Schotse zuinigheid — Hoeveel rekent u ervoor om een schilderij in olieverf van mijn vrouw te maken? vroeg een Schot aan een schilder. — Twee pond, meneer, antwoordde de schilder. (Een pond is ongeveer 8 gulden.) — En hoeveel, als ik u de verf erbij geef? vroegde zuinige Schot toen. --- OPLOSSING VAN DE LEGPUZZLE: DIEREN AAN DE NUL. --- KORT VERHAAL OM DE PAASCHKONIJNEN In 't portiek van den taartjes winkel ging Lammeke zn centen na staan tellen, 't Grijze ringbaardje nipte onder de kin op en neer als de sik van 'n geit, en de oogleden knipperden zenuwachtig-vlug achter de brilleglazen. Voorzichtig liet-ie 't blikken apothekershengselmandje op den vloer neer, ging toen in de diepe zakken van zn winterjas staan voelen, graaide in zn broekzakken, legde al de "kwartjes, dubbeltjes en centen in zn beverige hand, telde na: Da's zeuven-gulden-tien van Schram, da's drie gulden-tien van Lodewijks, dan eene gulden vijftien van Schroor Ziede wel, 'k heb ééne gulden te veul. Van wie kan dieje gulden zijn? Laat ik nog es goed prakkizeeren Da mot 'nne gulden van Schram zijn. Daar heb ik niks terug motten geven, dus ik heb „zellie" niet te kort gedaan. Zellie hebben mijn te veul gegeven Affijn, ze kunnen het missen, daar wordt grof geld verdiend, 'n Gulden te veul! — As-ie •die hield, kon ie dat koppel Paasch-konijnen van Gilleke koopen — konijnen, wit as sneeuw, mee oogen as rooi diamant! 'n Stem in zn borst bonsde: 't Is stelen ! Maar hij bleef in zichzelf praten: Tut, tut, stelen? Zoolang ik wil heb 'm nie voor mezelf te hoven, is 't géén stelen! 't Werd plagen, die stem, die ie hoorde en toch weer niet hoorde. Zou ie me daar eventjes voor 'n onnoozele gulden van de Singel naar de Van Campenstoaat motten loopen ? Dan ging ie eerst eten. Door dien eenen gulden gingen ze bij Schram nie failliet ! Thuis, bij Neel, onder 't eten, dacht ie: Dieje gulden is van mijn ! van mijn. Verleden jaar hebben die van Schenk mij negentig centen te kort gedaan en vóór-verlejen week heb ik elf centen verloren; die moest ik bijpassen, da's ruim 'nne gulden: Hier te weinig, daar te veul, me denken er nie meer over. Maar de gulden scheen aan hem te denken en liet 'm niet los. „Ge hebt pas oewe Paschen gehouenl As Schenk jou veur achttien stuivers wil benadeelen, mot hij dat weten. Mot Piet stelen, omdat Jan 't óók gedaan heeft?" — „Wa kekte toch vuil, Lam", merkte Neel op. — „Ge zult zien," mompelde Lam, „dat' Gilleke zn Paaschfkonijnen verkocht hee as ik er om kom!" — „Dacht ik bet nie: de kenijnen, de ongelukkige kenijnen. As gij oe vrouw kon ruilen voor 'n kenijn " Lam keek niet van zijn bord op en dacht: As da niks kostte, zouen er verscheidene mee kenijnen thuis kommen. Van 'n kenijn krijgt 'n getrouwde mensch tenminste geen kijves! Met zn trommel vol leege flesohjes ging ie zich melden in de apotheek: — „Asjeblief, meneer Van Gulik, vier en dertig gulden en negentien centen. Kijk 't briefke maar es na". De telefoonschel ringelde, hij schrok, as dat mevrouw Schram es was Neeje, 't was voor 'n bestelling. — „'t Klopt precies, Lammeke". — „Dacht ik wel, meneer, 't Zou de eerste keer zijn da 'k 'n cent tekort kwam". — „Wat ze te veel geven, steek je zeker in je zak?" Lam voelde een scheut door zn hoofd gaan. Wisten ze er hier al iets van? Hij snoot zenuwachtig zn neus en zei: — „Da's te zeggen, as ze mijn 'n dubbeltje te veul geven, denk ik: da's 'n fooi voor jou, Lammeke. Stikt daar iets in?" — „As ze er dat bij zeggen, nee, dan steekt er niets in." — „Dus, as ze niks zeggen, mot ik 't terug geven?" — „Wis en waarachtig!" Nou viel er niks meer te wikken of te wegen, as ie die gulden hield, moest ie de gevolgen dragen. Klachten, standjes „gedaan" misschien — zonder inkomen de straat op. Zonde van die kustelijke konijnen — vier en twintig jong in één jaar! En 't kot stond te wachten, gruun geverfd. Wéér rinkelde de telefoon. Gauw 'n schietgebedje, dat 't Schram nie is. Hoewel, hij kon zn eigen van den domme houwen. Diejen gulden kon door de kapotte voering gezakt zijn. Maar dat zou verdacht lijken. — „Zijn er geen bestellingen meer?" vroe ie zenuwachtig, verlangend de straat op te komen. — „Eventjes geduld Lam, daar wordt aan gewerkt". Hoe zoo'nne gulden 'n mensen van bij de zeuven' tig jaar in zn rats kon jagen. Maar hij verbeterde onmiddellijk: Dat doet die je gulden nie, da doe de toestand, de gapperij? Weer ging de telefoon. Dat hield ie nie uit! — „Kan ik nog eventjes op straat, meneer?" — „Jawel, as je maar bij de hand blijft." — ~'k Wou nog eventjes naar Schram". — „Dat kan nog net". Met zn duim en wijsvinger in de kapotte voering van zn vestzak, liep ie naar de Van Campenstraat, maar het kostte hem moeite, bar veel moeite, om niet de Riemstraat in te slaan, naar Nilleke met de Paiaschkonijnen. Bevend, of-ie onraad te melden had, belde hij aan de deur van Schram: — „Asjeblief, meisje, je hebt me daarstraks 'n gulden te veel gegeven". — „O, dank je wel, Lammeke. 'k Had er nik van gezien". Niks van gezien? Even nog 'n gevoel van spijt, van bitterheid. Zij had er niks van gezien — en hij had er den heelen morgen met zichzelf loopen vechten — Affijn, 't was geschied. — Ajuus, Fransche achtponders! Maar 's avonds thuis, had-ie zn pet nog niet af, of 'n blije schrik schoot door 'm heen! In 't gruune kot zaten twee witte konijnen: de vurig-verlangde Paaschkonijnen. Ze zetten zich op de achterste pootjes en drukten de snuffelende pruimesnuitjes tegen de tralies — „Nou wa zegde dr van?" klonk Neels stem. — „Van jou? kedoo?" — „Zoo ge ziet!" Hij kneep zn vrouw driemaal in haar verten bovenarm en zei: — „Da's nou uit belooning voor voor " „Veur watte?" — „Neeje, niks ge zij bedankt! Duizendmaal bedankt". --- DIPLOMATIEK. Karsten was bezig een onderhoudend boek te lezen. Even keek hij op en toen zag hij een dame de stoep opkomen, die hij niej kon luchten of zien. 't Was mevrouw Snoek. Hij vluchtte naar zn studeerkamer en liet zn vrouw het genot(?) de dame te ontvangen. Toen er ruim een uur verloopen was, kwam hij weer beneden, maar luisterde eerst even aan de deur. Daar hij echter niets hoorde, riep hij zijn vrouw toe: — Is die oude zeurkous al weg? Zn vrouw antwoordde met zeer veel tegenwoordigheid van geest: — Ja man; al ongeveer een uur. Nu is mevrouw Snoek hier! --- EEN ONDERSCHEIDING. Een jonge postklerk werd verplaatst naar een klein plaatsje waaromtrent hij bij informatie het volgende vernam: klein plaatsje, petroleum-verlichting alleen in de hoofdstraat, zangvereeniging, gezellige menschen. De klerk die een aardige tenorstem had, meldde zich bij de zangvereeniging aan. Den volgenden dag liet zijn nieuwe chef hem bij zich roepen. „Hm!" zei hij, „hm — een goed voornemen van u, om in de zangvereeniging te gaan — bm — maar ziet u — hm — eerste tenor is bij ons een soort onderscheiding voor verdienstelijke ambtenaren! Zingt TJ dus — hm — eerst eens een paar jaren bariton. --- DE POPPENKAST. Toen ze 's avonds aan tafel gingen, lag er op elk bord een papiertje, waarop stond: „Direct na tafel naar de voorkamer gaan! Grote voorstelling!" Wie zou dat geschreven hebben en wat zou er mee bedoeld zijn? Wat voor voorstelling kon er nu in huis gehouden worden ? „Wat krijgen ive te zien, jongens?" vroeg vader, terwijl hij het kringetje eens rondkeek. De kleintjes waren ook erg benieuwd, ze begrepen er niets van. Alleen Jan en Loesje lachten geheimzinnig en gaven nergens antwoord op. „Jullie zullen het straks wel zien," zei Jan. „Wees nu maar niet zo nieuwsgierig." De kinderen konden bijna niet rustig eten, zo verlangden ze naar de „voorstelling," al wisten ze helemaal niet, wat het was. En eindelijk waren ze klaar en mochten van tafel opstaan. Ze holden meteen naar de voorkamer. Het scherm van de grote slaapkamer stond midden in de kamer en daarachter verdwenen Jan en Loesje. Er stonden een paar stoelen naast elkaar en Loesje riep: „Willen de dames en heren maar even gaan zitten, we zijn direct klaar. Even geduld hebben!" De kleintjes begonnen te lachen van opwinding. Ze sprongen en wipten op hun stoelen en riepen telkens: „Jan, is het nog niet klaar? Loesje, schiet nu een beetje op!" Eindelijk nam Jan het scherm weg en toen zagen ze een kleine poppenkast. Je kon het toneeltje goed zien. Er stond een huisje op. „Dat lijkt wel het huisje van Hans en Grietje!" riep Elsje ineens en nu zagen de anderen het ook, het waren werkelijk het huisje van de heks en kleine poppetjes verkleed als Hans en Grietje, die zich op het toneel bevonden. Hans en Grietje praatten tegen elkaar en zeiden, dat ze zon trek hadden om een stukje van dat lekkere huisje daarginds te eten. „Die Hans, dat is Jan!" riep Leo. Hij bedoelde, dat Jan sprak in de plaats van Hans en nu hoorden ze ook, dat Loesje de dingen zei, die Grietje eigenlijk moest zeggen. De heks kwam nu ook op het toneel en zo werd bet hele sprookje gespeeld. Toen het afgelopen was, klapten ze allemaal in bun handen en Jan en Loes kwamen lachend te voorschijn. Ze moesten precies uitleggen, hoe ze dat wel gedaan hadden. Hebben jullie de poppenkast werkelijk zelf gemaakt?" vroeg vader. „Ja," zei Jan. „We hebben een oude kartonnen doos daar één kant zo uitgeknipt, dat je naar binnen kon kijken. Die randen hebben we later als gordijnen geverfd en zo lijkt het net of het een echt gordijn is voor een echt toneel. Ik heb het huisje en de bomen op de achterkant geschilderd. Toen hebben we in de zijkanten smalle repen uit het karton geknipt, daar konden we later de poppetjes docrschuiven. De popjes zelf hebben we eerst op karton getekend en toen geverfd en uitgeknipt. Uit smalle repen karton maakten we kleine gootjes, door telkens drie repen tegen elkaar te plakken. Daar zetten we de poppen in en om de beurt kunnen We nu zon gootje met een pop door de spleten in de zijwanden schuiven. We hebben daarstraks de deksel weer op de doos gedaan,, dat ziet er leuker uit. Het is heus heel gemakkelijk en we vonden het erg leuk. De juffrouw van Loesje had het in de klas verteld en toen hebben wij het eens geprobeerd. Een andere keer zullen we een ander sprookje opvoeren. We kunnen precies spelen, wat jullie willen. Vinden jullie het leuk?" „Ja, ja!" riepen de kleintjes en ook vader en moeder zeiden, dat ze bet erg leuk vonden. Toen spraken ze af, dat ze de volgende Zondag na het eten weer een sprookje zouden opvoeren. --- VOOR DE JEUGD BANIEREN EN HUN UITVINDERS. De uitvinding van banieren en vaandels worit door oude schrijvers aan de Egyptenaren toegeschreven. Er zijn nog verscheidene Egyptische banieren en vlaggen bewaard gebleven, die alle zeer kunstig zijn. De Egyptische vaandels, zo wordt beweerd, bestonden uit een stok met aan het einde de afbeelding van een dier. Onder de Egyptische beeldhouw werken en schilderstukken vindt men ook andere standaarden, welke aan het uiteinde op een tafelmes met een rond hecht, of een open halfronde waaier gelijken. Deze laatste zijn aan de Grieksche Egyptenaren toegeschreven, maar zekerheid hieromtrent hebben wij niet De eerste Grieken gebruikten tot banier een stuk wapenuitrusting aan bet einde van een lans. Agamemon gebruikte een purperen sluier, waarmee hij zijn soldaten, die achter hem te paard reden, in orde hield De Atheniënsiers hadden als vaandels dikwijls een olijfboom of een uil. Sommige Griekse krijgslieden droegen een vaandel mee, waarop een afbeelding stond van een hunner goden. Soms ook stond er op die vaandels niet meer dan een letter of wel de geboorteplaats geschreven. Bij de vroegere Romeinen had iedere volksstam of iedere groep strijders een eigen banier of vaandel en soms was dit vaandel al heel eenvoudig. In het eerst was dit niet meer dan een bosje hooi op het einde van een stok; later werd het een piek met een dwarshout aan het eind, soms met de afbeelding van een hand er boven op en daar beneden een klein rond of ovaal schild, gewoonlijk van zilver of goud. Op die metalen plaat waren meestal de krijgsgoden Mars of Minerva voorgesteld, maai na de vernietiging van het oude Romeinse rijk werden de portretten van den keizer en zijn gunstelingen er op geschilderd. De banieren van de verschillende afbeeldingen waren met letters beschreven, om gemakkelijk van elkaar te kunnen worden onderscheiden. Die van een legioen was, zoals de oude geschiedschrijvers ons in hun boeken verhalen, een zilveren adelaar, met uitgespreide vleugels, boven op 'n lans, soms met 'n bliksemstraal in zijn klauwen geklemd; vandaar, dat het woord „aquila" gebruikelijk was, om een legioen aan te duiden. De plaats van de banier was dicht bij den bevelhebber van een troep vechtenden. De vanen der ruiterij der Romeinen waren een vierkant stuk doek, aan een soort lat boven aan een lans vastgemaakt, zoals je links bovenaan het prentje kunt zien. Deze vanen waren soms met franjes en linten versierd en werden niet vaak gebruikt De onderafdeelingen van een legioen hadden weer ieder hun eigen vaan, soms maar heel eenvoudig vaak niet meer dan een stuk lap aan het einde van de lans, welke zij er gemakkelijk af konden halen, wanneer zij hun lans moesten gebruiken om tegen den vijand op te trekken. De infanterievlag van de Romeinen was altijd rood, die van de cavalerie was blauw en die van den consul wit en mocht alleen worden gedragen door een soldaat, die zich door een of andere heldendaad had onderscheiden. --- DE STEENGROEVE. Al sinds jaren wordt er niet meer gewerkt in de steengroeve. Ze ligt daar stil en verlaten en een hoog ijzeren hek scheidt haar van de buitenwereld af. Er is geen mens meer geweest de laatste jaren Niemand zal er over denken, eens in de steengroeve af te dalen. De zijkanten zijn steil en zien er niet erg aanlokkelijk uit. Hier en daar groeit wat gras en verder zie je alleen steen en grauw zand, zover het oog reikt. De wegen. waarlangs eens de karren vol stenen door de paarden werden getrokken, zijn nauwelijks meer te zien door de struiken, die er over heen zijn gegroeid. Er is in de hele omgeving niets te vinden, dat er meer onbewoond en ongezellig uitziet dan de steengroeve. Op een dag kwam Paul thuis niet een flinke scheur in zijn broek. Hij riep Hans, zijn jongeren broer, bij zich op de kamer, gaf hem een naald en draad en zei: „Vooruit, Hans, maak jij deze winkelhaak eens voor me, want anders vraagt moeder, hoe die in mijn broek komt en ik zeg liever niet, dat ik in de steengroeve ben geweest!" Hans keek hem ongelovig aan. „Ben jij in de steengroeve geweest? Hoe kan dat nu? Hoe kwam je daar? Dat is toch immers veel te gevaarlijk en hoe ben je over het hek gekomen?" „Er zit een gat in het hek en daar ben ik doorgeklommen. Ik heb de boel nu alleen nog maar verkend, maar morgenmiddag mag je met me mee, dan gaan we er weer heen en gaan we er samen in. Er zijn echte bergen in en je zult eens zien, wat een goede bergbeklimmers wij zijn! Hans durfde eigenlijk niet goed, maar hij wilde niet, dat Paul van hem zou zeggen, dat hij bang was en daarom ging hij de volgende middag met hem mee naar de steengroeve. Er zat werkelijk een gat in het hek en het duurde niet lang of ze stonden allebei aan de binnenkant van de groeve. Paul had een lang stuk touw meegenomen. Daaraan nu bond hij Hans en zichzelf vast, zoals hij op plaatjes van de bergbewoners had gezien Ze gingen eerst de „Zuidwand" af. Deze wand was niet zo erg steil en het kostte niet veel moeite om daarlangs naar beneden te gaan. Maar toen ze eenmaal beneden stonden en naar boven keken, zagen ze, dat het toch wel erg hoog was. Dat hadden ze bij het dalen niet eens gemerkt. „Kom mee," zei Paul, „nu gaan we langs de Noordwand weer naar boven, dan kunnen we meteen eens zien, wat er aan de andere kant van de groeve ligt!" Maar dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Be wand was wel 40 of 50 meter hoog en zo steil, dat ze na elke pas even moesten blijven staan. Kleine steentjes en gruis rolden onder hun voeten weg. Halverwege stond een dikke paal en daar wilden ze eerst naar toe. Vandaar zouden ze wel verder komen. Ze wisten heel goed, dat het gevaarlijk was, wat ze deden, en dat het streng verboden was om in de groeve te komen, maar ze wilden nu geen van beiden meer terug. In het begin ging het nog vrij goed, maar hoe hoger ze kwamen, hoe moeilijker het werd. Vlak voor de paal gleed Paul uit en Hans kon hem nog met moeite met het touw vasthouden. Maar eindelijk hadden ze de paal bereikt. Ze rustten daar even uit en keken naar beneden. „Allemensen," zei Paul, „het is toch hoger dan ik dacht." - Even later klommen ze verder. Er groeide nu nergens meer gras en er was niets, waar ze zich aan konden vasthouden Aan één stuk door rolden de kleine kiezelsteentjes naar beneden en telkens gleed hun voet uit. Ze hadden bet gevoel of ze elk ogenblik met de losse zandlaag naar beneden konden vallen. „Niet naar beneden kijken," zei Paul, „dan word je duizelig." „Ik ga niet verder," zei Hans en hij ging zo goed en zo kwaad als het ging zitten. „Doe niet zo flauw!" antwoordde Paul en Hans stond maar weer op en kroop verder. Paul liep «ui paar meter boven hem. Weer brokkelden stenen af en rolden met liet zand naar beneden en ineens zag Hans, dat de laag, waar Paul juist zijn voeten op zette, losraakte Hij wilde Paul waarschuwen, maar het was al te laat en Paul viel plotseling naar beneden. Hij botste tegen Hans aan en zo rolden ze over elkaar de steile wand af. Ze zagen of hoorden niets meer, tot ze plotseling met een ruk stil lagen en een erge pijn in hun middel voelden. Het touw was om de paal heengeslagen en hield hen op die manier tegen, maar het striemde om hun middel. Er vielen nog steeds stenen naar beneden en de jongens bleven even heel stil liggen. Toen vroeg Hans: „Heb je je pijn gedaan?" „Ik weet niet," antwoordde Paul en hij huilde bijna. „Ik weet niet, maar mijn arm doet erge pijn en mijn maag ook!" Hans had alleen een paar schrammen opgelopen. Hij klom naar Paul toe, vond daar een houvast en maakte toen het touw om zijn middel los. Daarna liet bij Pau! voorzichtig naar beneden glijden en toen die weer veilig op de grond stond, klom hij zelf naar beneden Ze vonden een oude weg, die uit dn groeve leidde en gingen zo gauw mogelijk naar huis. Daar werd meteen een dokter gehaald, die ont« dekte, dat Pauls arm verstuikt was en dat hij ook een paar wonden aan zijn borst had Het was niet eens nodig om de jongens to straffen, want ze hadden allebei zo in angst gezeten, dat ze er wel nooit meer over zouden denken, voor een tweede keer naar de steengroeve te gaan. Ze waren er nog vrij goed afgekomen, zei de dokter, en dat begrepen ze allebei ook Ze hadden voor goed dt* «irfcriii