HET MAKEN VAN EEN BENGAALSE TIJGER. Hier zien jullie de tijger geheel gereed en daaronder de verschillende onderdelen. Deze worden eerst op een stukje carton geplakt of, als je figuurzagen kunt, op de deksel van een sigarenkistje en netjes uitgesneden of gezaagd. Daarna worden de verschillende delen aan elkaar bevestigd. Dat gaat heel goed met van die papierpennen, die je uit elkaar kunt buigen en waardoor do verschillende delen toch beweegbaar blijven. Wil je de tijger heel mooi hebhen, dan kan hij oranjegeel gekleurd worden met zwarte strepen. --- EEN DAGELIJKS GEBRUIKSVOORWERP. Waarvan weinigen iete weten. Hebben jullie wel eens over de herkomst van onze toiletspons nagedacht? Over de spons, die wij toch iedere dag gebruiken? O, er zijn zo weinig mensen, die er iets van af weten. De meesten zijn van mening, dat de spons een plant, een zeeof waterplant is en dat is toch heus onjuist; een spons is een.... dier. Ja, daar kijken jullie natuurlijk van op. Daarom zullen wij eens wat over dit zonderlinge dier vertellen. Sponsen worden gevonden in de Middellandse en Rode Zee, waar zij zich als een weefsel van polypen en celvormige woninkjes beneden de oppervlakte van het water aan rotsen en vaste gronden opbouwen. Er zijn verschillende soorten van sponsen, grote en kleine, grove en fijne. En gewoonlijk zijn de grove sponsen bruin, terwijl de fijnere soorten geelkleurig zijn. Meestal zien de sponsen er, voordat zij geprepareerd zijn, rond uit. Als de spons wordt opgehaald, is hij met een soort van slijm bedekt. Deze slijmlaag gaat er gewoonlijk heel moeilijk af en daarom heeft hij zon grondige behandeling nodig, vóór hij in de handel kan worden gebracht. Behalve andere dierlijke stoffen bevat de spons nog jodine, zwavel, phosphor, kool-: zure kalk, kiezelaarde en zeezout. De meeste sponsen worden uit de Levant gegehaald en die, welke uit andere gewesten komen, zoals nit West-Indië, zijn van een. minder goede kwaliteit. Onder de Griekse eilanden is een rots in de nabijheid van Rh odes, die met een weinig steenachtige aarde is bedekt, voort-, durend door de..zon verschroeid wordt en. i waar slechts wat amandelen en een pa*tr |HflnWlfgë='=ïh^ïlpï'Jninnen"" gröeTëïT CV deze rots Worden gróte hoeveelheden sponsen verzameld. --- Doodeenvoudig. Slam: „Zeg, Slim, kun je me morgen soms tien pop lenen?" Slim: kereL dat ligt geheel aan ie zelf.... Slam (verheugd): „Nu, wat moet ik dan doen?" Slim: „Jij leent mij eenvoudig vandaag twintig pop." --- HET BRUIDSPAAR WEET DE WEG NIET. Het bruidspaar, dat je op dit plaatje ziet, ia er lelijk aan toe. Het wil naar de kerk om te trouwen, maar het kan de juiste weg door het doolhof niet vinden. Zouden jullie niet eens eventjes een handje kunnen helpen? Er is natuurlijk een weg en een goede ook. Het is maar dal je bern weten moet. Neem een potlood en ga met de punt een der boven beginnende paadjes langs. Denk er aan, dat je geen zijwegje op mag, dat versperd is. Alle wegen, die je bewandelt, moeten toegankelijk zijn, du» open bij de ingang. Zoek zo de juiste weg naar het kerkje en als je bern hebt. zeg hem dan maar aan bet bruidspaar. Dan behoeven bruid en bruidegom ten minste niet langer te zoeken. --- DE WREKER door GEORGE GOODCHILD Vertaling van Jhr. R.H.G. NAHUYS I 20 „Daarachter is hij," fluisterde Rogers, naar de deur wijzende. „Ik zou wel eens een kijkje op hem willen hebben." „Hij is gewapend " „Nu, .dan zullen we een beetje diplomatisch te werk gaan," fluisterde hij terug. Hij liep tot bij de deur en klopte er met zijn stok tegen, maar er kwam geen antwoord. ,Heidaar!" riep hij. Het bleef stil. De Tijger perste de lippen opeen en keerde zich naar Rogers. Rogers legde een vinger op zijn lippen en trok den Tijger een eindje van de deur weg. „Hij houdt zich maar zöo," fluisterde hij. „We kunnen ons gemakkelijk overtuigen of hij daar nog is, door naar den zolder te gaan en naar beneden te kijken. Ik heb een goede electrische lantaarn in het kantoortje." „Prachtig! Ga die halen." Met de zaklantaarn gewapend, gingen zij de trap op en kwamen in een zelfde ruimte als dè benedenste. Rogers liep naar den linkerwand en wierp een raam open. Dit verleende hét uitzicht op de binnenplaats en zelfs in die duisternis onderscheidden tij een vage gedaante, die bij de gegrendelde deur ineengedoken zat. De Tijger stak zijn hoofd naar buiten en knipte de electrische lantaarn plotseling aan. De straal viel recht op den Wreker en bescheen diens masker, dat dadelijk naar boven gericht werd. ..Mooi zoo!" grinnikte de Tijger. „Dat heb je hem prachtig geleverd, Rogers. Dat zijn beste muren — piïnstens twintig voetboog." Hét masker blééf steeds opi den Tijger gericht. Déze kninte met de vingers naar den gevangene. „Nu heb ik je eindelijk, waar ik je hebben wou, ; jij schoft! Probeer er nu eens uit te komen — als je er kans toe ziet." ,;Het verbaast me, je nog zoo laat op te vinden, Anton. Ga liever naar huis, voordat je kou vat." . lets kouds zul jij zeker niet vatten," schimpte de Tijger terug. „Maar wel iets verdraaid heets." „Nu, kom dan maar op er mee!" „Jawel — zoodra het mij gelegen komt. Ik ben van plan om je aan de politie over te leveren, nadat je mij verteld hebt wat je deed met Jukes. Tot zoolang kun je blijven waar je bent." „Jukes? O, jawel, nu schiet het mij te binnen. Hij is in veiligheid — en er wordt goed voor hem gezorgd, hoewel ik moet erkennen dat zijn maaltijden eenigszins ongeregeld zijn — en dat zal zoo blijven, zoolang ik niet in staat ben hem op te passen." „En waar is hij?" „Ja, dat is een diep geheim." „Je bent erg grappig, niet?" schimpte de Tijger. „Welnu, we zullen eens zien hoe lang je dat volhoudt." Met deze woorden smeet hij het raam dicht en ging met Rogers naar beneden. „Jij zult hier moeten blijven," zei hq. „Ik mag geen enkel risico op mij nemen, waar het dien vent betreft. Hier heb je een revolver. Houd de wacht bij die deur. Ik zal je in den vroegen morgen laten aflossen." Rogers vond het vooruitzicht van deze langdurige, koude wake niet prettig, en evenmin voelde hij zich omtrent den Wreker gerust. Hij beschouwde dat heerschap als een vleeschelijke duivel — een man, die altijd een slag om den arm hield. Er viel met den Tijger evenwel niet te redeneeren. Hij knikte alleen en nam het wapen aan. Aan den anderen kant van de deur pijnigde de Wreker zijn hersens om een uitweg te bedenken. Aan één zijde en aan het einde verhieven zich muren van minstens twintig voet hoog en aan den bovenkant van scherpe punten voorzien, en aan de andere zijde rees de zijmuur van het pakhuis op, met geen andere opening dan het raam. waardoor de Tijger gekeken had. In een hoek lagen wat losse planken en verpakkingsmateriaal. Zijn eenige toevlucht was zijn revolver, maar daar tegenover kon de Tijger het scherpe zwaard van den honger stellen. Hij verwenschte zich omdat hij zich zoo had laten beetnemen, en de pil smaakte hem des te bitterder, omdat de man met de minderwaardige geestvermogens van Rogers hem deze kool gestoofd had. Het welzijn van Jukes scheen den Tijger zeer ter harte te gaan, niet uit eenig gevoel van menschlievendheid, maar omdat Jukes bekend was met zekere feiten, die met den dood van Sir Henry Lush in verband stonden. Dien nacht regende het dat het goot. De Wreker plaatste een paar planken tegen een muur en maakte een soort afdak, dat hem eenigszins beschutte. Maar de koude was nijpend. Hij zag den dag aanbreken en hoorde stemmen in het pakhuis, maar en werd geen poging gedaan om de deur te openen. Later op den dag verscheen de Tijger. Hij voerde een" tweede gesprek uit het boyenvenster — of liever, hield een volmaakte alleenspraak, want de. Wreker was niet in een stemming om hem van antwoord te dienen. Er ging een tweede afschuwelijke nacht voorbij, en de snerpende koude begon aan de ingewapden van den gevangene te knagen. Hij had een zakmes en met behulp van dit beproefde hij een paar steenen in den muur los te maken, maar vergeefs. Tegen den morgen kwam een vernuftiger denkbeeld bij hem op. Hij had tien scherpe patronen in zijn revolver, en er nog twintig los in zijn zakken. Onder den afval op de binnenplaats bevond zich wat karton en paktouw. Hij begon met zijn zakmes een gat te snijden in den deurstijL op de plek waar hij giste dat de lip van het slot zat. Hij schoot er langzaam mee op, en uren verliepen. Eindelijk, toen hij bijna aan het einde van zijn krachten was, was er een groot gat ontstaan. Vervolgens trok hij alle kogels van de patroonhulzen en schudde het buskruit op een hoopje uit. Op een kleine hoeveelheid na goot hij alles in het gat. Hij ploos een eindje touw uit, besmeerde het werk met een laagje vochtig kruit en kwam zoodoende in het bezit van een deugdelijk lont Hij legde het eene uiteinde in het gat Hij bezwaarde het andere einde met brokken steen, kogels, met alles wat het uitgeplozen touw kon strekken. Hij hamerde het met spijkers tegen de deur vast en boog de koppen van de spijkers om Het gehamer veroorzaakte eenige opschudding aan den binnenkant van de deur, en hij bemerkte tot zijn teleurstelling dat zich daar minstens twee personen bevonden. Toen hoorde hij de onmiskenbare stem van den Tijger. „Jukes! Bij alle duivels, waar kom jij vandaan?" De Wreker beet zich op de lip. Zijn geniale inval scheen te laat gekomen te zijn. Op deze of gene wijze had Jukes weten vrij te komen. Dus zou hij minstens drie mannen tegenover zich vinden. Het uiteinde van de lont hing uit zijn miniatuur mijn af en vroeg om aangestoken te worden, maar de tijd was no» niet rijp. En dan was het ook de vraag of ze aan zijn doel zou beantwoorden. Zijn ontberingen en het gebrek aan voedsel, begonnen zich bij hem te laten gelden Hij werd overvallen door een plotseling gevoel van duizeligheid en waggelde van de deur weg. om zich zwaar tegen den blinden muur te laten leunen. --- Zij: „Kijk eens, zoo'n jas is net iets voor jou!" Hij: „Ja, maar honderdzestig francs uitgeven kan ik me niet veroorloven I" „Vlug, een programma!" „De voorstelling is reeds afgeloopen menetrl" „Hindert niet — ik moot het als alibi hebben!" Hummel, Hamburg. „Ik ben van plan om eerstdaags mijn memoires te boek te stellen." „Mooi, Ik verheug me reeds wanneer je komt tot het jaar waarin ik je vijf en twintig gulden geleend heb." Holite Humor, Londen. Patroon: „Eigenaardig dat Je vader steeds ziek is wanneer er een voetbalwedstrijd wordt gehouden 1" Klerkje: „Ja meneer, ik denk soms dat hij het met opzet doet!" Illustrierte Blatt, Frankfort „U ziet er bezorgd uit!" ,Ja, iik heb een gnonyme brief geschreven en nu weet ik niet meer of ik hem onderteekend heb of nietl" Holite Humor, London. --- HOOFDSTUK XXVII. Jukes zat op de punt van een pakkist, tegenovei den Tijger. Hij was eerst naar het huis van den Tijger gegaan en vernam van Siki, die bezig was met het ontcijferen van het gestolen document, dat Anton zich naar het pakhuis begeven had. Onderweg had Jukes verscheidene glaasjes door zijn keelgat laten glijden, en hij verkeerde in een gevaarlijke stemming. „Wat is je overkomen?" vroeg de Tijger „De Wreker kreeg mij te pakken. Hij sloot mij op in het huis bij Wapping — het huis van Blackham. Ik was bijna gekrepeerd Toen kwam dat meisje — Arm. Zij bevrijdde mij. Ik ging recht naar je huis en Siki zei mij dat je hier was." „Waarom moest de Wreker jou hebben?" „Dat mag de hemel weten I" De Tijger stak zijn hoofd naar voren. „Ik weet het ook. hij wou een paar inlichtingen uit je krijgen." „Dat is zoo, maar ik liet niets los." „Weet je dat zeker?" ,wZöówaar als mijn leven mij lief is. Bij alle duiveli, als ik hem ooit in mijn vingers krijg, zal ik hem leeren Een onderdrukt lachen van den Tijger was oorzaak dat hij ophield. „Waar heb jij zoon schik over?" „Weet jè wie er aan den buitenkant van die deur Zit?" „Neen. Alle drommels, je bedoelt toch niet dat...." „Jawel, de Wreker. Hij wou Rogers hebben, maar integendeel, Rogers kreeg hem." Rogers knikte, en de mond van Jukes viel open. „Wel, ik mag ! En wat ben je van plan met hem te doen?" „We hebben hem nog niet heelemaal. Hij is gewapend, en wij kunnen hem zijn wapens niet afnemen, tot hij uit gebrek aan eten en drinken van zijn stokje gevallen is." „Telefoneer dan aan Brent. Brent is o zoo happig om hem te pakken te krijgen. Gun die klabakken ook fens een lolletje." De Tijger kneep één oog veelbeteekenend dicht: toen perste hij zijn lippen samen en schudde hel hoofd. „Ik ben steeds druk doende om op de hoogte te blijven welk verloop sommige zaken ginds in Yard nemen. Weet je wat Brent ontdekt heeft?" De Tijger liet zijn stem dalen. „Ezel! Jij liet vingerafdrukken achter op den basl van een boom, daar, waar je dat aanslagje opknapte Brent vond die op een daaraan vastgekleefd stukj» kauwgom, en er bestaat één menseh, die weet, wien» vingerafdrukken dat zijn. En dat is de man op de binnenplaats." Hij wees dramatisch naar de deur, en Jukes staarde hem verbijsterd aan. De Tijger strekte plotseling een arm uit, en greep Jukes' linkerhand. Eén blik op de zwarte vingers was voldoende. „Ik dacht het al! Daarom moest hij je hebben. Kijk «ens! Inkt!" Jukes werd doodsbleek, toen hij zich voor het eerst rekenschap gaf hoe hij aan die drukinktvlekken gekomen was. Gedurende zijn hunkeren naar voedsel en zijn daarop gevolgde bevrijding had hij dit beteekenisvolle feit over het hoofd gezien. „Heeft — heeft hij bij de politie geklikt?" vroeg hij. „Ik geloof het niet — tot zoo ver nog niet." „Hoe weet hij het dan?" „Hij wist het niet zeker, maar raadde er naar; en hij zond de vingerafdrukken, of een hernieuwden afdruk er van aan Brent, en kreeg zekerheid. Uilskuiken dat je bent, om sporen achter te laten! En ook op den grond werd een stukje kauwgom gevonden. Door den Wreker. Hij weet alles." Jukes' voorhoofd werd klam van het zweet. Nu begreep hij waarom de Wreker niet aan de politie overgeleverd kon worden. Hij bezat deze onweerlegbare wetenschap. Het leven van Jukes berustte in zijn handen. „Er is maar één redmiddel," zei hij met heesche stem. „Nu begin je verstandig te praten. Neem dit!" Rogers. die zijn handen nooit met een moord bezoedeld had, werd groen en geel, toen Jukes de revolver Tan , den Tijger aannam. „Je bent toch niet.... je bent toch niet van plan ?" stamelde hij. De Tijger keerde zich woest tot hem, en Rogers kromp ineen. „Sleep die kisten van de deur weg. We kunnen in een paar minuten bij hem komen en hij zal machteloos zijn." Rogers begon de zware kisten weg te kantelen, terwijl de Tijger Jukes aanwijzingen gaf. Vervolgens gingen de twee samenzweerders de trap op en naderden het venster, dat hun een blik op de binnenplaats vergunde. ..Daar staat hij," fluisterde de Tijger. „Als je klaar bent, zal ik mijn lantaarn op hem laten schijnen. Doe het raam wat verder dicht Dan kinkt de knal gedempter." De Wreker herstelde zich van zijn flauwte. Hij liep naar de deur en luisterde gespannen. Nu en dan ving hij een paar woorden op, maar kon er niets uit opmaken. Daarna een geluid, alsof de kisten van hun plaats gesleept werden, en hij vroeg zich af of er een poging ondernomen zou worden om zich met geweld van hem meester te maken. Nu begon hij spijt te krijgen dat hij al zijn patronen stuk gepeuterd had Eenig geraas achter hem deed hem het hoofd omwenden. Het werd veroorzaakt, doordat het raam opengeschoven werd. Hij stond er recht tegenover, en hij bedacht dat hij een prachtige schijf aanbood voor een scherpschutter zooals Jukes. Hij was op het punt naar de overzijde te rennen, toen zijn gezicht door een verblindenden lichtstraal beschenen werd. „Nul- Een vuurstraal spoot uit het venster en iets gloeiends scheen door zijn schouder te dringen. Hij ving een glimp op van twee gezichten achter die vuurtong; toen wankelde hij en viel. Het volgende «ogenblik was hij evenwel op de been. Het was nu er op of er onder. Werkeloos blijven stond gelijk met zelfmoord. Met bevende vingers streek hij een lucifer aan, terwijl hij een sprong deed naar de deur. Het vlammetje ging uit, nadat het met de lont in aanraking gekomen was. maar het had zijn werk gedaan. De lont brandde snel op. Hij strompelde naar den overkant, en na een seconde dreunden zijn ooren van een oorverdoovenden knal. Hij zag een dikke rookwolk en hoorde hout splijten. Ademloos, zag hij de deur op een kier staan; de stijl aan de zijde waar het slot zat, was verbrijzeld. Hij nam een dik eind hout op, wrong dit door de opening met het volle gewicht van zijn lichaam er achter, en gleed door den verwijden kier. Hij stond vlak tegenover Rogers, die totaal versuft was. Bij het zien van het levende masker bracht hij een hand naar zijn zak. maar de Wreker sloeg hem met zijn stuk hout op de hersenpan en Rogers zeeg tusschen de pakkisten ineen. Er was geen tijd om Rogers diens wapen af te nemen, want reeds klonken voetstappen van boven. Een bezwijming nabij, wist de Wreker op waggelende beenen den uitgang te bereiken en kwam op straat uit. Zwak en duizelig, strompelde hij naar een drukkere straat. Hij dacht dat hij blind werd, want er dansten vreemdsoortige lichtjes voor zijn oogen. Hij zag de straat aan zijn rechterhand niet en liep verder, maar moest zich aan het hek van een huis vasthouden om niet om te vallen. Aan dat hek was een koperen plaat bevestigd — Albert Young, Arts. Hjj vond de voordeur, trok het masker van zijn gezicht, ging de stoep op en schelde aan. Bij het openen van de voordeur, zag het dienstmeisje een man, die zwaar tegen den muur leunde; zijn jas was met bloed bevlekt. Hij probeerde te glimlachen, maar bracht het niet verder dan een afschuwelijken grijns. „Och, Heere!" riep zij uit. „Het i 5.... het is maar een ongeluk," stamelde hij. „En.... is de dokter thuis?" Na een vergeefsche jacht op den spoorloos verdwenen man, keerden de Tijger en Jukes naar het pakhuis terug. Rogers hield zijn hoofd nog tusschen zijn handen en kreunde. „Houd op met dat grienen, ezel!" beet de Tijger hem toe. „Jij jij hebt hem laten ontsnappen! O, ik zou je kunnen wurgen!" „Ik werd door de ontploffing van de been geslagen," verdedigde Rogers zich. „Hoe kon ik weten..." „Houd je mond!" Jukes staarde naar de vernielde deur. Hij was zelfs niet nieuwsgierig genoeg om het mysterie van de ontploffing te willen oplossen. Wat hij in zijn verbeelding zag, was de galg. „Ik moet hier vandaan zien te komen," mompelde hij. ~Hij heeft mij hij heeft mij in zijn zak." „En waarheen zou je willen gaan?" „Overal. En ik zal geen tijd verliezen ook." „Verander in ieder geval van adres, maar doe geen poging om het land te verlaten — nog niet. Als de Wreker gaat klikken, zullen alle zeehavens bewaakt worden Als de tijd daar is, kun je gemakkelijker vluchten. „Hoe dan?" „Laat dat aan mij over. Over tien dagen heb ik een bijeenkomst met een man. Is die achter den rug, dan verlaten wij Londen voor een tijdje. Maar ik zou vijf jaren van mijn leven geven om de rekening met den Wreker te vereffenen, voordat ik vertrek." „Laat hem liever aan zijn lot over," zei Jukes. „Hij heeft ons al genoeg last bezorgd. Wat moet ik nu doen?" „Ga naar huis en verhuis onmiddellijk." „Dat zal ik wel moeten." „En ik?" vroeg Rogers. „Jij kunt naar de maan loopen. Het is jouw schuld, dat we hem weer kwijt zijn. Maar, heb je je hals lief, blijf dan den Wrekei uit den weg." Het drietal ging uiteen en de Tijger keerde naar zijn huis terug Zijn humeur was beestachtig, door al het voorgevallene, en hij maakte zich een weinig beangst over hetgeen de Wreker nu zou doen. Siki zat in de bibliotheek te werken. Hij was een verschrompelde, kleine Japanner, en een genie in het oplossen van cijferschrift. Het document dat voor hem lag, bezorgde hem evenwel menig angstig oogenblik. Zulk een ingewikkeld geheimschrift had hij nog nooit onder de oogen gehad, en hij liep er telkens mee vast. Bij het binnenkomen van den Tijger sloeg hij zijn amandelvormige oogen naar dezen op. (Wordt vervolgd). --- VOOR DE JEUGD DE DIERENVRIENDEN Wat bestaan er toch rare mensen in de pireld! De een houdt zich voor goea en eerlijk — en is slecht en onbetrouwbaar. Een andei beweert ieder ogenblik, dal hij „steeds voor iedereen klaar staat", maar bij de eerste bede om hulp is hij niet meer te vinden! Heel merkwaardige verschijnselen tre t men onder de „dierenvrienden" aan, die ernstig van zichzelf denken, dat zij van de dieren houden En daarbij zijn zij in werkelijkheid: dierenkwellers... dierenkwellers, zonder het met opzet te willen zijn.... maar uit domheid en gedachteloosheid! Kort geleden waren wij in de dierentuin. Bij de meeste hokken en kooien staat een bord: „Verzoeke de dieren niet te voederen" leder ver- sts ndir uit domheid! — Hop gedragen de mensen zich in een dierentuin? — Geef de dieren geen etenswaren, en zeker niet in blik. — Vooral da apen hebbon veel van ..dierenvrienden" te verduren. op hun gemak voelen. Zij hunkeren naai hun vrijheid, hebben misschien ergens pijn — in ieder geval liggen zij lusteloos in hun hok. Wat doet nu soms een bezoeker? Hij tracht zon dier door hard in zijn handen te klapnen. door met de wandel- stok in de kooi te steken en andere dingen het dier „op te monteren". De oppasser van een grote gorilla, die zwaar ziek was van de rheumatiek. vertelde ons. hoe de mensen soms trachtten, met een stok, ja zelfs door het gooien met stenen het zwaar zieke dier tot opstaan te bewegen. Dat is geen „dierenliefde", dat is „dierenmishandeling". Als mensen die toch denken, dat zij zoveel hoger staan dan een dier, zich op dergelijke wijze gedragen en dan, als zij op hun vingers getikt worden zeggen: „Och, ik heb er niets kwaads bij gedacht," als de mensen zo hun dierenvriendschap willen tonen, dan kan men slechts dit zeggen: „erbarmelijk'" Daarom, laten wij onze ogen en vooral onze harten open houden en zien wij in een dierentuin iemand, die zich schuldig maakt aan het plagen, sarren of overvoederen van een dier, laten wij ons dan onmiddellijk.naar den oppasser begeven; niet zelf iets zeggen, dat helpt toch niet Maar de oppasser, die zijn dieren natuurlijk een goed hart toedraagt, kan er onmiddellijk een einde aan maken. --- DE STOOMBOOT IN ZICHT. De goede Sint, Ons aller vrind, Geëerd door héél het land, Is weer met Piet — Wie kent hem niet — Op weg naar Nederland! De oude boot, Vol goud en rood, De wimpels hóóg in top, Stoomt onvervaard, Met reuzevaart Met Sint door 't ruime sop! Daar komt hij aan! Dra legt hij aanl Getooid met lint en vlag Mijn hart klopt zwaar! Wist ik toch maar Wat of ik kiezen mag! Het schip bevat 'n Hele schat I Cadeautjes, leuk en fijn! Ik hoop maar dat Er in ginds krat, Voor mij iets moois zal zijn! De tijd is slecht, Ik meen het echt! De Sint zit er zwââr voor! En Zwarte Piet — Die deugeniet! — Heeft watjes in zn oor! Toch vrees ik niet, Toch klaag ik niet, Sint Niklaas was steeds güll Zijn boot bevat Vast,iet-te-wat, Voor zn kleine, zoete prul! --- Op school. „Peter, je sommen zijn vandaag allemaal goed. Heeft je vader ze voor je uitgerekend," vraagt de. juffrouw, die wel weet, dat Peter zelf niet zo knap is in rekenen. „Ja, juffrouw," antwoordt Peter eerlijk, „maar ik heb vader wel een beetje geholpen." ---