BxmmmmmmißmxanmaßmvszamMmmmmnwam Zeilmakerij, Dekkleeden-, Tenten en Vlaggenfabriek Hetvoaorres Luxe Scheepsbenoodigdheden FIRMA GEBR. DE VRIES LEEUWARDEN TEL 1260 - ZUIDERGRACHTSWAL 24 PEEK & CLOPPENBURG I Wirdumerdijk - Leeuwarden Speciale afdeeling „KLEEDING NIMAAT" Prima stoffen 1a klas coupeurs Vraagt onze stalencollectie Éerlanders! Ier Is Uw male drank. 9BHr CULTURA FA BR. WOLDRING & IDEMA GRONINGEN I CULTURA WORDT GEWON-1 -*!EN^"T OIVeRSE SOORTEN f V>qSsyRUCHTENlrf<«=""» f] Verboom Geen wonder dat Oh-Co na dat groote succes in Amerika ook Holland stormenderhand veroverde. Kent ge Oh-Co nog niet? Koop 't dan vandaag nog! CHOCOLATE J£m\&M, I 1 IN NEDERLAND GECONSUMEERD I 1 mr BLUVEND rUCCEf I I DANKEN V/U AAN , I BONZE kwaliteit!! --- [NASH i :J Leest de voordcelen, welke NASH U biedt. Vergelijkt deze met wat andere wagens bieden .. Laat dan Uw gezond verstand oordcelen , | Dit is alles wat wij U vragen. 1 f. , 1 Motor met dubbele ont-1 Byur centrale Uiterst gemakkelijke bei % steking Chassissmering sturing.uitwendige metaal- H ' H Hydraulische schokbre- Nieuw verlaagd frame j„»i„ „„^.„„„„^ ■ I kers VOOR en achter Salon koetswerken deelen gesmeerd. 7 X gelagerde krukas trillingsdemper | spatborden uit één stuk E ; I De wereld is verrijkt met een nieuwe en betere Automobiel f ; T Gesloten wagens van f 3535.— af. Uit voorraad leverbaar. , I N.V. ENGLEBERT & Co.'s AUTOHANDEL DEN HAAG 1 . Pi THERESIASTRAAT 145 - OPGERICHT 1898 | — Filiaal te UTRECHT Nachtegaalstraat 75-75 a - Tel. 13073 — \ ADÏÏERTEERÉN IS DE SCHAKEL TUSSCHEN KOOPER EN VERKOOPER --- Weet U dat Noblino Siroop de hardnekkigste Klïerziekten volkomen geneest ? Informeert bij o.s. genezen patiënten: . Mej. A. G. V. DOORNIK, Blomdwarsstr. 1, Den Helder. R. KOSTER, Langestraat 40, Den Helder. In alle drogistzaken verkrijgbaar. Hoofddepóts: J. Prinsen, Tuinen 13, Leeuwarden; Drogisterij „Het Witte Kruis" te Joure en Fa. B. Meindersma, Groote Zand 3—5, Sneek. DE fó# RANKEN BUIGEN/ een ( T3jjp©sSJ weelde van ] druiven groeil j "fcfijrftiKKjL er in de Zui- l derzon. Geen 1 ■VMSWjIf wonder dal zil f een vollen zul- \ ,33£$ïö5 veren wijn op- J ■StOjy/ leveren, die ni el I ■ Tij}' tstevervangen. ■mv VraaO* daarom. S j MctZ slechts zuiveren n~\ \ lm portwijn. 3 (fanzeóoom's /ÉL }7oßo flïï | WIJNEN fP B épssnsche Wijn en Samos B f *W. E. GANZEBOOM. ZWOLLE. VERSCHENEN bij den uitgever dezes de vijfde druk van WIEUWERD EN ZIJN HISTORIE De merkwaardige Gral kelder. De Geschiede nis der Labadisten ei Het Leven van Anm Maria van Schuurman 'rijs f 0.40, fr. p. p. f 0.4! --- . êm\^ÉËkmmmWFJltM>ClM-&CAoeftA2ft léW m <■/ miw mms %w m, Daar zult U buitengewoon veel ' J*iJ plezier van hebben. Ideaal vooo JK het werk, voor de vacantie» N|| ftiifZJ/i doch vooral voor de wandeling., |P" Door zijn normale hak en voet*; £T —W YQ steun blijft de prachtige pas-j E vorm tot het laatst behouden.' Mm* ML • gf\g\ Duurzaam tot onverslijtbaar toe». yll Ciso Licht, luchtig en goedkoop. ilta tot /•>• Een schoen voor elk seizoen. w|f Moderne modekleuren. Gemakkelijk te reinigen. j \ *^«f%\Z>Jk^metlhJfber-ondDru>trlè Verkrijgbaar bij: J. GRASSO, Akkrum. T. MEIJER, Noordkade 37, Drachten. Fa. Wed. W. NUMAN & Zn., Gorredijk, Rublin- en C.R.E.S. schoenhandel en reparatie-inrichting. JOHS. v. WALLINGA, schoenhandel, Gorredijk. MARCUS OVERDIEP, Heerenveen. E. BOKKEMA & Zn., schoenhandel, Noordwolde. T. DE JONG, Oldeholtpa. R. DE VOS, Oosterwolde, Stationstraat. R. H. DE VOS, Wolvega. J. T. DE JONG & Zoon, Wolvega. S. KOOIJ & Zn., schoenhandel, Wolvega. Wat waard is gekocht te worden, is ook waard geadverteerd te worden! LAAT JJ voor de reis of vacantie een I PERMANENTE WAVE IN UW HAAR ZETTEN met het NIEUW» STE SYSTEEM — — — THE-VA-PER MARCEL LTD. LONDON THE-NON-ELECTRICAL PURE STEAM METHOD Dus zonder gevaar ZSS DE RESULTATEN HIERMEDE BEREIKT i | OVERTREFFEN ALLE ANDERE, ZELFS HET MOEILIJKSTE HAAR, GRIJS OP ; | WIT, KAN HIERMEDE BEHANDELD — . f BLIJVENDE HAARGOLF (systeem Eugène Paris) 15 GULDEN HET GEHEELE HOOFD GEGARANDEERD TENMINSTE 40 WIKKE. p LINGEN 6 MAANDEN GARANTIE 1 J. TAMMES -1 Nieuwestad 52 — Leeuwarden Telefoon 597 [V. v. V. - RODEN [ Jaarlïjksche Verloting \ (Goedgekeurd bij besluit dd. 5 Maart 1929, ïe afd. A. No. 890 v.d. Min. van Justitie). 2 kansen voor een gulden. [ Hoofdprijs 2 stamboekmerries ï Trekking 20 Juli as. zonder uitstel. Loten a f 0.50 verkrijgbaar bij de bekende adressen wK alsmede voor plaat-1" t'/JIËmW Bf /*y/jÊ% PL# e' °p sl VKa visumaanvragen n jj verstrekt gaarne a ASS. KANT. ï 3'\^r™m I ffiEMBBBaHHHSMBOMMMMnHHiHaMI --- Feuilleton. HET HARDE LEVEN. 10 o Zij staarden elkaar even aan. Toen stak George langzaam de hand in den zak en haalde den revolver te voorschijn. En eensklaps, als door eene plotselinge opwellin? gedreven, legde hij het wapen op Alec aaL! «n vuurde. Walker, die naast hem stond *ag de beweging en sloeg instinctmatig de hand van den knaap in de hoogte, zoodat ■de kogel over Alec's hoofd vloog. Tegelijkertijd t as de dokter toegesprongen en hart den deugniet hij den kraag gevat. De revolver viel op den grond. Alec verroerde zich niet. „Laat mij los!" schreeuwde George krijschend van woede. „.Ie hoeft hem niet vast te houden", zeide Alec. Het gehoorzamen van Alec's bevelen was Adamson een tweede natuur.. Hij liet dus «tine handen af van den jongen. George zakte ineen op ©en stoel. Walker raapte oen revolver op en gaf hem aan Alec, die «a-m in de ledige kamer de patroonhuls Paste, welke hij nog in de hand hield. „Je ziet dat het p3A'; zeide hij. „J,ou je wu niet maai- liever de waarheid zeggen. George was nu geheel klein gemaakt. Hij snikte. „Ja — ik heb haar neergeschoten", stamelde hij. ~Zij maakte kabaal, en toen werd Ik des duivels. Ik wist niet wat Ik deed totdat zij schreeuwde en ik het bloed zag." Hij verwenschte zichzelf, dat hij zoo dom was geweest om de patroonhuls weg te gooien. Zijn eerste gedachte was geweest, al de kamers weer te laden. „Herinner je je nog" zeide Alec, „hoe 'k twee maanden geleden een man aan flon naasten boom heb laten opknoopen, omdat hij een van de inlanders had gedood?" George sprong op, bevend aan al zijne leden. „Opknoopen?" schreeuwde George. „Dat zal je toch mij niet doen?" „Wees maar niet bang", antwoordde Alec koel. „In elk geval moet ik bij de inlanders het respect voor de blanken ophouden." „Ik was half dronken toen ik die vrouw zag. Ik was voor hetgeen ik deed niet aansprakelijk." „In elk geval is het resultaat er van, dat uu de gansche stam zich tégen ons heeft gekeerd." Het opperhoofd van den stam was Alec'? vriend, en hij was 't, die hem de afgeschoten patroon had toegezonden. Het nieuws rof Alec als een donderslag, want de Turkanas waren zijn beste hulptroepen, en hij had op hunne trouw altijd vast gerekend. Het opperhoofd zeide dat hij zijne mannen niet in toom kon houden en dat niet alleen Alec zich niet meer op hen verlaten kon, maar dat zij waarschijnlijk hunne wapens tégen hem zouden keeren. Zij hadden reeds al de naburige stammen tegen hem opgeruid en hadden gemeene zaak gemaakt met de Arabieren. Alec had juist op het punt gestaan tot het toebrengen van een beslissenden slag — en nu was al hetgeen hij in drie jaren gedaan had verijdeld. De Arabieren hadden de gelegenheid aangegrepen om plotseling offensief op te treden, en het onverhoedsche van hunnen aanval was voor Alec's troep bijna noodlottig geworden. Nog één zoon gevecht als dat van gisteren — en het was met de gansche expeditie gedaan. George sloeg Alec gade, terwijl deze naar den grond staarde. „En is dat alles nu mij n e schuld?" mompelde hij. Alec gaf geen antwoord op deze vraag. — „Ik houd 't voor zeker," zeide hij, „dat de inlanders morgen naar de slavenjagers zullen overloopen, en dan zullen wij van alle kanten worden aangevallen. Wij kunnen 't tegen al die duizenden niet houden. Ik heb Rogers en Deacon uitgestuurd om al de Latoekas te halen — maar de hemel weet of zij nog bijtijds zullen aankomen." „En zoo niet?" Alec haalde zwijgend zijne schouders op. George ademde gejaagd, en in zijn keel rees weer een snikken. „Wat wil je met mij doen, Alec?" Mackenzie liep in gedachten heen en weer. Eensklaps bleef hij voor Walker staan. — „Je hebt zeker nog wel eenige toebereidselen te maken?" zeide hij. „Ja ja, ik ga al." — En Walker ging heen, blij dat hij van dit pijnlijke tooneel niet langer getuige behoefde te zijn. Ook de dokter oordeelde zijne aanwezigheid verder overbodig en volgde Walker de tent uit George ademde vrijer toen hij met Alec alleen was. „Het spijt mij," zeide hij, „dat ik mijzelf daareven zoo vergat. Ik ben blij dat ik je niet geraakt heb." „0, dat was 't, minste," antwoordde Alec. „Dat ben ik al vergeten." „Ik was radeloos. Is, wist niet wat Ik deed." Alec stopte weer zijn pijpje, stak het aan en blies dikke rookwolken in de vochtige lucht. Zijne stem was zachter toen hij weer sprak. „Heb je ooit geweten dat ik vóór mijn vertrek je zuster ten huwelijk heb gevraagd?" George antwoordde niet Hij onderdrukte een snikken, want de gedachte aan Lucy en aan hare innige liefde voor hem greep hem in zijn hart „Z:" verzocht mij, je mee te nemen," aaide Alec — „ln de hoop" — hij moest even naar zijne woorden zoeken — „in de hoop dat je iets zoudt doen, dat de menschen het met je vader gebeurde zou doen vergeten. Zij is zeer trotsch op hare familie. Zij voelt dat je goede naam is — beklad —, en zij wilde dat je hem in eer zoudt herstellen. Ik geloof dat dit haar van alles ter wereld het naast aan het hart ligt Die eerzucht is in haar even groot als da liefde voor jou. Maar haar plan heeft tot duaver niet veel succes gehad — wel?" „Zij had moeten weten dat ik tot dit soort van leven niet geschikt ben," antwoordde George bitter. „Ik zag het spoedig genoeg. Ik zag dat je zwak en genotziek waart; maar ik hoopte toch nog een man van je te kunnen maken. Dat hoopte ik vooral ook om haar. Je bedoelingen waren goed genoeg, maar je hadt nooit de kracht om er naar te handelen." — Alec had al dien tijd naar den rook uit zijn pijp gekeken; maar nu keek hij George weer aan. — „Het spijt mij, jongen, dat ik zoo tegen je moet preeken." „O, preek maar toe! Wat raakt 't mij nu nog?" „Toen betrapte Ik Je op drinken," voer Alec voort, ernstig maar niet onvriendelijk. „Ik zeide je dat geen mensch in dit land sterken drank verdragen kan, en je gaa.it mij je woord van eer, dat .ie er niet meer aan toudt raken." . „Ja. En dat woord heb ik gebroken. Ik kon 't niet helpen. De verzoeking was mij te sterk." „Toen ik te Moenias aan de koorts lag, hebben jij en Macinnery de gelegenheid waargenomen om in een leelijk parket te geraken met een paar inlandsche vrouwen, niettegenstaande je wist dat dit het juist was wat ik het allerminst kon dulden. Ik breek mijn hoofd niet over moraliteit — aan iedereen laat ik in deze dingen zijne vrijheid —, maar ik weet dat niets zooveel last veroorzaakt met de inlanders, als juist dit, en daarom moet ik op dit stuk onverbiddelijk streng zijn. Als de schuldigen Swahilis zijn, dan geesel ik ae. en als het blanken zijn, dan stuur ik ze terug naar de kust Dat had ik ook met jou moeten doen. Maar het zou Lucy haar hart hebben gebroken." „Het was de schuld van Macinnery." „Omdat ik Macinnery voor den hoofdschuldige hield, heb ik hem alléén teruggezonden. Jou heb ik nog een kans willen laten. Ik meende dat het vervullen van een zelfstandigen post een goeden invloed op je zou kunnen hebben, en dus, toen ik eene schans moest bouwen, om den weg te bewaken naar de kust, stelde ik het grootste deel van onzen vr>orraad onder je hoede en liet je het kommando. Ik behoef je niet te herinneren wat er toen gebeurdie." i George keek druilig naar den grond, en daar hij niets ter verontschuldiging had in te brengen, zoo zweeg hij. Hij voelde nog een doffen wrok over de heftigheid waarmede Alec toen tegen hem was uitgevaren, met moeite zich inhoudend om hem niet als een kwajongen te ranselen. Ook Alec herinnerde zich nu alles weer, en zijne stem werd harder en kouder. „Ik kwam tot de conclusie dat het hopeloos met je stond. Je leek mij verdorven tot in merg en been." „Net ala mijn vader vóór mij", smaalde George, met een lachje. „Ik kon nooit een woord gelooven van hetgeen je zeide. Je waart leugenachtig, lui en genotziek. En bovenal was je wreed, laf en roekeloos wreed. Ik stond verslagen, toen ik hoorde van de diuivelsche wreedheid, waarmee je de ongelukkige menschen onder je kommando behandeld had. Ala ik niet nog juist bijtijds was teruggekomen, dan zouden zij je vermoord en het magazijn leeggeplunderd hbben." „Och wat! Overdrijving! Je hebt die ïwarte kerels altijd méér geloofd dan mij." „Ik moest toch wel mijne eigen oogen gelooven, toen een man mij zijn geheel bloedig gestriemden rug liet zien en mij zeide dat je hem hadt laten geeselen omdat hij het eten niet naar je zin, had gekookt." „Nu, dat deed ik in eene driftige bui, ter-srtji ik zelf half gek vnn de koorts was " „Of van de brandy... Het was toen te laat om je nog naar de kust te sturen, en ik was wel verplicht je verder mee te nemen. En nu hebben we het einde van het lied. Je moord op die vrouw heeft ons in doodelijk gevaar gebracht. Den dood van Richardson en Thompson en een twintigtal inlanders heb je al op je geweten. Het heeft nog nooit zoo hachelijk met ons gestaan. En als wij vanavond in de pan worden gehakt, dan zal morgen de éénige stam, die ons nog trouw gebleven is, het mee moeten ontgelden. Hunne dorpen zullen worden verbrand — mannen, vrouwen en kinderen over de kling gejaagd of verkocht in slavernij." George scheen nu eindelijk in te zien wat hij verkorven had, en zijn koppige wrevel maakte plaats voor een wanhopigen angst." „Wat wil je dan nu met mij doen?" riep lui. „Wij zijn ver van de kust, en ik moet daifa mijn eigen rechter zijn." „Wil je mij het leven nemen?" „0 neen," zeide Alec met verachting. Hij zette zich aan de kleine tafel, om heel dicht bij den jongen te zijn. Toen vroeg hij zacht: „Houd je veel van Lucy?" George begon weer te snikken. „O God, dat weet je wel!" riep hij. „Waarom herinner je mij haar? — Ik heb alles bedorven en vertrapt — en het was beter dat ik onder den grond lag. Maar denk eens aan de schande! Het zou Lucy's dood wezen. Zij hoopte zoo veel van mij!" Hij sloeg zijne handen voor zijn gezicht en snikte jammerlijk. Alec, geroerd, legde hem de hand op den schouder. „Luister eens," zeide hij. „Ik heb Deacon en Rogers uitgestuurd om zooveel Latoekas te halen als zij kunnen. Als wij 't tot morgen kunnen harden, dan kunnen wij de Arabieren nog verpletterend op den kop slaan. Maar dan moeten wij de voorde over de rivier in onze macht hebben. De Arabieren houden die nu bezet, en onze éénige kans is, dat wij hun onverwachts op het lijf vallen, voor de inboorlingen zich bij hen aangesloten hebben. Wij zullen tegen eene geweldige overmacht staan; maar bij eene overrompeling hebben wij een groot voordeel; en als wij de voorde kunnen vermeesteren, dan zirilen Rogers en Deacon daar overheen kunnen om zich bij ons aan te sluiten. Wij hebben Richardson en Thompson verloren. Perkins ligt nog altijd bewusteloos. Dat vermindert het aantal blanken tot Walker, den dokter, Condanaine, Mason, jij en ik. De Swahilis kan ik vertrouwen — maar zij zijn ook de éénigen. Nu dan, ik breek aanstonds het kampement op en marcheer recht toe recht aan op de voorde. De Arabieren zullen uit hunne verschansing komen om den pas af te snijden. Dan druip ik met de andere blanken en de Swahilis in het donker af en val langs een ravijn, dat ik ontdekt heb, den vijand in den rug. Begrijp je?" George knikte, maar hij begreep niet waar Alec heen wilde. De woorden bereikten slechts vaag zijne ooren, alsof zij van heel ver weg kwamen. „Nu heb ik éénen blanke noodig om de Turkanas aan te voeren", hernam Alec — „en die man zal het grootste gevaar loopen van alllen. Ik zou hei zélf wel doen maar de Swahilis willen niet anders vechten dan onder mijne aanvoering... Wil jij dien post aanvaarden?" Het bloed schoot George naar het hoofd, en hij hoorde zijne ooren suizen. „Ik —" „Ja... Ik zou je kunnen kommandeeren te gaan; maar de karrewei is te gevaarlijk om iemand er toe te dwingen. Als je weigert dan zal ik de anderen roepen en er een vragen als vrijwilliger." George antwoordde niet. „Ik wil je niet verhelen", zeide Alec, „dat de man die het onderneemt haast zeker in zijn dood loopt, maar er is geen andere uitweg voor ons. En aan den anderen kant, als je volmaakt koelbloedig blijft op het oogenblik dat de Arabieren aanvallen en de Turkanas ontdekken dat zij alléén de spits moeten afbijten, dan kan je er misschien nog ongedeerd afkomen. Ontsnap je, dan beloof ik je dat er geen woord zal worden gezegd van al wat hier is voorgevallen." George sprong overeind, en om zijne lippen speelde v/eer de oude, open glimlach. „Akkoord!" riep hij. ~Dat doe ik. En ik Jank je van harte voor de goede kans die je mij nog geeft I" Alec stak zijne hand uit, met een zucht van verlichting. „Ik ben blij dat je toeslaat. Hoe 't ook loope, je zult in je leven tenminste één dappere d*ad hebben gedaan." ♦ George Meurde. Hij wilde iets zeggen, maar aarzelde. „Ik wou je om iets vragen", zeide hij eindelijk. „Wel?" Dat je nooit aan Lucy zegt hoe ik 't hier heb laten liggen. Laat haar denken dat ik alles heb gedaan wat zij van mij verwachtte." „Goed", antwoordde Alec zacht. „Wil je mij je woord van eer geven, dat je, als ik val, aan niemand iets zult zeggen van de aanleiding waardoor ik tot mijn dood kwam?" Alec keek hem zwijgend aan. Het ging hem door zijn hoofd, dat het onder zekere omstandigheden onmogelijk zou zijn, niet de volle waarheid te zeggen. Maar hij sprak deze gedaohte niet uit. George was zeer ontdaan. Hij scheen de reden van Alec's aarzeling wel te vermoeden. „Ik heb geen recht om iets van je to vragen," zeide hij. „Je hebt al veel meer voor mij gedaan, dan ik verdiende. Maar het is voor Lucy, dat ik je smeek de waarheid te verzwijgen, mij niet klein te maken in hare oogen." Toen sprak Alec, heel langzaam: „Tk geef je mijn woord van eer, dat, wat er ook gebeure en in welke omstandigheden ik mij ook mocht zien geplaatst, geen en kei woord er over mijne lippen zal komen, waaruit Lucy zou kunnen afleiden, dat je niet in eik opzicht braaf, dapper en eervol bent geweest. Ik neem voor hetgeen je nu zult doen al de verantwoordelijkheid op mij." Daar ben ik onnoemelijk dankbaar voor." Alec draaide zich om. Dit gesprek was voor hem erger geweest dan al de doodsgevaren van een verwoed gevecht. „Zoo!" riep hij, en zijne stem klonk hnast luchtig — „nu hebben wij verder niets meer te bepraten. Je moet over een half uur gereed zijn cm op marsen te gaan. Hier Is je revolver". — En met een halven glimlach liet hij er op volgen: „Vergeet niet dat je al ééne patroon hebt verschoten. Steek er dus eene nieuwe in — en pas op dat je beter raakt, als je wéér schiet. „Ja " — daar zal ik op passen." (Wordt vervolgd). ---