Succes met rijksspeurbond. HARKEMA-OPEINDE, 4 Oct. Zondagavond :'s ten nadeele van den arbeider P. Kooistra, alhier, witte kool ontvreemd. Met behulp van den rijksspeurhond „Schriley" van den rijksveldwachter Boersma te Twijzel mocht liet gelukken, den dader, zekeren H. v. d. V. te Harkema-Opeinde, aan te wijzen. De kool, verborgen in de woning van den dader, werd cloor den plaatselijken gemeente-veldwachter in beslag genomen. Proces-verbaal is opgemaakt Dit is reeds het tweede succes in één week met den rijksspeurhond „Schriley". Begin vorige week bij een inbraak te Blija wist het dier de gemeente-politie zooveel aanwijzingen te verstrekken, dat de dader kon worden gearresteerd en volledig bekend*. --- Geitenfokrereeniging opgericht. WIJNJETERP. Voor de uitgeschreven vergadering bij den heer Mulder, alhier, om te komen tot het oprichten van een geitenfokvereeniging, bestond wel belangstelling. Nadat door den heer N. v. d. Veer, van Bakkeveen, een uiteenzetting was gegeven, werd ook hier een vereeniging opgericht, met aanvankelijk 24 leden uit Wijnjeterp en Hemrik. In het bestuur werden gekozen de heeren H. de Boer, voorzitter, J. de Kleine, secr., W. Mulder, penningm., A. de Jager, Sj. de Graaf, Th. de Haan te Wijnjeterp en Th. Rooks te Hemrik. Besloten is een bok aan te koopen. --- door het rijk der gether vfQ GANZEVOORT NIEUWESTAD Geen jus meer? X% er niet genoeg jus . . . neemt U dan een MAGGIS Justablet en bereidt dit zoals op het etiket staat aangegeven. In 5 minuten tijds hebt U dan circa 'k l. jus gereed. En wat voor een jus.... geurige, echt-smakelijke, bruine jus, die het genot van de maaltijd verhoogt! Jus van MAGGI, welke dezelfde bestanddelen bevat als zelfgemaakte vleesjus, doch goedkoper is! Per tablet 6 cent. út kwaUb&aan de. spits! --- Ce/t" -^^^z^^zû^^é/ ■IK ZIE EEN AANTREKKELIJKE* II fIK GELOOF WEL. DAT 1 JONGEMAN. MAAR ZIJN HOU. ■■ |K HET WEET. HET IS I (r ' ME" \ M D'NG IS AARZELEND. ER IS lETS H MIJN TEINT. EN IK HEB I __ l\' S Öt/ÎC DIE VINOUA CREAMS MUM -R?P? *J| ffifiËllk I\V 5 ÏE,NT ZO VERBETERD HEB. »\!ïïS! -d\ "'■ «fiffiffil - BEN-IK ZIE ER NU VEEI \ /Jhßbb^ -'"' A tÖvStîi re|SSER en jeugdiger uit. ril vjjKyKfy / gyjSgîjSg/ ZOU KAREL HET OOK ZIEN? Vk Hf «C2-0M ....... \ Door de nieuwste ervaringen op cosmetisch gebied nebben cîorl \ onze deskundigen een Vanishing Cream en een Cold Cream — ***** \ van bijzondere hoedanigheid samengesteld. Deze preparaten w» °°° P ov»>os \ zijn door duizenden vrouwen een tijdlang beproefd en allen o* • R°"'i^ \ vertelden ons: „Dit Is wat wij reeds jaren hebben verlangd I" wv*riS~t&S«*"°° Vinolia Vanishing Cream, door zijn speciale samenstelling en ie10'* — exlra ''Jne emu'9erirt9 zonder enige scherpe werking, is ui- terst geschikt voor degevoeligste huid en maakt ook een glim,l°°**^ mende huid onmiddellijk voor lange tijd mat VinoliaVanishing •*** _ Cream beschermt tegen weer en wind, ook bij langer ver- blijf in de buitenlucht, trekt direct In, wrijft gemakkelijk en dun uit en vormt hierdoor een ideale basis voor poeder. Vinolia Cold Cream werkt tot diep in de epidermis, verstopt V, . door haar speciale bereidingswijze - zelfs de fijnste gelaats§H|V poriën nooit en wekt de huidcellen op tot verhoogde Ssfjll activiteit, waardoor de zo gevreesde rimpelvorming wordt voorkomen. Deze twee Vinolia Creams bieden U meer W\. an ooi' van ge'aatscr.eams heeft durven verwachten. VANISHING CREAM - COLD CREAM BéufiSlaH GEWONE TUBE 39 CENT - GROTE TUBE 60 CENT - lUXE POT 90 CEH' --- LEEUWARDEN - Over de Kelders 14-16-18 --- FEUILLETON. MARION'S GROOTE AVONTUUR Roman van I.F.J. Groothedde. (Nadruk verboden.) Opstand der Cowboys. 10 De baas is dood! Dat nieuws verspreidde zich snel over de prairie. leder, die het hoorde versomberde, niet alleen üit treurnis om het verscheiden van een Soed mensen, en een rechtvaardig heer en meester, maar meer nog om de stille *oekomstdreiging, die die woorden meebrachten. De jonge Pavlick zou nu heersenen en dat vervulde ieder, die er ûiee te maken had, met heimelijke en reeds die woorden: de baas is uood, deden diep in hun hart het eerste verzet ontluiken tegen den zoon van baas, tegen den jongen Pavlick, die £egeeren wilde met meedoogenlooze hardheid, met schimpen en schelden, in alles de eerste wilde zijn en den§ene, die hem daarbij dwarsboomde, de laagste middelen bestreed. Men **d een onwillekeurige genegenheid °P!gevat voor den nieuweling, voor Hall en men voelde, dat nu eerst de strijd tusschen hem en Jim Pavlick voorbed zou ontbranden. De boys redeneerden niet, ze zagen slechts de feiten en ?6 zagen ook de daden, die noodzakelijkerwijze uit die feiten moesten voortvloeien, omdat in de prairie een man nu een man is, die niet weifelt, r_let draait en die doorzet, wat hij eenval begonnen is. , Hall zwierf in die dagen eenzaam r°°r het veld. Hij had behoefte aan hij wilde alleen zijn met JJQ gedachten, die steeds bezig waren iet datgene, wat de oude Pavlick hem »or Zijn daod had verteld. Eén feit c«e zich. in zijn hoofd vast. Hij had zijn vader tot nu toe verkeerd beoordeeld, verkeerd begrepen. De zweepslagen van het noodlot badden den man gedreven in de wereld, waarin bij nu verkeerde en zijn eenige fout was, dat hij die slagen niet manmoedig verdragen had, dat hij niet, of niet genoeg gestreden had, om ondanks alles uit te groeien boven het noodlot, dat hem vervolgd had. Wat de toekomst hem brengen zou, Hall wist het niet, maar dit stond bij hem vast, hij zou zijn vader terughalen naar de prairie en hem de plaats geven, die hem toekwam. Niet hij, maar zijn vader zou heersenen over Pennook's Ranch, het weidsch gebouwencomplex, dat hij in zijn venbeel,ding zag groeien. En als zijn vader te oud en te moe werd, dan mocht hij rusten en dan pas zou hij, de zoon, de taak van hem overnemen. Als in een visioen zag hij het stralende beeld van de vrouw, die hem bij 't werk zou steun 3n, die met hem heersenen zou als meesteres, die door haar zachte liefde de scherpe kanten van het rancherleven zou afronden en die dat leven goed en schoon zou maken. Was het toeval? De oude merrie hief plotseling haar kop op en hinnikte zacht. Hall schrok op uit zijn gedachten en keek in het stralende gezicht van Marion, die hem lachend toeriep: „Waarover droomt mijn dwalende ridder?" Het was Hall, of 'n golf bloed dwars door zijn lichaam stroomde met een eigenaardig, tintelend gevoel. Wat zei ze: mijn ridder? Dan was zij zijn jonkvrouw. Ze geleek een jonkvrouw, zooals ze daar zat, op haar glanzende merrie, een beeld van lieftalligheid en bruisend jong leven, dat uit haar schitterende oogen scheen te komen. Het was of haar verschijning alle somberheid uit zijn ziel verdreef. Haar scherp aanziend riep hij: „Ik droomde van een sohoone jonkvrouw, die naast mij zetelde in mijn toekomstkasteel." Zij lachte helder en vroolijk, maar sloeg toch haar oogen neer, toen Hall haar bleef aanzien. Hij dreef zijn merrie naast de hare en vroeg: „Zullen we samen een ritje maken?" Zij knikte slechts en hield nog steeds de oogen neergeslagen. Zwijgend reden ze een tijdlang naast elkaar voort. „De baas is dood," verbrak Hall plotseling de stilte. „Ik hoorde het vanmorgen," antwoordde ze, „hoe kwam het eigenlijk?" Hall vertelde haar hoe alles in zijn werk gegaan was en aenmaal op dreef, verhaalde hij haar ook, wat Pavlick hem voor zijn sterven had meegedeeld. ■Daar ze nog steeds bleef zwijgen, vroeg hij: „Heb je het vernamen van dien wedstrijd van eergisteren?" Zij knikte en bloos.de diep. „Ik hoorde alles van Jef Warwick, die 's avonds ook in dat café was. Hij was opgetogen over zeker iemand, die Eric Burton aan het verstand bracht, dat hij in 't vervolg wat kalmer moest zijn. Ik weet trouwens zioowat alles, wat er op Pavlick's Ranch gebeurt. Jef Warwick houdt me steeds van alles op de hoogte en en.... ik maak me wal eens bezorgd." Ze keek hem verlegen van terzijde aan. „Over zeker iemand?" lachte Hal. Ze bloosde nog dieper, boog zich over den kop van het paard en fluisterde bijna onhoorbaar: m • „Over zeker iemand." Hall stond met een sprong rechtop op zijn paard, wipte handig op het hare over, hief haar hoog op in zijn armen, kwam met een veerkrachiigen sprong in het gras terecht, struikelde echter en viel, doch verdacht zacht en zoo, dat hij naast haar kwaim te zitten, sloeg zijn armen om haar heen en fluisterde hartstochtelijk: „Zeg dat nog eens, Marion, om wien maak jij je bezorgd?" Ze keek hem met een paar groo.te, verschrikte oogen aan en geheel overrompeld zei ze zacht: „Om jou, Hall, omdat.. " „Omdat je van mij houdt," vulde hij aan en smoorde haar zwak protest in een innige omhelzing. De twee merries die nog op dezelfde plaats stonden, wendden hun koppen van dit tooneeltje af en begonnen te grazen, alsof ze begrepen, dat hun dienst niet noodig was. *** ' De boys, die allen waren meegeweest om hun baas de laatste eer te bewijzen, verspreidden zich na de begrafenis in kleine groepjes, om nog even na te praten, voor ze weer aan het werk gingen. Ook Hall wilde zich bij hen aansluiten, maar Jim Pavlick riep hem terug. "Zijn gezicht stond strak en onbewogen en liet niet gissen, wat er aan verdriet of haat achter spiookte. Jim trad de woonkamer binnen en Hall wist niet beter te doen, dan hem te volgen. Nauwelijks binnen begon Jim op harden toon: «Je begrijpt zeker wel, waarvoor ik je geroepen heb?" „De erfenis?" vroeg Hall. „Juist, ik prijs je begripsvermogen. Ik snap natuurlijk opperbest, dat je popelt van ongeduld, om hier den heer en meester te gaan spelen. Maar zoolang ik leef, zal dat niet gebeuren, prent dat goed in je geheugen. Ik, Jim Pavlick, blijf hier de baas en jij hebt niet anders te doen, dan te gaan en liefst zoo spoedig mogelijk." „Dat is niet in overeenstemming met den laatsten wil van je vader. Ik dacht, dat je die wel eerbiedigen zou." „Ik heb met je gedachten niets noodig en bemoei je asjeblieft niet met mijn zaken. Je gaat, dat is alles." „En als ik niet wil?" „Dan schiet ik je er uit!" „Zooals je al eens geprobeerd hebt!" Jim's oogen begonnen plotseling vonken te schieten en hij riep driftig: „Pas oip je woorden." Doch dadelijk kalmeerde hij weer. „Je gaat, ik dwing je om te gaan. Kijk eens, als ik wilde, kon ik een procas beginnen, om dat testament ongeldig te verklaren. Ik doe dat niet, omdat ik den naam „Pavlick" niet door het slijk gehaald wil zien. Dat ik de helft van mijn bezittingen moet afstaan, is voor mij per slot van rekening zoo erg niet, er blijft nog genoeg over. Voor jou is het echter wat anders. Zou je het proces verliezen, wat waarschijnlijk is, dan bleef je straatarm, terwijl je nu esn rijk man kunt zijn, iets, Vat met het oog op een toekomstig huwelijk wel aangenaam is. Een rancherdochter huwt niet met een arbeider." Hij wachtte evsn, om de uitwerking tan zijn woorden af te wachten, doch Hall vertrok geen spier van zijn gelaat. Jim werd eenigszins onrustig en vervolgde: ,yEr zijn twee mogelijkheden. Je staat er op hier te blijven en dan doe ik je een proces aan of je neemt het geld en gaat weg. Ik blijf in ieder geval hier. Ik wil hier de baas blijtven en ik wil den weg vrij hebben naar Marion, ik zal het je maar ronduit zeggen. Wees niet dwaas en kies het laatste. Wat is je antwoord?" Hall's oogen begonnen gevaarlijk te gloeien. Hij had grooten lust den kerel 'n flink pak slaag toe te dienen en hem dan toe te bijten: „Ik wil geen cent van jullie vuile geld", maar hij was veel te nuchter, om in een vlaag van woede een fortuin weg te gooien. Hij begreep drommels" goed, dat hij zonder geld niet bij Maraon's vader hoefde aan te komen en daarom antwoordde hij kalm: „Ik kies het laatste, het geld," „Natuurlijk", bromde Jim, „een gek die anders gedaan zou hebben". Hij wierp de deur van de aangrenzende kamer open en noodigde Hall uit, binnen te treden. Deze bevond zich plotseling tegenover drie heeren. „Hall Pennock", kondigde Jim aan en met een gebaar naar de heeren, „de notaris uit New Vork, een beëedigd makelaar en taxateur en onze bankier." De drie heeren stonden gelijk op en maakten een buiging. Jim vervolgde: „Ik houd er van, mijn zaken vlug af te handelen. Mag ik den notaris verzoeken het testament te openen en voor te lezen?" De notaris voldeed aan het verzoek en las met klare, duidelijke stem het testament voor, waarvan Hall en Jim den inhoud reeds kenden. Op de vraag van den notaris of ze de erfenis wenschten te aanvaarden, antwoordden ze beiden bevestigend. Jim vervolgde: „Mag ik den taxateur verzoeken, zijn rondgang te doen? Misschien hebben de andere heeren er niets op tegen, eveneens daarbij tegenwoordig te zijn? Wil ik dan maar voorgaan?" Met hun vijven doorliepen ze het geheele gebouwencomplex, dat door den taxateur op 8000 dollar geschat werd.j Buiten stond een auto klaaT en daarmee reden ze tot aan 't einde van Pavlick's bezittingen. „Tienduizend", verklaarde de taxateur kortaf. De enorme massa vee leverde het bedrag van 240.000 dollar op. De taak van den schatter was hiermee afgeloopen. Teruggekeerd op de ranch vroeg Jim den bankier: „Wilt u dan zoo vriendelijk zijn, dezen heer het bedrag uit te betalen?" De heele zaak scheen al in kannen en kruiken te zijn, wat betreft rente en aflossing, want zonder aarzelen trok de gevraagde een bundel banknoten te voorschijn en begon deze op tafel uit te tellen. „Ziet u, een honderd negen en twintigduizend dollar! Wilt u maar zoo goed zijn voor ontvangst te teek enen?" Hall duizelde van al het bankpapier, maar zonder een trilling kraste hij zijn naam forsoh onder het ontvangstbewijs. „Wie betaalt de kosten en de successierechten?", vroeg hij dan. „Is in orde," wuifde de notaris, „daar was al een bedrag voor uitgetrokken, namelijk dat, wat nog op de Bank stond. Het was juist voldoende". De bankier toonde hem de bankrekening en het bleek in orde te zijn. „Dan rest mij verder niets meer, dan de heeren dank te zeggen voor hun bereidvaardigheid", zei Jim, met steeds dezelfde kalmte. Hij deed ze uitgeleide en oogde hen na, tot ze in hun auto over de helling verdwenen waren. Daarna draaide Jim Pavlick zich om naar Hall, bekeek hem minachtend van het hoofd tot de voeten, spuwde op den grond en siste: „Nu heb je niets anders te doen, dan zoo spoedig mogelijk mijn grondgebied te verlaten en er geen voet meer op te zetten. Hoe verder je van me af gaat wonen, hoe liever ik het heb. Mijn buurman zal je wel niet worden, want honderd mijlen in den omtrek is geen rancher of farmer bereid, zijn grond te verkoopen. Daar 'ieb ik voorzichtigheidshalve eerst naar geïnformeerd. Verdwijn dus uit mijn leven en keer er nimmer in terug, of het mocht eens verkeerd voor je afloopen". (Wordt vervolgd)^ --- Het benamen van wegen en straten op het platteland BEN GOED VOORBEELD. In de laatste vergadering van den Raad der gemeente Weststellingwerf is aan een aantal wegen en straten te Noordwolde een naam gegeven, waarbij" o.a. gekozen zijn de benamingen: Vallaatsweg, Hoofdstraat, Hellingstraat, Weemstraat en Bovenstreek. Niets bijzonders deze namen, zal de lezer stellig zeggen, en dan heeft hij daarin geen ongelijk. Inderdaad is er weinig bijzonders te ontdekken in dat Hellingstraat en Bovenstreek, enz. Maar toch willen we hierop de aandacht eens vestigen, omdat het toch eigenlijk wel iets bijzonders is. Hoe nu, heeft de lezer dan toch ongelijk? Wel neen, we hebben beiden gelijk. De namen, die de Raad op voorstel van B. en W vastgesteld heeft, zijn zeker heel gewoon. Maar dat juist dergelijke eenvoudige, simpele en toch zoo duidelijke namen gegeven werden, ziedaar het bijzondere. Het benamen van straten, wegen en wateren is een kwestie van verantwoordelijkheid, welke overleg, bezinning en kennis vereischt, dingen welke in dezen tijd wel eens in het gedrang komen. Vooral die bezinning ie soma. ver te zoeken. En toch moet men goed weten, wat men doet bij het doopen van dingen, die in het gemeenschapsleven zoon groote rol spelen als de wegen te land en te water. Immers, een eenmaal bepaalde naam is practisch voor altijd vastgesteld, tenminste thans, nu de volksmond op dit stuk geen veranderingen meer kan brengen in het starre ambtelijke organisme en zich op den duur moet richten naar wat officieel eenmaal aangenomen, is. Daarom is het juist zoo te betreuren, dat vele gemeentebesturen bij het toekennen van namen aan nieuwe" of reeds bestaande nog naamlooze straten en wegen zich zoo weinig van die verantwoordelijkheid bewust schijnen te zijn en soms namen „bedenken" die helaas maar al te dikwijls een geestelijke armoede, een gebrek aan goedgeleide fantasie en een tekort aan plaatselijke kennis verraden. Het lijkt soms, alsof men er geen raad mee weet, hoe een nieuwe dorpsuitbreiding te benoemen en daarom maar gauw zijn toevlucht neemt tot allerlei namen van planten en dieren, die op zichzelf niet leelijk zijn, maar die als naam van straat of weg niets zeggen en volmaakt zonder zin zijn. Nog erger wordt het, wanneer men bestaande, dikwijls zeer oude benamingen uit den volksmond uit een soort van modezucht vervangt door namen van modern, maar zeker niet meer beteekenisvol allooi, terwijl er ten slotte nog is het pedant aandoende „normaliseeren" (en dan altijd glad verkeerd) van bestaande benamingen. In Friesland met zijn aparte typischeigene namen is dit wel zeer sterk. Bn ook hier hetzelfde: wat officieel eenmaal vastgesteld is, ook al is het wetenschappelijk in alle opzichten mie, wordt na korter of langer tijd gevolgd door de spraakmakende gemeente. Zoo hebben wij bijv. nog nooit begrepen, waarom --- Ouwsterhaule officieel tot Oosterhaule vervormd is, en als zoodanig ook getrouw in advertenties etc. gespeld wordt. „Ouwster" heeft „Ooster" niets t* maken, maar hangt, overigens heel logisch, samen met Olde-Ouwer (Fr. „de Ouwer") en wil zeggen ,4e haule" (= hoogte?) van de Ouwer. Maar blijkbaar is er eens iemand geweest, die dit doorzichtige verband niet opmerkte en aan „ooster" dacht, hoewel hij toch nooit van een „Weäterhaule" gehoord kan hebben. In elk geval schrijft men sedert jaar en dag Oosterhaule en de volksmond volgt dit door onbekendheid hier en daar ook al na. Zoo zouden er tallooze voorbeelden aan te halen zijn, ook van het vervangen van goede bestaande benamingen door traditielooze en weinig karakteristieke nieuwe. Er zit eigenlijk ook een psychologische kant aan deze zaak. Groeit een dorpje tot een dorp en een dorp tot een „plaats" uit — tusschen twee haakjes: is het niet opmerkelijk, dat men eigenlijk nooit meer van dorpsgenooten, maar altijd van plaatsgenooten hoort en leest? — dan meent men het aan zijn „stand" verplicht te zijn, om door sommige benamingen van dien groei te doen blijken. Op zichzelf niets op tegen natuurlijk, mits men bij dat „doopen" rekening houdt met het bestaande en de sfeer, welke er ontegenzeggelijk in de oude karakteristieke dörpsnamen ligt, niet verstoort. Helaas gebeurt dit maar al te dikwijls. Zoo bezit een flink dorp, midden in dat talrijke sprekende historische benamingen kent, sedert eenige jaren een... Radiostraat Men zou werkelijk vreezen, dat er tezijner tijd een Televisiestraat cm een Stratosfeerplein bij zullen komen! Maar nu in ernst. Men voelt: dergelijke namen passen niet in een plattelandsche "omgeving. Zij hebben geen grond, zij wortelen niet in de eigen omgeving, staan los van het volksleven en zeggen tenslotte weinig. Een Radio-straat kan evengoed in IJmuiden als in Rotterdam gevonden worden of ergens in New-York. Om maar te zwijgen van de banale Azalea-, Rozen- en Iris-straten. Neen, hoeveel kernachtiger zijn dan die oude benamingen van grachten, straten en wegen in onze Friesche dorpen en steden. Nu eens wijzen ze op het karakter van straat of gracht, dan weer op den vorm. Deze verhaalt van ambacht en handel, gene wijst op de historie. En het is alles dood-eenvoudig, logisch en zeer aannemelijk. Achter de Kerk, Breedpad, Dubbele Straat, Heerenwal, Nieuweburea, Hoofdstraat, Koe* markt, Kelders, Korte weg, Groeneweg, Mblenpad, Wal, Haven, Verinaningssteeg, Houtlaan, Moleneiod, Oudeweg, Westersingel, Scharnestraat, Monninkstraat, Koopmansgracht, Hoogend, Voorstraat, Heiligeweg, Karremanstraat, Lageweg, Diepswal, Zijl, enz. — we schrijven ze zoo maar uit het geheugen op — klinken toch heel wat beter dan die gewild-moderne of angstig-banale namen, waarm~'e tegenwoordig vaak straten en wegen in stad en land bedacht worden. En nu weten we wel, op 't oogenblik zijn er geen Karrevoerders en Korfmakers meer Ln onze steden, die hun stempel op een bepaalde straat drukken, maar voor onze dorpen en hun omgeving zijn er honderden andere mogelijkheden voor een geslaagden en verantwoorden naam, vooral als men de historie, de natuur, de gesteldheid van den bodem, het karafeter van het landschap, het volksleven en de eigen omgeving laat spreken. Vooral van de historie en dan speciaal van de kennis van oude plaatselijke toestanden zal een vruchtbaar gebruik gemaakt kunnen worden bij het in den grond toch eigenlijk teere en verantwoording eischende vraagstuk van het benoemen. In elk geval hoede men er zich voor, om zich te laten medesleepen door nieuwlichterij en modezucht en onbewust wellicht al te zeer de cultuurloosheid van onzen tijd te demonstreeren door karakterlooze of gewilde benamingen. Daarom is het voorbeeld van Weststellingwerf de moeite van het kennisnemen waard. Wellicht achten sommigen de nieuwe namen te bescheiden, te eenvoudig. Laten zij bedenken, dat eenvoud altijd het kenmerk van het ware geweest is en dat waarlijke cultuur alle opdringerigheid mijdt. Mogen daarom vele Friesche gemeentebesturen zich aan Noordwolde spiegelen. S. J. v. d. M --- De verkeersverbeteringen te Sneek Een onteigeningsprocedure. De verbeteringen, welke te Sneek noodzakelijk zijn in verband met den aanleg van en de aansluiting op den nieuwen Rijksweg no. 43 zijn zeer ingrijpend. De Jousterkade is reeds lang onbegaanbaar, doch zoo langzamerhand begint er reeds eenige teekening te komen in de situatie, waarvan reeds nu mag worden vastgesteld, dat zij voor Sneek een groote verkeersverbetering zal beteekenen. Over het Kleinzand is een vaste brug gelegd, die ongeveer drie maal zoo breed is als die, welke men heeft afgebroken. De beschoeiïng van het Kleinzand is eveneens ter dege onder handen genomen en het zal niet lang meer duren of Sneek vertoont zich hier in een nieuwe gedaante, die aan aantrekkelijkheid zal hebben gewonnen. De werkzaamheden aan de nieuwe brug Jousterkade-Oppenhuizerweg zijn in vollen gang. De oude brug ie reeds opgeruimd en op de plaats waar eerlang een royale baeculebrug zal verschijnen stampen nu de heiblokken de fundeeringspalen in den weeken grond. Het tramverkeer kan dank zij eenige omleggingen voortgang vinden. De hulpbrug doet het zeer goed, ook al waant men zich er op een achtbaan uit het lunapark. Doch deze griezeligheden heeft men er gaarne voor over, in de wetenschap, dat het ongevaarlijk is en in het vooruitzicht van een verbetering, die aan heel wat verkeersmisère definitief een einde zal maken. Want ook deze brug krijgt de vereischte breedte voor den nieuwen verkeersweg. De gemeente Sneek zal van deze ingrijpende verbetering in groote mate profijt kunnen trekken. Men — dat zijn daar vooral de aanwonende zakenmenschen — zal wel eens mopperen over het ongerief van onbegaanbare straten en hooge afrasteringen, waarbij zelfs de prikkeldraadversperring niet ontbreekt. Men heeft zich echter op loffelijke wijze weten aan te passen: het moet immers eerst op 't slimst voor 't beter wordtl [ l Wanneer de bruggen gereed zfjn — en dat kan toch, onvoorziene omstandigheden voorbehouden, niet zoo heel langl meer duren, — komt de Oppenhuizerweg onder handen. Voor de verbeteringen aan dit weggedeelte zullen de voortuintjes aan de Noordzijde van den weg er aan moeten gelooven. Aangenaam is dat voorzeker niet en er zijn dan ook eigenaren, die tegen de voorgestelde schikking bezwaren hadden ingebracht. Het eerste perceel is het z.g. kappershuis op de Jousterkade, met het opschrift „Hier stopt de tram", dat geheel zal moeten verdwijnen. Doch naar wij vernemen is er nog geen overeenstemming bereikt. De andere perceelen zijn alle gelegen ten Zuiden van de Oosterpoortabrug (Jousterkade Oppenhuizerweg). De onteigeningen zullen geschieden ten name van de gemeente Sneek. Voor haar treden op mre. A. W. Haan en Van Bottemburg, terwijl voor de belangen der eigenaara van het pand aan de Jousterkade optreden mr. M. E. Hepkema te Leeuwarden als procureur en mr. J. de Vrieze te Amsterdam als advocaat en voorts voor die van het pakhuis aan het begin van den Oppenhuizerweg mr. M. E. Hepkema v.n. Op 7 Oct. a.s. zullen deze zaken voor de arr. Reehtbaak te Leeuwarden dienen. Wanneer de langs den Opperhuizerweg voorgenomen verbeteringen gereed zijn, krijgt Sneek aan de Oostzijde een zeer mooie aansluiting op den nieuwen Rijksweg. Ook hier kan men zich reeds voorstellen hoe het straks zal worden en dat doet het verlangen slechts groeien naar een spoedige voltooiing van een weg, waarop reeds te lang is gewacht en die gerekend mag worden tot een der allerbelangrijkste werken, welke in langen tijd in ons gewest onder handen zijn genomen. Het Kappershuis te Sneek, dat in verband met de wegverbetering geheel moet worden afgebroken. --- NED. VEREEN. VAN HUISVROUWEN, AFD. DRACHTEN. Een stewardess van de K.L.M. vertelt van haar ervaringen. DRACHTEN, 4 Oct. Onder presidium van mevr. T. Menalda—Vrijburg hield de afd. Drachten van de Ned. Vereeniging van Huisvrouwen hedenmiddag een goed bezochte vergadering. Besproken werd het programma voor den komenden winter. Het ligt in de bedoeling de navolgende lezingen te doen houden: in October door mej. Brugmans te Groningen over: „De ondergang van het huis Romanov"; in Dec. een Kerstmiddag onder leiding van Mien Labberton, in Febr. door mevr. Stap—Van Hattum te Delft over haar ervaringen als kapiteins-vrouw in Belgisch Congo en in Maart door mej. Mansholt te Haren over bloemen en planten of tuinaanleg. Hierna hield mevr. Nel la Rivière—De Vrieze te Amsterdam, afkomstig van Drachten, een causerie over haar ervaringen als stewardess bij de K.L.M. Spreekster gaf een korte uiteenzetting van de inrichting van het vliegtuig, van de reisroutes en van het verblijf aan boord. De diensten, welke de stewardess aan de passagiers heeft te bewijzen, zijn voornamelijk die van gastvrouw, van een verzorging tijdens de reis, ten einde den overtocht zoo aangenaam en gemakkelijk mogelijk te maken. Het beantwoorden van vragen van de passagiers tijdens den vliegtocht en het aangeven van de plaatsen, die vanuit de lucht waarneembaar zijn, behoort eveneens tot haar taak. Het laatste geschiedt nu langs radio-telegrafischen weg door den radiotelegrafist. In den laatsten tijd wordt veelal zeer hoog gevlogen, zoodat hetgeen op aarde gepasseerd wordt, minder goed valt waar te nemen. De stewardess verstrekt de passagiers verder reclame-geschriften enz., zij deelt de bekende zakjes uit en neemt de route-kaarten in. In den begintijd werden in de vliegtuigen geen dranken enz. geserveerd, dit is thans anders. Spreekster beschouwde dit als een verbetering omdat de stewardess hierdoor gemakkelijker met haar passagiers in contact kan komen. Spreekster heeft gevlogen op onderscheiden Europeesche luchtlijnen, nl. Amsterdam Berlijn, —Malmö, —Milaan enz. Het is haar opgevallen dat de passagiers van Nederlandschen oorsprong de meeste vrees toonen. Overigens was het aangenaam, hetzelfde traject te bereizen, omdat men dan dikwijls ook dezelfde passagiers ontmoet. Spr. schetste het verblijf aan boord met de passagiers als een groote familie. Spreekster heeft op haar reizen allerlei reizigers ontmoet, zelfs 'blinden en krankzinnigen [ heeft zij onder haar geleide kunnen Vet. voeren. Mevr. La Rivière eindigde haar interessante causerie met eenige woorden ter aanbeveling van het reizen per vliegtuig, dat thans niet duurder is dan reizen per spoor. De presidente bracht spreekster dank voor de aangename uiteenzetting. ---