VOOR DE JEUGD DE VREDESTICHTER. Willy had al weken uitgekeken naar hel bezoek van zijn kleine nichtje Margot. Zijn verlangen naar een speelkameraadje werd steeds heviger. Margot, of Martje, zooals ze het liefst genoemd werd, woonde in een groote stad, waar electrische trams reden en waar parken waren en een dierentuin, met alle mogelijke soorten dieren erin. Willy woonde in een heel klein stadje eu luisterde dikwijls naar de verhalen van grootmoeder over de prettige dingen, die Martje beleefde en dat liet zoo "n lief meisje was. Hij besloot, dat wanneer hij gioot was, hij zelf ook in de stad zou gaan wonen; misschien werd hij wel politie-agent of brandweerman, dat wist hij nog niet zeker. Zijn grootmoeder zei geregeld: „Dal moet je niet doen, Willy! Wat zou je nichtje Margot daar wel van zeggen?" — Zoodoende kreeg hij soms wel eens een beetje hekel aan zijn nichtje, dat hij nog nooit gezien had. Toen, op zekeren dag, arriveerde zij, onder de hoede van tante Hetty en Oom Karel, die nog verderop gingen voor een vacantiereisje en die waarschijnlijk meerdere weken zouden wegblijven. Op den terugweg kwamen zij Martje dan weer halen en namen haar mee naar huis. Willy keek met oogen vol bewondering naar het lieve meisje, dat wekenlang zijn speelkameraadje zou zijn. Hij was wel een beetje verlegen, maar dat gaf niets; hij kon gerust zijn mond houden, want Martje had zooveel te vertellen, dat hij haast nooit aan het woord kwam in het begin. Z_j was opgetogen over Terry, het hondje van Willy en Terry en zij werden onmiddellijk goede vrienden. Een van de allereerste dingen, die Martje deed, was, een prachtig rosé zijden lint om Terry's nek te st rikken. Willy was er zeker van, dat Terry bieelemaal niet op dat mooie lint gesteld was, en hij kon er bovendien op reken: n. dat zijn vrioudjes grappen zouden maken over Terry en zijn mooie strik. Fen halsband, dat was natuurlijk best, maar een rosé zijden strik voor don hond van een jongen! — Dat was te gek! Willy werd erg kwaad, als hij er aan dacht. Dan opeens, zonder de minste aanleiding, bogon Martje hem „Wim" te noemen, en daar had hij toch zoon vreeselijken hekel aan. aan dat „Wim". Het was nog niet zoo erg geweest, als zij bijvoorbeeld „Wil" had gezegd, of zelfs „Willem", maar „Wim"! Even voordat zij verder gingen, overhandigden tante Hetty en Oom een doos aan beide kinderen. „Kijkt eens hier," zoi tante, „hier is een cadeautje voor jullie beiden. Willy zal zich natuurlijk als een echte hoor gedragen en Martje het eerst laten kiezen. Nu moeten jullie de doos niet openmaken vóór Oom en ik weg zijn. Dan kunnen jullie jo ermee vermaken, terwijl vader en moeder ons naar den trein brengen. En toont ons dan eens, hoe zuinig jullie op je cadeautjes kunt zijn. Misschien, ging tante glimlachend voort, „misschien komt er dan, als we terug zijn, nóg 'n cadeautje voor diengene, die het presentje, dal hij nu krijgt, hot zuinigst heefl bewaard." Dat beloofde wat, dacht Willy bij zich zolf, .ii hij nam zich al voor, er voor to zorgen, dat wat hij ook kreeg, niet vuil zou worden ol' kapol zou gaan. Martje dacht hooi orgons andors over. ..Zog, Wim," fluisterde zij haar neefje in hot oor, „hol duurt nog wel 'n uur, vóór oom on tante gaan. Laten wo stilletjes in do doos kijken on zien, wal erin is" Willy wildo niét onbeleefd zijn togon oon dame, maar toch, hij vond Martje. voorstel naai niel eerlijk, on schudde daarom I van „neon". Marlje zuchtte en telkens nam zij de doos op en schudde ermee, en eens luisterde zij, alsof zij van binnen iets hoorde. Nauwelijks waren oom en tante de deur uit en de stoep af, of Martje had de doos al open en pakte den inhoud uit. „Kijk eens," zei ze, „wat 'n prachtige trompet. Die neem ik. Daar kan ik heerlijk lawaai mee maken En dan neem jij die matrozen-pop." Martje liet dadelijk hooren, hoe ze de trompet gebruiken kon; zij toeterde door het geheele huis, met Terry woedend blaffend achter haar aan. Willy keek met een verlegen gezicht naar zijn pop; het was natuurlijk heel juist, dat Martje het eerst gekozen had, maar wat deed een jongen nu toch met een póp? Zelfs al was het zoon mooie matroos, met zwarte handen en gezicht, en groote ooren. Maar. er was niets aan te doen; hij herinnerde zich, wat tante Hetty gezegd had over ~'n heer" en bovendien.... Martje was zijn logéetje. „Laten we erom raden!" probeerde hij voorzichtig. Als eenig antwoord blies Martje hem zoo hard als zij kon met de trompet in 't gezicht en begon een wijsje te toeteren, net of het een spotliedje was. „Toeteretoet, toeteretoet, toet, toet, t0et!...." Het maakte Willy wild van kwaadheid. „Ik houd lekkertjes de trompet," riep Martje uitdagend. Toch wilde zij nu wel gaan spelen. „Weet je, wat we gaan doen? We gaan theevisite spelen! Ik ben de gastvrouw en jij en Peter, dat is de naam van het matroosje, komen op bezoek. En als we dan alles opgegeten hebben, kom jij dan bij mij in dienst om de vaat te wasschen." „Ik ga niet op visite," bromde Willy, „en ik zou heel graag willen, dat je me geen „Wim" meer noemde. Ik heet Willy!" Martje moest even nadenken. „Best, dan houden we géén theevisite," zei ze ten slotte met eon lief stemmetje, „dan gaan we bruiloft houden en trouwen, en dan is Peter ons kind!" Dat was een voorstel om beduusd van te 6 worden; 't huilen stond Willy nader dan het lachen. ,Jk wi 1 niet trouwen," schreeuwde hij, terwijl hij stampvoette, „ik was nog liever inbreker!" Martje koek hem verbaasd aan, en opeens, vóór hij wist, wat er gebeurde, sloeg zij hom een arm om den hals en, met haar glinsterende bruine oogen recht in de zijne, verklaarde zij met de meeste beslistheid: „En tóch ga je trouwen, Wim! Jij wordt de echtgenoot, en jij gaat 't brood verdienen en jij zorgt 's avonds voor Petertje, als ik uit ga!" Dat denkbeeld vond Willy zoo vreeselijk en hij deed een poging om los te komen. „Ik werd nog liever zeeroover!" gilde hij. Martje was iets kleiner dan hij, maar vele maanden ouder, en zij was heel sterk voor oen meisje. Hot was niet zoo gemakkelijk, haar kwijt te raken en bij de worsteling viel do mooie blauwe on zilveren trompet ineens op don grond. Een van beiden trapte erop on zij was zoo plat als een dubbeltje. „Zie je het nu," hijgde Martje, „dat is jouw schuld! Nu hol) je mijn kans bedorven, dat ik hot mooiste cadeautje krijg, dat oom on tante meebrengen, en nu donk je zeker, dat jij liet krijgt?" Vlugger dan wo hot kunnen vertellen, greep Martje don armen Peter bij zijn eene been, terwijl Willy een van do andere ledematen vast had. en toen het gevecht afgeloopen was, look hot wol. alsof Petertje werkelijk in don oorlog was geweest. Willy slond op hot punt to gaan huilen, maar bedacht ineens, dat hot wel wat klom stond in tegenwoordigheid van oon meisje. Intusschen stond Martje liet arme slachtoffer te bekijken. „Weet je wat," kondigde zij' nu weer aan, „we gaan niet trouwen. Maar we zullen Peter naar het ziekenhuis brengen, dan ben jij de verpleegster en ik de dokter." Wéér steeg Willy het bloed naar het hoofd; hij smeet den zwaargewonden matroos nijdig in een hoek, waar Terry zich onmiddellijk van hem meester maakte. Hij stond ermee tusschen zijn tanden, den kop in de hoogte, want anders zouden Peters beenen langs den grond sleepen. En toen, voelende dat ook hij het zijne aan de pret moest bijdragen, begon hij zoo hard hij kon ermede in het rond le rennen. Het was zoon komiek gezicht, dat beide kinderen hun ruzie vergaten en hartelijk begonnen te lachen. Het scheen, dat die lach ook hun booze gevoelens jegens elkaar wegnam, want, hoewel er op Willy's wangen nog roode vlekjes waren van woede, klonk zijn stem al veel vriendelijker. „Wil ik je eens wat zeggen," zei hij, „een verpleegster wil ik niet zijn. Dat moet jij zijn en dan ben ik de dokter — Dr. Willv. De J automobiel, die ik met Kerstmis ge- I kregen heb, gebruiken we als ambulance-wagen, en daarmee breng jij Peter in mijn ziekenhuis." Martje dacht er eens over na; dan kreeg zij kuiltjes in haar wangen van pleizier. „Dat zal leuk zijn," stemde zij enthousiast met Willy in, „Terry, m'n schat van 'n Terry, breng jij Petertje eens gauw hier! Dan kan jij, als een lieve hond. ook naar het ziekenhuis gaan van Dr. Willy, dan kan hij je oor verbinden, dat Mieps gistereii zoo gekrabd heeft." Willy wandelde trots naar de slaapkamer; hij had besloten, dat daar het ziekenhuis zou zijn en onderweg nam hij de zware citybag van moeder uit de gang mede, want dat zou zijn mcd icijnkast zijn. Willy glom van voldoening; liij had weer vrede met iedereen. Straks kon hij die rosé strik van Terry's nek afhalen, en dan was alles weer in orde! --- AAN KLEIN ZUSJE! 1. Zusje, kleine hartedief, O zoo zacht en o zoo lief, Kun je nog niet loopen gaan. Of heel eventjes maar staan? 3. "^ 'k Was o zoo blij, toen jij kwam, 'k Vroeg al dadelijk aan Mam, Of ik voortaan ied'ren dag Rvea naar je kijken mag! Want mijn Moes zegt, dat je dan Ab de beste loopen kan! Als dat waar is, kleine guit, Gaan wij daag'lijks samen uit! 2. Maar, ach neen, wat praat ik toch, 'k Zag het zelf vanmorgen nog: Dat j' alleen maar kraaien kan! Doe dat dua nog maar eens dan! 4. Om mijn epeelvriendin te zijn Ben je nu nog veel te klein! Daarom, zusje, hoop ik maar, Op het einde van dit jaar! --- OM NA TE TEEKENEN. Wat zoggen jullie van deze heide heerschappen op het hekje van de wei? Een leuk gezicht héJBVu, ik denk dat de meesten van jullie <><>1_ wel eens zoo gezeten zult hebben. Misschien zat je dan wel te wachten tot de boer klaar was met melken. Om dan stilletjes in het .ras te springen, en dat vil- Ipmi de boeren niet hebben, hé? Als je nu dit plaatje net zoo leuk vindt als ik. dan moei je eens probeeren om liet na !<• teekenen. Zooals je ziet. is liet niet moeilijk. .Ie begint maar mei eerst in potlood het hel. te teekenen en dan zet je <|p' jongens er op. Hun muts. hals. lijf, handen en voeten: liet is alles even eenvoudig, als je maar op 't voorbeeld de maat neemt. Natuurlijk behoef je de jongens niel geheel zwart te maken, zooals wij bet gedaan hebben. Je kunt ook ile omtrekken teek '•u dan kleuren. Hel hek maak je d in bruin en met een pa ir ne streepjes onderaan zorg je voor een beetje ei --- Feuilleton HET MEISJE IN HET ZWART door VICTOR BRIDGES 10 We gingen een trap van hoogstens tien treden af en kwamen zoo op de breede galerij boven de hal, waar het rumoer van het feest, een druk geroezemoes van stemmen, vermengd met de moedig-volhoudende tonen van een strijkje, ons tegensloeg. Ik boog me voorzichtig over de balustrade en verkende het gedoe onder me. „U moet me niet ondankbaar vinden, nicht Alice," zei ik dan, „maar ik zou er vijf pond voor over hebben als ik daar met goed fatsoen van af kon." Ze greep me stevig bij mijn arm vast. „Stel je niet aan, Richard," zei ze scherp. „Ten eerste zijn er zéér interessante menschen onder, de interessantste van héél Londen, mag ik wel zeggen en ten tweede heeft je oom dit feestje ter eere van j0u.... je thuiskomst, gegeven. Als je je afzijdig houdt en geen snippertje moeite doet om den avond te helpen slagen, vergeeft hij het je nooit." De waarheid van die verklaring was niet te miskennen en dus liet ik me gewillig de rest van de trap afbrengen en een paar seconden later drongen we langzaam door de volte in de receptiezaal, waar de gasten zoo dicht opeengepakt stonden, dat je, van de onderste tree van de trap af gezien, den indruk kreeg, dat er niet één meer bij kon. „Als ik jou was, ging ik eerst even naar je oom." fluisterde mijn metgezellin me toe, toen we ongeveer een kwart van den afstand afgelegd hadden. „Daar staat hij daar in den hoek hij praat met Mr. v. Wijk." Ze gaf een bemoedigend kneepje in mijn arm en voegde er bij wijze van troost aan toe: „Kom dadelijk terug als jullie verzoend bent, dan kan ik je rondleiden en voorstellen." Het was niet bepaald een gemakkelijk karweitje om die druk pratende menigte tot ruim baan maken voor een onbekenden sterveling te bewegen, maar door energiek dringen en vriendelijk verontschuldigingen maken, lukte het me ten langen leste op de plaats te komen, waar oom Joseph stond. AI uit de verte zag ik. dat hij in druk gesprek was met een geweldig corpulenten meneer, een meneer met een kaal hoofd en een beleedigend vetten speknek. Ik begreep onmiddellijk dat dit de Hollandsche fabrikant v. Wijk was, dezelfde, voor wien hij me, na de lunch, in den steek gelaten had en daar ik er niets voor voelde om het een of andere gewichtige zakengesprek te storen, maakte ik op een afstand van een meter of drie halt, om een goede gelegenheid af te wachten. Na oon minuut of wat keek mijn oom opeens mijn kant uit. „Hallo, Richard!" verbaasde hij zich. Meteen kwam hij op me af en ging, schertsend, met de luchtigheid van een beer op sokken, voort: „Ik dacht, dat je op weg hierheen verdwaald was Ik wou juist de auto sturen om je te halen of je te gaan zoeken." „'t Spijt me, dat ik wat laat ben," zei ik, terwijl ik bem de hand drukte. „Maar ik heb vanmorgen voor het eerst golf gespeeld en daarvan ben ik zoo stijf, dat ik me bijna niet heb kunnen verkleeden." Oom Joseph knikte goedkeurend. „Begint al met afwijkingen van het programma, hè? Enfin, dat kan ik me begrijpen en zoolang je 't niet te erg maakt...." Hij keerde zich om naar den corpulenten man naast hem, die mij al dien tijd door een bril met een breed schildpadden montuur strak had staan aankijken. „Dit is mijn neef, over wien je al 't een en ander gehoord heb, Van Wijk," voegde hij eraan toe. Mr. v. Wijk stak me ecu verbazend groote en vochtige hand toe. Ik legde mijn vingers erin, maar trok ze zoo gauw mogelijk weer terug. „Aangenaam kennis met u te maken, Mr. Brooke," zei hij. „Ik heb uw heele expeditie in de kranten gevolgd en ik kan u zeggen, dat ik een groote bewonderaar van u ben, een gróóte bewonderaar, meneer!" Bij de eerste twee of drie woorden was het of elke zenuw in mijn lichaam plotseling verstrakte. Eén oogenblik nog kwam de gedachte bij mij op, dat mijn verbeelding me parten speelde, maar dan wist ik met zekerheid, dat er van een vergissing geen sprake was. Het was dezelfde stem die in de bioscoop uit de duisternis en stilte om me heen tot me gekomen was — de vettige, gnuivende keelstem van den man in de loge naast de mijne. De ontdekking kwam als een donderslag bij helderen hemel, maar gelukkig voor me zelf en voor Faith wist ik me zoo te beheerschen, dat er uiterlijk niets van mijn gevoelens te zien was. „U moet het me maar niet kwalijk nemen, als ik wat onhandig doe en op elk compliment niet dadelijk een antwoord weet," zei ik lachend. „Maar ik ben zoolang weg geweest, dat al dat beleefdheidsgedoe me niet gemakkelijk meer afgaat." „O, dat went wel weer, dat went wel weer, niet Van Wijk?" mengde oom Joseph zich joviaal in het gesprek. „Je bent weer heelemaal in orde, alleen je zenuwen kunnen nog beter dan ze zijn. Hij is ziek geweest, weet je heeft weken met malaria in het ziekenhuis gelegen en als je dan op komt, ben je natuurlijk nog wat slap op je beenen, niet?" Mr. v. Wijk keek me deelnemend aan. „Maar dan moest u niet in Londen blijven," zeide hij. „Na een dergelijke ziekte is de frissche buitenlucht...." „Is-ie van plan.... is-ie van plan," viel oom Joseph hem in de rede. „Richard zoekt een klein huisje, 't liefst aan de rivier, niet Richard?" Hij keerde zich naar mij. „Heb je al antwoord op je advertentie van Vrijdagavond gehad?" „Gisteren een brief van een makelaar gekregen,." zei ik, wat kortaf. „Die heeft de zaak nu in handen, dus dan zal ik er over een. paar dagen wel meer van hooren." Op dat oogenblik maakte het geroezemoes om me heen plaats voor een beklemmende stilte. Ik keerde me om en zag, dat een jongmensch met donker krullend haar het podium aan het eind van het zaaltje opgekomen was en aan den vleugel, die daar stond, was gaan zitten. „Dat is de Rus Bormovitch," vertelde oom Joseph ons met rechtmatigen trots, ~'n Buitengewone bof, dat hij erin toegestemd heeft, vanavond hier te komen. Hij speelt uitsluitend op concerten, nooit op gelegenheden als deze." Dat wisten de overige gasten blijkbaar ook, want na een paar oogenblikken van opgewonden fluiste- ren, werd het als bij tooverslag doodstil. Maar ik had de gelegenheid, dat aller aandacht op de figuur op het podium gevestigd was, benut en had een plaatsje bij een van de pilaren gevonden — een soort van observatiepost, van waar ik Mr. v. Wijk ongestoord kon gadeslaan, zonder zelf door hem onder de loupe — want de man had opvallend doordringende oogen — genomen te worden. Ik voelde me als iemand, die bij de een of andere boerderij toevallig is blijven staan om het gedoe in het varkenshok te bekijken en die plotseling een ratelslang te voorschijn ziet kruipen. Alles was zoo onverwacht gebeurd, dat ik geen tijd gehad had om na te denken, maar nu de eerste tonen van de Marche Militaire de zaal inklonken, concentreerde ik me op het gebeurde van eenige oogenblikken geleden en probeerde orde in mijn gedachten te brengen. Als de vriend met den speknek daar voor me werkelijk de man was, dien ik dacht, dan had ik een buitengewoon exemplaar van de soort „schurk" voor me. Want — tenzij ik hier met een zéér zonderlingen samenloop van omstandigheden te doen had —- was de man dezelfde, die gisteren opgescheld had: de bekende Hollandsche papierfabrikant over wien mijn oom met zooveel waardeering had gesproken. En dat was zeer waarschijnlijk, want gezien oom Josephs bekendheid met de zakenwereld, kón hij zich onmogelijk vergissen. Mr. v. Wijk was dus — naast vele andere dingen — een welbekende figuur uit de papier-fabricatie-wereld, en dat maakte zijn connectie met de Olsens nog geheimzinniger en verdachter. Om welke reden zou een man van zijn „standing" zich ingelaten hebben met een complot om Faith van haar eigendom te berooven? Vooraanstaande zakenmenschen verlagen zich niet tot diefstal en het ontvoeren van een jong meisje zonder zéér geldige redenen en de eenige verklaring voor een dusdanig gedrag, die me werkelijk aannemelijk leek, was de verklaring, die Miss Olsen zoo vriendelijk was geweest, me aan de hand te doen. Gesteld dat de enveloppe, die gelukkig veilig in de safe van oom Joseph opgeborgen was, werkelijk de details van een conimercieele uitvinding van groote waarde bevatte, dan zou er voor de manipulatie van iets dergelijks in de eerste plaats een financier met veel geld en weinig scrupules noodig zijn. En dus was het zeer goed mogelijk, dat de Olsens, dadelijk toen ze met de technische uitvoering in de knel kwamen, Van Wijk als hun bondgenoot en hulp hadden uitgekozen, een keuze, die, gezien wat ik door zijn stem en zijn uiterlijk van den man wist, buitengewoon verstandig genoemd kon worden. Als mijn redeneering juist was, moesten er tusschen hem en het veelbelovende tweetal wat je noemt innige relaties bestaan. Den precairen aard van de onderneming, waaraan ze samen werkten, in aanmerking genomen, konden ze zich geen van beiden de weelde veroorloven van het niet met elkaar eens te zijn. En dus lag het voor de hand, dat ze hem niet alleen volkomen op de hoogte gebracht hadden van mijn ongewenschte inmenging in de zaak, maar dat hij, geen uur na afloop, een getrouw verslag van het bezoek van Rachel Olsen aan mijn woning van hen gekregen had. Geen wonder, dat hij me zoo doordringend had aangekeken. Hij was natuurlijk alleen op Canford House gekomen om kennis met mij te maken en ik voelde een boosaardig soort voldoening als ik dacht aan het --- „Ik beklaag je.” „Mij beklagen? Waarom.'" „Mijn vrouw heefl een nieuwen hoed in nu is zij naar jouw vrouw om hem te Uiten zien." En Rolig Half Tim ma, Gothenborg. „Het loont .de moeite niet, mij te volgen. Ik heb noen cent op zak." „Dan zal ik je een pak Blaag omdat je me voor niets zoo ver hebt laten loopen!" Smilh's Weekly, Sydney. Bijziende vrouw: „Nee, ik beu geen .stofzuiger noodig". Passing Show, Londen „U bent al aardig door uw haar heen, mijnheer, Hebt u ons haargroeimiddel ook gebruikt?" „Neen, daar komt het niet van!" Aussie, Sydney. „Wel, juffrouw, hoe was het gister = j uw ve rlovingsfeeat?" „Och, aardig, zooals altijd!" Neholspalter, gftfich.l ---