OUDE BOOMEN TE DOKKUM. Bij het vergrooten van het even ten zuiden van Dokkum gelegen zwembad heeft men op ruim drie meter diepte overblijfselen van boomen gevonden, waarbij dikke, nog wortelvaste stammen. Zooals te begrijpen is, trok deze vondst nogal belangstelling en vele gissingen werden er gemaakt omtrent de ouderdom van deze boomen en „wat daar vroeger wel geweest mag zijn"'. Deze vraag nu is tot op zekere hoogte niet zoo moeilijk te beantwoorden, want we bezitten over de gesteldheid van de ondergrond in de omgeving van Dokkum en verder zuid-, noord- en westwaarts vrij volledige gegevens. Een vroeger te Dokkum uitgevoerde (liepboring toonde aan, dat de grond hier, van boven af gerekend, bestaat uit: pl.m. 20 cm klei, 15 cm veen, 20 cm zand, pl.m. '2A m klei en vervolgens fijn zand. Waar deze oorspronkelijke zandlaag op ongeveer drie nieter ligt, bevindt men zich met de uitgraving dus in deze laag en de zware, thans nog wortelvaste boomen zijn opgegroeid toen deze zandlaag nog aan de oppervlakte lag. Hoe is nu het verloop van deze laag? Trekt men een lijn van Anjum over Dokkum, Rinsumageest, Bartlehiem over Jelsum i;aar Marssurn, dan ligt hij op al die plaatsen vrijwel even diep. Dit is dus in ongeveer noordoostelijk-zuidwestelijke richting. Op de lijn noord-zuid is het geval echter geheel anders. Onder Betterwird ligt deze zelfde zandlaag op 4.30 m., onder Dokkum op 2.90 m. onder Dantumawoude op 0.90 m. terwijl hij onder Twijzel vlak onder de oppervlakte ligt. Over de afstand Betterwird—Dantumawoude vertoont deze zandlaag dm een vrij plotselinge helling van 3.40 meter! Toen deze zandbodem nog aan de oppervlakte lag stonden de gevonden boomen dus op een vrij sterk naar het noorden afbellende oever. De op dit zand rustende kleilaag bewijst, dat deze zandbodem langzamerhand onder water is geraakt. Er moeten duizenden jaren overheen zijn gegaan, voordat die twee meter dikke kleilaag is ontstaan! Dat er nu nog wortelvaste boomen op het zand staan, bewijst dat de sterke helling niet is ontstaan door plotselinge afspoeling. Natuurlijk is de oorspronkelijke zandbodem niet plotseling in één keer voorgoed onder water geraakt. Dat is een langzaam proces geweest; indien er in die tijd daar menschen hebben geleefd, dan is het misschien wel zoo geleidelijk gegaan, dat het hun niet eens bijzonder is opgevallen. Zulke veranderingen voltrekken zich in eeuwen. De thans gevonden boomresten bestaan uit dikke eikenstammen, (de door ons gefotografeerde heeft zeker een omtrek van luim drie meter,) en berken- en elzeistammetjes. Deze boomsoorten komen als regel in het wild niet gezamenlijk voor. Het verloop zal dan hier ook wel als volgt zijn geweest. Op de oorspronkelijke droge zandbodem hebben eiken gestaan. Door het langzamerhand vochtiger worden van de bodem zijn deze gaan kwijnen, totdat zij ten slotte bij een hevige storm de strijd hebben opgegeven. De gevonden boomen zijn blijkbaar even boven de grond afgeknapt, In de plaats van het eikenbosch is, terwijl de grond al vochtiger en ten slotte drassig werd, een vegetatie van berken en elzen ontstaan, doch deze hebben ten slotte voor het wassende water ook het hoofd moeten buigen. Toen heeft deze bodem duizenden jaren lang onder water gestaan, waarin de twee meter dikke kleilaag zonder eeuig spoor van plantenoverblijfselen zich heeft afgezet. Daarna heeft de oppervlakte van deze kleiTaag een tijdlang droog aan de over der zee gelegen en er is een „strand" van 20 cm dikte ontstaan. Ook hiermede is natuur ijk een lange reeks van jaren heengegaan. Vervolgens is dit strand op de een of andere wijze, misschien door een duinen rij, weer van d<"- zee afgesloten gewees! en er hebben zich zoetwaterpoelen op gevormd, waarin een plantengroei ontstond, die het aanzijn gat aan een vijftien centimeter dikke veenlaag. Ook dit heeft tijden en tijden geduurd. Toen daalde de bodem opnieuw, of de zee rees of de duinenrij werd weggeslagen en het veen werd door zeewater overstroomd. In deze laatste periode is de tegenwoordige klei-oppervlakte ontstaan en eau het einde van deze periode is de Dok kumer landstreek eerst bevolkt geworden door de verre voorouders van de tegenwoordige bewoners, dat is tusschen 500 en 200 jaar voor Christus. Men kan dus wel nagaan, dat de boomen, welke thans zijn gevonden, uit een periode stammen, die duizenden jaren achter ons ligt, de duistere tijd van de voorhistorie. Deze foto loont ons duidelijk hoe diep onder bet maaiveld de stobben der oude boomen gevonden werden; tevens laat ze ons de lagen dei- verschillende grondsoorten zien. --- DE ROTTERDAMSCHE HAVENTARIEVEN VERLAAGD. Derving van inkomsten bedraagt ƒ 885.000. — Compensatie uit hel werkloosheids-subsidiefonds. De gemeenteraad van Rotterdam heeft na'uitvoerige debatten zonder hoofdelijke stemming besloten tot verlaging van het havengeld voor zeeschepen en het verschuldigd kadegeld over het tijdvak 15 Juni—3l December 1936 met 28 pet., tot verlaging over hetzelfde tijdvak van de huren eu erfpachtscanon.-van gemeenteterreinen, welke gebezigd worden voor een scheepvaartbedrijf of daarmee verband houdende bedrijven met 28 pet en tot toepassing van een reductie van gemiddeld 15 pet. op de loodshuren, op de tarieven van de ge nieente handelsinrichtingen en de huren der gemeentekranen, tippen en andere hefwerktuigen. De vermindering van inkomsten, welke hiervan wordt verwacht, is in totaal op f 885.000 geraamd. De regeering heeft zich in beginsel bereid verklaard, de extra-bijdragen uit het werkloosheids-subsidiefonds zoodanig te verhoogen, dat van de vermindering van de inkomsten door de tariefsverlaging, de gemeente uiteindelijl; geen nadeelige gevolgen zal ondervinden. De daarbij gestelde voorwaarde, dat de particuliere havenkosten een aanpas sing zullen vertoonen van ten minste gemiddeld 15 pet., is door het gemeentebestuur aanvaard, na de toezegging uit het bedrijfsleven, dat medewerking aal worden verleend tot verlaging mei 15 pet. van de particuliere tarieven voor zoover dat in redelijkheid nog kan worden geëischt. --- TERUG NAAR DE NATUUR... De Afrikaansche Vereeniging van Werkgevers besloot alle gepoederde en gelakte typistes te ontelaan .. Ik huldig hem die ginder sprak: „Weg met dat poeder en die lak!" Men vuige hier dat voorbeeld vlug, Men geve ons de vrouw terug! Wat Ma natuur ons heeft vereerd Wordt door den mensch gecorrigeerd, De vrouw (ik zwijg hier van den man) Heeft daar vooral een handje van.... Zij knipt en krult haar haren bij Maakt van 't gezicht een schilderij, Haar oogen gluren diep en groot, Haar lieve lipjes verft zij rood Zij waakt angstvallig voor haar „lijn", Die moet van top tot teenen zijn, Volkomen recht, volkomen glad, Zoo slank graag als een pannelat.... Haar nagels mo.eten keurig zijn, Gelakt en kleurig als karmijn.... Dan nog wat ring- en kraaltjes-tooi, En dan pas vindt de vrouw zich „m00i..." Maar hij die van het ware houdt En 't verf- en lakproduct beschouwt, Voelt bij 't meewarig gadeslaan Een rilling door zijn'leden gaan. Hij denkt: „Ach, kreeg de vrouw toch vlug „De ware schoonheidszin terug, „Ach keerde zij toch meer en meer „Naar de natuur en waarheid weer..." Maar zet die hoop maar aan de kant, Hier helpt nog slechts de sterke hand, Hier is maar een die helpen kan En helpen moet — dat is de man! En hulde hem die ginder sprak: „Weg met dat poeder en die lak!" Men volge hier dat voorbeeld vlug En geve ons de vrouw terug! T. SWART. --- Hittegolf in Letland. In Letland heerscht een ongekend hevige hittegolf. De temperatuur steeg tot 42 graden Celsius. --- Motorrijder verongelukt. Gistermorgen is op het kruispunt bij hotel De Zwaan te Elspeet de 44-jarige monteur J. van Kampen, uit Apeldoorn, die zich per motorrijwiel naar Elspeet begaf, aangereden door een auto. De heer Van Kampen was vrijwel terstond dood. --- WATERSCHEERLING. --- De poging om de Herzogin Ceeilie, de Finsche bark die in Devon op de rotsen is geslagen, vlot te krijgen, is mislukt Een foto, genomen van de rotsen af, waarop men de sleepboolen aan het werk ziet. --- WORDT HET NOG ZOMER DIT JAAR? Het voorseizoen dreigt verloren te gaan in kou en regen. — Toch bloeit de Meidoorn! Zou het nog zomer worden dit jaar? Straks, over enkele dagen, is daar de zomerzonnewende en met de langste dag hebben we alweer voorgoed de zomer bereikt. Maar zomerweer is het nog niet geweest. — Hoe lang zit de wind nu al in het Noorden? Het lijkt of hij er vast gevroren ie. Zoo ijselijk koud wae het Zondag, dat de zeilers met twee truien over elkaar nog niet in etaat waren warm te blijven. Verkleumd kwamen ze uit de booten en keken mistroos- tig naar de lood-grijze wolkengevaarten aan de hemel, die harde buien deden neerkletteren. Nu was het Juni en nóg geen zeilweer! Maar de natuur trekt zich niets aan van hun brommerige gezichten. Zij gaat haar gang. De witte Meidoorn bloeit breed en geurig, tusschen het riet gingen de gele lisschen open en in de slooten schitteren de kleine, witte bloempjes van de water-anemoontjes. De boerderijen, ginder in de ruimte van het veld, gaan schuil onder een dak van dicht, glanzend groen loover. De maaimachines werden reeds uit de schuur gereden en kopschuddend trekken de paarden de roode, stalen gevaarten het hooiland in. Hoe mooi is in Juni de kleur van dit land! De fijne bloeisels van het gras zijn dof paars, daartusechen staan de zilverig-grijze doorzichtige bolletjes van de paardebloemen als kleine lampjes, roode en bruine zuring, zich meegevend met de wind, rosé koekoeksbloemen en de laatste gele boterbloemen. Langs de greppels, waar de smeerwortel haar kleine, lila bloempjes angstvallig tusschen de ruige bladeren verborgen houdt, trippelen ce jonge vogels; gruttootjes op hooge pooten, kleine, ronde kievitjes, grappige, zwartwitte scholeksters. Rijk is de natuur, rijk en sterk en geenszins geneigd tot klagen! Haar deert geen kou. Getrouwelijk gaat alles zijn vaste baan, al kan wel eens zoon veertien dagen „verlating" het gevolg van 't minder goede weer zijn. Daar is de bloei en daar is de vruchtzetting en straks volgt de tijd van rijpheid en oogst. Aan de boomen hangen, verscholen tusschen de volle bladertooi, de kleine peertjes, de groene kralen, die pruimen zullen worden en de harde bolletje»!*, die, als alles goed gaat, tot groote, goudbronzen reinetten zullen uitgroeien. Rijk en vol ie de natuur in Juni! In de> stadstuinen staat de frissche pracht van dm rosé, de witte en paarse lupine en gingen de eerste rozen open. De lijsters in de beukenhaag brachten al voor de tweede maal in dit seizoen een broed groot. Tweemaal vijf jonge lijsters! De eersten zijn nu al groot en op zoek naar een eigen voedeelterrein; de kleintjes zitten nog thuis onder de rabarber en op de onderste takken van de peereboom. Tsjirre, tsjirre, tsjirre! — Eten, eten, eten!. En de ouden werken wat ze kunnen. Op het pas gemaaide gazon zijn ze met zn tweeën neergestreken, mannetje en wijfje, en halen met weergalooze handigheid de wormen uit de grond. Tsjirre, tsjirre, tsjirre zeggen de kleintjes. — Ze zijn zoo vlug als water! Twee dagen nadat ze uit het nest zijn gerold als vormlooze proppen veer, vliegen ze dat het een aard heeft. En straks beginnen de ouden met onvermoeide ijver aan hun derde broed! — Wij kennen onze lijsters en hun vitaliteit! Zomer ie het. Maar géén zomerweer. De natuur klaagt niet, maar de menschen klagen wel. Allemaal. Zij zien de zomer, maar ze beleven hem niet, omdat het te koud ia De zomer beleven, dat wil zeggen, liggen bakken aan het strand, luieren in de boa©chen. zwemmen in de plassen. Maar het is te koud. Warmte moet er komen, zon! Hoe komt anders de ijsco-man aan de kost. Zn belletje belt aanhoudend, maar niemand koopt. En wie trekt er bij deze kou naar de eilanden, wie durft een weekend naar Grouw te bespreken? leder wacht. Het voorseizoen dreigt verloren te gaan in Noordewind, wolken en regen. De barometer loopt eventjes vooruit en loopt weer achteruit. In de magazijnen hangen de zomer-japonnetjes bij ristjee, onverkocht, en het gezicht op al die witte etroohoeden in de etalage'e doet maar potsierlijk aan. — Het is de vraag, of ze nog dit jaar aan bod komen. • • • En het begon toch zoo goed! Wie herinnert zich niet die kostelijke dagen in Maart toen in de Koekoeksfennen en in het heele lage land de wilgenkatjes bloeiden en de leeuwerikken zongen. Toen was het warm! Grouw en Eernewoude zagen, verheugd, de zomergasten in hemdsmouwen voor hun zomerhuisjes zitten en in de harten glunderde de vreugde der verwachting van een vroeg en voorspoedig seizoen. De bootverhuurder verdubbelde zijn ijver om de booten klaar te krijgen, de hotelhouder vond allerlei op te knappen in zijn inrichting, de bakker deed bestellingen bij den grossier. En nu ligt daar de vloot verwaaid tegen de wal. De blauw geverfde dekken zijn uitgebleekt door de vele regen, de koekjes worden oud en het keurige hotel is leeg. De kellner hangt verveeld rond de tafels en kijkt uit over 't grauwe, roerige water. Tegen de aanlegsteiger .iggen slechts vrachtvaarders In de verte gaat de bakker van Eernewoude voorbij Gedoken in zijn leeren jekker, de kraag omhoog, zit hij achter het stuur van zijn motor. Maar de groote voorraad kisten achterin bevatteu alleen nog maar de roggebrooden en de „stuten" voor de boeren in het waterland. — De gasten, voor wie hij zijn befaamde suikerbrooden bakt, laten lang op zich wachten dit jaar. Zomer is het, maar geen zomerweer! JE MAAIER IN 'T VELD --- Spoorwegarbeider door trein gegrepen en gedood. Hedenmorgen is de 28-jarige spoorwegarbeider de Vries, wonende te Urnuiden, door een trein gegrepen en gedood. De man was werkzaam aan ccli der hoofdsporen nabij de spoorweghalte Zeeweg-Velsen. Bij het naderen van een trein uit de richting Zandvoort begaf hij zich naar de tweede lijn. Op hetzelfde oogenblik naderde evenwel over, deze lijn de sneltrein Uitgeest-Haarlem. De ongelukkige werd door deze treia gegrepen en op slag gedood. ---