Zwaar verliefd en knus gearmd gingen onlangs Dolf en Wiets Voor pleizier een eindje toeren op hun nieuwe PRENDAS-FIETS. Wiets, een schat van twintig lentes, Dolf, twee jaartjes ouder maar, Maakten samen toen het spreekwoord: „Liefde is blind" volkomen waar. Luister maar, wat hun geschiedde: komend uit de Torenstraat, Stond daar plots de Oldehove, Dolf wou wijken, maar... te laat! Want door Wiets haar mooie oogen, waarin hij te diep steeds keek, Door haar stem, zoo lief en teeder, was vriend Dolf geheel van streek. Y.n met oorverdoovend kraken, onder angstgegil van Wiets, Reed hij tegen d' Oldehove op zijn mooie PRENDAS-FIETS. Die was stuk, zult u denken, heelemaal finaal kapot? Mis! Die arme Oldehove trof hierdoor een droevig lot. Want die ouwe, stoere steenklomp stond nog scheever dan voorheen! Maar vriend Dolf? Die trapte lustig op zijn PRENDAS-FIETS weer heen! Wenscht U ook zoon deeg'lijk rijwiel? ONVERWOESTBRE KWALITEIT! 't Is maar TWINTIG simp'le GULDENS, (Voor zoon fiets een kleinigheid.) BIJ DE JONG DE RIJWIELHANDEL OP DE BLEEKLAAN, no. 5 NERGENS BETER EN GOEDKOOPER ZOO GESCHIKT, DAS BUITEN KIJF! --- _______ OVERTOLLIGE HAARGROEI ■___■ wordt volgens mijn speciale, door artsen goedgekeurde methode grondig en in den koristen tijd zonder lidteeken vorming MET BLIJVEND SUCCES VERWIJDERD! Mej. L. STUHLMILLER - Huidspecialiste | SPANJAARDSLAAN 93 - TELEFOON 3107 - Spreekuur tusschen 1-2 --- LESSENCENTRALE N.O.G. EEUWARDEN en HUIZUM EERUNGEN H.8.5., U.L.O. e.d. Bijwerken en toezicht op huiswerk voor alle vakken. fc^ Dillijke cond. HELPT VOOR HET TE LAAT IS! Aanvragen en inlicht, bij den heer J. G. M. v. ESVELD, P. Potterstr. 52, Huizum en Mej. E. DE GROOT, Koekoekstr. 12, Leeuwarden Solied en goedkoop adres voor VERF en VERNIS WELLEMA's Verfwinkel BREEDSTRAAT 61 ADVERTEERT IN DIT BLAD --- RADIO-CENTRALE Als U nog iets roor genot besteedt, Dan heeft U hiermee het best© bt^t. Voor moderne Behangselpapieren naar WELLEMA's Behangwinkel BREEDSTRAAT 61 VOOR DE VRIJHEID Wij hebben nog eenïge exemplaren in voorraad van de spannende Friesche roman „Voor de Vrijheid". Nieuwe abonné's kunnen hiervan, zoolang de voorraad strekt, nog een exemplaar bekomen a 25 cent, franco per post 35 cent. Alléén aan ons bureau, Galileër Kerkstraat 17. ADVERTENTIES IN DIT BLAD HEBBEN STEEDS SUCCES --- ■ I D. ARENDS, Tel. 5067 GRAFKRANSEN GRAFSTEENEN Ziet in ons magazijn Lage prijzen VOORSTREEK 90 - ootfL! -=-=-_-__- DE NIEUWSTE ROMANS Boekhandel R. van der Velde Nieuwestad 90 Telefoon 3805 --- Beperking van colportage en optochten. In zijn artikelen in de N. Rt. C r t. (lib.) over de verhouding tusschen staat en individu komt mr. A. N. Molenaar ook te spreken over de grenzen der persoonlijke vrijheid. In dit verband schrijft hij 0.a.: „Wie politieke geschriften colporteert, zal in een rustige tijd bij anderen minder reactie veroorzaken dan in woeliger tijdsgewricht. Het gaat daarom niet alleen over de vraag of het colporteeren op zoodanige wijze geschiedt, dat de openbare orde dreigt te worden verstoord, al dan niet gepaard met de kans, dat ook anderen het voorbeeld zullen volgen. Neen, bij de vraag of een beperking der colportagevrijheid geoorloofd is, speelt ook een rol de vraag, of de vrijheid der z.g. rustige burgers niet wordt bedreigd. Want wi.e een recht tot colporteeeren aanneemt, moet zich ook rekenschap geven van de vrijheid, die anderen kunnen doen gelden om hun dagelijksch werk en hun ontspanning in rustige sfeer ongestoord en ongehinderd te verrichten en te genieten. Hieraan wordt in.i. te weinig aandacht geschonken. Men kijkt te veel naar de roerige elementen, maar vergeet, dat bij den staatsburger, die door het optreden van anderen wordt verontrust en opgejaagd, een stuk van diens vrijheid kan worden aangetast. Wanneer wij strijd met de openbare orde onbesproken laten, omdat deze onverwijld tot ingrijpen behoort te leiden, kunnen wij vaststellen, dat bij het recht van zich vereenigen en vergaderen of bij de persvrijheid veel minder kans bestaat om anderen te kwetsen of te ergeren dan bij het houden van optochten of luidkeels aan den man brengen van propagandaschriften. Een vergadering behoeft men niet te bezoeken, een courant niet te koopen, maar een betoogende menigte of colporteurs komt men ongemerkt tegen. Hier kan dus wel degelijk een beperking van de vrijheid worden bepleit, indien objectief kan worden vastgesteld, dat een normaal reageerend individu aan de vrijmoedige wijze, waarop anderen zich uiten of gedragen, aanstoot kan nemen. En het motief is voor mij dan hierin gelegen, dat het recht van den een om actief te getuigen van geen grooter waarde is dan het recht van den ander om zich getuigenissen van anderen niet bij voortduring te zien opgedrongen en of in zijn innerlijke gevoelens te worden gekwetst. Zoo kan m.i. de colportage met anti-godsdienstige geschriften bij de uitgang eener kerk, die de gelooyigen juist in gewijde stemming verlaten, nimmer toelaatbaar worden geacht. Geen onbeperkte vrijheid dus, omdat, hoe hoog men de vrijheid om zijn gedachten te verspreiden ook moge aanslaan, de wijze, waarop men zijn doel nastreeft, mede van het grootste gewicht is. Is in deze gedachtengang een preventieve censuur op dag- en weekbladen nu te verdedigen? Mijns inziens niet. Eerst wanneer het misbruik, dat van de vrijheid van drukpers gemaakt wordt, vaststaat, kan men de verspreiding van nummers beletten. En bij herhaling ware een tijdelijk verbod van uitkomen door den rechter als bijkomende straf uit te spreken, ook alleszins te verdedigen. Ook al zal een dergelijk verbod — doch alleen gedurende de tijd waarvoor het geldt — harder aankomen dan een prevetieve censuur. Wie verder gaat spant de paarden achter de wagen en opent de weg voor willekeur." --- Het verdrag van Locarno. In De Gids schrijft prof. mr. B. M. Telders, hoogleeraar in het volkenrecht te Leiden, over de rechtsvraag inzake Duitschlands stap ten opzichte van dit verdrag. Het is, volgens hem, niet waar dat Frankrijk, juridisch gezien, het verdrag van Locarno zou geschonden hebben door he Fransch-Russische verdrag. Maar het Duitsche verweer staat, gemeten met de maatstaf van politieke redelijkheid, misschien sterker dan Duitschlands wederpartij schijnt te willen toegeven. „Het Fransch-Russisch verdrag is weliswaar niet in strijd met de tekst van Locarno, maar niettemin in tweeërlei opzicht moeilijk vereenigbaar met de grondslagen, waarop dit laatste verdrag berust. In de eerste plaats is de wederkeerige garantie te Locarno opzettelijk en welbewust beperkt tot West-Europa, waardoor aan Duitschland in het Oosten een zekere vrijheid werd gelaten. Als lid van de Volkenbond was Duitschland ook in het Oosten niet meer gehéél vrij, maar het Pact liet en laat ruimte voor een zekere eigenrichting, waarvan Duitschland te Locarno in het Westen wèl, in het Oosten géén afstand heeft willen doen. Dit standpunt is door Frankrijk welbewust aanvaard en vormde de — terwille van Frankrijks bondgenoot Polen niet uitdrukkelijk genoemde — grondslag der geheele regeling. Het Fransch- Russisch verdrag tast nu die grondslag aan, door aan Rusland Frankrijks steun te verzekeren juist in het geval, dat Duitschland van zijn bij Locarno gehandhaalde vrijheid tot oorlog-voeren-in-het-Oosten gebruik zoude willen maken. In de tweede plaats valt het volgende te bedenken. Locarno liet — wij zagen het reeds — de mogelijkheid van een sanctieoorlog ook in het Westen voortbestaan. Dft lijkt onschuldig — de sanctie-oorlog is immers per definitionem gericht tegen dengeen, die zelf het eerst met een onrechtmatige oorlog is begonnen — maar het verliest zijn onschuldig karakter wel eenigszins door het feit, dat elk Bondslid zelf beslist tegen wie de sancties moeten of mogen worden gericht. Locarno liet dus behalve de mogelijkheid van een gerechtvaardigde sanctie-oorlog óók de kans voortbestaan, dat Frankrijk, op onjuiste gronden Duitschland als aanvaller veroordeelende, een ongerechtvaardigde „sanctieoorlog" tegen Duitschland begon. Deze kans was in Locarno verdisconteerd en daarover kan Duitschland dus niet klagen. Zij is thans echter aanzienlijk vergroot doordat Frankrijks recht eigenmachtig een sanctie-oorlog tegen Duitschland te beginnen in het Fransch- Russisch verdrag is omgezet in een plicht. Het door Duitschland aanvaarde risico van een Fransche aanval, gegrond op een beweerde Duitsche schending van het Volkenbondsverdrag, eenzijdig door Frankrijk „geconstateerd," is dus door het Fransch-Russisch verdrag niet onaanzienlijk verzwaard, waardoor opnieuw een der „grondslagen" van Locarno aangetast is. Aldus geformuleerd klinken de Duitsche grieven niet onredelijk." --- De reisbelasting. In Reizen en Trekken schrijft prof. Huib Lens, directeur van de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten, in een artikeltje ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan van de Nederl. Reisvereeniging: „Met hoeveel opgewektheid zou ik mij niet aan het schrijven zetten om geluk te wenschen, indien niet de bij de Kamer ingediende reisbelastingswet als een drukkende wolk boven ons hing. Er wil mij moeilijk een gelukwensch uit de pen, zoolang de hemel in dit opzicht niet is opgeklaard en voor het zeker is, dat de volksvertegenwoordiging een wetsvoorstel van zoo bekrompen burgerlijk karakter met overgroote meerderheid heeft afgewezen. Nu reeds is het een beklemming, dat er een kurk zou gezet kunnen worden op het kleinste fleschje van Europa. Voor geen volk van Europa is het reizen, gezien ons armzalig stukje grond, noodzakelijker. In 3 uur zijn wij er immers aan alle kanten uit! Het denkbeeld, voorgoed aldoor maar door op elkanders teenen te moeten trappen of op elkanders schoot te moeten blijven zitten, U zoo benauwend, dat het protesteeren tegen de voorgenomen wonderlijke fiscale maatregel al de rest van onze zorgen moet terugdringen Dit zou werkelijk nu nog het eenige zijn, dat ons in een keten van allertreurigste „maatregelen" ontbrak!...." --- De V.D. Partij en de weermacht. Een hoofdartikel in D e V r ij z. D e m. over deze zaak eindigt als volgt: „In verband met de ontwikkeling van de internationale verhoudingen heeft ieder land, ook het onze, de harde plicht de toestand waarin het zich bevindt, met koelbloedigheid onder de ogen te zien en zich te beraden wat het heeft te doen om het oorlogsgeweld zo veel mogelijk te vermijden en tot behoud of zo nodig tot herstel van de rechtsorde mee te werken. Vasthoudende aan het beginsel, dat wij oorlogsgeweld verfoeien en dat ons land hier en in de overzeese gewesten bereid is elk conflict langs vreedzame weg te beslechten, zullen wij naar ons oordeel onze bijdrage tot de collectieve veiligheid moeten verlenen, door zo nodig ons gewapend te verzetten tegen een aanvaller, in het besef, dat deze medewerker onmisbaar is voor een gemeenschappelijke actie daartegen van de Volkenbond. Mochten wij in de Jaren na 1924 hopen, dat de internationale rechtsorganisatie en de veroordeling van de aanvalsoorlog, zoals deze werd bekrachtigd door het Kellogg-pa.t van 1928, voldoende waarborg was tegen een oorlogsaanranding, zodat wij ons konden beperken tot machtsmiddelen tegen binnenlandse ordeverstoring en een bewapende grenswacht, de sterk veranderde omstandigheden moeten ons tot het inzicht brengen, dat helaas thans ons aandeel in de collectieve beveiliging krachtiger middelen vereist. Wij blijven daarbij de oorlog verafschuwen; wij blijven op de voorgrond stellen, dat alle krachten moeten worden ingespannen om de internationale rechtsorganisatie te versterken en mogelijke conflicten langs vreedzame weg op te lossen. Wij kunnen ons echter niet onttrekken aan de plicht maatregelen te treffen om in het uiterste geval ons land en Indië te verdedigen tegen een mogelijke aanranding, te minder, nu bij de aanval op Abessynië is gebleken, dat de preventieve kracht van de Volkenbond onvoldoende is zelfs om Europese landen van een oorlogsaanval te weerhouden en dat de Volkenbond pas tot actie kan overgaan, nadat een aanval is begonnen. Daarom zal n. o. ril., hoezeer wij ook deze loop van zaken betreuren, ons werkprogram moeten worden gewijzigd volgens het voorstel der meerderheid van cle commissie-Kranenburg, waarbij de nationale ontwapening uit het program vervalt en een defensieve weermacht tot medewerking aan het stelsel der collectieve beveiliging nodig wordt geacht." --- Ned. Onderwijzers-Genootschap, afdeeling Menaldumadeel. MARSSUM, 4 April. Gistermiddag vergaderde de afd. Mnealdumadeel van boyengen. Genootschap onder leiding van den heer D. Heeringa. Uit het jaarverslag van den secretaris, den heer C. J. Tamsma, stippen we aan. dat de afdeeling thans 14 leden telt. De rekening en verantwoording van den penningmeester, den heer J. Werkhoven, vermeldde dat de ontvangsten bedroegen f 750.12 en de uitgaven f 147.01. In de vacature-.!. Zijlstra, die zich niet herkiesbaar stelde, werd benoemd de heer A .Werkhoven, --- —■—■——-———————————i BVoor a.s. Lidmaten der Kerk Een geschenk voor altijd! Boekhandel R. van der Velde Nieuwestad 90 Leeuwarden --- |=ANNYAS_S_I ZIJDEN ONDERJURKEN MEER DAN 300 VERSCHILLENDE - WIJ HEBBEN ONDERJURKEN VOOR lEDER FIGUUR . OP VERLANGEN MAKEN WIJ ZE NAAR UW OPGAVE EN MODEL ZIJDEN NACHTPONNEN HET NIEUWSTE : ENORME SORTEERING. ALLE MATEN i PRACHTIGE MODELLEN ZIJ DEN PYAMA's DE NIEUWSTE MODELLEN • DE GROO.STE KEUZE . ALLES UITSLUITEND DE BETERE QUALITEITEN MAAR DE LAAGSTE PRIJZEN --- UIT DE PERS Schoolvoeding en -kleeding. De a.r. partij is altijd tegen schoolvoeding en -kleeding geweest, omdat naar haar inzien in de drang tot uitbreiding van de bemoeienis der school met het kind bewust pf onbewust het streven zit tot versterking van de „gemeenschap" en verzwakking van bet gezin. D e (a.r.) Standaard driestart er thans weer tegen, wegens het feit dat hoe langer hoe meer christelijke scholen de schoolvoeding en -kleeding van gemeentewege aanvaarden. --- Het blad schrijft o.a.: „In „Saevis tranquillus in undis" lézen wij, dat achter dit streven naar uitbreiding van de schoolkring ten koste van de gezinskring zich verbergt de wensen om stap voor stap de zorg voor de kinderen aan de ouders te ontnemen en over te brengen naar de „gemeenschap" of naar de ambtenaren dier gemeenschap. Waar beter dan in de school kan men het beginpunt van die geleidelijke weg zoeken? Dit streven, zoo wordt verder gezegd, komt ook uit in het schoolartsen-toezicht. Zien wij de zaak nu zoo, dan is er geen twijfel mogelijk. Het is onze plicht naar de eisch van onze beginselen tegen dit in de grond revolutionair streven met kracht in te gaan. Hier behooren wij te verstaan, wat de handhaving van de souvereiniteit in eigen kring beteekent. Ti de Staat met zijn macht in de gezinskring wilde ingrijpen, hebben wij ons gehooizaam mogen verzetten. Heel de schoolstrijd is daarvan een bewijs. Maar als de Staat komt met zijn gaven, moeten wij nog beter op onze hoede zijn. Niets kan het gezin, en inzonderheid het Christelijk gezin, waarin het uur van de maaltijd tevens dient tot onderhouding van de huiselijke dienst des Woords, het gebed en de lezing der Schrift, meer krenken en verzwakken, dan wanneer op kosten van de Overheid de school de voeding der kinderen overneemt en ze onttrekt aan de heiverrichtiug in het gezinsleven. Hier grijpt dan de school diep in de kring van het gezin in, en eigenlijk behoorde het voor den Antirevolutionair geen vraag te wezen, of hij zich hier al dan niet met alle kracht moet verzetten. Met alle kracht. Dat is met de kracht des geloofs. Want wij weten wel, dat wij thans moeilijke dagen beleven. De schoolvoeding kan de zorg van het gezin, dat het menigmaal zwaar heeft, verlichten. Ook het schoolbestuur kan in moeilijkheden komen, wanneer ouders, die de kracht van het beginsel niet voldoende gevoelen, voeding en kleeding van de school vragen, en als soms mocht blijken, dat, als de eene school zulks niet geeft, een andere wordt gezocht, waar het wèl wordt geboden. Wij willen deze moeilijkheden waarlijk niet voorbijzien. Maar beginseltrouw moet juist blijken, als zij op de proef wordt gesteld. In kalme dagen kan men gemakkelijk refereeren over onze afwijzing van de schoolvoeding. Het komt er op aan, om er naar te handelen, als de nood ons dreigt te overvallen." ---