mmWJ ** m\r____\______\ L, =Si (Het pakket bevat een dezer aardige geschenken) jf_\ ___W_t___ --- Het minste tandbederf. indien U poetst met wat goeds, dus met Tube 60 en 40«. Doos2o et IVOROL --- Diefstal van auto's. Na een uitgebreid onderzoek is de politie er in geslaagd de hand te leggen op een 27--jarigen tuinder, een 23-jarige dienstbode, beiden uit Rotterdam, en een 23-jarigen koopman uit Amsterdam, die gedurende de laatste maanden in verscheidene deelen van ons land auto's hebben gehuurd, niet teruggebracht en verkocht. De Rotterdammer was pas enkele maanden geleden uit de Rijkswerkinrichting te Veenhuizen ontslagen. In totaal is het drietal er in geslaagd tien auto's te stelen in de provincies Gelderland. Limburg, Groningen en Zuid-Holland. --- VOORPRET. We rijmen weer rijmen, We zijn weer in touw, We knoopen weer knoopen Om 't pak zoetekauw; We zijn weer geletterd, (Ga weg, slanke lijn!) We zeggen 't weer heerlijJ. Met 'n moot marsepein. We doen weer in Fokkers, In Bluebird's en zoo, In stroom! ij nmaohin es En in radio. We draaien weer proef, Wat pipaatje verheugt, Die waant zich zoodoende Alweer in zijn jeugd; Hij spoort met het erooortje, Hij smeert 't mekaniek, Hij legt weer het lijntje Van echt elektriek. Hij speelt weer eoldaatje, Het nieuwste, aldoor, Met tanks, mitrailkusiee En gasmaskers voor; Fjij Zeppelint, vliegert, Hij stoomt weer met stoom, Hij bouwt weer Mecano Of draait er met stroom, Het speelgoed-van-vroeger Wat bleef er bestaan? Het paard ie vergeten, Het heeft afgedaan; Voorbij zijn die dingen, Die tijd is beleefd.... Wie weet wat ons kleinzoon Zijn kindren straks geeft.... ERNST KOS. --- Recordvlucht van André Japy. André Japy, de Fransche vlieger, die een jaar geleden bij een recordpoging Parus— Tokio in het zicht van de haven tot een noodlanding werd gedwongen en daarbij deerlijk werd gewond, heeft dezer dagen een merkwaardige vlucht volbracht. Hij is met een licht Fransch sportvhegtuig in 25 uren en 55 minuten van Marseille naar Dsjiboeti, een afstand vzn ongeveer 5000 K.M.. gevlogen. Japy heeft dezen afstand zonder tusschenlanden afgelegd, hetgeen een record beteekent. De gemiddelde snelheid, waarmee hij heeft gevlogen, bedroeg ongeveer 195 K.M. per uur. --- Leeuwarder Rechtbank. LEEUWARDEN. Diefstal en heling van een rijwiel. De 27-jarige kok Lubbertus F. V-, gedomocilieerd te 's-Gravenhage, thans gedetineerd, wae in Septsmber in de koet bij Sjoerd R., logementhouder te Leeuwarden V. was werkloos verdiende alzoo niets en kon R geen kostgeld betalen. Om aan geld te komen liep hij op 30 September naar Sneek en stal daar een nieuw Simplex-rij wiel Zijn kostbaas heeft toen de fiets ontvangen en was daarmee tevreden. De officier van Justitie deelt mede, dat V. ;en echte zwijntjesjager io. In verscheidene plaatsen heeft hij fietsen gestolen en wordt leswege door ue politie gezocht. Spr eischt 2 jaar en 6 maanden gevangenisstraf. De verdediger, mr. Ruitinga. bepleit clementie. Verdachte zal ook door andere rechtbanken veroordeeld worden, waarom een zoo zware straf als de officier eischt. niet gerechtvaardigd is. De officier zegt. dat verd door andere rechtbanken niet vervolgd zal worden; derhalve heeft hij <-en zware straf geëiscbt. Hierna staat de 38-jarige logementhoudei Sjoerd R wegens heling terecht. Voornoemde V. vertelt, dat hij aan R.. die op betaling van het kostgeld aandrong, op 80 September j.l. medegedeeld heeft: „ik ga naar Win lerswijk. om daar een karretje te halen Kan ik daar niet komen, dan loop ik wel naar ineek." Onderweg kon hij geen autobestuurder bewegen hem mee te nemen Het gelukte daar jen gloednieuw rijwiel te Lemachtigen. 's Avonds kwam hij bij R. terug, die de fiets aannam, joewel hij wiet. dat zij ge stolen was R. heeft niet veel plezier van .zijn" kar retje beleefd. De politie rekende n.l. V de iaage daarna al in en toen was R. er natuurlijk ook bij. Verdachte R. doel een heel ander verhaal .Inderdaad wae V hem kostgeld schuldig waarop deze hem heeft beloofd zijn eigen fiets uit Winterswijk te talen. Op 30 September 's morgens vroeg vertrok V. en 's avonds kwam hij met een fiets terug. Pree.: Geloofde je nu werkelijk dat bij naar Winterswijk wae geweest? Verd.: Ja, mijnheer, hij was vreeselijk bezweet. Verdachte beweert verder de fiets aan jenomen noch gekocht te hebbpn Pres.: Ik geloof er niet veel van. dat jij in dit peval V volkompn vertrouwde. Je wantrouwde hem immers altijd; je hebt dit self toegegeven Waarom kreeg je nu geen argwaan? Verdachte: Het ie gegaan zooale ik verteld heb. Ik heb niet geweten, dat de fiets ge stolen was. De officier eischt één maand gevangenis straf. De verdediger mr. J. B. J. Heijmeijer pleit vrijspraak. --- uit de wouden SiNTERKLAASZAAD. ZOO HET ZAAD ZOO DE VRUCHT. Ja, waar zou men op dezen dag anders over schrijven, dan over Sinterklaas, den goeden Kinderheilige, die thans de harten van jong en oud vervult? Zoo mijmerden we op onze dagelijksche wandeling. Sinterklaas in aller harten. Hm, een heel geschikt onderwerp. Toen kwamen we lytse Rinse tegen. Rinse is een broekeman van amper vier jaar, maar hij heeft praatjes voor zes. Üat komt door den omgang met zn grootere broers en de jongens van de streek. In het zeggen van onfatsoenlijke woorden is hij een virtuoos. Och, op dien leeftijd heeft men dat zoo, nietwaar? Ze pikken het leelijkste er het eerst uit. Er geen acht op slaan, dat is 't beste; dan gaat het vanzelf wel weer over. Lytse Rinse kan vloeken als een ketellapper en toch is 't een allerliefste kleine ukkepuk met een ooiijk snoetje en een paar onschuldige, heldere blauwe kijkers. Een jongetje om te knuffelen; doch de meeste dames schrikken daarvoor terug bij 't zien van zn niet al te zindelijke kleeding. Och, Rinse zn Mem heeft een groot huishouden en de menschen zijn straatarm. En aangezien Rinse een gezonde boy is, doet hij 't liefst wat de biggetjes doen en voor Mem is er dus geen beginnens eind aan om hem knap en netjes te houden. Zoo is Rinse-man. Met zn handen parmantig in zn broekzakken kwam hij aanslenteren, een soort knuppel in den linker arm gekneld. Hij zou zonder groeten voorbij gaan. Blijkbaar diep in de prakkesaasjes. Over Sinterklaas natuurlijk! „Soa, Rinse; en hat Sinterklaas al by dy west?" „Né," zei Rinse, zoo stroef dis ie maar kan. „Ei, ei; nou, hy is hjir oars al yn de omkriten. Maj den hast seker ûndogensk west?" „Ikke net", zei Rinse en wilde verder gaan. „Nou, nou", en we legden de hamd op zn vlaskopje, „is de,t wol wier Rinse? Hwerom scoed er den net by dy komme, lyk as by oare bern?" Rinse schudde de hand af en draaide zich om. „Sunteklaes komt net by ealme ljue" en meteen zette hij de sokken er ia en liet ons alleen staan, a sadder and a wiser man, zeggen ze in Engeland, bedroefder en wijzer zou men moeten vertalen. Sinterklaas in aller harten! „Sunteklaes komt net by earme ljue". O, Rinse-man had het heelemaal niet bittér of spottend irez2gd. Uit zn toon viel op te maken, dat hij deze diep schrijnende waarheid iets geheel vanzelfsprekends vond. Op zijn leeftijd kan dat nog. Maar hoe zal hij er oyer gaan denken, waanneer hij straks op school komt en daar van zn meer gegoede klassegenootjes de opgetogen verhalen hoort over wat die goeie Sint hun heeft gebracht? Moet dan zijn hart niet vervuld worden met wangunst, bitterheid en nijd? *** Een schrikkelijke gedachte. Ja, werkelijk, lezer. Want volgens onze nieuwste kennis staat het vast, dat de indrukken, die we in onze prilste jeugd opdoen, dikwijls beslissen over onze geheele latere levenshouding. Dat wetende, bedenkt men: Kan door deze Sinterklaas-ontgoocheling (waarover de meesten zoo licht denken) de jonge menschenziel ook zoo geknoeid worden, dat er een leven vol ontevredenheid en afgunst uit opgroeit? Vier jaar nog niet eens en dan al het onderscheid te k°nnen tusschen „aelme ljue" en „like ljue" in al zn hardheid. Het aan den lijve te ondervinden. Wat moet daar veel liefde en medegevoel tegenover gesteld worden om te voorkomen, dat dit jonge kereltje straks opgroeit tot een afgunstige, ontevredene hater van alles wat meer is en heeft dan hij zelf! Hoe zal hier ooit een „gemeenschapsmensch" van komen? Neen, Rinse zal ditmaal door Sinterklaas niet warden overgeslagen. • • • Doch er zijn er zoo velen in dezelfde omstandigheden als hij. Och, lezer, wil ze in deze dagen eens met nieuwe oogen bekijken. In deze dagen in 't bijzonder, nu we opgaan naar het groote feest der lichten, het feest van algemeene menschenmin en van vernieuwing. Wil die kleinen, die den goeden Sint niet kennen, eens zien als opgroeiende leden van dezelfde gemeenschap, waartoe ook gij behoort, als de bouwsteen en vooral van de toekomstige gemeenschap, waarin ook uwe kinderen moeten leven. En besef dan, dat een kinderhand spoedig gevuld is, doch dat misschien juist de kleinigheid, die gij nog wel kunt missen, meehelpt om wat meer onderlinge waardeering, wat meer begrip voor elkanders moeilijkheden en daardoor wat meer vrede te doen opbloeien in de samenleving van morgen. Uit het kleine zaadje van „Sunteklaes komt net by earme ljue", kan een boom opgroeien, die alle zonlicht in geheel een menschenleven onderschept en verduistert. Uw kleine versnapering of aardigheid kan de kiem worden van een blijmoedig leven, dat, op welke geringe plaats dan ook, meewerkt aan den opbouw van ons aller huis des geluks. »** Gelukkig zijn er meer, dde zoo denken. We ontvingen van G. B. te 0. een roerende opwekking in denzelfden geest als hierboven. Zij vraagt de aandacht voor het leed van de kinderen zoowel als van de ouders, die te arm zijn om Sinterklaas te vieren. „Deze kinderen", zoo schrijft ze, „voor wie Sinterklaasvreugde niet bestaat, doch die daarentegen het Sinterklaasleed moeten dragen. Ze moeten soms anders ook al zooveel ontberen. Middelen om hen thans te bedenken zijn er in overvloed. Laat ze b.v. een klomp onder uw schoorsteen zetten, of, als ge niet veel kunt doen, welnu strooi dan bij avond eens wat pepernoten in hunne huiskamers. Bij ••'onker behoeft niemand U tezien. Wilt ge 't doen? Uw loon bestaat uit de vreugdevolle en blijde uitroepen en vroolijke gezichten der kinderen en heel veel kosten brengt het voor U niet mee". Zoo is het. Doch wie aan dit geringe loon niet genoeg mocht hebben, wel, laat die dan denken aan het belang, dat zn eigen kinderen hebben bij een toekomstige samenleving met zoo weinig mogelijk haat en afgunst. Eigenbelang? Wel zeker. Maar ooed begrepen eigen belang strekt ook tot heil van den naaste! WOUDMAN 11. --- Waarom draagt Sinterklaas een baard? (Nadruk verboden.) In een gezelschap stelde iemand dezer dagen de ietwat zonderling klinkende vraag, waarom Sinterklaas een baard draagt. Hoewel als grap bedoeld, leent deze vraag zich toch tot een ernstig antwoord. Inderdaad schijnt er iets tegenstrijdigs in den eerwaardigen ouderdom van den stichter van 't feest en de jeugd van hen, die het het hartstochtelijkst vieren. Want Sinterklaas is en blijft toch voornamelijk een kinderfeest. En het zijn juist de kinderen, die niet alleen optreden als de vol verwachting hun geschenk verbeidende klantjes, maar die ook het meeste werk maken van het geven van pakjes. In het koopen van de cadeaux, het inpakken en op verrassende wijze omwikkelen, het verzinnen van een toepasselijk vers, is voor de jeugd een nog grooter aantrekkelijkheid gelegen dan in het ontvangen van hetgeen zij op hun verlanglijst hadden genoteerd. Ook de volwassenen doen nog wel mee aan deze algemeene inpakkerij, maar zij hebben er toch niet meer die onuitputtelijke inspanning voor over. Louter om hun kroost een genoegen te doen, brengen de ouders het offer van het eindeloos vouwen van papier en knoopen van touw. Zij vinden de Sinterklaasdrukte een corvee en zijn blij, als de herrie aan kant is. Maar de hoogbejaarden? De grootvaders met grijze baarden? Zij trekken zich van het feest terug en volstaan met het geven van geld, waarvoor de begiftigden zich dan zelf iets nuttigs of aangenaams kunnen aanschaffen. Een enkele levenskrachtige grijsaard verstout zich nog tot een ooiijk grapje, maar men zou, als men den geest van het Sinterklaasfeest in een zinnebeeldige gestalte belichamen wilde, hiervoor toch niet een overouden bisschop kiezen. Passender lijkt een jeugdige Faun of Cupido. Toch kunnen wij ons moeilijk een anderen patroon voor de jeugdige pretmakers voorstellen dan den grijsaard met zijn zilveren lokken en zijn langen witten baard. Zijn wij aan deze gestalte gehecht, louter omdat zij een traditie belichaamt, of is de eerwaarde witte baard tevens voor ons een symbool? Waarom waakt deze aartsvaderlijke figuur over de fopperijen der jongeren; waarom is hij het, aan wien zij het toevertrouwen, de producten van hun speelsch en vaak ondeugend vernuft uit te deelen? Zou het misschien hierom zijn, dat men in deze goedheiligen bemiddelaar een waarborg ber.it tegen de verleiding tot misbruik van de gelegenheid om anderen een poets te bakken? Houdt deze vriendelijke, maar tevens plechtstatige patroon de jool binnen de grenzen van het geoorloofde? Helaas weten wij, dat niet elke Sinter! laas-grap verwonnen wordt uit de zucht om anderen aangenaam te zijn. Veelvuldig zijn de gevallen, waarin men zijn wrok of zijn spot opgezouten heeft tot op dezen merkwaardigen avond, waarop men ongezien en naamloos zijn vijand of tegenstander een kool kan stoven. Doch wie aldus dezen avond zou willen misbruiken, — hij stuit op de gestalte, in wier naam en door wier bemiddeling hij zijn geschenk presenteert. Het is geen mefistofelische figuur, geen satyr of daemon, op wien hij als tusschenpersoon rekenen kan, — het is een vriendelijke, welwillende grijsaard, die zijn geschenk in de hand neemt om het aan het adres te bezorgen. En de tusschenkomst van dezen goedheiligen man, wien de menschlievendheid de oogen uitstraalt, heeft reeds menig boosaardig plan verijdeld, dat voor het slachtoffer de feestvreugde had kunnen bederven. Niet wij geven onze geschenken, maar Sinterklaas geeft ze, zij het in opdracht en op kosten van ons. Het geschenk, dat wij geven, moet een Sinterklaasgeschenk zijn. Sinterklaas is niet alleen een man met een liefderijk en zachtmoedig hart; hij is ook een wijs man. De lange witte baard is het symbool van menschlievendheid, maar tevens van levenservaring. De jolige jeugd kan met de beste bedoelingen soms de wonderlijkste zaken uitzoeken om er haar omgeving mee te bedenken. Het is goed dat hun geschenk eerst den grijzen bisschop passeeren moet, die het weegt in zijn eerwaarde hand en het keurt met zijn wijze oogen. Zal het wel niet eens voorkomen, dat hij zijn zilveren lokken schudt, aleer hij het ontvangen cadeau in zijn mand legt, waaruit hij het straks aan den geadresseerde zal doorgeven? De gedachte, dat Sinterklaas zijn goedkeuring aan het cadeau moet hechten, heeft reeds menig onbezonnen jong hart tot inkeer gebracht en opnieuw aan het peinzen doen gaan over het vaak moeilijke probleem van het juiste, het passende geschenk. „Uw geschenk moet een Sinterklaasgeschenk zijn!" aldus maant de gebaarde bisschop, dien wij op dezen avond tot onzen boodschaplooper in dienst hebben genomen. Sinterklaas is niet alleen onze boodschaplooper, hij is ook onze censor. En dat is zijn gewichtigste functie. Een Sinterklaasgeschenk moet een met liefde en wijsheid gekomen geschenk zijn. Het moet de belichaming wezen van onze zachtmoedige, menschlievende, vreedzame en verdraagzame gevoelens; het moet de vrucht zijn van inspannend speuren naar de behoeften en verlangens van hen, die wij begiftigen willen; het moet een waardig symbool zijn van oprechte vriendschap, van welgemeende erkentelijkheid, van zuivere liefde. Waarom draagt Sinterklaas een baard? Een lange grij-e baard als van de aard mannetjes, die even goedmoedig, argeloos en hulpvaardig, hun diensten bewijzen om de menschen beter en de wereld gelukkiger te maken. Niet voor niets is hij een heilige, de patroon van dit blijde én onschuldige feest, waarop volwassenen weer kinderen worden en oud en jong samen zich scharen onder de beschermende deugd van hun gemeenschappelijken aartsvaderlijken vriend. H. G. CANNE3IETER. --- FEUILLETON. LICHTZINNIGE JEUGD door ARTHUR APPLIN. 6 Hij drong er op aan, dit werk ook te mogen doen. Ook op de farm maakte hij zich verdienstelijk, zoodat hij hierdoor gemakkelijk den ouden Dale voor zich won. Hij bleek een even goed schutter te zijn ale Rupert, bij de jacht op de konijnen. Doch ,nog steeds was het hem niet gelukt de listige en vlugge forel te vangen en in dit opzicht erken de hï dan ook openlijk zn onmacht. „Ik zou wel eens graag een kijkje willen nemen in de oude tinmijn, waarover je het zoo '\kwrjls hebt gehad", zei hij op zekeren dag tegen Rupert. Hij vroeg ook aan Dale enkele inlichtingen omtrent die mijn, zooate bijvoorbeeld, hoe lang de mijn in bedrijf »as geweest, sind6 welk tijdstip er niet meer gewerkt werd en ook haar huidige toestand. „Ze is buiten bedrijf gesteld, omdat er niet genoeg tin werd uitgehaald om ze rendabel te maken," zei de oude farmer. „We dachten, dat er een foKuii, in verborgen lag, doch het ie een geheel andere richting uitgegaan." Despard schudde zijn hoofd en wreef, in gedachten verdiept, over zn snorretje. „Ik weet een en ander af van de Cornish-mijnen en ik heb in een paar van die ondernemingen eenige aandeelen. Zooals u weet, heeft msn een paar jaren geleden de exploitatie hervat en nu gaat alles wel. 't Is lang niet onmogelijk, dat uit uw tinmijn tóch nog wat geld te maken is. mr. Dale." „Dai bet ik er werkelijk benieuwd naar, wat u uit die mijn nog halen zult," zei Dale een beetje spottend. „Alles wat u vindt is welkom." Rupert en brachten een geheele namiddag door het onderzoek der mijn. Dit ging niet zonder gevaar en moeilijkheden. Tot Rupert's verwondering stond er betrekkelijk weinig water in de mijn. Despard betoogde, dat de omliggende moeraslanden en de nabije rivier wellicht werkten ale draineeringssyetemeu. Het bleek niet moei lijk, sporen van tin te vinden op de plaateen, waar men het laatst gewerkt had. „Het zou de moeite waard geweest zijn, zoo men het werk had voortgezet," zei Despard, in gedachten verdiept „'n Geval van te veel of te weinig bedrijfskapitaal; óf de ingenieur, die het bedrijf leidde, moet een ezel zijn geweest." „Denk je dan, dat het loonend zou zijn Je zaak weer aan te pakken?" vroeg Rupert op verbaasde toon. Despard haalde zn schouders op. Het risico zou te groot zijn. „Wae hel maar een goudmijn, dan zou men vechten om er geld in te mogen eteken; tenzij.... ja, tenzij we het tooverwoord radium zouden kunnen lanceerenl" Plotseling hield Despard op; hij hief zn lantaarn op en lichtte in Rupert's aangezicht Al sprekende had hij de grond in de gang, waarin ze zich bevonden, omgewoeld met een kleine schop, welke h|j voor dat doel had meegenomen. Hij hield in zn hand een klein stukje van een zwarte substantie, die veel weg had. zoowel wat kleur als samenstelling betreft, van pek. Hij vroeg Rupert dit product nauwkeurig te bekijken. „Welnu?" zei Despard, op scherpe toon. Zn stem klonk zenuwachtig. Nog nooit was dit aan Rupert opgevallen. „Ja?...." „Goeie hemel I 't Ie niet te verwonderen, lat je drie keer bestolen bentl" riep Despard uit. „Weet je dan niet wat deze substantie ie?" Rupert bekeek de materie met aandacht. „Het heeft veel weg van pekerts." „Ja ... 'n klein beetje," snauwde Despard spottend terug. Rupert kon 'n kreet niet onderdrukken Hij boog zich voorover en nam de massa nu nauwkeuriger op. „'t Is pekerts." ~,Doe je lamp uit." beval Despard Rupert gehoorzaamde. Lange tijd eluuden r.e in het pikkedonker. Nu begon Despard de wanden en de grond van de gang weer om te woelen. Na een poos maakte hij weer licht. „Dat was te veel gehoopt." zuchtte hij. Ze namen het pekerts mee. Despard knoopte het in zn zakdoek, dien hij in zijn zak stak. „Ik zal dit goedje eene onderzoeken en er vanavond een proef mee nemen. Zeg echter nog niets van ons avontuur, aan niemand, begrepen? Zelfs niet aan je vader. Want, ofschoon we pekerts hebben gevonden, is dit nog geen afdoende bewijs voor de aanwezigheid van radium. Doch.... weet je misschien, dat men radium-sporen heeft gevonden in enkele Cornisb-mijnen?" Marjorie wachtte hen op aan de ingang der mijn. Ze schrok even, toen ze de twee mannen, wier kleeren er vuil en modderig uitzagen, weer te voorschijn zag komen. Ze waren ook door en door nat. „En. hoeveel tin hebben jullie gevonden?" vroeg ze schertsend „Nu worden we zeker heel gauw rijk?" Despard keek haar aan. „Doch, veronderstel eens, dat ik werkelijk voor u een kapitaal zou winnen, welke belooning krijg ik dan?" „Wel. vijftig procent van de winst," lachte ze, terwijl ze haar oogen neergeslagen had „Dat zou ik nooit kunnen vragen," zei bij zacht. „Ik zou dan iete willen dal voor geld niet te koop is." Het avondeten stond klaar, toen ze op de farm aankwamen De duisternis viel in; het werk van de dag was achter de rug De oude Dale echter wae nog niet thuie. „We konden beter wachten.'- stelde Mar jorie voor Vader komt nooit laat thuis Mis schien ie bij naar Poet Bridge Hall gegaaD om eir Reginald Crichton over zaken te spreken." Bij het booren van die naam herinnerde Rupert zich wat zn vader hem had verteld in verband met de hypotheel op de landerijen. Veronderstel, dat zij die middag iets hadden ontdekt, dat dergelijke mogelijkheden bood, dat de hypotheek weldra zou kunnen werden afgelost. P ïpert begaf zich naar de kanjer van Despard en stelde voor, in af wachting van Dale's thuiskomst, het monster pekerts. dat ze hadden meegebracht, te onderzoeken. Despard sloot de deur en legde de massa op de tafel. „Aio we absolute zekerheid willen hebben, dan zullen we het monster ter onderzoek naar een laboratorium in Londen moeten zenden, zei bij. Er ie echter een eenvoudige methode, die...." De komst van Marjorie wae oorzaak, dal bij zijn zin niet voltooide. „Rupert, je moet zoo gauw mogelijk naar Poet Bridge Hall gaan." zei ze; „Vader is daar. Je wordt verzocht mee te gaan met den bediende, die de boodschap hier heeft afgegeven en op je wacht** Rupert onderdrul te een gesmoorde vloek „Wat kan er dan in 's hemels naam aan de band zijn? Denk je, dat er misschien iets met vader is gebeurd?" Marjorie. schudde haar hoofd. ~Ik geloof niet dat dât het geval is. De boodschap luidt slechts, dat jij alleen komen moet." Rupert vertrok en ging het pad af, dat leidde naar de hoofdweg. Hij liet Post Bridge achter zich liggen en sloeg een zijweg in aan zn rechter hand. Nu liep hij in de dreef. Het kasteel lag nogal achteraf onder de schaduw van boog geboomte Rupert had nog niet gebeld toen de voordeur reeds werd geopend; sir Reginald Crichton zelf stond in de deuropening. „Ik vind hel onaangenaam u lastig te vallen, doch het is voor een zeer ernstige zaak. die ik te bespreken heb, zei hij kortaf Wilt u me volgen naar m'n werkkamer?" Rupert volgde, benieuwd naar datgene wat hem zou worden ireopenhaard Hij voelde zich opgelucht toen hij zijn vader zag staan, met zn rug naar het open vuur. Sir Reginald sloot de deur, nam plaats voor een antiek bureau en gaf Rupert door eeri teeken met de hand te kennen, dat hij eveneens kon gaan zitten. Hij gaf er echter de voorkeur aan, te blijven 6taan. „Wilt u zoo vriendelijk zijn te zeggen, wat er aan de hand is?" vroeg sir Reginald aan John Dale. hem aankijkend. Rupert keek van den een naar den ander. Zn vader zag bleek; zn gelaatstrekken teekenden zich scherp af. John Dale kuchte even. „Ik wilde je spreken over de cheque, die ik je een week geleden zond, even voor je hierheen bent gekomen. Het wae een cheque groot vijf pond, te mijnen gunste uitgescbrecen door eir Reginald. Ik endoeseerde de cheque, opdat deze aan jou zou worden uitbetaald." Rupert knikte. „Ja, die cheque heb ik ontvangen." „En ook geïnd?" vroeg eir Reginald. „Neen, ik " Opnieuw keek hij de twee anderen beurtelings aan. Plotseling bekroop hem een gevoel van schuld. „Ik moet eerlijk bekennen, dat ik de cheque heb verloren." „Verloren? Dat heb je me niet gezegd!" zei Dale. „Natuurlijk heb je je met de bank daarover in verbinding gesteld." Rupert beet zich op de lippen. „Ik heb dit heelemaal vergeten in de haaet, waarmee ik m'n koffers heb gepakt om hierheen te komen." John Dale wilde iets zeggen, doch sir Reginald maakte een beweging met de hand. „Was het verlies van vijf pond voor u dan van zóó weinig beteekenis?" vroeg hjj Rupert Rupert'e gevoel van schuld werd steeds grooter, ofschoon hij zich feitelijk slechts bewust was van zorgeloosheid. Hoe moest hij de toestand uitleggen? „Ik verkeerde in spanning en had nog al enkele kopzorgen," zei hij. naar woorden zoekend. „Eerlijkheidshalve wil ik u bekennen, dat ik die dag, dat ik de cheque heb ontvangen, naar de wedrennen ben geweest; eerst toen ik terugkwam, ontdekte ik het verlies. Ik schijn de cheque verloren te hebben, toen ik enkele papieren uit mijn portefeuille heb genomen. Ik hoop, dat... alles nu in orde is." Sir Reginald leunde voorover en strekte zijn hand uit „Wilt u dit even bekijken, jonge man?" Rupert nam het papier, dat hem wem voorgehouden. Het was de bewuste cheque. Op de achterzijde, dwars er over heen, de handteekening van John Dale. Hij liet zn oog vallen op de voorzijde en las: „Gelieve uit te betalen aan John Dale of order de somma van vijf honderd pond. Zegge 500 pond." „Juist," zei sir Reginald, die opstond en Rupert scherp aankeek. „Uw vader zond u een cheque, groot vijf pond. Sinds de cheque buiten uw bereik was, zrjn de vijf pond veranderd in vijf honderd pond. Dit laatste bedrag is dan ook door m'n bankiers uitbetaald. Het spreekt vanzelf, dat ik hierover een verklaring wensch. Uw vader heeft u de cheque gezonden. U verklaart het stuk ontvangen en verloren te hebben. Doch het spijt me: deze verklaring is niet voldoende," „U zult toch niet willen zeggen, dat ik.." Rupert vloog op, doch hield zich nog tijdig in. Vijf honderd pond! Plotseling trof hem de beteekenie van dit bedrag: dezelfde som, die Ruby Strode voor hem had gewonnen door op „Ambuscade" te wedden. Hij zag zichzelf weer zitten in zijn kamer in Londen, het wapen in de hand. Hij voelde weer de armen van de vrouw, die zn leven had gered. Hij hoorde haar zeggen, dat ze op „Ambuscade" had gewed — honderd tegen een — vijf honderd pondl Hij beefde. Het angstzweet brak hem uit Hij hoorde zn vader, die, op harde toon, met nadruk vroeg: „Rupert, m'n jongen. Rupert, spreek In 'e hemels naam, 6preek! Zeg, dat het niet zoo i 6, dat je niets weet." Rupert keek op en trachtte zn vader recht in de oogen te zien; doch hij zag hem niet; bij zag slechts als in 'n visioen de vrouw, die hij innig liefhad. Hij hoorde, dat ze zei, dat hij voor haar meer was dan zelfs haar leven. „Spreek!" schreeuwde John Dale met schorre stem „Spreek toch!" „Spreekl" beval sir Reginald als een echo. „Zeg ons, of je schuldig bent of. niet" (Wofdt vervolgd). --- Twee ton voor het Misdeelde Kind. Dit bedrag hoopt men door de Woensdag aangevangen verkoop van postzegels en briefkaarten VOOR HET KIND bijeen te brengen. Dat kan wrnneer ieder, die een dubbeltje missen kan, dit besteedt voor dit grootsche nationale werk van weldadigheid. — De Utrechtsche kantonrechter heeft den 45-jarigfn K. K. M., administrateur van de Unie van obligatieverkoopen in Nederland, veroordeeld tol f 3500 boete subs. 3 maanden, terzake van overtreding van de wet op de staatsloterij. — Te Zevenaar hebben de rijksambtenaren bij de aankomst van een der uit Duitschland komende treinen een partij van 20.000 scheermesjes, die op een bijzondere plaats waren verborgen, ale smokkelgoed in beslag genomen. — De krijgsraad te Par ij s heeft den Nederlander G. van H. op grond van spionnage veroordeeld tot tien jaar opsluiting en twintig jaar ontzeggrig van verblijf. De veroordeelde gaf voor een speelbal van anderen geweest te zijn en in de meeniag te hebben verkeerd dat hij slechte handelsinlichtingen verzamelde. — De gezant van de Unie van Zuid-Afrika, dr. H. D. van Broekhuizen, is voor een particuliere reis naar Zuid-Afrika vertrokken, op welke reis mevrouw Van ;roekhüizen en hun drie kinderen hem vergezellen. Over een maand of vijf zal de fa'iiilie Van Broekhuizen in Den Haag terugi keeren. ---