Malaise of geen malaise, nu toch maar groote St.- Nicolaas-cadeaux geven ... dat kunnen wij niet aanraden. MAAR.... een bóterletter hoort er bij.... een heerlijke, verrukkelijke fijne bóterletter, een bóterletter, die gewoon beroemd wordt, zoodat men ze uren ver uit den omtrek bestelt een bóterletter om van te watertanden ... kortom... een bóterletter van: HARTMANN's ELECTR. BANKETBAKKERIJ Dracht - Heerenveen :: Telefoon 49 :: --- Sinterklaes. In bryfke fen 'e bern: „Omdat it nei Desimber rmt, Woen' wy jo freegje, goede Sint. As j' al wer better wiemen. Hwent sjuch, de minsken hienen Al praet: Jy bleauwen wei fen 't jier, En dat scoe spitich wêze, nt wier? Jins komst is altyd weroan nij: O, ja, jy meitsje üs dan sa blij! Wy kinn' soks net bilije: Wy scoene dan neat krije — Jou syktme wier dochs net üs skild"?.... Kom gau, wy wachlsje mei gedildl" It antwird fen Sinterklaes: „Jimm' bryfke hak krigen en ik kin jimme sizze: It praet fen 'e ljue: „Sinterklaes dy bliuwt wei, Binn' leugens, hear berntsjes, foi, 't scoe hwet bitsjutte, Net komme.... dêr stiet my de mutse net nei! 't Is wier, ja. ik wier al hwet ryklik swiersettich, Hwet stram yn 'e foetten en al sahwet mevr, Gans suf yn 'e h011e.... mar sjuch, sokke krupsjes Dy nimme sa stadichoan wol wer in keai. Nou binn' k wol deselde noch net fen foarhinne; Ik bin noch hwet stutelich yn 't rinnen en sa, Mar lit üs dat skeel nou in bytsje forjitte, Dan fait it, scoe 'k sizze, moai grif wol hwet ta. Yen opjaeu en noait net de moed yn • 'e hakken, Dat skeelt o san soad dochs yn wollen en dwaen En dèrom, wêz dos mar gerest, ljeave berntsjes. Ik hoopje jimm' strak wer presintsjes to jaen. De boat wirdt al ynpakt mei tüzenen pakjes. En Pyt, jimme kinne 'm, de swarte, myn temt, Dy tóget en sjouwt mei syn inannichte maten, En soarget dat alles sa hird mooglik eint. De tijd is mar koart mear en 't lit 'm wol tinke, Us Spanje leit foart sa mar net by jimm' doar: San reis oer de séën mei miswaer en stoarmen, Dat haldt wol hwet yn sa it iene mei 't oar. Wêz nou mar goed flitich en tige gehoarsum By master yn skoalle, by mem en by heit. Bigryp wol, myn berntsjes, as master en dalden Strak oer jimme kleije, hwet Si n t dan licht seit: Ik skriuw jimme nammen ienfaldich yn 't boekje, En boppedien gean 'k jimme doar fêst foarby Dos, pas nou mar op, bern, goed halde en drage, En tink dan mar: Sint komt ek strakjes by m y!" RINTSJE KLAZES. --- St. Nicolaas-geneugten. Eerst was ik van plan U een historio te vertellen van een verloving, die op Sint Nicolaas plaats vcnd, daarna dacht ik een z.g. levenslied te maken van de klassieke arme kindertjes, met de wel bekende platgedrukte neusjes. Aangezien de betrokken vriend van het primaire geval een en ander nóg altijd als een onaangename verrassing beschouw! (hij is met haar gehuwd,) zwijg ik daar over. En wat de kinderen betreft, wel, met den besten wil der wereld krijgen ze geen kans hun neuzen plat te druk ken. De volwassenen staan uren lang Ach te vergapen voor de étalages de' speelgoed windels. Een kind komt er niet door, en lukt het eens een brutalen jcngen, tóch de ruiten te naderen, dan wordt hij rap weggewerkt. Eerlijk gezegd, sommige étalages zijn inderdaad mooi. Zoo is er in een der grootste zaken een tandradbaan, een Weenseh rad, een stuk Lunapark en een bij-de-grondsche spoor te bezichtigen alles gebouwd van Meccano, of een ander merk. De heele zaak wordt electrisch gedreven en is inderdaad het bekijken waard. Elders een mechanische poppen-installatie. Brandweer, politie, een brandend huis, men kijkt zn oogen uit. In vele lunchrooms is Sint Xicolaa? thans te gast. Voor deze bijzondere gelegenheid zijn de consump'ieprijzen natuurlijk verhoogd. De kinderen zijn er even natuurlijk niet uit te houden. Ik sprak een juffrouw, wier man op Woensdagmiddag met zijn zoontje Sint Nicolaas zou gaan zien. Deze haar echtgenoot kwam eenigszins beneveld thuisen sprak wartaal. Later bleek, dat hun zoon niet tevreden was geweest met één Sinterklaas, doch per sé iedere lunchroom in wilde, waar maar een tip van den heilige was te zien. Mijn vriend was de tel kwijt geraakt, doch zijn herinnering reikte tot twintig lunchrooms. De rest was ietwat duister, aangezien hij overal een plas bier had gedronken. Bovendien had zijn zoontje een verhaal over een juffrouw in een der lunchrooms. Het juiste van dit verhaal was niet wel te reconstrueeren, doch mijn vriend zal geen aangename Sint Nico laas nebben. --- Schimmel op stal... Sinterklaasschets door H.G. CANNEGIETER. (Nadruk verbcden ) Sinterklaas gaat met zijn tijd mee. Ook hij heeft zijn bedrijf gemoderniseerd. Wannser de kinderen van heden des nachts in hun bedja liggen, luisteren ze naar een ronkend geluid, dat rakelings langs het dak scheert. Het is de heilige uit Spanje, die met zijn piloot Piet in zijn vlieguig langs de schoorsteenen trekt. Geen kind zal er thans meer aan den ken, vóór het te ruste gaan een handvol hooi klaar te leggen. Moderne kindertjes weten immers heel goed, dat men niet op een paard door de lucht reist; ver beeld je! En benzine is een te vies en te gevaarlijk goedje; daarom leggen ze lic ver maar niets meer klaar. Ook zonder dat zal er morgenochtend wel weer een mechaniek in hun schoen zijn te vinden: een auto of electrische tram of aëro- Plaan. Sinterklaas heeft zijn schimmel op stal gezet. In de oude, ruime schuur te Ma drid, waar ook de pakjes worden bewaard, waarvan er iedere avond een armvol mee in het vliegtuig gaat en de groote voorraad tot het verjaarsfeect blijft liggen. Daar staat de schimmel, na ■rouwe dienst, en eet het genadebrood. Het paard is oud, maar de stal is nog veel ouder. De stal is een middel eeuwsch klooster, dat buiten gebruik was geraakt en door Sinterklaas voor ijn doel ingericht is. Het is er schemerig en koel onder de kelderachtige gewelven, maar het hooi ruikt er frisch. want het wordt telken dage ververscht. De schimmel heeft het er goed, maar verveelt zich. Hij was zóó aan het reizen 'ii trekken gewend, dat het stilslaan iem niet afgaat. Hij hoeft met zijn baas sa den trouwen knecht zooveel avonturen beleefd, dat de eentonige rust hem verdrietig stemt. Hoe saai is het hier in lic donkere stal! Het eenige, dat de schimmel te doen heeft, is nadenken over zijn lange leven van onafgebroken arbeid. Hoeveel jaren heeft hij niet den heiligen bisschop ge draden van dak tot dak, over de heel aarde, overal waar kinderen zijn en waar men aan Sinterklaas gelooft. Als de schimmel eenmaal aan 't na denken gaat, hoe boordevol is zijn herinnering: Zijn geheugen gaat terug tot de tijd, waarin Sinterklaas nog Wodan en hij zelf nog Sleipnir heette, waarin de kinderen volwassenen waren en de pepernoten nog hagelkorrels. Dit alles schiet de schimmel te binnen, nu hij werkloos voortdroomt daar in die oude stal te Madrid. Het eenige, dat de schimmel te doen heeft, is droomen. En een heerlijke droom wordt het: wat een blijde kindergezichtjes ziet hij weer voor zich en wat een blijde volwassenen ook! Eigen lijk is het een mooi leven geweest; niets dan blijdschap te hebben gezien. Nu heeft hij volrp hooi alle dagen, van het beste, dat de weiden van heel Spanje pleveren, maar nog nooit heeft hem dit zoo goed gesmaakt als die zanderige bosjes, door kleverige kiuderhandjes in een zweeterig schoentje geperst. Want elk van die armelijke bosjes was daar met heilige schroom neergelegd en was gezegend geworden door een danklied, dat teere kinderstemmetjes onder de ichoorsteen hadden gezongen. Geslacht na geslacht is van kind lot mensch opgegroeid, al die kleine handjes zijn knuisten gewerden en al die teere stemmetjes hebben later de wereld gecommandeerd. Maar nooit is er een man of een vrouw in de wereld geweest, die de schoorsteen niet de pepernoten en het heerlijk avondje uit hun jeugd heeft vergeten. Ze hebben op hun beurt die kinderblijdschap weer overgebracht aan het volgend kinderge iacht, dat even vol verwachting naar de komst van de schimmel gereikhalsd heeft. Ja, hij weet wel, de schimmel, dat die dank en die blijdschap eigenlijk niet hèm gelden, maar den bisschop, zijn haas. wiens nederige dienaar hij slechtis geweest. Een paard bee?t te gehoorzamen, waarheen zijn berijder hem drijft Niet altijd hebben paarden zoon dankbare taak. Een huivering trekt over de rug van de schimmel. Hij denkt aan de millioe nen paarden, die door hun berijders de dood ingedreven zijn op het gruwelijk slagveld. Ook toen hebben de stomme dieren gehoorzaamd, en zijn hebben met opengereten lichaam liggen verbloeden om de zonden der menschen. Trouwe makkers! Ongelukkige makkers! Wat heeft het lot de schimmel bevoorrecht, dat hij de bede des vrede* heeft mogen dragen, wiens komst mei een van blijdschap popelend hart afgewacht werd. Die geen bommen naar beneden wierp over de huizen waar kinderen wonen, maar onschuldige pepernoten. Die geen levende menschen aan stukken hieuw tot meerdere glorie der helden, maar zoetsmakende taaivrijers tot versnapering der kinderen. Zou er, — aldus denkt de schimmel tusschen zijn droomen, — neg wel eens een kind zijn, dat om mij denkt, nu Sinterklaas zich van het vliegtuig bedient en Zwarte Piet piloot is geworden? De geslachten der kinderen die de schimmel nog hebben gekend, zullen weldra zijn uitgestorven. Reeds is de vreugde ver geten, welke eenmaal h-et paard heeft bereid, wanneer de kinderen een dag uit rijden gingen. Het paard voor de vigilante, het paard voor de tram. ..Onze tijd is voorbij!" peinst de schimmel. „De menschheid kan zich thans buiten ons redden. Mijn makkers, die de ploeg hebbeu getrokken, wier zweet heeft gegudst langs de kaden, over de hooilanden en korenvelden, — mijn makkers, wier kracht nog spreekwoordelijk is gebleven, wanneer men de capaciteit van hun opvolger, de auto, meet. — zij hebben afgedaan: Zij staan evenals ik in een donkere stal en eten genade brood, voorzoover zij nog niet zijn gestorven. Trouwe makkers, ook onder de menschen heb ik er vele gehad, die thans met mij op stal zijn gezet. De maatschappij is gemoderniseerd, de arbeid geme ehaiibeerd, de machine maakt alles in orde en het schepsel heeft zijn arbei I gedaan, liet kan droomen en peinzen over hetgeen het ten bate der zijnen vroeger verricht heeft." Schemer valt door de duistere gewelven, waarin de schimmel op stal staat. Ken vleermuis fladdert vlak langs zijn manen. De schimmel schrikt van het knetterend geluid. Ken siddering vaart door zijn huid. „Zoo gaan wij allen!" denkt hij. „Vroeg of laat. traar éénmaal zeker en vast." Hij sluit de oogen, en zie, daar is het. of op eenmaal visioenen verschijnen: kinderen met een klompje en uit dat klompje steekt hooi; hooi a"u beide kan ten. Honderden kinderen, duizenden klompjes, tiendui-enden bosjes hooi. En al de gezichten dier kinderen worden beschenen door de gezellige gloed van hel haardvuur, door het warme licht van een ouderwetsche petroleumlamp. Het licht straalt op louter blijde gezichtjes; fonkelende oogen. lachende lipoen, glanzende wangen. Zóó heeft de schim-' mei ze dier de schoorsteen geien, wanneer hij op zijn rit lan