tentoongesteld, en dat de Regelingscommiissie, van welke de heer Ir. J. A. van der Loeft, Hertenlaan 8 te Bennokom, Secretaris is, de beoordeeling aan zich houdt of aangeboden inzendingen inderdaad voor deelneming in aanmerking komen. --- TO KEAP: Nijmelk RIER, folbl. stamboek, t.b.c.-frij. Opbr. M. 2 j.: 3427 - 4.10 - 153 - 306 Opbr. V.M. 6-j.: 5229 4.73 - 272 - 325 KOUKEAL, swart plakje, M, Iste contr. 4.50 fet, BIGGEN (folbl. Deen), üngemirken. IJ. VBENLAND, Lippenhnzen. --- De asperge-tijd „Na een asperge-maaltijd droomt men aangenaam." Reeds de Galliërs waren verrukt over deze fijne groente. Ongeveer in het begin van de Meimaand begint de asperge-oogst, welke duurt tot in de tweede helft van de maand Juni. En een ieder — vooral de fijnproever — kan zich dan weer te goed doen aan deze heerlijke groente. Er wordt wel eens gezegd, dat de vorderingen der beschaving het best nagegaan kunnen worden naar de verfijning van de keuken. Het wittebrood is een verovering van den modernen tijd, evenals het vette slachtvee. In den tijd van stadhouder Prins Willem V was grijs brood een lekkernij, terwijl wij er nu niet eens meer over willen hooren spreken; en ons heerlijk vleesch hebben wij te danken aan landbouwers uit de XlXde eeuw die voor de eerste maal een zorgvuldige keus deden uit den veestapel, teneinde er het maximum aan vleesch en het minimum aan been te verkrijgen. Hetzelfde geldt voor versche zeevisch, boter, kaas en het meerendeel der groenten in hun tegenwoordigen vorm en bereidingswijze. Zoo wordt bijvoorbeeld de asperge pas in de laatste jaren beschouwd als een groente, welke onder het bereik valt van 'n ieders beurs. De asperge is een van de weinige groenten, die in hun natuurlijken vorm worden genuttigd, evenals bijv. het witlof. De asperges groeiden oorspronkelijk in Kl.- A_ië en N.-Afrika. In den tijd van de Romeinen werden ze in Z.-Europa verbouwd; de Romeinen, die deze groente gewoonlijk als sla eten, kenden haar een wonderlijke kracht toe: asperge water was een liefdesdrank en de asperge-stengel een liefdes-amulet. In enkele streken op het platteland gelooven thans nog velen, dat iemand, die geregeld asperges eet, altijd aangenaam zal droomen, terwijl tevens de mooiste droomen in vervulling zullen gaan (doch waarschijnlijk is deze meening verspreid door asperge-kweekers; in ieder geval is zij een uitstekend reclameidee). Ceasar verzekert reeds in zijn „Commentaren" „dat de Galliërs verrukt waren over de_e fijne groente. De asperges, welke de Romeinen in Ravenna verbouwden, waren meestal zoo dik, dat drie stuks ongeveer één pond wogen; over het algemeen zijn juist de dikke, lange asperges heelemaal niet de fijnste, daar de uiteinden (of beter gezegd „het begin" van de stengels) buitengewoon hard zijn. Dit was echter voor de Romeinen in het geheel geen bezwaar, omdat zij alleen de „kop" van de asperge aten. Na den val van het Romeinsche keizerrijk werden de asperges niet meer gekweekt. De Middeleeuwen kenden ze niet. In den tijd van de Renaissance kwamen ze weer in zwang, doch waren toen verbazend duur. --- De aspergeteelt in ons land breidt zich in de laatste jaren meer en meer uit. Vond men haar vroeger hoofdzakelijk in Bergen-op-Zoom (de asperges uit deze streek zijn over de geheele wereld beroemd om haar zachtheid en fijn aroma), tegenwoordig is er ook een groote teelt in Limburg, in het Westland, den omtrek van Beverwijk, Ainerongen, Oostvoorne e. a. Ook in Frankrijk, Bejgië, Engeland en vele streken in Duitschland is een grootscheepsche aspergeteelt. Vooral sedert den handel in geconserveerde groenten heeft deze teelt een hooge vlucht genomen. De Asparagus offioinalis, zooals de wetenschappelijke naam van onze gewone asperge luidt, kwam vroeger in de duinen vaak in het wild voor, waaruit blijkt, dat deze plant het best groeit in zandgrond. Daar de wortels zeer lang worden, hebben ze namelijk een lossen grond noodig, waar ze gemakkelijk doorheen kunnen dringen. In eind Maart en April wordt het aspergezaad doorgaans uitgezaaid; de jonge planten blijven minstens een heel jaar in de zaaibedden staan, waarna zij naar de blijvende plaats worden overgebracht Pas na drie jaar kan men ze oogsten. In Nederland worden de aspergestengels altijd onder den grond gekweekt, waardoor ze aan de mooie, witte kleur komen. Zoodra de kweeker merkt, dat de stengel de oppervlakte nadert (hetgeen wordt aangekondigd door een scheurtje in den mooi-gladgestreken grond), wordt de aarde rondom den stengel uitgegraven, waarna de stengel met de hand wordt losgedraaid. Wanneer de stengel ook maar even boven de oppervlakte uitkomt, krijgt hij een blauwachtige kleur en ziet er niet meer zoo aanlokkelijk uit, hoewel de smaak hetzelfde blijft. In Engeland en Frankrijk teelt men wel groene asperges, welke kleur ontstaat door de inwerking van het zonlicht. Hoewel de asperge niet veel voedingswaarde bezit, is zij zeer gezond en vooral uitstekend voor nier-patiënten en maaglijders. Deze goede eigenschappen heeft zij te danken aan de aspargine, de geneeskrachtige stof welke zich in den kop en het zachte gedeelte van den stengel bevindt. FonteneUe, een 17de eeuwsche Fransohe schrijver, die bijna dagelijks asperges at, beweerde altijd, dat men door het gebruik van asperges zeer oud kon worden. Hijzelf is wel een duidelijk bewijs geweest voor de juistheid van deze bewering, want hij stierf eerst op 100-jarigen leeftijd. Het lekkerst zijn de asperges, wanneer ze nog maar pas „gestoken" zijn (dit woord is nog afkomstig van de vroegere methode van het „plukken" dezer groente, toen men de stengels door middel van een speciaal asperge-mes doorsneed of stak; deze methode had echter vaak de beschadiging van de kleinere knoppen en stengels tengevolge). En de zeer vele liefhebbers en fijnproevers kunnen aan het middagmaal weer genieten van de heerlijke malsche kopjes van de asperge en van het uitzuigen van de stengels. En met versche, hardgekookte eieren, een sausje van gesmolten boter en wat geraspte nootmuskaat, vinden de meesten onzer de asperge een koninklijke tractatie. LB. --- Schaapjes op het droge". Te Den Burg op Texel werd Maandag de bekende lammerenmarkt gehouden, waarvoor immer een groote, zelfs internationale, belangstelling bestaat --- Pluimvee DE HUISVESTING DER HOENDERS. Als iemand kippen houdt, geschiedt dit om daarmee voordcelen te behalen. Ook zullen er ongetwijfeld velen zijn, die ze uit liefhebberij houden. Maar teoh zullen ook de laatsten gaarne de huisvesting zoo voor mekaar hebben, dat ze plezier van hun dieren beleven. In beide gevallen is het noodzakelijk, dat men over een goed hok beschikt; een goede huisvesting is nog altijd een onmisbare voorwaarde voor rendabel kippenhouden. Als het hok niet deugt, kan men er van verzekerd zijn, dat dit een geweldige handicap ie voor den pluimveehouder. Er wordt wel eens beweerd, dat het al of niet voordeelig zijn van de pluimveeteelt afhangt van de huisvesting. Dit kunnen we niet geheel onderschrijven, vooral nu het voer zoon hoogen prijs kost. Want ongeveer 70 % van de totaal-uitgaven worden voor het voer vereisoht. Maar ook is het waar, dat het voer het meeste effect geeft, als de huisvesting in orde is. Ook zal men dan de dieren het beste gezond houden. En niet moet vergeten worden, dat men jui6t de productie het beste kan opvoeren, als het hok geen hinderpa!e»« in den weg legt. --- Op vele boerderijen. kan de huisvesting nog sterk verbeterd worden en dat is noodig ook, nu men daar meer en meer er toe overgaat om goede dieren aan te schaffen. Het vroegere allegaartje legde niet veel eieren, maar voor het meerendêel beslond het toch uit sterke dieren, die een stootje konden velen. Houdt men echter min of meer veredelde dieren onder dezelfde omstandigheden, dan gaat het onherroepelijk mis. Het is onbegrijpelijk, dat er nog boerderijen worden gebouwd, waar het naohthok een plaatsje krijgt achter in den stal, hoog boven de koeien. Enkele latten scheiden hel hok van de overige ruimte in den stal. De boer vindt, dat de beesten het daar lekker warm hebben in den winter. Warm is het er zeker, maar het behoeft niet te worden betwijfeld, dat het woordje lekker misplaatst is. Men moet zich er over verbazen, dat het nog mogelijk is, dat de hoenders het in zoon enge, warme, met waterdamp en ammoniak bezwangerde ruimte uithouden. De zon ie dan ook nauwelijks boven de kim verschenen, of de dieren vluchten uit hun bedompte holen, vatten kou met als gevolg snot en diphterie. Door geibruik te maken van een ladder is het mogelijk om een kijkje te nemen op den mestzolder als het daar tenminste niet te donker is. Bergen mest liggen daar verzameld. Dikwijls vindt verwijdering alleen plaats als ook de stal een groote beurt krijgt. En dot gebeurt slechts éénmaal in 't jaar In den wintertijd worden de dieren dus gedwongen twee derde van een etmaal te zitten boven de prikkelende ammoniak, die zioh bij zoon hooge temperatuur al te gemakkelijk uit de uitwerpselen ontwikkelt. Dat zulke stimkgaten in den zomer een paradijs voor het ongedierte vormen, ligt voor de hand. Het is dan ook wel zeker, dat zulke dieren geen wintereieren kunnen leveren. Kippen hooren niet in den stal thuis. Tn de eerste plaats, omdat die verblijfplaats ten eenenmale ongeschikt is voor die dieren en ten tweede, omdat de kwaliteit der melk er door benadeeld wordt. Wie de kippen nog achter 't lat- of vlechtwerk in den stal huisvest, moet er zich niet over verwonderen, dat de dieren zoo weinig eieren leggen, maar wel over het feit, d>at ze nog zooveel leggen. Nu ie er wel eenige verbetering aan te brengen door het lat- of vlechtwerk te vervangepn door planken. Ten opzichte van de meplkwinning bestaan er dan geen bezwaren meer, terwijl tevens het nadeel van de vochtige warmte eeningszins opgeheven is. Juist door die vochtige warmte bevriezen ite kammen zoo gemakkelijk, als de hoenders bij vriezend weer 's morgens naar buiten gaan. Maar het zal niet eenvoudig zijn, om voldoende licht aan te brengen en om een ventilatie te verkrijgen, die geen tocht veroorzaakt. En gesteld, dat het lukken zou, om een naohthok zoo in te richten, dat het aan matige eisohen voldeed, waar moeien de dieren dan bij etecht weer vertoeven? In een ---