Opleiding Wiskunde L. 0. K 1 en KV door J. Keulen, Heerenveen DRAAGT ONZE POLSHORLOGES Ze voldoen beter. In alle prijzen. FIRMA H. STEENSMA, Gediplomeerd Horlogemaker — Heerenveen—Drachten Laat uw FILMS afwerken en vergroten bij de Kodak foto- en cine-handelaar SIKKE STEENSMA, Heerenveen, Fok 58. Tel. 265 VOOR DE VACANTIE EEH ZOMERCDSTUUM f 14.50 EEK REGENJAS Totaal ! 16.75 Zeer groote voorraad Zomercostuums en Regenjassen in alle maten, alle kleuren, alle prijzen. Tot 15 Aug. OPRUIMING VAN RESTANTEN 20 - 30 en 40% korting. 1.1. Hl DER KAM HEERENVEEN BIJ DE HOOFDBRUG. Cpruimings-artikelen worden NIET op zicht gegeven. bedden milifïiiïs BEBÜÊfmifiSfIZUREII • I MÏEÜWESTAD 79_TEL43Ö5 I LEEUWARDEN REISGIDS B '——'—■ VOOR mmmmmmm» mm FRIESLAND (ZOMERDIENST) bevattende Spoor-, Tram-, Boot- en vrijwel alle dagelijksche Autobusdiensten ■ Verkrijgbaar aan het Bureau van dit Blad â 15 et, franco per post â 18 et., nâ ontvangst van het bedrag --- MAAR.... DE IN DE PIJP ƒ Douwt Eqberti ICnrt Tri«che Meeren-Saai en Baai -Tabak. Nederlands geurigs* pijptabak. --- FEUILLETON. TWEE UIT EEN NEST DOOR ANNY VAN PANEUIS. 15 Slechts één gebeurtenis stond haar nog altijd met volkomen helderheid voor de geest, tot in alle onderdeelen toe, het grootste en heel haar ziel schokkende gebeuren van haar leven, dat haar tot aan haar dood toe zou blijven. Barbara stond op. „Ik moet nu weg, moeder, ik zou niet graag te laat komen." Haar moeder schoof ook haar stoel terug. „Ja, kind ga — het is je tijd." In de kamer trok Barbara haar kort zwart manteltje aan en zette ze haar hoed op. „Nu, tot vanavond dan!" Ze voelde juist heden bijzonder mee met de ziekelijke vrouw en dat kwam, omdat zij haar opgewonden en schreiend had gevonden, terwijl zij anders nooit een traan in de moede, starende oogen had gezien. Heel vroeger, toen zij nog een klein meisje was, had haar moeder dikwijls veel gehuild, zoo veel en zoo lang, dat haar vader moeder niet had kunnen troosten. Maar waarom moeder lang geleden zoo had gehuild, wist zij niet. Als in een waas zag zij een paar herinneringen, die zij daarmee in verband bracht, maar toen zij met haar moeder daar eens over gesproken had, had deze haar alleen maar verbaasd en hard aangekeken. „Je herinnert je zeker maar een droom uit je kinderjaren, want ik weet niets er van, dat ik eens op het kerkhof van Hainstadt booze woorden met een deftig gekleede dame zou hebben gewisseld. Een deftige dame heeft nooit in het kleine wereldje van het gezin van den dorpsschoolmeester van Buchen een rol gespeeld." Met deze uiteenzetting moest zij tevreden zijn — al zei ook in haar binnenste een stem, dat zij zich daarmee niet moest laten afschepen. Er waren echter in werkelijkheid wel zulke levendige kinderdroomen, dat zij nog lang daarna in het leven doorwerkten en men ze met werkelijke gebeurtenissen uit de vroegere jeugd verwisselde. Barbara's moeder nam de krant, nadat Barbara de woning verlaten had, en borg ze in een commode bij allerlei papieren, die voor haar op de een of andere manier beteekenis hadden: Het blad met de verlovingsaankondiging harer eigen dochter kon zij toch niet zoo maar tusschen de oude kranten steken om er vroeger of later de kachel mee aan te maken. Vanaf de dag, dat Barbara bij professor Bauer aan huis kwam, begon voor haar een geheel nieuw leven. Eerst viel zij van de eene verbazing in de andere, maar toen herademde zij langzaam als iemand, die lang op een stoffige weg heeft geloopen en eindelijk in een stille, mooie tuin mag wandelen. Zij kon haar moeder niet genoeg verhalen hoe schitterend het groote huis, dat in het park bij het theater lag, was ingericht. Een heele nieuwe wereld deed zich daar voor haar open. Zij, die aan nuchtere kantoorlokalen gewoon was, zat nu tijdens haar werk in een prachtige kamer met meubels van glanzend mahoniehout en busten van marmer. Haar voeten betraden een tapijt, waarin zij letterlijk wegzonken en aan de wanden hingen schilderijen, war.raan zich een voor schoonheid ontvankelijk gemoed aiet genoeg verzadigen kon. De ongehuichelde vreugde over zijn mooi en vriendelijk huis, die van Barbara's open en eerlijk gezicht afstraalde, deed den professor een zeker genoegen en hij liet haar alle kamers zien, waarbij hij haar op bijzondere stukken attent maakte. Hijzelf was een schoonheidsfanaticus en Barbara's voorkomen had destijds de doorslag gegeven, toen hij haar onmiddellijk de betrekking gaf. Misschien vond dat wel een beetje zijn oorsprong in het feit, dat hij zelf in de ware zin van het woord leelijk was. Zijn eene schouder was wat hooger dan de andere en zijn smal gezicht toonde Aziatische trekken evenals de kleine, donkere oogen, waartusschen een breede, platte neus lag. Hij wist dat hij bijna afstootend leelijk was en had daarom ook nooit een vrouw willen vragen, hem te huwen. Dat was hij tenminste gewoon de weinige kennissen, die hij had, te zeggen, wanneer zij hem vroegen waarom hij ongetrouwd gebleven was. Hij liep nu tegen de zeventig en de tegenwoordigheid van Barbara Kaiser deed hem goed als die van een mooi beeld of een zeldzaam kunstmeubel hem zou gedaan hebben. Om negen uur 's morgens begom Barbara haar werk. Het woord „werk" leek haar voor wat zij voor den ouden heer moest doen, niet gerechtvaardigd. Ze vond het een genoegen, zich door hem te laten dicteeren. En eenmaal liet zij hem dat blijken. „Professor, het is mij alsof u mij romans vertelt; het is zoo onderhoudend, de geschiedenis te hooren van oude geslachten, van hun oorsprong en hun afstamming." Hij lachte tevreden. „Dat u,liefde voor uw werk zou hebben, dat dacht ik wel — daarop heb ik u direct aangezien. De jongedame, die vóór u aan deze werktafel zat, verveelde zich afschuwelijk en ik geloof, dat zij de dag gezegend heeft, dat zij niet meer bij mij aan huis behoefde te komen.' Hij liep langzaam in de kamer heen en weer, verder dicteerend en af en toe in een klein boekje kijkend, waarin hij notities gemaakt had. Om één uur was hij gewoon, een omvangrijke lunch te gebruiken — daarvoor begaf hij zich naar de eetkamer, terwijl Barbara haar meegebrachte boterhammen in de werkkamer op at. Op een goede dag echter vroeg hij vriendelijk: „Gaat u maar eens mee. Wij zullen eens probeeren of een gemeenschappelijk maal niet beter smaakt." Hij deed deze uitnoodiging zoo vriendelijk lachend, dat Barbara het hart niet had om te bedanken, hoe pijnlijk het haar ook leek om met haar meegebrachte boterhammen aan de deftige tafel plaats te gaan nemen. De eetkamer was een groot vertrek, met purperen tapijten belegd, waardoor de aan de wanden hangende oude kopergavures het best uitkwamen. Onder de hooge schoorsteenmantel knetterden en vlamden groote beukenblokken en dicht daarbij stond een tafel, gedekt met oud blauw, waartusschen zilveren luchters waren neergezet Barbara bleef aarzelend staan. Hier kon zij haar brood toch niet uitpakken, daarvoor had zij geen zilver couvert noodig — dat at zij het gemakkelijkst uit de hand. „Uw lunch wilt u wel ingepakt laten. Als mijn gast behoeft u niets mee te brengen," zei de vriendelijke oude heer, haar gedachten radend. Hij belde. Een bediende kwam binnen en dekte op een wenk van den professor voor nog een persoon. „Nu juffrouw Kaiser, neemt u plaats en veraangenaamt u mij, eenzame, het maal." Hierbij wees hij haar de stoel tegenover hem aan. De bediende bracht twee koppen bouillon met ei en verdween daarna onmiddellijk. Barbara zat een beetje stijf en gedwongen op haar stoel — dat had zij zich ook nooit kunnen voorstellen, dat een bediende haar de lunch zou serveeren. Maar de inhoud van de kop smaakte uitstekend en de warmte ervan deed weldadig aan. De profesor sloeg Barbara ongemerkt gade. Met hoeveel gratie bracht zij de kop naar haar mond. Als een deftige dame, dacht hij onwillekeurig. Daarna bracht de bediende pasteitjes. Barbara had daar wel dikwijls van gehoord, maar gegeten had zij ze nog nooit. Voorzichtig lette zij op hoe haar tafelgenoot deze verorberde. Het eerste hapje viel even tegen — ze had gedacht dat pasteitjes een zoete lekkernij waren — maar daarna bleken ze toch uitstekend te smaken en ze nam na eenig aarzelen voorzichtig een slokje van de donkere Marsalawijn, waarvan de professor haar een klein glaasje had ingeschonken. Hare oogen begonnen te glanzen. Die wijn was verrukkelijk. Als zij de eerste haar salaris kreeg, zou zij voor moeder een flesch van dat merk koopen. De wijn maakte haar luchthartiger, opgewekter en mededeelzamer. Zij vertelde hoe gelukkig zij was, dat zij nu zooveel geld verdiende. Handig bediende zij zich van de lichtroode zalm, alsof zij gewoon was ze dagelijks te eten en de cude heer bleef ditmaal langer aan zijn déjeuner zitten dan gewoonlijk. De bediende keek verbaasd — anders at mijnheer altijd als iemand, die woekeren moest met zijn tijd. Maar vanzelfsprekend was het met een zoo knappe dischgenoote wel een ander geval. De volgende dag vond Barbara den professor in een zekere opwinding. „Ik heb te veel hooi op mijn vork geno men en nu kan ik het werk niet meer af," klaagde hij, „en toch zou ik graag iedereen tevreden stellen." „Maar professor, u werkt toch ook niet voor uw brood, maar eigenlijk alleen maar voor de eer. Die dus iets van u hebben wil, moet maar wachten tot hij aan de beurt komt." De oude heer liep de kamer op en neer, gaf eerst geen antwoord maar bleef toen plotseling voor het meisje staan. „Zeg, kleintje, wat weet jij daar nou van. Weet je niet, dat de arbeid terwille van de eer soms een hardere dwangarbeid kan zijn dan die om het biood." Zijn kleine oogjes schitterden. „Ik ben, niettegenstaande ik eigenlijk scheikunde studeerde, een man van gezag in mijn vak en wanneer er op het gebied der genealogie de een of andere strijdvraag ontbrandt, dan moet de oude Julius Bauer er bij gehaald worden om te beslissen. Aanvankelijk was de genealogie voor mij maar ontspanning, maar hoe meer kennis ik er van kreeg, hoe meer ze mijn stokpaardje werd. Tenslotte werd ze voor mij ernstig werk, dat mij lief werd. Mijn professorstitel dank ik niet aan de scheikunde, waarin ik een paar uitvindingen deed, die mij mijn fortuin bezorgden, maar aan de genealogie. Zoo ontwikkelde zich uit den leek de liefhebber en uit dien de ernstige vakman." Hij klopte met zijn rechterhand op de tafel, waarachter Barbara juist plaats had genomen en waarop haar schrijfmachine stond. „Ziet u, juffrouw Kaiser, en nu sta ik voor de zaak net als iemand, die voor zijn brood moet werken" Hij trok zenuwachtig aan zijn zwarte slipdas. „Ik doe het graag, zou ook niet weten wat te beginnen als ik' die werkzaamheden, die mij zooveel plezier bezorgen, niet had. Vandaag echter heb ik aan alles het land. Ik heb München beloofd binnen drie dagen het lange artikel, dat het geslacht Griptendorf behandelt, in te zenden en nu krijg ik met de post het verzoek van de hoofdredactie van een leidend tijdschrift om binnen drie of vier dagen een samenvatting in populaire vorm te schrijven van een brochure, die ik voor korte tijd aan de graven van Trüchtingen wijdde, en die te harer beschikking te stellen." (Wordt vervolgd). --- 1938 Congresjaar. Amsterdam krijgt het druk. De teekenen wijzen er op, dat het jaar 1938 voor Nederland een congresjaar zal worden. . . , Van 4—B Mei heeft bet internationale gynaecologen-congres plaats; in de tweede helft van Mei de jaarlij ksehe internationale conferentie van dierentuindirecteuren; van is—2l Juli het internationale aardrijkskundig congres; einde Augustus congres Int. Law Assocation; September internationaal congres voor tropische hygiëne. AI deze vijf internationale congressen worden te Amsterdam gehouden. Bovendien eajn nog verschillende nationale congressen in voorbereiding. Wanneer men hierbij in aanmerking neemt, schrijft „Het Volk" dat in 1938 tevens in de hoofdstad gevierd zal worden het veertigjarig regeeringsjubileum van de Koningin, het honderdjarig bestaan van Artis, het vijftigjarig bestaan van het Concertgebouworkest, het vijftigjarig bestaan van den Bond van Gereformeerde Jongelingen en het 25-jarig bestaan van het genootschap „Dante Alighieri", laat het zich aanzien, dat 1938 een druk jaar voor Amsterdam zal worden, temeer waar tevens eenige belangrijke tentoonstellingen in voorbereiding zijn. --- uit de Wouden DE FRIESCHE KRITE. Stelden wij in onzen vorigen Woudbrief in het licht, dat als regel Friesche vereenigingen alleen daar tot stand komen en kunnen bloeien, waar de omgeving niet een zuiver Friesch karakter draagt, hiermede wil in 't geheel niet gezegd zijn, dat deze vereenigingen daarmede ook van minder belang zouden zijn. Integendeel. Ook al zouden de Friesche „kriten" in hoofdzaak niet veel anders zijn dan gelegenheden om eens echt „op zn Friesch" aangenaam en gezellig bijeen te kunnen zijn, dan zouden ze daarmede alleen reeds een belangrijke taak in het openbare leven vervullen. Inderdaad is het een feit, dat voor een groot dteel der leden de Kriten niet veel anders beteekenen. De meeste dezer vereenigingen toch bepalen hunne werkzaamheden tot het twee-, hoogstens driemaal gedurende 't winterseizoen beleggen van openbare bijeenkomsten, waarin één of meer Friesche tooneelstukken worden opgevoerd en de bezoekers gaan erheen, niet alleen om de tooneeluitvoering als zoodanig, doch wel degelijk ook om de zeer bijjrondere sfeer en stemming, welke deze avonden tot iets aparts maken, wat men nergens andters zoo aantreft. Hoewel er dikwijls aan onderscheiden tafeltjes niet eens Friesch wondt gesproken, gevoelt men er zich toch opgenomen in een zuiver Friesche gemeenschap. Het gemeenschappelijk zingen van de oude volksliederen, in wier bezit ons gewest zich van schier alle andere onderscheidt, de ongedwongen geest, het toch wel in meerderheid gesproken Friesch, dat men er rondom hoort, het treffen van oude bekenden, die men overigens zoo dloor den dag. niet ontmoet, dat alles verleent aan deze bijeenkomsten voor echte Friezen,] die zich in hunne gewone omgeving maar al te dikwijls moeten „verbreken", zooals het Friesch het zoo teekenend uitdrukt, een groote bekoring. Alleen reeds dit samenzijn is van niet te onderschatten belang voor het levendig houden en opwekken van het Friesche stambewustzijn en saamhoorigheidsgevioel. Vooral in een omgeving, die van nature niet Friesch is of in den loop der tijden haar Friesch karakter heeft ingeboet. Wat deze bijeenkomsten, ook al worden ze slechts enkele keeren in het jaar gehouden, voor de daar aanwezigen beteekenen, hoe lang van te voren men er zich reeds op gespitst heeft en hoe lang de herinnering eraan blijft nawerken, hoe sterk ze den onverbrekelijken band met den Frieschen oorsprong weer doen gevoelen, dat kan een buitenstaander onmogelijk bevroeden. Daarom ook is het schier onmogelijk om aan hen, die zich steeds ; buiten deze kringen houden, de waarde van dergelijke bijeenkomsten duidelijk te maken. • ** Ook in de streken, waar ailes nog Friesch is wat de klok slaat, op 't echte platteland, beseft men dit niet. Men behoeft daar niet opzettelijk in een of ander Lokaal bijeen te komen, om in een Friesche sfeer te vertoeven, want men heeft die steeds en overal om zich heen. Men behoeft daar niet een afzonderlijke vereenigiing op te richten tot het opvoeren van Friesche tooneelstukken. Want schier iedere dorpsvereeniging, 't zij het Nut, voor Staatspensioen, drankbestrijding, sport of gymnastiek, dorpsbelang of ijsclub kiest als vanzelve voor hare gezellige bijeenkomst een Friesch stuk en heeft altijd leden te kust en te-keur, die het kunnen spelen. In deze vergaderingen is de Friesche geest als van nature aanwezig en wordt er deswege eigenlijk niet eens opgemerkt Doch in onze steden en de verstedelijkte dorpen zijn de verhoudingen geheel anders. En dââr zijn zulke Friesche bijeenkomsten, ook al zou er verder niets bijzonders gebeuren, reeds alleen hierom van belang, omdat ze in deze „vreemde" omgeving het besef van het verbonden zijn aan het Friesch-eigene levendig houden en versterken en daarmede den overheerschenden invloed van de niet-eigen omgeving bestrijden. • •• Er gebeurt echter op deze bijeenkomsten wel iets meer; er wordt in den regel een Friesch tooneeistuk gegeven. Ook de waarde hiervan wordt wel eens onderschat. Zeker, men kan deze ook te hoog aanslaan. Het is dikwijls tooueel in tooneel. Talrijk zijn de gevallen, waarin de tooneelspelers zelve gewoonlijk 't Friesch niet als omgangstaal gebruiken, ja, het komt zelfs meermalen voor, dat aan een nieuw LM eener Friesche tooneelvereeniging de juiste uitspraak met meer of minder moeite moet worden bijgebracht, voordat hij of zij een rol op zich kan vemen. In die gevallen wordt er dus in dubbelen zin tooneel gespeeld. Ook is het buiten kijf, dat de waarde der meeste Friesche tooneelstukken, naar den inhoud gemeten, niet al te hoog moet worden gesteld-; men is nog al spoedig tevreden en het publiek is op dergelijke avonden in den regel niet critisch gestemd, doch neemt welwillend genoegen met hetgeen geboden wordt. Dat is echter in dit geval ook de hoofdzaak niet Het voornaamste is, dat er op 't tooneel een brokje echt, onvervalscht Friesch leven wondt uitgebeeld, Friesch niet alleen in de taal, doch ook in de omstandigheden en de aankleeding. Daardoor worden de aanwezigen, die tijdens bet spel zich zelf vergeten, volkomen overgeplaatst in de eigen-Friesche' omgeving, die ze in hun dagelijksch leven missen en waarnaar hun verlangen steeds meer of minder bewust uitgaat. **• Hun grootste waarde ontleenen deze tooneervoorstelMngen echter aan 't feit, dat zij het Friesche woord en het Friesche leven brengen aan het opgroeiend geslacht. Dit is een probleem op zich zelf. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst, wordt dikwijls met een tikje overdrijving gezegd. De groote vraag is echter: hoe krijgt men de jeugd? In tal van organisaties, ook in speciale jeugdvereenigingen, breekt men zich met die vraag het hoofd.. Voor onze Friesche vereenigingen bestaat dit probleem echter in den regel niet; de „rijpere jeugd" weet deze tooneel avond en wel te vinden, ja, er wordt zelfs wel eens geklaagd, dat er „to folie jongfolk wier". Men kent het geheim: „efternei dounsjen"; dat trekt het jongvolk. Ook daar is vroeger wel zeer afkeurend over gesproken, doch men moge over het dansen op zich zelf denken hoe men wiil, het feit blijft bestaan, dat het een onfeilbaar middel is om de jeugd onder 't gehoor te krijgen. En al moge het dan dikwijls zoo zijn, dat ze het tooneelstuk op den koop toenemen, ze ondergaan dan toch niettemin den geheelen avond den invloed èn van het stuk, èn van het Friesche woord, dat er gesproken wordt èn van de geheel e omgeving. Ze zijn zoon avond op en top Friesch mee. Voor velen zal het wellicht niet veel beteekenen; doch er zijn toch altoos, bij wie het geziene en het gehoorde iets wakker roept; die, eerst onbewust vaak, worden gegrepen door een daar uitgesproken gedachte. Het laat hen niet weer los, ze gaan er op door denken. Hunne belangstelling wordt gewekt en ze zoeken er bevrediging voor. Ze spreken er met deze en gene eens over, _se komen er allicht toe om eens te beginnen aan Friesche lectuur en dan atjn ze reeds half gewonnen. Op die wijze kunnen er ook van een vereeniging, die niets andere' doet dan enkele malen per jaar een Friesch tooneelstuk opvoeren, invloeden uitgaan, die in het gewone leven veel dieper ingrijpen en nawerken, dan men oppervlakkig zou vermoeden. Want de jeugd van tegenwoordig beeft zoo haar eigen methode, om allerlei problemen uit te werken en zoo kan het ook geschieden, dat onder den onopzettelijken invloed van een zeer bedaagde Friesche vereeniging, die zelf geen actie of strijd voert, daarnaast een andere organisatie gaat groeien, die den strijd voor het behoud van het Friesch-eigene opzettelijk voorop stelt. Daarom moet men de beteekenis van de „Friesche Kriten in de verspreiding" niet te laag aanslaan. Zij kunnen in wijde omgeving den aanstoot geven voor een meer actief Friesch-gezind leven. Dat is ook de beteekenis van de krite, die nu pas in onze Wouden is opgericht, de Krite Drachten. Een kern, een centrum, waaromheen zich andere vereenigingen en clubs kunnen groepeeren, die gezamenlijk hetzelfde doel nastreven: het behoud en de ontwikkelijk van den eigen levensstijl en levensvorm, het behoud dus van ons eigen volkskarakter. WOUDMAN 11. --- BEZIENSWAARDIGHEDEN (Nadruk verboden.) Het wordt den toerist wel gemakkelijk gemaakt tegenwoordig! Niet slechts ontlast het reisbureau hem van elk initiatief en van elke beslommering, maar de reisgids bespaart hem het zoeken en speuren naar hetgeen het heelal voor merkwaardigs oplevert. De touring-car brengt hem naar elk interessant plekje en de megafoon vertelt hem, wat hij er mooi en belangwekkend moet vinden. Deze moderne methode van reizen past volmaakt in het nieuwe levenssysteem, dat den mensch degradeert tot een passief wezen, dat alles pan- en pasklaar thuisgestuurd krijgt. De kruidenier brengt hem zijn kaas en zijn roggebrood in plakjes gesneden en hij hoeft maar een knop om te draaien en muziek, declamatie, tooneelspel weerklinkt in zijn huiskamer. Waarom de moeite nog langer genomen, de deur uit te gaan naar concertzaal en schouwburg? Waarom zich bloot te stellen aan het urenlang opgesloten zitten in een spoorweg-coupé, waarom het risico geloopen van luchtziekte of zeeziekte, wanneer men, behaaglijk gedoken in den armstoel van het donkere theater, op het doek vóór zich de stoutste avonturen mee kan beleven, de verste en onherbergzaamste streken doorkruisen en de gast zijn van alle wereldsteden binnen één enkel uur tijds? Het is eigenlijk een raadsel, waarom de menschen nog langer op reis gaan. Maar deze reis lijkt een voortzetting van het verblijf in de bioscoop. Zooals men zich daar lijdelijk overgeeft aan hetgeen de operateur afdraait, volgt men hier met even gedweeë oogen de aanwijzing van den immer ratelenden gids. Het verschil tusschen de schimmen op het doek en de werkelijkheden van de reis is nauwelijks merkbaar. Geen wonder, dat de tegenwoordige wereld zoon uniform aanzien vertoont. Het massale overweegt; de lezers van één krant denken allen hetzelfde; de volgelingen van één mode doen allen hetzelfde; de slachtoffers van één suggestie voelen allen hetzelfde. En tegelijk met de kleeren gaan de gezichten op elkaar lijken. Er is een standaard-type ook onder de menschen ontstaan, zooals er een standaard-type is voor de huizen, de badpakken en de automobielen. Eigenlijk is zij niets nieuws, deze uniformiteit; de mensch is altijd een kuddedier geweest. Maar deze tijd van confectie en gezelschapsbiljetten maakt het hem gemakkelijker dan vroeger, zijn kuddegeest te bevredigen. Moest menigeen Vroeger eenvoudig uit nood zichzelf een weg door het leven banen, zich een eigen overtuiging verwerven, zijn eigen kleed weven en zijn eigen brood bakken, en kreeg hierdoor het individu nog iets origineels, tegenwoordig wordt het moeilijk oorspronkelijk te zijn. En toch hunkert men juist in de vacantie, als men zich aan het sleurbestaan van werkkring en huishouding ontrukt heeft, naar oorspronkelijkheid. De zucht om met primitieve middelen op eigen gelegenheid er op uit te gaan, zelf zijn potje te koken en zijn kamp op te slaan, is niet louter uit geldgebrek te verklaren, maar ook uit de innerlijke behoefte om als baas over zijn eigen leven en over zijn eigen liefde en liefhebberijen, zijn eigen weg te banen en zijn eigen oogen en ooren de kost te geven. De trekker op eigen gelegenheid ontmoet ook zijn eigen bezienswaardigheden. Het zijn vaak de dingen, die niet in Baedeker staan en waarvoor de touringcar niet stopt Het zijn de dingen, die de kuddereiziger, afhankelijk als hij is van zijn gids, over het hoofd ziet. De kudde-reiziger is niet vrij in zijn blik; hij moét zijn oog richten naar hetgeen op het program staat. Elk land, elke stad heeft zoo zijn curiositeiten, die de vreemdeling in zijn herinnering mee huiswaarts neemt. Als de toerist Nederland bezocht heeft, weet hij te vertellen van de molens en klompen, van 't Rijksmuseum en |Volendam. Daarmee meent hij Nederland te kennen. En zoo bezichtigen wij in Parijs Notre Dame en den Eiffeltoren en de nachtkroegen op Montmartre. Dit is Parijs, zooals een Marker op klompen Nederland is. Stellig zijn er wel meer bezienswaardigheden, zoowel te Parijs als in Nederland. Maar de toerist heeft geen tijd ze te ontdekken. Hij moet nog zooveel musea en standbeelden en eethuizen „doen". Vermoeid sjokt hij achter den gids aan. ledere dag, ieder uur is met bezienswaardigheden bezet. Als de toerist thuiskomt haalt hij uit zijn koffer een heel bibliotheek je catalogi en programma's te voorschijn. Hij heeft alles gezien wat er te zien was. Maar misschien heeft hij, het museum doorloopend, wel meer in den catalogus dan naar de schilderijen gekeken en op straat meer zijn reiswijzer geraadpleegd dan zijn eigen oogen. Verdiept in de beschrijving van de stad en haar interessante bizonderheden, verzuimde hij, vrij in het rond te kijken, en de objecten, waarover zijn boekje hem inlichtte, zijn hem in werkelijkheid ontgaan. Bezienswaardig is niet slechts hetgeen in het officieele reisplan staat, maar vooral ook alles, wat oog en oor toevallig opvangen. Een stil, oud hoekje, waarvan niemand den naam kent. Een zonderling straat-type. Een karakteristieke figuur. Een kibbelpartij op de markt Een afgeluisterd gesprek in den trein. Kinderen, die spelen met scheepjes in de vergaarbak van een fontein. Een bekoorlijke vrouw. Een origineel costuum. En zoo zijn er duizend, tienduizend dingen, waaraan men met welbehagen zijn hart kan ophalen, terwijl zijn reisgenooten zich afmatten met verplichte bewondering. Wie op zijn vacantie-uitstapje het meeste geniet, is de flaneur, die doelloos ronddrentelt of op zijn gemak op het terras van een café naar de voorbijgangers kijkt. Zeker, hij zal ook wel eens een kerk of kasteel of museum inloopen, maar alleen als hij daar lust in heeft En dan beperkt zich zijn blik tot een enkel beeld of schilderij, dat hem het beste bevalt. Want hij verheugt zich in zijn vrijheid om bezienswaardig te vinden louter hetgeen hij zelf bezienswaardig acht. H. G. CANNEGIETER. --- Korte Mededeelingen. — Op de groentenveilingen in Noord-Holland blijven de aardappelen goed op prijs; met de kool gaat het echter slecht, de prijzen schommelen sterk en hebben een neiging tot dalen. — In den nacht van 26 op 26 Juli heeft op Celebes een brand gewoed in de kampong Loeaoer. 212 inheemsche woningen zijn verbrand. De schade bedraagt 28.000 gulden. — De „José An tunes", een Braziliaansche boot, is in zee gezonken, nadat de lading benzine in brand was geraakt. Vijftien van de ongeveer 50 opvarenden zijn omgekomen en 20 gewond. — Dezer dagen is tijdens afwezigheid der bewoners uit de woning van den bonthandelaar v. d. V. te Rotterdam voor niet minder dan fBO.OOO aan effecten en andere papieren van waarde ontvreemd. Van de daders ontbreekt elk spoor. — Sedert geruimen tijd werden in het Paleis van Justitie te Arnhem kleine diefstallen gepleegd. Na een uitgebreid onderzoek kreeg men tenslotte verdenking tegen een werkvrouw, die dezer dagen gesnapt werd. De vrouw is naar het Huis van Bewaring overgebracht. — Dezer dagen zijn een 41-jarige koopman en twee werkloozen uit Amsterdam door de Amsterdamsche politie gearresteerd. Dit drietal had een drukkerij te Antwerpen opdiacht gegeven spaarzegels en spaarboekjes, zooals die bij het spaarzegelbedrijf De Voorzorg te Amsterdam in gebruik zijn, te leveren. Nog vóór deze valsche zegels konden worden uitgegeven, ontdekte men de fraude, waarop de politie tot arrestatie overging. Hoewel de verdachten ontkennen, is het tegen hen verzamelde bewijsmateriaal zoo be_zwarend, dat zij ter beschikking van de justitie gesteld zijn. --- — De Nieuwe Kerk te Delft, waarvan het schip nog steeds wordt gerestaureerd, dat twee weken geleden geheel buiten dienst werd gesteld, zal op 8 Sept. a& weer in crebruik worden genomen. De restauratie, die"meer dan vijftien jaar heeft geduurd, zal op dat tijdstip geheel zijn voltooid. --- Crisis-steuncomité voor Indië. Het Crisis-steuncomité voor Ned.-Indië, dat zich in April 1932 had gevormd, met het doel om ten behoeve van de crisis-werkloozen in Ned.-Indië hier te lande gelden in te zameïen, heeft besloten, zijn werkzaamheden te beëindigen. Het nog beschikbare saldo ad f 680.56 wordt ter beschikking gesteld van het Centraal Comité voor steun aan werkloozen te Batavia. Gedurende zijn bestaan heeft het comité in totaal f 27.880.56 voor het beoogde doel naar Indië kunnen overmaken. ---