##Tegen alle wintersene kwalen Mijnhardtjes Twee stuks 10 et. - TwaaU stuks 50 et. --- GEMENGD NIEUWS. Groote sommen verzwegen bij belastingaangifte. De fiscus legde een boete op van ƒ 132.000. Eisch voor de rechtbank zes maanden. Door de Amsterdamsehe rechtbank werd behandeld een groote belastingontduiking, waarbij de koopman, die terecht stond, tienduizenden inkomen had verzwegen voor de inkomstenbelasting, terwijl hij tonnen net had opgegeven voor de vermogensbelasting. De manT knoeide reeds jaren Voor het belastingjaar 1934-1935 had verdachte als inkomen opgegeven „nihil". In werkelnkheid had hij echter niet minder dan f 40.000 verdiend. Het volgende jaar zeide hij: «Ik heb fl2OOO verdiend, maar moest dat afschrijven om het verlies van f 15.000 van verleden jaar te dekken." De werkelijkheid wae anders: verdachte had f 58.000 verdiend. Óp het gebied van de vermogensbelasting trad hij nog brutaler op. Voor het jaar 1934--1935 gaf hij als vermogen op f 7820. Hij bezat echter f 320.000. Het volgende jaar was zijn vermogen volgens het biljet nog lager. Inderdaad lag in zijn safe een kapitaal van f 357.000. Bij het tonderzoek van de inspectie legde hij een contract over, waaruit moest blijken van een schuld, die hij zou hebben aan een Amerikaan Sharp. Het bleek echter, dat dat stuk vaksch was en opgemaakt met hulp van een zwager in Amerika. De fiecue legde een boete van f 132.000. op. Daarnaast eisebte de officier een gevangenisstraf van 6 maanden (het maximum voor belastingontduiking). Tegen den procuratiehouder van verdachte werd een gevangenisstraf van vier maanden geëischt. Hij had de aangiftebiljetten onjuist ingevuld, wetende, diat de cijfers verre afweken van de werkelijkheid. De koopman verklaarde, dat de procuratiehouder in opdracht van hem de aangdftebiljeten invulde en teekende. De procuratiehouder vertelde, op een vraag van het 0.M., dat de koopman hem een paar keer uit de moeilijkheden had geholpen. Hij verdiende f 100 per week. Doordat zijn patroon hem had geholpen had hij ziioh verplicht geacht mee te doen aan het belaetingotttduiken. --- Lugubere vondst van een jachtopziener. In de Koningsbosschen bij Schaarsbergen. Op een zeer eenzame plek in de Koningsbosschen bij Schaarsbergen heeft een jachtopziener onder een groep lage dennen het in ontbinding verkeerende lijk van een vrouw gevonden. Een inwoner van Arnhem heeft aan de bijna vergane kleeding en het schoeisel kunnen vaststellen, dat het 't lijK is van zijn sedert Maart van dit jaar vermiste echtgenooté, de 40-jarige mevrouw A. de V. Na sectie op het lijk en een uitgebreid onderzoek door de Arnhemsche politie is komen vast te staan, schrijft de T e 1., dat van eenig misdrijf geen sprake is. De vrouw schijnt dit voorjaar in de uitgestrekte Komngsbosschen langs de Apeldoornscheweg verdwaald te zijn geraakt en is yermoedein'k na rondgezworven te hebben, va? uitputting ergens neergezegen en wel- £cht. van koude en honger omgekomen De fponin0ningsbosschen zijn zeer uitgestrekt en yeHaten Ondanks de vele keeren, dat de bosschen sedert de vermissing van de vrouw werden afgezocht en de talrijke drijfjachten, "ie deze maand in de buurt werden gehouden, vond men nooit eenig spoor van haar Jachtopziener Pluim vertelde, dat Zaterdag voor Kerstmis in Schaarsbergen een groote drijfjacht is gehouden. Als gewoonlijk is hij er de Zondag daarop nog eens op uitgegaan om te zien of er misschien ergens dood of aangeschoten wild was blijven lig gen. Zijn groote, goed afgerichte hond, zwierf ver voor hem uit Omstreeks halfdrie in de middag bleef het dier bij een groep lage dennen staan en begon te brommen. Pluim ging nu zelf eveneens naar de plek en deed toen de lugubere vondst. Aanstonds maakte de jachtopziener rechtsomkeert oi.'* de politie-autoriteiten op de hoogte te stellen. Echter zorgde hij er voor op de terugweg voldoende kenteekenen op de boomen aan te brengen, opdat men straks de plek zou kunnen terugvinden. Onderwijl schoot hem in de herinnering dat dit voorjaar een vrouw in de bosschen verdwaald was geraakt, naar wie hij zelf ettelijke malen, evenwel zonder resultaat, had gezocht. Hij combineerde dit en bracht de politie hiervan eveneens op de hoogte. Toen deze op de plaats aankwam, was het inmiddels schemer geworden, zoodat men maar weinig kon uitrichten. Hoe eenzaam de plek was, bleek ook weer, want het pad terug naar de politieauto op de groote weg was niet meer te vinden. Zelfs Pluim, die toch zoo goed thuis is in deze bosschen, was de weg kwijt. Gelukkig hoorde men eindelijk in de stilte van de avond het portier van een auto dichtklappen en op dat geluid afgaande, bereikte men tenslotte het uitgangspunt Maandenlang heeft de echtgenoot van ie vermiste vrouw deze omgeving cJjezocht, vertelde Pluim, en telkens ben ik hem behulpzaam geweest. De man had geen kinders en was zeer gehecht aan zijn vrouw Reeds dadelijk na haar verdwijning bewoog bij mij met hem alle bosschen af te speuren, maar nooit hebben wij iets kunnen vinden. De bosschen zijn hier ook zoo uitgestrekt, dat iemand die de weg kwijtraakt, er niet makkelijk meer uitkomt. Het is bijna niet te begrijpen, dat ik het lijk nu toevallig moest vinden, nadat ik dit voorjaar bijna alle hoeken en gaten heb afgezocht, terwijl ook haar man bijna overal geweest is, zoo besloot de jachtopziener. --- Een bezoekster bij Daladier. Een millioen in een handtasch. Enkele weken geleden is melding gemaakt van het feit, dat een oude dame aan minister-president Daladier een bedrag van een millioen francs had gegeven voor de defensie. Haar naam moest echter onbekend blij ven. Het Parijsche weekblad Gringoire nu, deelt enkele aardige bijzonderheden mede over de wijze, waarop dit vorstelijke geschenk werd gedaan. Op een ochtend klopte de bode op de deur bij Daladier, op het Ministerie van Oorlog, in de Rue Saint-Dominique. Er had zich een heel oude dame aangemeld, die den minister wenschte te spreken. — Ze is zeer eenvoudig gekleed en ziet er in het geheel niet als een gek of een moordenares uit, maar ze wil absoluut meneer-de-president persoonlijk spreken. Ze draagt een groote, zware tasch bij zich en ze steunt op een stokje. Ze dringt aan, dat meneer-de-president haar ontvangt. — Decamp, wilt u zoo goed zijn eens even te gaan kijken, wat dat is? zoo vroeg Daladier aan den militairen chef van zijn Kabinet. Generaal Decamp ging en kwam dadelijk daarop, hartelijk lachend, terug. — Nee, ze is zeker niet gek en ze heeft stellig geen booze voornemens. Maar ze is toch wel een beetje vreemd, want toen ze de sterren op mijn mouw zag, vroeg ze me: Wie heeft je geroepen? Schaam je je niet. dat je niet aan het front bent? Wil meneer Daladier me nu ontvangen, ja of nee? Ik ben een Duitsch-Zwitsersche. Ik kom hem een millioen brengen. W'l hij het, of wil hij het niet? A/iders ga ik maar weer weg. Mijn wagen staat buiten te wachten. — Vraag haar binnen te komen, zei Daladier, zichtbaar ontdaan. Ze komt binnen. Ze is heel oud en ze loopt moeilijk, maar toch fier rechtop. Da ladier is opgestaan en kust haar de hand. — Dag meneer de president. Wat heef! u liever: een cheque of goud? Hier heb ik voor een millioen (ze toont haar tasch). Ik geef 't u, want in u heb ik vertrouwen. Ik houd wel van militairen, maar ik geloof niet dat het de militairen zijn. die de moderne oorlogen winnen. U zult deze oorlog winnen En daarom schenk ik u Ue millioen, onder voorwaarde, dat het geld alken zal worden besteed voor de aanmaak' van kanonnen of kogels. Tot de laatste stuiver toe. Hier hebt u nog eens vijf en twintig duizend francs om sigaretten te koopen voor de sol daten, wanneer u weer eens naar het front gaat. Afgesproken? — Beloofd, mevrouw en ik dank u. Toen ging de milde schenkster voort: — Ik heb bij mij thuis, in Zwitserland, een gobelin, met de wapens van Orange. vanwaar uw devies „Je Maintiendrai" komt. (Daladier is daar geboren). Wanneer u deze oorlog zult hebben gewonnen, dan zal uw land wel zoo edelmoedig zijn u ergens in het departement Vaucluse, een huisje aan te bieden. En dan zal ik u mijn gobelin zenden Toen knikte ze eens vriendelijk en ging heen. — De Britsche bladen berichten, dat de zomertijd in het Britsche Rijk dit jaar reeds in Februari zal worden ingevoerd, dat ie twee maanden eerder dan gewoonlijk. — B ij de N. V. P i c u s-h o u tindustrie te Eindhoven is het personeel, dat uit driehonderd man bestaat, tegen a.s. Maandag ontslag aangezegd. Dit ontslag houdt verband niet slapte in het bedrijf als gevolg van den oorlogstoestand. De directie stelt r:'h voor door reorganisatie van het .bedrijf ■nidere productiemogelijkheden te schep! ( --- VIJF EN ZESTIG JAAR GETROUWD SURHUISTERVEEN. Een zeilen voorkomend huwelijksjubileum zullen op 8 Jan. a.s. de echtelieden Jakob van der Hoek en Jeltje Eizinga kunnen herdenken. Oj> dien datum zijn ze n.l. 65 jaar getrouwd Van der Hoek is geboren op '2 Juli 1850 en is 89 jaar, zijn vrouw is geboren op 30 Oct. 1852 en is dus 87 jaar. Uit hun huwelijk zijn geboren 8 kinderen, van wie nog 7 in leven zijn. Er zijn 24 kleinkinderen en 6 achterkleinkin- Heten. Hun gezondheid is nog vrij >oed, behoudens eenige doofheid. Het dagelijksch werk -vordt door de vrouw nog regelmatig zelf gedaan, al krijgt ze if en toe wel hulp van dochters of kleinkind. Van der Hoek neert het werk in den steek gelaten. Hij zit meest wat in zijn 'loekje voor 't raam. In het huis, waar ze nu wonen, is vrouw Van der Hoek ieboren. Later getrouwd zijnde, 'ijn ze er hun heele leven blijden wonen. Werd de grond, die ■m het huis ligt, tot voor eenige aren nog door hen zelf bemerkt, thans heeft een dichtbij ■v onende zoon dit werk overgenomen. --- Leadsversledigers meten zich bij de wedstrijden voor militairen, welke Woensdag op de baan van de Diemer IJsclub werden gehouden. --- Kerknieuws. EEN MERKWAARDIG GEVAL. Bouw eener Doopsgezinde kerk met subsidie van een. katholiek gemeentebestuur. Door den raad der gemeente Heerlen is besloten een subsidie te verleenen van 10 % der kosten voor den bouw an de inrichting van de Doopsgezinde kerk tot een maximum van f 2500. Den redacteur der Doopsgezinde „Zondagebode" klonk dit bericht wat vreemd in de ooren en hij heeft daarom inlichtingen gevraagd. Hem is o.m. het volgende medegedeeld: ,Het bericht ie juist: er wordt subsidie gegeven voor een Doopsgezinde kerk en nog wel in een sterk overwegend Katholieke streek. Deze laatste toevoeging, die schijnbaar het geval nog raadselachtiger maakt, zal echter juist de oplossing van het raadsel blijken te brengen. Bij nader inzien zal men dan ook kunnen voelen, diat een gemeentelijke subsidie voor kerkbouw, die in andere streken van ons land zonder meer tot de onmogelijkheden moet worden gerekend, in een streek waar de R.K. kerk haar macbtioen invloed betrekkelijk onbetwist kan doen gelden, juist een normaal verschijnsel is. In de praktijk komt dit natuurlijk bijna geheel neer op steun bij den bouw van R. Katholieke kerken, maar in de mijnstreek zijn enkele uitzonderingen voorgekomen en zoo is thans de Doopsgezinde kerk te Heerlen een uitzondering. Zou men hierbij het heersehende gebruik niet volgen, dan zou dat, gezien de verhouding tusschen verschillende vooraanstaande personen en gezien de verhouding tusschen Katholieken en andersdenkenden, een zoodanige stoornis teweegbrengen, dat men daarvoor stellig zou terugdeinzen. En wanneer de Protestamtsche kerkgenootschappen het er dan eens niet bij lieten zitten, dan zou stellig de geheele subsidieering voor kerkbouw in gevaar worden gebracht, waarvan men zelf veelvoudig de schade zou ondervinden De billijkheid springt dan ook in het oog: de R.K. meerderheden beschikken in de gemeenteraden over de belastinggelden ook van de andersdenkende burgers en besteden die o.a. voor den bouw van R.K. kerken. Om allerlei redenen behooren die andersdenkenden niet tot de laagst aangeslagenen en aan hen worden dus in dezen vorm merkbare offers voor andermans kerken opgelegd. Het zou dus wel zeer onbillijk zijn, wanneer de gemeente weigerde, zoodra hun beurt voor kerkbouw zou komen. Men ziet uit het bovenstaande, dart hier geen sprake is van idealisme en eikaars kerkgenootschap wederkeerig steunen. Wanneer men nagaat, dat de zaak aanhangig gemaakt is in Maart, dat telkens gevraagd is moeten worden, waarom de behandeling in de gebruikelijke commissies achterwege bleef, en dat eerst kort geleden schot in de zaak kwam, dan ziet men wel, dat het niet van harte gegaan is." --- Sneeuwpracht langs Utrechts grachten EEN PRACHT WINTERFOTO VAN DF, NIEUWE GRACHT TE UTRECHT. Deze gracht met zijn aangelegen kolderver diep-ngen is een typisch ouderwetscl» stadsbeeld uit de Domstad. De kelders doen denken aan het karakteristieke van het Leeuwarder stadscentrum, de Kelders, waar evenals in Utrecht van ouds de kooplui hun goedereiiinagazijnen onder de woningen hadden. De dubbele boomenrij aan de gracht-kant geeft de Kelders in Utrecht een eigen cachet. --- TEHUIS VOOR OUDEN VAN DAGEN TE HOLWERD DE OFFICIEELE OPENING Dinsdagmiddag had in tegenwoordigheid van het algemeen burgerlijk armbestuur, het college van burgemeester en wethouders van Westdongeradeel, de raad, het college van Ged. Staten, vertegenwoordigd door den heer Fricke, alsmede den aannemer en tal van leveranciers, de opening van het nieuwe Tehuis voor Ouden van Dagen te Holwerd plaats. De leiding van deze plechtigheid was bij den heer K. Dijk, voorzitter van het Armbestuur. Deze gat onder meer eenige herinneringen uit het verleden. O.a. van 200 jaar geleden, toen men aan de kleeding van d.e ondersteunden kon zien dat zij tot de bedeelden behoorden, en van 1821, toen er geld voorgeschoten moest worden door den boekhouder, daar de collecten niet genoeg opbrachten. De bedeeling was in die jaren bitter, bitier weinig. Het oude gebouw ie in 1821 gebouwd. Dat gebouw was sterk en geweldig. In 1909 overwoog het Armbestuur de verbouw van het bestaande gebouw of evenwel nieuwbouw. Met het voorstel bij de Raad gekomen, liep het op verbouw uit, dat een groote verbetering beteekende. In de laatste tijd voldeed het gebouw echter niet meer aan de noodige eischen. Er ontbrak te veel. De armvoogden, de vele klachten hoorende, dachten wel over verandering, maar de mogelijkheid om verbetering aan te brengen was er niet. In 1936 werd door de raadscommissie die de Armvoogdijbegrooting nazag gerapporteerd, dat pogingen in het werk dienden te worden gesteld om te komen tot de bouw van een nieuw Tehuis Burgemeester Oosterhoff, voortvarend als steeds, bracht dit punt in de raadsvergadering en met algemeene stemmen werd besloten de zaak aan het Armbestuur voor to leugen. Zoo begon de arbeid voor 't Armbestuur en in Januari '37 konden de plannen voor de nieuwbouw worden gemaakt. In Febr. 1939 kon de aanbesteding worden gehouden. Aannemer werd de firma v. d. Wal en Veenstra, van Surhuieterveen, dagelijkech opzichter was de heer K. v. d. Wielen. Zoo is verrezen onder leiding van onzen kundigen archi*ect den beer D. Reitsma, dit moderne gebouw, ingericht naar de eischen des tijds. Een gebouw, waarin 7 kamers, plaats biedende voor 40 personen; benevens een kamer voor den Vader en Moeder; bestuurskamer, hal met tochtdeuren, keuken, provisiekamer, een groote ruime eetzaal, groote betonnen kelder; kelder met bergplaats voor kolen en kachel centrale verwarming; boven gang met aan weerszijden slaapkamers, badkamer. Bijgebouw voor waschlokaal met daarachter bergplaats en boven droogzolder. Het nieuwe gebouw wordt als een groote. aanwinst beschouwd voor de oudjes en ook voor het dorp Holwerd. De ouden van dagen waren dan ook zeer ingenomen met hun nieuw tehuis. Enkele bewoners moesten nog wat wennen aan de nieuwe omgeving. Er wonen thans 11 vrouwen, 9 mannen en 1 echtpaar, dat dit jaar zijn 60-jarig huwelijksfeest hoopt te beleven. Nadat het gebouw was bezichtigd, werden verschillende toespraken gehouden, o.a. door burgemeester Hoving, door den heer Fricke namens het college van Ged Staten, den heer A. Bouma, oud-secretaris van het Armbestuur, den heer Stelima, raadslid, den heer F. Douma, den gemeente-architect, den heer D. Reitsma. gehouden. Verder voerden nog het woord de aannemer v. d. Wal, van Surhuisterveen, de heer G. Feringa als leverancier, de heer L. van Sinderen ale leverancier en de heer Hiddema als vertegenwoordiger van de fa. Huygen en Weesel te Amersfoort. Allen dankten voor het genoten vertrouwen en de ondervonden medewerking. De heer Dijk dankte tenslotte alle sprekers, en schetste de vele moeilijkheden die overwonnen moesten worden, vooral toen militaire autoriteiten beslag op het gebouw legden en er gedurende eenige weken een aantal soldaten in onderbrachten, terwijl het nog niet gereed was. HET NIEUWE TEHUIS VOOR OUDEN VAN DAGEN TE HOLWERD --- Redding van ijs-drenkelingen. De hoofdoonsul Propaganda van den Bond tot redding van drenkelingen publiceert de volgend© wenken en waarschuwingen. Zakt men door het ije, dan moet men onmiddellijk de armen wijd zijwaarts spreiden. Keer den rug naar den diketen ijerand en buig de beenen achterwaarts, om niet onder het ije te schieten! Kan men door enel optrekken der beenen zijn voeten plaateen tegen den tegenovergestelden ijerand, hef u dan op de handen omhoog, strek de beenen, afduwend tegen den ijsrand en men schuift achterwaarts op het ijs. Men moet dan kruipend op den buik naar den wal zien te komen. ' Zijn geen reddingsmiddelen (reddingshaak, touw, ladder of plank) aanwezig, ga dan plat op den buik liggen en schuif met gespreide beenen (verdeeling van lichaamelast over een groot vlak) naar 't slachtoffer toe. Een tweede en derde helper doen evenzoo; nummer twee pakt helper één vast bij de enkels. Zóó wordt een levende ketting gevormd. De voorste man, liefst een licht, krachtig zwemmer, pakt het slachtoffer beet Allen kruipen op den buik terug naar den vasten wal. Ie er een ladder en een plank of bank (pooten omhoog) ter beschikking, ga dan beurtelings over van ladder en plank naar den doorgezakte. De lichaamelast wordt over een nog grooter draagvlak verdeeld. Het toesteken van een stok kan succes hebben, doch de drenkeling heeft gewoonlijk verkleumde handen en kan dan den stok niet vasthouden. De kans bestaat, dat het slachtoffer onder het ijs terugvalt. Een sterk, lang touw kan goede diensten bewijzen. Bind één touweinde om een boom, om een meerpaal of aan een hek vast. Houd het touw vast en ga achterwaarts kruipend naar den doorgezakte. Vraag het slachtoffer uw enkele goed vast te grijpen, buig dan de onderbeenen omhoog (hielen in de richting van den rug) en de sterke dijspieren stellen u in staat het slachtoffer naar boven en op het ije te trekken. Redder en geredde trekken zich met de handen langs het touw op den buik liggend naar den oever. Men kan ook op den rug liggend hulp bieden. De handen houden het touw stevig boven het hoofd vast. Men gaat ruggelinge over het ije en steekt de voeten onder de okse-lholten van den hulpbehoevende door en trekt langzaam en krachtig de knieën hoog op, waardoor het slachtoffer ook uit het gat op het ijs wordt getrokken. • Is iemand onder het ijs geschoten, dan ie de toestand zeer ernstig. Wilt en kunt u helpen (niemand kan daartoe verplicht worden), maak dan het ijsgat grooter met een stuk hout, met een roeiepaan of bijl. Steek een ladder of stok naar den bodem. Bind een stevig louw om het middel en laat dit vasthouden door vertrouwde helpers. Ga omlaag, men krijgt een stekende pijn in den nek (hindert niets), houdt stok of ladder met één hand vast en tast den bodem rondom af. Groote kans bestaat op deze wijze dat men het slachtoffer kan grijpen. Langs ladder omhoog met uw vracht. Voorzichtig zijn niet bevroren ledematen; het slachtoffer voorloopig niet in een verwarmde kamer brengen. Heel voorzichtig en zacht wrijven met sneeuw of koude doeken in de richting van het hart. Bij alle ernstige ijsongevallen altijd een dokter doen waarschuwen; bij stervensgevaar ook geestelijken bijstand (predikant, pastoor of Joodschen leeraar) doen inroepen. Blijf patiënt verzorgen totdat oen medicus uw taak overneemt. --- — Op het erf van de boerderij „Groot Hussel" te Putten is een ernstig ongeluk gebeurd. De 18-jarige landbouwerszoon J. van M. was bezig met een geweer op duiven te schieten. Door onbekende oorzaak heeft de jongen op een gegeven momen' zichzelf in het hoofd geschoten, waardoor hij op slag gedood werd- ---