De Elfstedentocht. KORTE FLITSEN VAN HET GROOTE GEBEUREN. AUKE ADEMA. De race van Auke Adema, de Franeker favoriet, heeft in de oude Academiestad sen golf van enthousiasme doen oplaaien Zijn als no. 1 binnenkomen bij de controle daar ter plaalee had hem daar reeds een proefje van gegeven, en toen Auke de verwachtingen verder niet teleurstelde, maar aan de kop bleef, wae hij opeens de populairste man van heel de stad geworden. Trouwene Auke Adema is in Franeker een gewild persoon. Thans 32 jaar oud heeft hij tot nu toe zn meeste successeu geoogst op de fiets. Allen die de opening van de Leeuwarder Wielerbaan hebben meegemaakt zullen zich herinneren dat Adema tot de geregelde deelnemers behoorde aan de koppelwedstrijden voor Friezen. Nog meer gevoelde hij zich aangetrokken tot de graebaanwedstrijden en pij heeft thuis heel wat medailles en andere langen, gewonnen met deze sport. Een drie tal jaren geleden toen deze 60ort krach imetingen nog al in zwang waren, mocht men hem de sterkste Franeker graebaanrijder noemen. Adema was steeds de man van een opgewekt humeur en zijn komische uitlatingen op de wielerbaan hebben de toeschouwers herhaaldelijk doen schaterlachen. Op echaatsrijdersgebied heeft Adema van zich doen spreken bij de Dorpentochten. uitgeschreven door de IJsclub te Franeker ca zn medaillekastje bevat ook eenige prijzen hiermee behaald. Mr. Bijlsma, het Tweede Kamerlid, leefde geheel met zn medeburger mee, en hartelijk was de begroeting tusschen beiden op de feestavond in de Beurs. --- DE BEZORGDHEID DER FRANEKER CONTROLE. Toen in de avond de eneeuwjacht toenam en er bij de controle te Franeker nog heel wat rijders zich meldden met het vaste voornemen om door te gaan naar Dokkum, hebben de heeren van de contröTe gemeend niet beter te kunnen doen, dan de boeren in de omtrek telefonisch mededeeling er van te doen, met het verzoek om hun raamlichten niet af te sluiten, en wachters het veld in te sturen, opdat zij eventueel verdwaalden terecht konden helpen. Men vreesde toch dat de rijdere de baan zouden gaan missen, en dan was er gevaar voor eindelooze dwaalpartijen door de besneeuwde velden. En toen daar naderhand nog vijf rijdere arriveerden die allen door wilden gaan, ondanks de raadgevingen der commissie, werd het Centraal Bestuur te Leeuwarden opgebeld met de vraag wat men tegen deze hardnekkigheid moest beginnen. Het antwoord luidde: „niet laten doorgaan, desnoods maar arresteeren!" We gelooven intusschen niet, dat dit advies eerst den rechtsgeleerden meester-voorzitter der Commissie had gepasseerd, want het wetsartikel op de aanranding der persoonlijke vrijheid kwam hier wel wat in het geding. . Deze houding van de Franeker controleure en het advies van het Centraal Bureau teek°nt echter wel zeer scherp hoe de toestand was op deze Elfetedenavond. --- HET MEDELEVEN DER FRIEZEN. Van het meeleven van heel Friesland met de tocht en de deelnemers worden aardige en opmerkelijke staaltjes verteld. Dat begon al te Leeuwarden bij de start. De gemeentelijke baaninspecteur Jorritema roemde zeer de belangelooze medewerking van de firma Ovenneer, van den heer Lont (vertegenwoordiger der firma Duyvis) en van de Waterleiding Mij., waardoor de start zoo vlot kon verloopen. Die heele lange rij banken was gratis geplaatst, die gansche rij ;ichtbakens wae kosteloos beschikbaar gesteld. -. zoo hier, zoo ginds. De medewerking s grandioos; aan de hulpvaardigheid der menschen heeft het niet gelegen, dat de tocht zoo zwaar was. Die heeft de vermoeide en verkleumde rijders meermalen oo 't zeerst verkwikt. De radio had verteld, dat de eerste groep rijders te Franeker was gepasseerd. Toen haastten tal van vrouwen uit de Bildthoek zich naar 't ijs met warme thee, die gul werd aangeboden, en dankbaar aanvaard. --- DE WINNAARS. De Vries, van Giethoorn (vroeger te Dronrijp, afkomstig van de Knijpe, is de eerste prijswinnaar van de wedstrijd in 1933. Hij is thans gemobiliseerd te Holten bij Utrecht en wae pas Zondagmorgen uit het hospitaal ontslagen, waar hij wegens griep was verpleegd. Ziju prestatie is dus wel een zeer bijzondere. Sietee Koen, van Bovenknijpe, die als no. 10 aankwam, begint ook al tot de veteranen te behooren. Hij is een bekend sport6man en is een in zijn omgeving zeer bekend scheidsrechter van de Friesche Voetbalbond, een voorbeeld van eportiviteit voor talrijke jongeren. Reinder Algera, van r'raneker, die als elfde aankwam, was in de stad zijner inwoning de tiende die zich kwam melden. Daar heeft hij zich evenwel niet te lang opgehouden om zijn plaats te kunnen handhaven. Hij ie schoenmaker van zijn vak en heeft zich deze winter nog al onderscheiden op de ijsbaan; drie eerste prijzen en 1 premie vielen hem ten deel. Van der Heide, die reeds in 1933 en in 1929 meedeed, noemt de tocht ditmaal veel zwaarder dan de barre tocht van 1929. Hij had, met Bolkeetein als partner, meer dan 5 km. door de vaak meer dan knie-hooge sneeuw geloopen. In de aanvang had hij meer vooraan gelegen (na IJlst zat hij in de voorste gelederen en in Sloten was hij tweede) maar later was hij wat afgezakt, vooral doordat hij in Gaasterland bij een val zijn knieën had geblesseerd, en waardoor hij zijn snelheid heel veel had ingeboet. Zoo had hij aansluiting gevonden bij den Maaslauder, een jongeren rijder, die de tocht bar slecht gevonden had. „Als ik het zoo geweten had, had ik niet meegedaan", wae zijn betuiging. Maar Van der Heide, die veel monterder was dan zijn kameraau. merkte op: „Er moet wat geluk bij, anders komt men er ni t." Ade- prees hij om zijn tactisch rijden. Ook Jongert noemde deze tocht veel vermoeiender dan die van 1929. Al heeft dan, doordat de vorst nu minder hevig was dan toen, ditmaal geen der rijdere blijvend letsel opgeloopen. Terwijl D. v. d. Duim, van Warga, als een der vijf eersten de Elfsteden-triomf onderging, won zijn vrouw, Marie de Groot, bij de Parenwedstrijd Achter de Prinsentuin, met Barend van der Veen als partner de eerste prijs. Dat was daar bij de Van der Duims dus wel een bijzondere dag, deze 30e Januari van het jaar 1940. --- DE TERUGTOCHT NAAR HUIS. Luitenant Van Urk, van Naarden, heeft tnet een groep van 14 man militairen de tocht gereden en is geslaagd hen allen aan de eindstreep te brengen. Dit is ongetwijfeld de grootste groep, die in vast verblind de tocht volbracht. Voor vele rijdere heeft de terugtocht naar huis ook nog heel wat bezwaren opgeleverd. Vooral geldt dit voor de Noord-Hollandere, die via de Afsluitdijk huiswaarts gingen. Dezelfde sneeuwstorm toch die de schaatsrijders zoovele belemmeringen op hun weg voerde, bracht ook het wegverkeer in desorganisatie. De laatste ATO-bus van Dinsdagavond kon op de Afsluitdijk niet verder door wegene een motordefect. Ze konden met een van Holland komende bus naar hier terugkeeren en hoorden van de reizigers in die bus, dat op de dijk een veertigtal vrachtauto's en wagens ingesneeuwd lagen. De Hollanders, die door dit verkeersongemak laat weer in ouze stad arriveerden, vonden den chef van het Spoorstation alhier bereid hen voor de nacht in de verwarmde wachtkamer onderdak te verleenen. Daar hebben ze dus geslapen (negen mannen en één vrouw), toegedekt met wat reisdekens. De militairen onder hen mochten de volgende dag (Woensdag) zonder bijbetaling over land naar hun garnizoen reizen, maar voor de burgere was de Spoorweg-Mij minder coulant. Zij kregen hun reisgeld terug, maar zouden voor de reis over land 't volle pond moete betalen. Een paar Helderschen waren hierdoor wel heel erg gedupeerd; immers 't maakt financieel nog al wat verschil om van hier per ATO naar de kop van Noord-Holland te reizen, dan via de Veluwe Ze vroegen — en ons dunkt met recht — of de ATO (toch immers een dochter-onderneming van de Spoorwegen) door het afgeven van plaatskaartjes, geen verplichting op zich genomen had om hen, al was 't dan met een ommeweg, te brengen ter plaatse waar ze dachten te komen. --- STOERE KNAPEN. Dat er onder de Elf6tedenrijders stoere lui gevonden worden, wordt — behalve door de prestaties van de geslaagden — ook bewezen door 't feit dat velen tal van ontberingen zich zonder murmureering lieten welgevallen. Vooral de rubriek: „nagekomen rijders", leverde daarvan staaltjes. Daaronder was een heel groot procent militairen, die laat aankwamen, en geen onderdak hadden. Velen vonden plaats in de kazerne (zij die met verlof waren vonden bij hun terugkomst hun 6troozak beslapen), anderen werden door particulieren aan logies geholpen, — vel-d*bedden en divans hebben in menig gezin diens moeten doen, — maar talrijken waren blij"met een slaapplaats in de Beurs en Waag.- En ze hebben in de nissen van dit groote gebouw uitstekend geslapen. Ze waren natuurlijk niet uit de kleeren geweest, kwamen zoo op schaatsen en reden de heele --- dag door. Een viertal van hen, die we ontmoetten, was tenslotte gestrand in de Bildthoek, waar ze een taxi charterden, welke hen naar Leeuwarden bracht. Toen ze daar aankwamen waren weer alle hotels vol, zoodat ze weer (nu op een canapé in een cafézaal) de nacht moesten doorbrengen. Maar 's anderen morgens waren ze monter en opgewekt, en ze raakten niet uitgepraat over het avontuur van de Elfstedentocht. --- OP EEN SCHOEN EN EEN KLOMP. Er reed een deelnemer in groepsverband mee, die zijn Noren ondergebonden had, maar zijn losse schoenen aan een ander lid van 't gezelschap in bewaring gegeven. Na Franeker raakte hij wat bij zijn gezelschap achter en toen hij verderop door de sneeuw in 't ':den belemmerd werd, raakte hij in de klem. Want hij kon met zijn Noorsche schaaleen onder niet door de eneeuwbergen baggeren, terwijl zijn schoenen reeds ver vooru waren. Na heel wat aarzelingen bond hij zijn schaatsen af, om op sokken de sneeu wtocht voort te zetten. Tot overmaat van ramp verloor hij in de sneeuwhoopen een van zijn sokken, en nu moest hij blootvoete verder. Men kan zich de blijdschap vooretellen, waarmee hij eea lichtje in de verte begroette, waar hij op af stevende. In de gastvrije boerderij vond hij een gul onthaal, nieuwe sokken en verdere voetbekleeding, waardoor hii in staat gesteld werd zijn tocht te vervolgen. Een andere rijder kwam te Leeuwarden aan met aan de eene voet een schoen, aan de andere een klomp. Vermoedelijk was zijn eene schoen in de sneeuw blijven steken. --- DE DOKKUMER EE WEER OPEN. De Dokkumer Ee, bij Camstraburen, waar Linsdag de Elfetedenrijdere hun laat6te streken zetten, was gisteravond door de invloed van het P.E.8.-water, weer open, en het domein van eenden en zeevogel 6. Groote dooigaten waren „r, waar 24 uur tevoren nog de tallooze rijdere langs ge- waren. Dit bewijst wel hoe goed het gezien was, om de start niet hier, maar op de Sneekertrekvaart te doen plaate hebben. --- Zij, die de tocht volbrachten 466 Wedstrijdrijders en 1058 Tochtgenooten verkrijgen het Elfstedenkruis. De Wedstrijd der Elfsteden is volbracht door 466 deelnemers, en de Tocht door 1058 deelnemers. 3ij deze cijfers is aangenomen, dat zij, die tot Wier, Vrouwbuurtstermolen en Dokkum kwamen, gerekend worden de geheele tocht volbracht te hebben. --- DE RIJDERS DIE HET TOT FRANEKER BRACHTEN. De rijdere die het tot Franeker brachten en daar, vaak met eenige pressie van de in het controlebureau aanwezigen, tot opgeven besloten, zijn wel zeer teleurgesteld, om-lat degenen die tot Wier en Vrouwbuurtstermolen doorzetten het Elfstedenkruis ontvangen, en dit hen ontgaat. Daarom heeft het Centraal Beetuur van de Vereeniging in overweging genomen om hen, die de controlepost Franeker bereikten, ook nog, bij wijze van herinnering en waardeering van het gepresteerde, een herdenkingeteeken uit te reiken. Dit zal echter niet het officieele Elfsteden-ridderkruis kunnen zijn. - --- NA DE TOCHT EEN NACHTELIJKE VOETREIS VAN ENKELE UREN. Jolle de Jong, de vroeger zoo bekende kortebaan-kampioen, van Snikzwaag, liet zich na de tocht per taxi naar huis brengen. Hij reed niet over Terhorne, maar via Sneek, omdat de weg daar vertrouwder wae. Maar bij Spannenburg raakte de wagen ingesneeuwd, en het bleek, na een paar uur vechten tegen de opgejaagde sneeuw onmogelijk om er door te komen. Ga maar mee terug naar Leeuwarden, bood de taxi-chauffeur aan, ik heb wel logies. Maar daar wilde De Jong niet van hooren, dan zou zijn vrouw ongerust worden. Hij zette toen te voet de reis voort, van Spannenburg naar Snikzwaag, bij goed begaanbare weg zeker een loop van een paar uur, en nu ging het worstelend door de sneeuw. Om vier uur in de nacht was D« Jong thuis. --- DE INDRUKKEN VAN KARST LEEMBURG. Het wedervaren van twee „oude rotten." „En nu is voor mij de winter uit". meent Leemburg. „Goeie morgen!" zegt de heer Karet Leemburg.. „Hier ben ik al!" De klok in de redactiekamer wijst nauwelijks negen uur. Maar deze Elfstedenrijder had het niet noodig om uit te slapen. Hij staat daar frisch en kwiek als altijd en is bereid ons alle inlichtingen te verschaf fen, die wij maar wenschen. — Neen, wij hoeven hem heusch niet uit zijn jas te helpen. Dat kan hij zelf wel. „Niet vermoeid?" „Absoluut niet!" „'t Moet toch een zware reis geweest zijn." „Niet bijzonder. Alleen jammer, dat we in Dokkum moesten ophouden. Het ging niet meer. De stuifsneeuw, die van 't land over de baan woei, maakte verder gaan onmogelijk." „Maar 't speldje is toch al weer verdiend!" „Dat is zoo." We verhuizen dan maar gauw met onzen gast naar een stille uithoek van het gebouw, want m deze kamer is het onmogelijk om een rustig gesprek te houden. We zitten h;er aan de redactie n.l. nog heelemaal in de Elfsteden-sfeer. Verslaggevers en fotografen loopen in en uit en onophoudelijk rinkelt de telefoon. Talloos zijn de vragen, die worden gesteld. Niet ieder is, helaas, even tevreden over de afloop van deze Elfstedentocht. — Vijf winnaars voor één wedstrijd, dat wil er bij velen niat goed in. Leemburg's meening in dezen is: „Wat er nu gebeurd is kan ik niet genoeg afkeuren! — Géén sport!" Maar in ons rustig hoekje onder de hanebalken zullen we het daar verder niet over hebben. Het is ons alleen te doen om Leemburgs wedervaren op deze tocht. Hij steekt dan een versche sigaar op en begint zijn verhaal. „De Koning en ik troffen elkaar aan de vooravon'' van de Elfstedentocht en het leek ons aardig om samen op te rijden, in de Tocht dan wel te verstaan. Wij Iwee oude rotten wilden 't nog eens wagen. Misschien wel voor het laatst. Want De Koning, Coen, zooals hij nog steeds bij zijn jongenenaam genoemd wordt, is de zestig reeds gepasseerd en ik heb de vijf kruisjes ook al achter de rug. Maar ons ijs-verleden is goed. De Koning i 6 de winnaar van de Elfsteden 1912 en 1917, terwijl nog altijd het werelduurrecord schaatsen op zijn naam staat. En wat mij zelf betreft, ik mocht in de barre winter van 1929 als eerste van de rijders aankomen We hadden dan ook thans nog goede moed. Nu, wij waren bij ons vertrek uit de Beurs niet ongelukkig. We behoorden tot de eersten, die de hóoge trappen af kwamen „rollen" en eenmaal buiten ging het op een klein drafje naar de startplaats. Het was allemaal menschen en ondanks de duisternis werden wij meermalen herkend. „Daar gaan Coen en Leemburg!" werd er geroepen en dikwijls kregen we dan nog de goede wenschen voor het welslagen van de tocht achterna. — Ja, er is wel met ons meebeleefd! Dat was in orde!" Weer een stevige trek aan de sigaar. „Nog voor half zes waren we opgebonden en zwier ien we weg. De wind stond schuin op de baan, het was koud, maar niet bar. Waarschijnlijk vioor het een graad of vijf. Van de duisternis hadden we geen hinder. De scheuren waren zelfs nog beter te zien dan overdag. Het ije is n.l. git-zwart en daar zagen we nu die wit in-gesneeuwde scheuren door heen 'oopen, alsof het linten waren. Voor en achter ons, op zij, overal hoorden we het krassen van schaatsen. Maar dat wae ook wel haast 't eenige geluid, want gepraat werd er bijna niet. Voor een Elfstedenrijder geldt immers het parool: Mond dicht, ademen door de neus. In stevig tempo — Coen op zijn Noren, ik op mijn Friesche schaatsen — reden we over de goed geveegde baan. En bij Boxumerdam daar hadden we warempel de eerste wedstrijd-menschen al ingehaald! Eentje zat er aan de kant en bleek pech te hebben "•••:♦ een schaats. Los rijdend van elkaar lieten we al spoedig verscheidene wedstrijders achter ons. Lastig was, dat velen van hen hun zaklantaarns lieten schijnen, die in 't donker even veel dwaallichten waren. Ongeveer vijftig minuten na onze start kwamen de lichten van Sneek in het gezicht. De eerste van de elf steden! Nu, daar in Sneek hebben ze hun best gedaan! 't Was kolossaal !■ We hoefden heelemaal niet af te binden. Men had voor ons een deel van de weg onder water laten loopen en zoo schaatsten we vrooüjk onder de hooge hoornen van de straatweg door tot we tenslotte op het vaarwater naar de Jachthaven weer een heuscht ijsvloer onder onze ijzers hadden. Natuurlijk was het toen nog altijd donker. Maar desondanks waren er honderden menschen op de been om ons te verwel komen. Onder hen was óók Swierstra, de bekende rijder van de jaren 1912 en 1917. De rook uit de schoorsteen van de groote boerderij aan de Houkeeloot, waar hij woont, woei krek verkeerd, zei hij. Niet hij, maar de vrouw was nu baas in huis en ze had hem kort en goed verboden mee te rijden! En zoo was hij dan nu alleen maar toeechouwer De tweede stad, die aan beurt kwam, was IJlst. Helaas, kon de heer De Koning het aanvankelijk tempo niet langer volhouden. Ofschoon bij nog een prachtige streek rijdt, begon zijn leeftijd hem parten te spelen. — Hij zakte af. Dat was jammer! Héél jammer! De omstandigheden waaronder we reden, waren overigens niet slecht. Tot dusver wae het ijs goed geweest en ook de wind was niet hinderlijk. En ofschoon we dan ons tempo iets moesten matigen, reden we toch nog hoe langer hoe meer wedstrijdmenschen „op." Daarentegen schoot ons af en toe een tochtrijder voorbij,' die blijk gaf over stevige beenen te beschikken! 't IJs bier tusschen Sneek en IJlst was ook nog goed, maar de baan was smal en daardoor ontstonden af en toe moeilijkheden bij het voorbijrijden van groote groepen. Bovendien was er van de aangrenzende weilanden reeds héél wat sneeuw over de baan gestoven Leemburg, de winnaar van 1929. behoorde ook tot degenen, die zich voor de Elfsteden tocht van Dinsdag weer lieten inschrijven. --- De Prins aanvaardt het gouden eerekmis der Elfsteden- Vereeniging. Na zijn aankomst in Leeuwarden is Prins Bernhard, in gezelschap van o.m. den Commissaris der Koningin in Friesland, naar Franeker doorgereden, waar Z K.H. de binnenkomst der eerstaankomende rijders van de Elfstedentocht aldaar heeft gadegeslagen. Na de lunch ten huize van mr. P. A. V baron- van Harinxma thoe Slooten te hebben gebruikt, reed het gezelschap opnieuw uit, thans de Groningerstraatweg lange, om via Rinsumageeet Dokkum de bereiken. Bij de z.g. hooge brug bij Dokkum heeft de Prins bet komen naar en het gaan van Dokkum van de Elfstedenrijders range tijd gadegeslagen. Over Rinsumageest keerde men daarna weer naar Leeuwarden terug. Aanvankelijk was het 't plan even een kijkje te nemen bij het eindpunt bij de Groene Weide. Het was er in de omtrek zoo druk. dat de auto's er met moeite door konden komen. Daarom werd langzaam doorgereden naar de woning van den Commissaris der Koningin, waar om half zes de vijf eerst aankomenden, Adema, Keyzer. Jongert, Westra en v. d. Duim en het Centraal Bestuur der Friesche Elfstedenvereeniging werden uitgenoodigd, om aan Prins Bernhard te worden voorgesteld. Na de maaltijd bij den Commissaris der Kon:ngin te hebben gebruikt, keerde de Prins per trein tegen 7 uur naar Den Haag terug. De Prins heeft bij het bezoek van het Centraal Bestuur met de vijf eeretaankomenden ten paleize. de vijf prijswinnaars aan zich doen voorstellen en zich, na hen allen te hebben gelukgewenscht, geruime tijd met hen onderhouden. Hij informeerde naar tal van bijzonderheden van de tocht en was vol lof over de prestatie van deze vijf prijswinnaars. De voorzitter van het Centraal Bestuur der Elfstedenvereeniging, mr. M. E. Hepkema, heeft daarna zijn blijdschap er over uitgesproken, dat riien Zijne Koninklijke Hoogheid bij dit ijsfeetijn mocht begreoten en heeft den Prins namens het Centraal Bestuur het Gedenkboekje in speciaal leeren band gebonden, aangeboden, benevens het gouden eerekmis der Vereeniging, dat tot dusver alleen door den geestelijken vadeY ler Elfstedentochten, den heer Muiier, wordt gedragen. (Op de feestavond is het nog uitgereikt aan de heeren Huizinga Bruins en Zandstra, die beiden vijf maal de tocht volbrachten). De Prins antwoordde, dat hij deze onderscheiding zeer op» prijs stelde, al voegde hij er aan toe dat hij haar niet verdiend had, zooals de rijdere, die de groote tocht verricht hadden. Tntusechen begon hetilangzamerhand licht te worden- een koude, grauwe morgen brak aan. Dat was een beetje jammer! We hadden zoo gaarne dr zon zien opkomen boven de witte Slotermeer, die wij nu naderden. Maar de lucht was zwaar en grijs. Geen straaltje van het zonlicht zou er door komen! Enfin, dat was niet anders! Verder maar! Een komisch- gezicht was het om lange- de weg allerlei voorwerpen te zien liggen, die de rijders als overtollig hadden weggeworpen! Daar lagen in de 6neeuw verscheidene zaklantaa-ne, die nog lustig branden, benevens allerlei mondvoorraad, zooals worsten _n broodjes met kaas! — De hongerige meeuwen en roeken, die in de lucht zwierven, maar met al die rijders niet naderbij durfden te komen, zullen er, toen eenmaal de rust in het veld hersteld wae, een koningsmaal aan gehad hebben! Wat de aankomst in IJlst betreft, die was alleraardigst De IJkters hadden in de gauwigheid een der oude stadspoorten herbouwd en daarop een welkomstbord aansebracht. Ve 1 tijd tot bezichtigen gunden we ons echter niet, want al aren we dan maar Tochtrijders, we wilden toch graag een goede tijd maken! Op IJlst volgden Heeg en Woudsend. Ook hier weer veel belangstelling en veel hartelijkheid. Maar mijn tochtgenoot De Koning zakte, helaas, hoe langer hoe meer, en zoo moest ik tenslotte wel besluiten alleen verder te gaan Waarschijnlijk zou hij het niet halen! Eenigszins bedrukt door dit feit schaatste ik toen, op m'n eentje Woudsend voorbij en zoo op de Slotermeer aan. Ik moest nu toch egns even omkijken. — 't Wae een mooi gezicht. Midden tusschen dat vlakke, witbesneeuwde land spoede zich bij het krieken van de dag een lange, donkere sliert van menschen. — Kilometers ver moesten de rijders nu al uit elkaar liggen! Ik zette er vervolgene een flinke vaart in. Nog voor ik de Slotermeer bereikt had, haalde mij Sjoerdje Faber, van Warga, die als eerste van de dames zou aankomen, in. Met haar stevige manier van rijden, haar blauwe zeilbroek en zeiljumper, zullen maar weinigen in haar een vrouw hebben herkend. Zij reed met twee heeren en de eerste indruk, die men van dit troepje kreeg was: daar gaan dne stevige kerels! Nog in dt allerbeste conditie en fleurig gestemd als altijd, vond S|i,erdje dat ik maar mee moest rijden. En dat heb ik gedaan. Zoo passeerden we als groep van vier de Slotermeer. Het was hier een eindelooze vlakte, verblindent wit, en daar omheen stond, als een muur, de grauwe lucht. — Was dit de vroolijke blauwe waterkom tusschen het groene riet en de groene landen, die wij zomerdag met onze scheepjes bevaren? We herkenden het meer nauwelijks. Eerder zouden wij geiooven met een sprong in Finland te zijn aangeland! Hier op die barre vlakte deed zich de wind en de kou ook meer voelen, terwijl bovendien de baan bedorven was door poedersneeuw. Zoo was het hier vrij zwaar rijden en we waren dan ook blij toen S!o ten bereikt was. Vanaf Sloten hadden we 't n.l. vlak voor het lapje en dat scheeli véél! Bij Balk kregen we toen nog wat kwalster te verwerken, maar daarna volgde een prachtig eindje, n.l. de tocht langs de Lutz door de besneeuwde bosschen! Deze reis in de vroege morgen lange dat smalle watertje met "n wee-szijden al dat stille, donkere geboomte was een genot. De meeste rijder» zullen het zich stellig hun leven lang herinneren! Nog altijd omringd door tal van mederijders bereikten we gevieren Galamadammen en vandaar ging het met de wind in de rug in vliegende vaart naar Stavoren. Hier aangekomen trof ik mijn zoon. die aan de wedstrijd mee deed. — Het was hem niet meegevallen, de fut was er wat uit! Maar gelukkig had ik hem gauw wat opgemonterd en terwijl Sjoerdje Faber en haar tochtgenooten vooruitschoten, gingen wij samen in wat kalmer tempo verder. Het ijs naar Hindeloopen bleek behoorlij-; goed, maar de wind was nu zooveel minder gunstig. Een warme ontvangst wachtte ons echter in Molkwerum. Ik riep: „Hier kom ik van 't zomer met de boot nog eens terug", waarop ze zeiden: „Det moest altiid doen!" Intusschen gingen we nu maar weer verder De baan was niet breed, maar overigens goed ijs. Mijn zoon had zich intusschen vrijwel geheel hersteld en ik zelf voelde mij gelukkig ook nog volkomen fit. Zoo bereikten we Hindeloopen Hier hebben we evau gepauzeerd, want het zou zonde en jammer zijn Hindeloopen te passeeren zonder even genoten te hebben van het prachtige gezicht op het in 't ijs verstarde en wit besneeuwde IJsselmeer! Er wachtte ons hier bovendien een verrassing. Dames in Hindelooper costuum boden n.l. aan de rijders chocolade aan. Gesterkt naar lichaam en geest ging het op Workum aan en vandaar naar Bolsward. Bij Parrega hadden we te kampen met sneeuw-dammen en bovendien was 't nu hard gaan waaien, maar de tocht was toch altijd nog best te doen. In Bolsward genoten we andermaal van het hartelijk medeleven van de menschen. We hoopten hier ook Prins Bernhard te zien, doch dit mocht helaas niet zoo zijn Wel pakte ons een filmoperateur bij 't jasje en we moesten gefilmd worden. Ik moest zus staan, m'n zoon zóó, we moesten praten en wegrijden. Enfin, 't wae een heel gedoe, maar dat hoort er nu eenmaal bij! Na Bolsward begon het moeilijkste deel van de tocht. We troffen het echter dat de wind wat Zuidelijker was geworden en zoo viel de reis Bolsward—Harlingen tenslotte nog mee. Monter kwamen we in Harlingen aan. Dat we hier ten eindje moesten loopen werd heelemaai niet erg gevonden, daar dit uitstapje onze spieren ten goede kwam. Het traject Harlingen—Franeker, dat we vlak in de wind hadden, was niet gemakkelijk, maar we kwamen er en de haast feestelijke ontvangst in dit mooie oude stadje maakte dat we weer nieuwe moed kregen! — We zouden er we! komen! Onder hoera-geroep vertrokken we weer. Helaas, bemerkte ik na eenige tijd, dat