INBRAKEN TE GRONINGEN. Twee personen gearresteerd. In de laatsta dagen hebben in de buurt van Groningen de inbrekers weer van zich laten hoc en. In de nacht van Vrijdag op Zaterdag is ingebroken in enkele tuinhuizen in de gemeente Noorddijk en in eenige woonhuizen te Haren, waar verschillende voorwerpen werden ontvreemd. Voorts.is in diezelfde nacht ingebroken in het paviljoen van het familiehotel te Paterswolde, waar wel is waar niets wordt vermist doch waar de ongenoode bezoekers ernstige schade hebben aangericht aan het kasregister, dat de inbrekers blijkbaar niet hebben kunnen openen. Als verdacht van deze inbraken zij-i Zaterdagnacht te Groningen aangehouden de 20-jarige A. H. en de 30-jarige W. D., beiden wonende te Gronin Zij zijn ter beschikking van den burgemeester van Haren gesteld. --- DE BUITENLANDSCHE TOESTAND Italië spoedig weer naast Engeland en Frankrijk? Bestaat er nog een officieele Abessijnsche regeering? Groot-Brittannië en de lage landen bij de zee. Het is nu een en al drukte en bedrijvigheid te Genève. Aan de lunches, de diners en de onderonsjes van telkens weer anders gegroepeerde diplomaten, aan de lange serie van voorbesprekingen is een einde gekomen. En het tijdstip van de openbare besprekingen zij i we thans genaderd. Vandaag komt al de Volkenbondsraad bijeen, en morgen de groote, allen omvattende, Volkenbonds vergadering. Die vergadering zal allereerst een nieuwen president moeten aanwijzen ter vervanging van Benesj, die sedert de laatste bijeenkomst tot president van 'de ïsjechoslowaaksche republiek is gekozen. Als eventueel opvolger hoort men diverse namen noemen, waaronder die van onzen minister van buitenlandsche zaken, jhr. de Graeff. Van dat presidium is echter niet veel eer af te halen, want de nieuwe voorzitter zal immers in de allereerste plaats de hamer moeten hanteeren in de zitting, welke tot opheffing van de, indertijd met zooveel moed en eensgezindheid ingezette, sanctie-actie zal hebben te besluiten. Die opheffing is nu wel een feit. Zoodat Polen er thans alvast maar op eigen houtje een eind aan heeft gemaakt. De Poolsche ambassadeur te Rome heeft gisteravond een bezoek gebracht aan graaf Ciano, den Italiaanschen minister van buitenlandsche zaken, en hem een schriftelijke mededeeling voorgelezen, welke inhield, dat de Poolsche ministerraad de sancties tegen Italië opgeheven heeft en tegelijkertijd schikkingen getroffen, heeft voor een spoedige hervatting van het handelsverkeer tusschen beide landen. Minister Ciano heeft daarop den ambassadeur zijn dank voor deze mededeeling betuigd en zijn voldoening uitgesproken over dit gebaar, dat Polen aan het hoofd plaatst van de landen, die de sancties willen afschaffen. Erg disciplinair is dat besluit van Warschau alvast niet. Het was toch van Polen, als Volkenbondslid, niet meer dan behoorlijk geweest, als het in dezea een uitspraak van Genève afgewacht had. Al komt het in de praktijk dan ook op hetzelfde neer. Of verwachten de Polen van deze „goeie beurt" misschien gunstige resultaten voor hun handel met Italië? Niet alleen Warschau, doch ook Londen en Parijs blijken er thans op uit te zijn om, nu men zich in het onvermijdelijke zal hebben te schikken, weer goede maatjes met den „boosdoener" te worden. Och ja, zoo is nu eenmaal de politiek. De eene dag vrienden en de andere dag vijanden; en omgekeerd. De gemeenschappelijke bezorgdheid voor de sterke Duitsche herbewapening heeft Engeland en Frankrijk immers al te Genève zeer dicht naar elkaar toe gedreven en doet deze twee tegelijk er naar streven om, ondanks alles wat geweest is, Italië weer in de Europeesche politiek te betrekken. Blijft Berlijn ook niet nog steeds het stilzwijgen bewaren op de Engelsche vragenlijst inzake Hitler's vredesvoorstellen? En heeft Goebbels nog pas niet, weliswaar na vele voorafgaande vredelievende uitla tingen, verklaard, dat „de Volkenbond goed is, doch een vliegtuig-eskader en een legercorps beter"? Dat heeft er alles ongetwijfeld mede toe geleid, dat de Fransche en Engelsche (onder wie de Fransche premier Blum) het in de loop van de Zondag te Genève roerend eens zijn geworden over de te volgen Europeesche politiek. p Een overeenkomst, die dan in het kort hier ongeveer op neer kwam: De sancties zullen nog deze week opgeheven worden tijdens een sanctieconferentie der 52 staten. En de verovering van Abessynië door Itahe zal niet erkend worden, zonder dat men er evenwel op zal aandringen om een scherp» resolutie over Italië's optreden in Oost-Afrika te doen aannemen. Op grond' van mededeelingen der Italiaansch* re«eering is namelijk gebleken, dat Rome bereid is, zijn plaats in de internationale samenwerking te herne men zoodra de sancties opgeheven zim, zonder dat de Italiaansche regeering verder aanstoot zal nemen aan de al dan niet erkenning van de verovering van Abessynië en de keizer-proclamatie van, Victor-Emanuel. Die punten stipt een Fransch-Engelsch communiqué immers aan. Als bewijs voor zijn bereidheid tot samenwerking heeft Mussolini zich ook reeds op zekere voorwaarden (daar hangt natuurlijk nog heel veel van af!) bereid verklaard om toe te treden tot de besprekingen over de eenzijdige schending van het verdrag van Locarno door Duitschland en ook het daarover te Londen opgestelde communiqué te onderteekenen (waarin o.a. op niet-versterking der voormalige gedemilitariseerde Rijnzone aangedrongen werd). Zooals bekend, weigerde Italië dit tijdens de Londensche conferentie in Maart te doen met de motiveering, dat, zoolang de sancties niet opgeheven waren, Italië zich in Europa tot niets verplichten kon. Het is anders wel een beetje een vreemde rol, die Italië reeds in de Locarno-kwestie gespeeld heeft en waarschijnlijk nog spelen zal: het verdragschendende Rome gaat tot veroordeeling over van het verdragschendende Berlijn! En dan te bedenken, dat Mussolini het daarbij in de p r a k t ij k nog heel wat barder gemaakt heeft dan Hitler. • • • Of de Negus misschien zelve of anders ras Nassiboe zal het woord voeren bij de behandeling van de Abessijnsche kwestie in de Volkenbond. Het is zoo langzamerhand echter een aardig kluifje voor de rechtsgeleerden om de vragen te gaan onderzoeken: Bestaat Abessynië nog wel? Kunnen do Negus en Nassiboe dat land eigenlijk nog wel vertegenwoordigen? Daar valt natuurlijk met de noodige spitsvondigheden heel wat over te debatteeren. In de jongste historie hebben we het al eens eerder b-eleeid, dat een land. vrijwel geheel door den vijand bezet was: België door de Duitschers. Maar toen vertoefde een uitgeweken, maar volledige Belgische regeering, met koning Albert aan het hoofd, in Noord- Frankrijk. En toen bleef er een goedgeorganiseerde Belgische legermacht bestaan. -Terwijl het bovendien wel vast stond, dat, hoe de oorlog ook liep, België toch grootendeels door den vijand zou worden ontruimd. In Abessynië staan de zaken er echter wel wat anders voor. Niet alleen volgens de regeering te Rome, maar ook volgens die te Londen is er geen sprake meer van een centrale Abessijnsche regeering, met een aan haar gehoorzamende ordelijke legermacht. Wol zijn er nog vele, niet door de Italianen onderworpen stammen, die echter niet alleen niets van Mussolini maar ook nielo van den Negus hebben moeten. Een verward boeltje dus. Waar de zaken zoo staan, is de Italiaansche pers van meening, dat de Negus, noch een van zijn woordvoerders, meer het recht heeft om officieel te Genève als vertegenwoordiger van Abessynië op te treden. De Italianen kunnen zich hierbij terecht op de Engelschen beroepen. Om te beginnen heeft Eden pas nog in het Lagerhuis meegedeeld, dat er geen centrale Abessijnsche regeering meer in West-Europa bestond. Terwijl thans ook de Engelsche minister van financiën, Neville Chamberlain — dezelfde, die het eerst de sanctie-actie voor „dood" heeft verklaard — openlijk in een rede heeft vastgesteld, dat noch Abessynië, noch een Abessijnsche regeering meer bestaat. De oorlog is geëindigd, zoo zei hij, en niets zal een Abessijnsche regeering nog kunnen herstellen. Dat echter juist een minister uit het eens zoo pro-sanctionnistische Engelsche kabinet thans, nu het mis is geloopen, Abessynië de das om gaat doen, wil ons niet erg „fijn" voorkomen. # ~ « De Negus blijft over het bestaan van Abessynië evenwel nog steeds geheel anders denken. Zoo heeft hij er Genève opnieuw officieel over ingelicht, dat zich in het niet bezette deel van Abessynië nog steeds een regelmatige regeering bevindt, die door hem (den Negus) zelve is gevormd en aan wie de noodige volmachten voor het bestuur over het land en voor de handhaving van het gezag zijn toevertrouwd. De Negus staat naar zijn zeggen in verbinding met deze regeering. En hij herhaalt verder, dat hij geen afstand van zijn rechten heeft gedaan. De Abessijnsche troepen, zoo heet het dan verder nog, hebben hun verzet voerloon w moeten «taken wegens gebrek aan wapenen en munitie, doch deze tijdelijke stilstand mag niet beschouwd worden als opgeven van de strijd, noch als de erkenning van een voldongen feit. Ja, te Genève verluidt zelfs, dat de Negus voornemens is naar Abessynië terug te keeren om er de tegenstand in het Westelijk, nog niet door de Italianen bezette deel van zijn rijk opnieuw te organiseeren. De keizer zal dan die reis naar zijn land, naar verklaard wordt, onmiddellijk na de huidige bijeenkomst van de Volkenbond ondernemen. Erg waarschijnlijk lijkt ons dat bericht evenwel niet. * * * Hierboven hebben we het al even gehad over de gemeenschappelijke bezorgdheid over de Duitsche herbewapening, welke Engeland en Frankrijk naar elkaar toe drijft en die twee landen tevens naar nieuwe samenwerking met Italië moet doen verlangen. In Groot-Brittannië komt die bezorgdheid de laatste dagen vooral uit in de ingezonden-stukken-rubriek van de Daily Telegraph, waarin vele vooraanstaande militairen hun meening te kennen geven. Voortbouwende op Baldwin's gezegde: de grens van Engeland ligt (sinds de groote ontwikkeling van de luchtvaart) niet meer bij Dover maar aan de Rijn, bespreken de inzenders daarbij vooral het groote belang van Groot-Brittannië bij een vrij en onafhankelijk Nederland en België. Naar aanleiding van de bekende, reeds eerder in ons blad opgenomen, beschouwing hierover van generaal-majoor Temperley, schrijft nu de gepensionneerde luit.-kolonel Bayly hierover 0.m.: „Weinigen zullen ontkennen, dat de bezetting van België, Nederland of Denemarken door een „groote mogen i heid" een bedreiging zou vormen voor Engeland. Wanneer echter eenheid kracht heeft gegeven aan Duitschland, zou dan niet een samenwerking voor verdediging van deze drie landen gunstig zijn voor de veiligheid? Vooral a.s achter deze samenwerking een krachtige verbintenis van Engeland en Frankrijk zou staan om haar te steunen, ingeval zij wordt aangevallen of dat inbreuk wordt gepleegd op haar neutraliteit? Temperley is van meening, dat vijandelijke vliegvelden aan -de Vlaamsche kust een bedreiging voor Engeland zouden vormen. Zijn de nieuwe en talrijke Duitsche vliegvelden langs