TEKENEN MET PUNTEN. Wisten jullie, dat het mogelijk is om met punten van verschillende grootte allerlei grappige voorstellingen te tekenen! Het is een heel gemakkelijke manier en we hebben een hele massa voorbeelden gegeven, waarop jullie je kunt oefenen. Als deze tekeningen allemaal goed gegaan zijn, dan kunnen jullie proberen zelf allerlei andere figuren op dezelfde manier te tekenen. Vinden jullie den man met de parachute niet uitstekend gelukt? En de koorddanseres? Ach, als je ze bekijkt, zijn ze allemaal grappig. Bijvoorbeeld de olifant met de twee mensen er op. Een puntje minder en de achterste passagier is veel kleiner, zien jullie wel? Nu, ik hoop, dat jullie hiermee heel veel pret zult hebben. --- Onderwijzer: „Waarom kom je zoo laat?" Leerling: „Ik ben door een bij gestoken, meneer!" Onderwijzer: „Waar?" Leerling: „Dat kan ik u niet vertellen, meneer!" Onderwijzer: „Ga dan zitten!" Leerling: „Dat kan ik ook niet, meneer!" Oudste inwoner: „Ik ben 89 jaar en ik heb geen enkele vijandf' Burgemeester: „Een voorbeeldig leven!" Oudste inwoner: „Ja, ik heb ze alle overleefd!" Mopperaar: „Ik lijd aan slapeloosheid — de dokter noemt het ineomnia neutrotica!" Huisvader: „Bij one thuis noemen we het baby!" Holite Humor, Londen. Toerist; „Ik veronderstel dat er in uw dorp vele domme en oppervlakkige menschen zijn!" Inwoner: „Ja, iederen zomer komen hier ettelijke pensiongasten uit de stad!" Holite Humor, Londen. Vermoeide jongeman: „Dacht ui niet dokter, dat 'het het beste zou i zijn, wanneer ik een paar dagen in: bed blijf!" Dokter: „Een paar nachten is meer: aan te bevelen!" Holite Humor, Londen.: --- HOOFDSTUK XIII. Intusschen was de bedreiging tegen Harry Reynolds nog niet uitgevoerd, zooals Inspecteur Brent scheen verwacht te hebben. Reynolds gaf geen blijk, dat de zaak hem ongerust maakte. De meeste dagen kon men hem in zijn atelier aan 't werk vinden. Maar nu en dan zag hij een man in de nabijheid op den uitkijk, en hij maakte hieruit op, dat Brent op zijn hoede was. Rosé Harmar leefde op den rand van een vulkaan. leder oogenblik verwachtte zij te hooren, dat Reynolds vermoord of verdwenen was, en volgens de meening van Brent kwam haar vaders beurt stap voor stap nader. Op een avond ontmoette ze Brent en trof hem in een gemoedstoestand, die ze voor onderdrukte opwinding hield. „Je houdt iets belangrijks verborgen," zei ze. „Verborgen! Noem je dat zoo?" „Ben ik je vertrouwen niet waardig?" „Je hebt een verbazend opmerkingsvermogen. Om je de waarheid te zeggen, is er een belangrijke ontdekking gedaan. De Fransche politie is lang aan 't zoeken geweest naar een man, die Thomas genoemd werd. Een anonymus heeft zich met de Sureté in verbinding gesteld en meegedeeld, dat die man, die uit Frankrijk gevlucht is, sedert eenige jaren in een huis bij Wapping woont, onder den naam Blackham. Hij voegde er aan toe, dat Blackham een medeplichtige van den Wreker is." „Heb je dat al onderzocht?" „Ja. De aanwijzing is — of was — waar. Maar Blackham moet gewaarschuwd zijn, want het huis was leeg." „Dan brengt het je niet verder?" „Toch wel, want we zijn te weten gekomen, dat Blackham een dochter heeft, die op het oogenblik bij Kettering werkt. We hebben haar nagegaan, in. de hoop dat ze ons naar haar vader zou leiden, maar het meisje is slim. Ze logeert in een hotel." „Kettering? Daar ben ik wel eens geweest. Wat is het voor een meisje?" „Jong — en mooi. Zij maakt den indruk, dat ze een onschuldig duifje is, maar het valt niet te betwijfelen dat ze met haar vader onder één hoedje speelt. Tot nog toe hebben we haar niet verhoord." „Je denkt, dat ze het eens is met den Wreker?" „Daar bestaat alle kans voor." Rosé bracht dit nieuws vlug aan Reynolds, voornamelijk omdat ze wist, dat hij gewoon was, bij Kettering te eten. „Er is een nieuw meisje — nog maar kort," zei hij peinzend. „Hoe noemden ze haar? Arm — ja, Amn Maar ik durf er een eed op doen, dat ze eerlijk is." „Hoe kan je dat zeggen?" „Wel, ze ziet er naar uit. Kettering vertelde mij, dat ze het populairste meisje is, dat hij heeft. Brent is niet van plan het haar lastig te maken, is het wel?"' „Maar als ze de dochter van een misdadiger i 5....?* „Dat sluit niet in, dat zij niet eerlijk is. Stel je eens in haar plaats, nagejaagd door de politie, alleen omdat een onbekend iemand inlichtingen gegeven heeft. Men behoorde geen aandacht te schenken aan anonieme brieven." „Harry, je bent heusch vervelend. Malcolm zegt, dat de inlichtingen waar zijn. De beschrijving, door dien man gegeven, komt tot de kleinste kleinigheden overeen met die, welke de Fransche politie in haar bezit heeft. Er is een uitleveringsbevel geteekend, De man vluchtte en het meisje ging in een hotel wonen. Blijkbaar weet ze, dat haar vader schuldig is." „Maar daarom is zij nog niet schuldig." „Jawel — schuldig aan het helpen ontkomen van een misdadiger aan de justitie. Maar Malcolm zal haar aan 't praten krijgen." „Brent mag zijn bevoegdheid niet te buiten gaan. Als het meisje eenig verstand bezit — en daar ziet ze wel naar uit — zal ze weigeren een woord te zeggen." Bij deze woorden wierp Rosé het hoofd in den nek". Ze was te allen tijde op de hand van de wet en ze vond Reynolds' sympathie volkomen misplaatst. „Je bent verbazend zonderling," zei ze. „Die — di© schurk — de Wreker zendt je een dreigbrief en je bent gek genoeg, om aan de zijde te staan van een meisje, van wie het bewezen is, dat ze tot hem in betrekking staat." „Doet ze dat? Ik weet het niet. Gunst, Rosé, hoe baten jullie vrouwen elkander!" „Harry! Dat is niet waar. Maar ik laat niet door een dwaze sentimentaliteit mijn gevoel voor rechk vaardigheid verstoren. Ik ben nog niet vergeten, dat Sir Henry Lush in zijn rug geschoten werd, en als dit meisje " Reynolds huiverde en stak een sigaret op. Het was hem duidelijk, dat zijn onbescheiden poging om Arm te beschermen, niet in goede aarde viel bij Rosé. Hij wenschte, dat hij een volkomen onwetendheid over het bestaan van Blackham's dochter had voor* gewend. „Hoe gaat het met de muziek?" informeerde hij. „Muziek! Ik heb het hart niet, om te midden van al deze ellende te spelen." „Ik begrijp niet waarom. Ik besteed wel tijd met schilderen." „Jij leeft in een droom, Harry, ver van alle werkelijkheid verwijderd. Ik — ik wilde, dat ik je wakker kon maken." „Sommige droomen zijn aangenaam genoeg," anU woordde hij. „En waarom zou ik mij ongerust maken over dingen die mij niet veel belang inboezemen?" „Boezemt die bedreiging tegen je leven je niet veel belang in?" „Niet voordat er iels gebeurd is. Brent is zoo zorgzaam geweest, een man in burgerkleeren buiten op wacht te zetten. Zoodoende zal de Wreker nogal wat moeilijkheid ondervinden, met mij te krijgen — als hij dat werkelijk van plan is, hetgeen ik betwijfel." „Waarom zou je dat betwijfelen — na hetgeen Sir Henry overkomen is?" „Omdat ik betrekkelijk onschuldig ben. Sir Henry was dat niet." „Kun je zoo spreken, nadat ?" „Waarom zouden wij verstoppertje spelen met de waarheid? Je weet, Rosé, dat Sir Henry op zijn zachtst gesproken een schraperige parasiet was. Hij richtte honderd oüsoliede maatschappijen op en mestte zich vet door de lichtgeloovige inleggers. Je herinnert je dat ongeluk, waarbij hij betrokken was. Het betrof een arme, kleine jongen, en ik twijfel er geen oogenblik aan, dat het geheel de schuld van Sir Henry was. Hij ging te keer, alsof zijn leven op 't spel stond, en won, met behulp van een omgekocKten getuige. JJIn je vraagt mij tranen over Hem fe storten." Rosé was met stomheid geslagen. Ze had tot Sir Henry opgezien, met een bewondering, die aan eer* bied grensde. Ze hield van mannen, die veel geld verdienden — mannen, die zaken deden op groote schaal. „Ik — ik ben ten hoogste ontstemd over je," zei ze. „Ik kan mij alleen voorstellen, dat dat meisje je aantrekt." „Nu, zij is niet onaantrekkelijk," beleed hij. Den volgenden dag besloot Brent de zaak wat flina ker aan te pakken. Hij ging des morgens vroeg naar Kettering en stelde zich voor als inspecteur van politie. Kettering zette groote oogen op. „Wat heb ik gedaan?" „Niets. Ik kom wegens een meisje dat bijju in bc* trekking is — Arm Blackham genaamd." „Juist — een heel goed meisje." „Hoelang is zij hier?" „Nog maar een paar weken." „Hebt u informaties omtrent haar genomen?" „Ja — o, neen." „Wat wilt u daarmee zeggen?" „Het was een daad van dankbaarheid van mijn kant. Gedurende den laatsten tijd van den oorlog verkeerde ik in moeilijkheden. Het was niet geheel mijn eigen schuld, en iemand, die er blijkbaar méér. van wist, hielp mij er uit. Ik heb hem nooit gezien, nooit zijn naam gehoord, maar ik stuurde een brief, om hem mijn dankbaarheid te betuigen, in de hoop, dat die hem bereiken zou, en ik verzocht hem, dat als ik hem ooit een wederdienst kon bereiden, hij mij dit moest laten weten. Eenige weken ontving ik een brief — ongeteekend. Mijn eigen brief was er bij ingesloten, en er stond in, dat ik mijn schuld kon inlossen, door een betrekking te geven aan een meisje, dat mij zou bezoeken. Er waren geen informaties en ik moest geen vragen doen. Dat meisje* was Arm Blackham. Het is een goed meisje en ik heb er geen spijt van dat ik haar genomen heb." „Hebt u haar vader nooit gezien?" „Neen." „Heeft ze tegenover u wel eens van haar vader, gesproken?" „Nooit." „Hm, ik zou haar gaarne spreken als ze komt." „Wat heeft ze gedaan?" „Niets. Het is in haar vader, dat ik belang stel." Toen Arm kwam, vertelde Kettering haar, dat er op zijn kantoor een man was, die haar wenschte te spreken. Ze ging er heen, en stond tegenover Brent, „Ben je Arm Blackham?" „Ja." „Ik ben inspecteur van politie." Arm werd iets bleeker, maar ze was niet geheel onvoorbereid. De Wreker had haar op haar hoede gebracht. „Wel?" zei ze. „Wat heb ik gedaan?" „Niets. Ik wilde je alleen een paar vragen omtrent je vader doen." „Ik ben niet van 'plan, een enkele vraag omtrent mijn vader te beantwoorden." „Maar het is een ernstige zaak." „Ik weet nergens van." „Wanneer heb je je vader gezien....?" „Ik heb niets te zeggen en heb het erg druk." Brent beet van ergernis op zijn lip. Het gebeurde niet dikwijls, dat hij zoon weerspannigheid onder-i vond. „Men heeft je aangeraden deze houding aan te nemen?" „Zou dat verkeerd zijn?" „Veronderstel dat ik je meenam?" „Kunt u dat?" „Ik zou het kunnen." Arm glimlachte. „Ik geloof niet dat u het doen zult." „Dat heeft de Wreker je gezegd." „Wie?" „Je vaders besten vriend." „Ik weet niet "waar u het over hebt," zei Arm, „Maar u neemt heel wat tijd van mij in beslag." „Ik waarschuw je, dat je heel onverstandig handelt." „Door te weigeren mijn neus in andermans zaken te steken?" „Neen, door te pogen, een schuldige voor het ge* recht te verbergen." Hierop gaf Arm geen antwoord en Brent ging tenslotte in een slecht humeur heen. Hij had zich vet* beeld, dat hij Arm slechts met Scotland Yard had te bedreigen, om haar het geheim van haar vader» verblijfplaats te ontwringen. Blijkbaar had zo hem verwacht, en was ze goed voorbereid geweest. Arm wist nu, dat iedere poging om haar vader te ontmoeten of hem te bezoeken gevaar zou opleveren. Ze was zich volkomen bewust, dat ze streng nagegaan zou worden, en deze ondervinding was niet aangenaam. Een paar dagen later had er een ongelukkig voorval plaats — een klant verloor een kostbaren sigarettenkoker. Schijnbaar was die van zijn tafeltjeverdwenen, toen hij aan de telefoon geroepen was. Het was de eerste keer, dat zooiets in Ketterings restaurant gebeurde en Kettering had er duchtig het land over. (Wordt vervolgd)'. --- VOOR DE JEUGD VAN ACHMED EN SALEM, DIE ZO GIERIG WAREN. In Bagdad woonden eens twee broers; zij heetten Achmed en Salem. Beiden verkochten rozen-olie en verdienden daarmee ruim hun brood; doch zij waren daarbij zó verbazend gierig, dat zij dit brood steeds droog aten en het met water doorspoelden. Zo deden zij reeds jaren. Maar op een dag, toen ze met het inkopen en weer verkopen van hun rozenolie goede winsten hadden gemaakt, kreeg opeens Achmed grote lust om het er die dag eens goed van te nemen. Dat wil zeggen, om geen droog brood te eten. Hij begon daarom tot Salem: „Broeder, nu we voor onze rozenolie zoveel geld kregen, moesten we vandaag toch eens iets bijzonders eten. Wat zoudt ge er van denken, als we vandaag eens wat honing kochten, om op ons brood te smeren?" „Wel, dat lijkt me nog zo slecht niet," was Salem's antwoord. „We hebben in geen tijd zo iets fijns geproefd. Maar laten we dan ook dadelijk naar den honingverkoper gaan, want ik val gewoon om van de honger." Zo vlug ze op hun versleten slotjes voort konden — want natuurlijk droegen zij beiden óók versleten kleren en ze waren veel te gierig om iets nieuws te kopen — liepen zij naar den honingverkoper, die hen verbaasd aankeek en vroeg: „Vieren jullie vandaag feest? En komen jullie mijn heerlijke, geurige honing kopen? Kijk maar eens, hoe heerlijk en blank hij er uitziet! En hij is zo prachtig geel als vers gekamde boter!" „Als vers gekamde boter even mooi van Mevr is als deze honing, dan kunnen we evengoed wat boter kopen en die op ons brood eten," begon weer Achmed: „Boter is toch veel voedzamer en ook vetter dan honing." „Als je denkt, dat boter voedzamer is en vetter dan honing, laat ons dan ook dadelijk naar den boterverkoper gaan," bromde Salem, die erge honger had. Natuurlijk werd toen de honingverkoper woedend op de beide gierigaards. „Akelige vrekken zijn jullie! riep hij hen na. Doch de broeders waren er reeds lang aan gewend, om uitgejouwd en nageschreeuwd te worden- dus gingen ze verder en wel regelrecht naar den boterverkoper, die óók niet wist wat hij zag daar hij de twee gierigaards heel goed kende. Toen hij Achmed hoorde vragen: „Heb je vandaag vers gekamde boter, Joesoef?" scheen de boterkoopman wel enigszins beledigd, want hij sprak op norsen toon: „Denk je misschien, dat ik mijn klanten oude boter zal verkopen? Neen hoor, ze is altijd even versl Kijk maar eens, hoe prachtig ze eruit ziet! Ze is zo helder als verse olijfolie " „Mij dunkt, dat we dan maar beter doen met olijfolie te kopen en daarin ons brood te dopen," fluisterde Salem tot zijn broer. I„01ie is toch veel voordeliger dan boter en look even vet " „Ja, je hebt gelijk," broeder, stemde Achmed dadelijk toe, „we kunnen veel beter olie nemen. Kom, laten we naar den olieverkoper gaan " Hij keerde toen den boterverkoper de rug toe en Salem deed als zijn broer. Woedend was de boterverkoper op de twee gierigaards, doch Salem noch Achmed stoorden zich aan de verwensingen, die de mam hen nariep en liepen verder, totdat ze op de markt kwamen, waar zij al dadelijk een olieverkoper zagen met twee lederen zakken vol olijfolie. „Komt ge olie kopen?" begon de olieverkoper, zodra hij zag, dat Achmed zijn broeder aanstootte en op de zakken wees. „Ja, mogen wij de olie eens zien?" vroeg Salem. . Tot antwoord opende de koopman een der zakken, liet enige druppels olie in zijn handpalm druppelen en begon meteen te vertellen over de hoedanigheid van zijn olie. „Ze is zuiver van smaak en de geur der olijven heeft ze behouden," zei hij, „en zie toch eens, hoe helder en vloeibaar ze is, dun en vloeibaar als water " „Als die olie dan toch zo op water lijkt, dan kunnen we wel, zoals we iederen dag doen, ons brood in zuiver bronwater dopen," zei Achmed lachend tot Salem. „Kom, broeder, laat ons dan maar naar huis gaan en ons brood eten, want ik heb vreselijke honger." „Ja, ik vind het ook beter om ons brood te eten, zoals we dit gewend zijn, broeder," stemde Salem toe. „Maar nu we vandaag zulke goede winsten gemaakt hebben met onze rozenolie, moesten we toch eens iets bijzonders doen. Laten we daarom eens een bad nemen in het grote badhuis, waar ook de kadi (rechter) altijd gaat baden." „Als jij een bad wilt nemen, doe het dan gerust," zei Achmed, „maar ik doe liever een slaapje onder de palmen. Als ik mijn brood in water heb gedoopt, dan heb ik geen bad meer nodig, dan ben ik van binnen al zo nat, dat ik van buiten niet nog natter wil worden...." „Het is zoals je zegt, broeder," zei Salem, „dan is het nemen van een bad ook helemaal niet meer nodig en een slaapje onder de palmen is óók best." Zo pratend waren Achmed en Salem thuisgekomen. Daar aten ze toen met smaak het droge brood, in water gedoopt, en daarna sliepen zij onder de palmen weldra rustig in. --- WEES VOORZICHTIG OP STRAAT. Hier en daar en overal, Loert het verkeersongeval. Een waarschuwing voor velen, Toch niet op straat te spelen. Ogen open! Kijk waar je gaat: Er rijden auto's óók op straat. Ziet gij soms een heel klein kind, Toont U dan zijn goede vrind. --- MORGEN. „Ton, heb je je huiswerk al klaar?" „Nog niet, moeder." „En je bent aan het knikkeren. Gauw wat, eerst je schoolwerk, dat weet je wel." „Hé, moeder, die les kan ik morgen vroeg wel leren en het werk maken ook, laat me nou eerst eens een poosje spelen, ik moet ook altijd maar leren." Moeder begon hardop te lachen: „Jij kleine jokkebrok! altijd maar leren! Het lijkt er wel naar! Weet je wel, hoe laat het is? „Kwart voor zes, moeder." „Hoe laat was Je thuis uit school?" „Goed vier uur, moeder." „Wat heb je in die twee uur gedaan?" „Een boterham gegeten, een half uur viool gestudeerd en verder, — ja verder geknikkerd." „Dus je hebt nu ruim een uur gespeeld, dat gaat nog al voor een jongen van tien jaar, zou ik zeggen. Klokslag zes berg je de knikkers op en dan ga je leren, hoor je!" „Ja moeder." Maar Ton hield zijn woord niet. Moeder moest die avond op ziekenbezoek en zou niet voor acht uur thuis komen. Netje, het dienstmeisje, behoefde alleen maar op de bel te passen en bemoeide zich nooit met Ton; vóór moeders terugkeer kon Ton al in bed liggen, dus geleerd en gewerkt werd er die avond niet! Moeder riep de volgende morgen Ton op de gewone tijd, zeven uur en voegde er bij: „Gisteravond onverwacht is oom Henk gekomen — je mag straks na het ontbijt in de open brik mee naar het station en dan mag jij het paard mennen, heeft oom gezegd." Maar van al die pret kon niets komen, want toen moeder vroeg, of hij zijn huiswerk af had, moest Ton zeggen: „Neen, moeder." Jammer hé. Oom reed tegen acht uur weg en Ton moest zijn les leren en werken, want nu was het: morgen en kon er niet meer uitgesteld worden. --- HET ARME, OUDE PAARD. Behandel de dieren met zachtheid! Dikwijls lezen wij deze vriendelijke waarschuwing, en in sommige dorpen lezen we het zelfs op borden langs de weg. En dat dit ook wel eens nodig kan zijn voor sommige voerlieden, ondervond eens een arm, oud paard, dat voor een zware kar gespannen was. Het vermoeide dier struikelde en viel. De voerman begon er met zijn zweep op los te slaan, maar het dier bleef liggen. Toen kwam er een clown uit het paardenspel en die haalde gauw uit een kermiskraam drie oliebollen. Die gaf hij als een lekker hapje aan het paard. Daarop sprak hij het dier vriendelijk toe en tot grote voldoening van al de omstanders, sprong Bruin overeind en trok weer als de beste. De clown zei niets, hij keek den voerman alleen maar eens aan. En deze reed beschaamd verder. --- Snugger. Mevrouw (thuiskomend): Heeft er nog iemand opgebeld voor me, Mina, of is er nog iemand geweest? Mina: Neen, mevrouw. Alleen een damescomité, maar die heb ik gauw de deur uitgewerkt. Mevrouw: Groote grut:... wat heb je dan wel tegen ze gezegd? Mina: Nou, ze zeien dat ze om de centen kwammen voor de bijdrage om kolen te kopen voor de verwarming van de kerk. Nou, toen heb ik ze effe gauw verteld, dat ik ze in de gate had, en dat ik best wist, dat de kerk niet met kolen verwarmd werd, maar met stoom. „Moeder, mag ik een toffé'" „Als je eerst je handen wast en als je je gezicht ook wast, krijg je twee " Wim gaat heen en komt pas na een half uur terug: Moeder, nu krijs ik zeker wel tien toffé's, want ik ben in 't bad geweest!" --- EEN TOVERBOEKJE. Jelui vindt het zeker wel aardig om een toverboekje te maken niet? Hoe gaat dat? Tovenarij? Het gehele geheim ligt in het maken van het boekje en misschien wil vader of moeder of een grote broer jelui wel helpen met het snijden van twee even grote stukken carton, ongeveer 12 c.M. lang en 9 c.M. breed. Verder heb je drie stukjes band nodig van 10 c.M. elk. Je legt de beide stukken carton naast elkander en de banden er op, zoals de tekening aangeeft, daar plak je de uiteinden van het band aan vast. De buitenranden a—b—c worden % c.M. omgeslagen en op de achterzijde vastgeplakt. Hoek f wordt onder carton A geschoven en hierop vastgeplakt en d en e worden op de achterkant van B geplakt. Zijn nu de bandjes gedroogd, dan kan je de cartons aan beide zijden openen. De rugzijde wordt met mooi gekleurd papier beplakt. Je schuift nu een stukje papier of een plaatje tussen de reepjes a—d en b—e en slaat het boekje toe. Wanneer je het boekje nu aan de tegenovergestelde kant opent wordt het papiertje of het plaatje alleen vastgehouden door het reepje f—c en is Van zijde A naar B omgetoverd. Je kunt je vriendjes gerust zelf het boekje in de hand geven, want het klopt even goed als zij het doen, dan wanneer je het zelf doetl --- DE WREKER door GEORGE GOODCHILD Vertaling van Jhr.R.H.G. NAHUYS 9 „Waarom hebt u mijn vader noodig?" vroeg ze. „Ik ben dankbaar voor alles wat u voor mij gedaan hebt, maar u moedigt mijn vader aan, in zijn leven van — oneerlijkheid. Wilt u — wilt u hem niet laten gaan?" „Waarom zou hij gaan?" vroeg hij kalm. „Hij zou den eenen meester verlaten voor een die slechter is — de Tijger bijvoorbeeld. En misschien overdrijf je. de minheid van zijn daden." „Ik weet niets — alleen, dat hij op een vreemde manier aan geld komt. Als hij slechts opnieuw kon beginnen — indien hij een werkelijke kans kon krijgen om eerlijk te worden." „Is dat je dierbaarste wensch?" „Ja- Er gleed een eigenaardige uitdrukking over het fijne masker. Het was moeilijk te zeggen of dit uit vermaak of uit sympathie geschiedde. Maar zijn volgende woorden verbaasden haar. „Hij zal die kans hebben." „U — u meent dat? O, dat is onmogelijk. Achter hem is het verleden — een verschrikkelijke daad. Zelfs nu moet hij zich verbergen om de politie te ontvluchten." „De wereld is groot. Wees vroolijk, Arm. Je moet nooit zeggen, dat er geen gelegenheid voor iemand bestaat. We zullen de zaak eens» overdenken." „Houdt u mij niet voor den mal?" vroeg ze ernstig. „Jij bent een van de weinige menschen, die ik niet voor den mal wil houden." „Waarom?" vroeg ze naïef. „Omdat — het lot je niet gunstig geweest is. Je houdt van je vader, maar je hebt zelf veel meer behoefte aan sympathie. We leven in een rare wereld, Arm — een wereld van verwrongen rechtvaardigheid. We hebben wetten, maar alleen de dwazen worden gevangen. De slimmen kruipen door de groote mazen." „En u?" vroeg ze vrijmoedig. „Ik?" „Hebt u sympathie noodig?" Hij keerde zijn hoofd terzijde, alsof hij niet in haar diepe, ernstige oogen wilde kijken. „Ik wilde, dat ik het begrijpen kon," zei ze. „Wat wil je begrijpen?" Hij keek haar nu aan en haar hand werd in de zijne gedrukt. „U," stamelde ze. „Dat masker — de dingen die u doet. Ze zeggen — ik heb dingen gehoord — die ik niet durf gelooven." „Waarom geloof je ze dan?" „Dat doe ik niet — ik kan 't niet. Het is niet overeenkomstig uw vriendelijkheid voor mij. Er was iemand verborgen in ons huis. Hij is daar maanden geweest — toen was hij weg. Mijn vader probeerde dat voor mij te verbergen. Maar ik wist het — ik was ontzet. En soms kwam u. Ziet u niet in, hoe moeilijk het is, niet in die — verschrikkelijke dingen te gelooven?" „Ja. Ik kan het niet helpen." „Je moet ze uit je hoofd zetten. Ik verzeker je, Arm, dat de politie alles op haren en snaren zal zetten, om mij veilig achter slot en grendel te krijgen, en dat ik stellig van plan ben, mij niet te laten vangen. Maar dat neemt niet weg, dat hetgeen ik doe, niet onvergeeflijk is, noch, dat ik mij niet behoef te schamen over mijzelven. Kijk! Is dat geen bewonderenswaardig uitzicht?" Het klonk als een wenk om dit vertrouwelijk gesprek te staken. De Engelsche kust was in 't zicht en het groote vliegtuig dreef voorwaarts. Eindelijk vloog het over Engelschen bodem en landde op een verlaten vlakte. De passagiers stapten uit en bijna onmiddellijk vertrok het vliegtuig weer. Vlakbij was een houten landhuisje, half verborgen onder de boomen. De Wreker rende er heen. Bij de deur bleef hij staan. „Hier scheiden wij, Arm. Twee mijlen hier vandaan is een station — dien kant uit. Je kunt het onmogelijk missen. Aan dit adres zul je je vader vinden — aangenomen dat hij zoo verstandig geweest is, mijn waarschuwing in zijn ooren te knoopen." Hij gaf haar een kaartje waar een adres op stond. „Heb je geld?" „Ja." „Zeg je vader, dat ik hem binnen twee dagen kom opzoeken." , „Maar ons huis — moet ik daar niet meer terugkeeren?" „Dat zou ik je op het oogenblik afraden. Later zal ik je vertellen wat je doen moet. Zeg tegen Kettering, dat je ziek geweest bent. Hij zal je geen nadere verklaring vragen. Goeden dag!" Een handdruk en hij was weg. Arm keek een oogenblik naar de gesloten deur en ging toen naarhet station. Binnen twee uren was ze in Londen en twintig minuten later aan het adres, dat de Wreker haar gegeven had. Het was een klein huis in Maida Vale, en Tim Bright deed open. „Miss Arm!" hijgde hij. „Uw vader is buiten zichzelven. Waar is u geweest?" „Is hij thuis?" „Ja. Hij is niet in orde." Arm haastte zich naar binnen en vond haar vader te bed; hij zag er slecht uit, maar zijn oogen klaarden op, toen hij haar zag. „Vader!" „Arm! Wat is er gebeurd? Vertel mij alles." Ze vertelde hem in 't kort wat er voorgevallen was en een blik van haat verscheen in zijn oogen, toen de Tijger genoemd werd. „Die schoft!" gromde hij. „Hij bedreigt mij daarmee, Arm. Ik had er geen hand in — tenminste, niet in den dood van dien man. Maar de Tijger was geslepen genoeg, om de verdenking op mij te wentelen. En ik zou voor het Fransche gerecht geen schijntje van een kans hebben. Zoo — heeft de Wreker je gevonden?" „Wiens huis is dit? Hoe bent u hier gekomen?" „De Wreker heeft dat in orde gebracht. Hij zei me, dat ik hier naar toe moest gaan — en waar ik den sleutel kon krijgen. Het is niet veilig, naar het andere huis terug te gaan — totdat we er zeker van zijn, dat de Tijger niets verraden heeft." „Maar al mijn dingen zijn daar — en de meubels!" „Dat weet ik — dat weet ik. Maar de Wreker zal overal voor zorgen. Je zegt dat hij bij mij komt?" „Binnen twee dagen." „Waar is dat landhuis van hem?" „Ik weet niet, hoe de plaats heet." „Maar het is dicht bij een station?" „Ja." „Wel?" „Vader — ik geloof, dat ik het niemand mag vertellen. Hij moest vertrouwen op mijn — goede trouw." „Maar je eigen vaderl En ik ben afhankelijk van hem. „Ja — ja, maar dat geeft mij geen recht zijn vertrouwen te misbruiken. Alstublieft — alstublieft, vraag het mij niet." Blackham gromde hierop. Maar Arm had een eigen wil en hij wist, dat het doelloos was, te probeeren om haar te dwingen. „Ik ga naar Kettering," zei ze. „Dat kan niet." „Waarom niet?" „Als de Tijger dat te weten komt, zal je bewaakt worden en mijn vrijheid zal geen knip voor den neus waard zijn. De Wreker moet gek zijn, je dien raad te geven." „Maar ik moet mijn betrekking houden." Blackham kon hiervan de noodzakelijkheid niet inzien. Zijn trots zat hem in den weg. Dit scheen hem een mooie kans om Arm weer thuis te krijgen. Maar Arm voelde er niet het minst voor, haar baantje op te geven. Ze besloot de eerste twee of drie nachten in een klein hotel te logeeren — totdat het vruchtbare brein van den Wreker de moeilijkheid opgelost zou hebben. ---