WATERSCHAP „OLDELAMER”. DE AANLEG VAN EEN STRAATWEG. Zooals in een vorig bericht werd medegedeeld was voor den nieuw aan te leggen weg in het waterschap „Oldelamer" een commissie benoemd, die alsnog zou trachten te bevorderen, dat de werken voor dezen weg zouden kunnen worden uitgevoerd zonder klassifieatie. Deze commissie heeft zich nu gewend tot bet Regeeiriingscommlssariaat Wederopbouw (afdeeling Voortzetting Werken), met als gevolg, dat door dit commissariaat is goedgekeurd de uitvoering van werken voor bet aanleggen van een straatweg door het waterschap „Oldelamer". Nu deze goedkeuring is verkregen kan met vrij groote zekerheid worden aangenomen, dat binnen afzienbaren tijd tot uitvoering van deze werken zal worden overgegaan. Dat voor de totstandkoming van een weg als bier bedoeld, wel heel veel tijd eti voorbereiding noodiLg zijn, terwijl de medewerking van verschillende colleges niet gemist kan worden, bewijst wel het verloop van dit plan. Zooals uit bijgaand overzichtskaartje blijkt, is de weg geprojecteerd door het voormalige boezemland achter Oldelamer. Toen in 1930 dit boezemland werd ingepolderd en tevens de verdere inricMAngewerken van bet waterschap „Oldelamer" werd-en uitgevoerd, zooals het stichten van 3 bemalingsgebouwen met bet graven van de noodige toevoarkanalen enz., was daarmee het bemaWngsplain voltooid. Met bet aanbrengen van een bedijkijng voor bet boezemland zijn tevens de bestaande particuliere polders onder directe bemaMing van bet waterschap gebracht, te samen ter groot te* van 2200 Hectare. In dit gebied is evenwel slechts één verkeersweg gelegen en wel de weg van Soherpenizeel over OMeilamerbrug tot Nijelamerbrug en vervolgens naar den Rijksstraatweg; tevens een verbinding van dezen weg naar Wolvega en nog een binnenweg vanaf de Kerkbuurt Oldelamer naar de draai over de Heiomavaart. Aan deze genoemde wegen staan, op enkele uitzonderingen na, alle boerderijen en verdere woningen in dit waterschap. Wanneer men nu nagaat, dat de verdeeliing van de grond!iggimg in dit waterschap zoodanig Is, dat we hier aantreffen alle meer of minder smalle strook en land, liggende vanaf de Scheene tot de Tjonger en deze zg.n. „Uitgangen", waarvan de lengte bedraagt tot 4500 Meter, bij een breedte van 50 Meter en meer, thans ook nog wel in zn geheel bij één boerderij worden gebruikt en het buisperoeel staat dan aan genoemden weg op een afstand van ongeveer 600 Meter vanaf de Scheene, dan vak riet te ontkennen, dat zoon bedrijf nu juist niet bepaald voordeelig werkt. Bij het niet. ingepolderde boezemland werd dit bezwaar destijds minder duidelijk aangevoeld, omdat het meeste land jaarlijks éénmaal werd gemaaid en de opbrengst dan ook nog maar matig was, zoodiat er eigenlijk maar' weinig vruch [gewas naar huis behoefde te worden gehaald. Toch ging het binnenhalen van het gewas toen ook niet altijd even gemakkelijk. Vooral in natte tijden was op de z.g.n. „Menninge", waarlangs over de geheele uitgang naar voren moest worden gereden en waarbij men dan nog de noodige dammen kreeg te passeeren, de toestand verre van ideaal te noemen. Gelijktijdig met de voorbereiding van het bemalimgsplan is toen ook gedacht aan de bevordering van de wegverbinding en is er dien tijd alzoo vele arbeiders geruimen tijd te werk kunnen worden gesteld. een wegplan uitgewerkt. Tot uitvoering is dat wegplan toen evenwel niet gekomen. De bewoners van Oldelamer waren toen reeds blij, dat eerst het bema- Mmigsplan maar werd uitgevoerd, omdat de gevolgen van de laatste overstroom'iiig bij velen, nog in duidelijke herinnering lagen. Wae men due als eigenaar of gebruiker van de landerijen in de bestaande particuliere polders wel ingenomen met een betere bamabng en de afgewentelde zorg voor het onderhoud van de polderdijken, — voor het boezemland was de toestand daarmee wel duidelijk verschillend. In de eerste plaats had men voor dit land nu ook watersebapslasten te betalen, terwijl men tevens op ruimere schaal de bemesting moest toepassen om het land niet in slechter conditie te krijgen. Tevens was bedoeld boezemland van zoodanigen aard, dat men eerst nog de oppervlakte moest egaliseeren, d.w.z. de talrijke meer of minder breede en meer of minder diepe oude veengaten moesten worden aangevuld. Dit kon worden gedaan met aangevoerden grond van de uitgeworpen oude eoheidingsslooten en nieuw gegraven tuesohenslooten; ook werd het land omgespit en dan tevens de zg.n. „sleggen" aangevuld. In dit laatste geval werd het land opnieuw ingezaaid met haver en graszaad. Zooals bekend vraagt een betere bewerking van het land met ruimer© bemesting ook een grootere uitgaaf, doch de opbrengst was dan ook steeds zoodanig, dat dit z.g.n. „best aanpakken" van 't land met succes kon worden toegepast. Hoe productiever de bodem wordt gemaakt, boe meer men het land moet gebruiken en hoe meer de behoefte gevoeld wordt aan een betere wegverbinding. Het thans door architect G. Bergema te Wolvega ontworpen plan bedoelt te zijn een „ontsluitingsweg". Een rechte weg dwars door het voormalige boeaemland, zijnde bet groote complex gelegen tusechen den nieuwen straatweg vanaf Oldelamerbrug tot de hoek bij Klaas Dijk stra en vervolgene den ouden polderdijk en de Tjonger anderzijds, is met 2 opwegen in verbinding gebracht met den verkeersweg. De eene opweg volgt de bestaande middenreed met een verlenging tot een der nieuw gebouwde boerderijen in den polder „Boelstra" en vervolgens opwaarts ombuigende; de andere opweg zal worden aangelegd op den Westerschen dijlk van den polder „Kemme". De ramimgskosten voor den aanleg va-n dezen weg bedragen f 248.000. De medewerking voor de totstandkoming van den weg is toegezegd door het provinciaal bestuur, door het toekennen van een subsidie uit de provinciale fondsen tot een bedrag van f 23.000. Door den Rijksdienst voor de Werkverruiming is toegezegd een subsidie van 100 % der arbeidsloonien, volgens de begroeting van kosten zijnde f 124.500; teven 6 zal door deze instelling een leening aan het waterschap' worden verstrekt tegen zoodanige rente- en aflossingsvoorwaarden, dat de omslag voor dezen weg naar schatting zal bedragen ongeveer f 5 per Hectare voor bet zwaarst geklaseificeerde land per jaar. Na de voltooiing zal de weg in eigendom, onderhoud en beheer worden overgenomen door de gemeente Westetellingwerf. Wanneer dit plan tot uitvoering mag komen, dan zullen weer Het aanleggen van de aardebaan over een lengte van 8250 M., het graven van de bermslooten aan weerszijden hiervan; het aanbrengen van vele dammen en het leggen van tientallen duikers en pompen; het aanslempen van vele vaarten en slooten en uitseveen.de gedeelten met het aanbrengen van de zandlkop over 8250 M. en de vele opritten, waarvoor het benoodigde zand, naar schatting 37.850 M 3., van elders moet worden aangevoerd en mogeilijk wel over een tamelijk verren afstand en het aanbrengen van de kliriikerbeetrating — dit allee zal niet in enkele weken klaar zijn. Het ligt in de bedoeling, dat het werk zal worden uitgevoerd onder werkveirechaffingsvoorwaarden met inschakeling van een aannemer. Is de weg eenmaal tot stand gekomen, dan zal het gebied achter Oldelamer ongetwijfeld tot meerdere ontplooiing geraken. In de naaste toekomst zullen dan nieuwe boerderijen worden gesticht, waarbij een mogelijke verandering in het grondbezit, door onderlinge verkaveling van de perceelen, niet zal uitblijven. Het land aan weerszijden van den nieuwen weg zal door deze stichting in belangrijke mate aan waarde stijgen in vergelijking met den toestand, waarbij men enkele kilometers over een meer of minder goeden landweg de benoodigde meststoffen moet aanvoeren en de opbrengst aan gewas afhalen. De Frieseh-Amerikaanscbe philantroop F. H. Kuipers van Akkrum, die in Amerika tot rijkdom wae gekomen, heeft, zooale algemeen bekend ie, in 1900 een som gelds beschikbaar gesteld voor de stichting van een gebouw in zijn geboorteplaats, waar oude dorpsgenooten een rustigen, onbezorgden levensavond zouden kunnen slijten. De eerste steenlegging had plaats op Woensdag 18 Juli 1900, dat is a.e. Donderdag dus veertig jaar geleden. Het ie toen een grootsoh feest geweest, waaraan het dorp en de heele genu deelnam, en dat niet weinig glans kreeg door de overkomst van den stichter en zijn familie uit het verre Amerika. Een commissie had zich gevormd om den heer Kuipers een feestelijke ontvangst te bereiden, welke commissie op Zaterdag 7 Juli een vergadering uitschreef. Uiteraard mocht deze bijeenkomst zich in een druk bezoek verheugen. Het comité van uitvoering werd als volgt eamengesteld: P. v. d. Meulen, voorzitter; dr. R. A. van der Sluis, vicevoorzitter; H. Wiegman, secretaris; F. H. de Jong, penningmeester; J. Smilda, J. Vegelien, S. Hylkema, N. Tietema en F. Hoekstra. Een voorloopig programma van feestelijkheden werd opgesteld. Op Woensdag 11 Juli 1900 werd uit Akkrum geschreven: „Ons dorp ie in feestdos; bijna geen woning of de driekleur waait er uit; eerebogen zijn op verschillende punten opgericht, de woning van den heer W. H. Kuipers ie versierd; op de torene der dorpen dezer gemeente ie de vlag geplant. Te kwart voor vier begeeft zich de feestcommissie in een viertal rijtuigen, met twee paarden bespannen en voorafgegaan door one fanfarecorps naar het station. Een groote volksmenigte trekt mee. Bij aankomst van den trein van Leeuwarden laat de muziek een welkomstgroet hooren; de heer Cooper, vergezeld van zijn zoon en schoondochter, stijgt uit en wordt door de commissie begroet. Na 't vertrek der treinen wordt hij buiten 't station geleid, fanfares weerklinken en daarna spreekt de voorzitter der commissie, de heer P v. d. Meulen, den heer Kuipers toe." Aan het slot van de toespraak zeide de heer Van der Meulen: „En nu ge zijt overgekomen om dit schoone denkbeeld (verzorging der ouden van dagen) om te zetten in eene edele daad, gevoelt de geheele 'burgerij dezer gemeente behoefte om U hare volle, warme sympathie met dit plan uit te spreken, om U de verzekering te geven, dat dit werk door allen ten hoogste wordt gewaardeerd, dat we trotsch zijn op deze stichting, trotsch op den stichter, een der beste en edelste zonen van Akkrum. En daarom kloppen onze harten U het welkom tegen, klinkt het uit onze kelen, davert het U tegemoet uit koperen monden, wordt het U toegewuifd in het wapperen onzer driekleur, uit de attributen der eerebogen en herhalen we vol geestdrift: Welkom, driewerf welkom in Akkrum. Gij, Stichter van Coopersburg!" De heer Cooper dankte hartelijk en verklaarde op dezen dag niet te kunnen spreken. Het publiek juichte en voort ging de tocht naar de woning van den vader. Onderweg hartelijk wisselen van groeten. Nog eene korte bijeenkomst na de ontmoeting van den grijsaard en 't eerste deel van 't feestprogram was uitgevoerd. 's Avonds gaf ene corps, dat de nieuwe muziektent in gebruik nam, nog eemige nummers ten beste in de nabijheid van de woning van den vader. --- FEUILLETON. HAND IN HAND MET MARLENE ROMAN VAN HANS HIRTHAMMER. (Nadruk verboden.) 36 Magda Helling ontving haar bezoek met open armen. Zij drukte Mariene hartelijk de hand, gaf den jongen een zoen en schoof beiden voor zich uit de eetkamer binnen, waar de tafel reeds gadekt was. „Dat heeft me wat moeite gekost voor ik uw gezellige woning ontdekt had. Wij zijn bij de stadsspoor in de verkeerde richting ingestapt. Het is om duizelig van te worden, als je in die zee van huizen den weg moet zoeken". „Als u maar eerst een beetje geacclimatiseerd bent, valt dat niet meer op. En hoe gaat het er overigens mee? U ziet er al heel wat beter uit dan gisteren". „Dat heb ik aan u te danken, mevrouw Helling. Mijn man heeft nog steeds niets van zich laten hooren, maar ik maak me nu ook niet ongerust meer". „Zoo mag ik het hooren! Maar uu zullen we eerst maar eens aan tafel gaan, ja? Hansje heeft natuurlijk honger als een wolf, nietwaar, m'n jongen?" De jongen knikte toestemmend en probeerde heimelijk een blik in de schalen te werpen. Daar de tafel te hoog bleek, kreeg Hansje eenige sofakussens op zijn stoel en daar zat hij nu als op een echten troon. Hij voelde zich zoo trolsch als een pauw en zelfs het feit, dat zijn moeder hem een servet voorbond, teneinde te voorkomen, dat hij zijn paradepak besmeurde, vermocht daaraan geen afbreuk te doen. „Hopelijk smaakt het u!" moedigde Magda haar gasten aan en dan werd het eèn poosje stil. Slechts het eentonige geklikklak van lepels en vorken verbrak deze stilte. Toen de groente werd opgediend, kwam Magda Helling met haar nieuws voor den dag. „Ik heb vanochtend al mijn heelen kennissenkring telefonisch gealarmeerd. Een dame, die eenige verplichting aan mij meent te hebben, is bevriend met een arts en had gehoord, dat die iemand zoekt. Zij wilde vandaag nog naar hem toegaan en zou mij dan onmiddellijk meedcelen, of het werkelijk iets is. Een andere dokter, onder wiens behandeling ik zelf eenigen tijd ben geweest, is helaas voorzien, maar hij heeft beloofd, dat hij eens bij zijn collega's zou informeeren. Mochten al deze pogingen desondanks zonder resultaat blijven, dan zullen we eens een advertentie in een of ander vaktijdschrift plaatsen. U zult eens zien, hoe gauw ons streven met succes bekroond wordt". „Dat zou werkelijk heerlijk zijn. Ik heb er intusschen al met uw moeder over gesproken en die heeft zich direct bereid verklaard overdag op den jongen te letten". „Ja, daar heb ik geen oogenblik aan getwijfeld! Alleen vrees ik, dat zij den knaap op een gruwelijke manier zal verwennen". Mevrouw Helling schoof haar jeugdigen gast juist een bord met een omvangrijk stuk appeltaart toe, toen de telefoon ging. Zij haastte zich naar het kleine schrijfbureau, dat in een hoek bij het raam stond en nam dcii hoorn van den haak. „Mevrouw Belling! — Ach, Lenie, ben jij het? Ben je er al op uit geweest? — Ja, een oogenblik, dan zal ik het even opschrijven!" ze bedekte den microfoon met haar hand en knipoogde naar Mariene. „We hebben al wat, mevrouw Burmester! — Ja, hallo, daar ben ik weer. — Linkstraat 16? — Dokter hoe heet die man? — Spel het eens even! — Aha, Welkenlaub, ja, ja, Welken-laub! Vanmiddag tusschen vier en vijf uur? Prachtig, hoor, ik zal er met die dame heengaan en me op jou beroepen. Dat kan ik toch gerust doen, niet? — Prachtig! Nou, Lenie, dat heb je keurig voor elkaar gebracht, dank je wel, hoor! — Nee, dat kan ik nog niet met zekerheid zeggen, misschien de volgende week eens! Je weet, ik zit tot over m'n ooren in het werk. Ja — tot ziens dan en nogmaals hartelijk dank, hoor Lenie!" Zij legde den hoorn weer op den haak en trad verheugd op Mariene toe. „Nou, u hebt het zeker gehoord, vanmiddag moet u zich gaan voorstellen. Ik zal met u meegaan. — En, bent u nu tevreden met me?" Mariene straalde over het heele gezicht. Zoo goed meende Fortuna 't dus met haar, als ze maar den moed had om zich te handhaven! 0, Lorenz zou opkijken! Hoe innig verlangde ze naar het oogenblik, dat ze het hem zou kunnen vertellen. Voor Hansje werd een slaapplaats op den divan gereed gemaakt, maar eerst nadat hem de noodige verrassingen in uitzicht waren gesteld, liet hij er zich toe bewegen zijn oogen te sluiten. „U kunt den jongen gerust hier laten, als wij naar de Linkstraat gaan. Mijn trouwe gedienstige Thesa zal wel op 'm passen. Zij heeft mijn zoontje vroeger onder haar hoede gehad en ze zal ook met Hansje wel spoedig dikke vrienden worden". Drie uren later lieten de beide vrouwen zich bij dr. Welkenlaub aandienen. Een oude jongejuffrouw, die een antieke lorgnet op haar omvangrijken neus balanceerde, bracht de beide dames naar de wachtkamer, waar eenige patiënten om een ronde tafel zaten en lusteloos in beduimelde tijdschriften bladerden. „Wij zijn door dr. Welkenlaub hier ontboden", lichtte mevrouw Helling toe. „Deze dame zou zich komen voorstellen als assistente". De vrouw wierp een ietwat wantrouwigen blik op Mariene, bromde iets onverstaanbaars en begaf zich daarna naar de spreekkamer. Eenige minuten later verscheen dr. Welkenlaub in hoogst eigen persoon, een ware colossiu met vierkante schouders, een vormloozen, griezelig behaarden schedel en een zwaar lichaam, dat nog grooter scheen door de achter hem aan fladderende witte jas, welke van voren, waarschijnlijk tengevolge van gebrek aan ruimte, geheel open stond. Zijn grijze oogen dwaalden vluchtig over de aanwezigen. — „De dame, die door juffrouw Witte is gestuurd?' Magda stond op en wees op Mariene. „Ik ben met mevrouw Burmester mee gekomen, omdat zij nog vreemd is in Berlijn". „Wilt u mij even volgen?" Een der wachtende patiënten bromde iets van „nog niet aan de beurt zijn". Dr. Welkenlaub keerde zich abrupt om. „Als het u te lang duurt, kunt u gaan!" De aldus aangesnauwde patiënt trok een beteuterd gezicht, maar dacht er nochtans niet over aan de onvriendelijke uitnoodiging gevolg te geven. Welkenlaub's stem klonk heesch en maakte een zelfden verwaarloosden indruk als zijn uiterlijk. Hij liet zich in den stoelachter zijn schrijftafel vallen, waarbij hij met beide armen een zonderlinge, fladderende beweging maakte. „U wilt me dus hier het leven komen verlichten, zeer lofwaardig! Al eerder op dit gebied gewerkt? Getuigschriften?" „Getuigschriften bezit mevrouw Burmester niet. Het is haar eerste betrekking. Maar als vrouw van een medicus is haar' deze werkkring volkomen toevertrouwd. Heeft juffrouw Witte u dat niet meegedeeld?" „'t Is mogelijk! Ben 'k vergeten! — Vrouw van een collega dus? — Waarom blijft u dan niet bij uw man? Ruzie gehad? Misschien wel gescheiden, wat... Nou, dat gaat me ook niks aan. Wanneet kunt u beginnen?" „Direct!" antwoordde Mariene, wat kleintjes. De man maakte een verre van prettigen indruk. Hij had iets van een nijdig dier. „Mooi, mooi, uitstekend! Begint u dan maar dadelijk! Hebt u geen jas bij U? Enfin, dat doet er ook niet loc. Er moet er nog ergens een hangen van uw voorgangster. — Olto!" „Maar dokter, neemt u me niet kwalijk! Is het dringend noodig, dat ik onmiddellijk begin? Ik ben absoluut niet voorbereid"» Het angstzweet stond Mariene op het voorhoofd. „Onzin! Voorbereiding is niet noodig! Otto, breng eens even die witte jas van juffrouw Segers! Zij heeft dat ding toch hier gelaten, niet — of heb ik 't mis?" De beide dames constateerden tot haar verbazing, dat „Otto" de oude jongejuffrouw met de lorgnet was. Dat scheen hier een zonderling huishouden te zijn. „Die jas is nog niet gewasschen. Ik dacht, dat juffrouw Segers hem vandaag of morgen wel zou komen halen. Zij is toen immers...." „Vertelt u toch niet zulke ellenlange verhalen, als er patiënten zitten te wachten! Kom op met die jas!" Otto verdween, kennelijk in haar wiek geschoten. „Een buitengewoon charmante jongedame, vindt u niet, juffrouw Bergman?" „Burmester!" verbeterde Mariene, terwijl zij een hulpeloozen blik op Magda wierp. „Doel er ook niet toe! — Eeeh — uw salariseischen?" „Dat — dat moet ik wel aan u overlaten!" „Aceoord! Maaltijden vrij en — nou, laten we voorloopig zeggen: vijftig mark per maand. Goed?" Mariene knikte en begon onmiddellijk te rekenen. Vijftig mark? Lieve help, vijfentwintig moest ze voor de kamer betalen. Zoolang ze alleen was, zou het misschien gaan, maar als Lorenz er ook nog van moest leven....? Wordt vervolad. --- Oorkonde. Op heden, den 18 Juli 1900 ie de eerste steen gelegd van Coopersburg te Akkrum, eene stichting, welke bestemd ie om aan ouden van dagen een ongestoorde levensavond te verzekeren. Op verzoek en uit dankbaarheid van de ingezetenen van Utingeradeel hebben wij ondergeteekenden de eer, den edelen stichter Folkert Kuipers deze oorkonde aan te bieden als eene blijvende herinnering aan bern en zijne nakomelingschap. Akkrum, 18 Juli 1900. (Volgen namen commissie). De heer Kuipers dankte weer in het Frlesch en besloot zijn toespraak als volgt: „Sa lang as ik libje, bliuw ik man foar it folk, foar it algemien, en ik tankje de Commissie, dy't üe san prachtige joun bisoarg* bat. Sa't se my üntfongen ha, wier 't fen syn libben noch net bard, sei üe heit. It wier neat minder ac dot de Keninginne hjir kaem. Dêrfor myn tank." Daarna werd er op het feestterrein een schitterend vuurwerk afgestoken, waarna de heer Kuipers met zijn gasten weer naar hotel Fortuin trok, waar de gezellige bijeenkomst werd voortgezet met toost na toost. Het wae een dag, die onvergetelijk zal blij. ven voor allen die hem mee-beleefden. --- Deviezenbanken aangewezen. De Nederlandsche Bank N.V. te Amsterdam heeft de volgende banken en bankiers aangewezen ale deviezenbank in den zin van genoemde verordening: Ameterdamealie Bank, De Twentsche Bank Handel Mij. H. Albert de Bary en Co., Heldring & Piereon. Hope & Co., Incasso-Bank, R. Mccc & Zoonen, Nederlandsche Hanjjel Maatschappij, Nederlandsch-Indieohe Escompto Mij., Nederlandsen Indische Handelsbank, Piereon & Co., Rotterdameche Bankvereemging. Het ie de bedoeling, dat deze deviezenbanken haar functie als zoodanig aanvaarden op 15 Juli 1940. --- Ceta Bever VLEKKENWATER Voor vuil, vet, smeer en zooveel meer. - 25 cent. - Bij drogisten. --- „Coopersburg" (e Akkrum 18 Juli 1900 had de eerste steenlegging plaats Vorstelijke intocht van Folkert Kuipers — — DEJEUNER-DINATOIRE tor gelegenheid, der EERSTESTEENLEGGING VAN „COOPERSBURG" AKKRUM. *8 3uli 1900. Ü3oullon en tasse. patés. filets de soles, Sauce percil. en gelee Xlégumes variés. de grains rótiSjSalade de laitue Compöte. houding, Crème glacée. Bruits. Dessert. EÜÉjP *§Èfirn+»i ifTTTPiri? '■■'-'v' mm/firn. £L aSÊL BIIIH IbiliPSOhbWwwbM Hr ÜSL Pf 1 " *Hli'*Bl j>-r _^I__ln 13 ' *"T- tSmm ".^^^^^^^^^^^B BiBT?" 'i' iEM !E'r^^H^-^^^--J^Mpo^^^^^^^H|^^^^B --- + Borende Kiespijn Veiliß en vlug als geen ander helnt hierbij altijd een poeder of cachet van Mijnhardt. Mijnhardt'e Poeders per stuk 8 et Doos 45 et. Cachet*, genaamd „Mtjnhardtjes" Doos 10 en 50 et. N.V. Pharmaoeutische Fabriek A. Mijnhardt, Zeist. --- Feestavond. Des avonds werd in hotel Fortuin een feestavond gehouden, waar het publiek vrij entree had, voor zoover de ruimte bet toeliet. De voorzitter der feestcommissie, de heer P. van der Meulen bood met een hartelijke hooggestemde speech namene de geheele burgerij der gemeente den heer Cooper een gouden gedenkpenning aan. Aam de eene zijde bet wapen van Utingeradeel, aan de andere de woorden: „Den Stichter van Coopersburg. De dankbare burgerij van Utingeradeel." Onder luide hoera'e werd den heer Kuipers de medaille omgehangen. Rij de medaille wae een oorkonde gevoegd van den volgenden inhoud: --- De eerste steenlegging op 18 Juli Het „Coopere-Feest" te Akkrum op Woensdag 18 Juli zal aldus de verslaggever van Hepkema's krant — geboekstaafd worden in do herinnering van ieder Akkirumer, van teder inwoner van Utingeradeel, van ieder der vele gasten ook, die het voorrecht hadden het feest der eerste steenlegging van Coopersburg bij te wonen. Het dorp Akkrum was feestelijk versierd. Er wae een ongewone, een feestelijke beweging. Groenversieringen hier, groenvereieringen daar; de Nederlandsche driekleur hoog uitwapperend van de vier kerktorens in de gemeente eti uit tal van woningen; voor het huis van den vader van den heer Kuipers een eerepoort; daar boven de Amerikaansehe vlag als een tweeling-zuster saam verbonden met den Oranje wimpel; aan iederen boom in de hoofdstraat het wapen van een Friesche gemeente; opschriften „hulde aan Cooper", „hulde aan den Stichter van Coopersburg", op verscheidene plaatsen; voor het terrein van de stichting een eerepoort, geflankeerd door Friesche vlaggen, in het midden Amerikaanech© en Oranjewimpels; daaronder het wapen der Vereénigde Staten met het bovenschrift „Hulde aan den Stichter". Te twaalf uur formeerde zich de stoet om op te trekken naar bet terrein van de stichting. 1. Leden der Feestcommissie. 2. Fanfarecorpe Akkrum. 3. Vierspan, gereden door den heer Wely van Leeuwarden, voor een landauer, waarin de 91-jarige vader, de heer W. H. Kuipers, en zijn zoon, de held van den dag, plaats nemen. Met luide hoerah's worden ze begroet. De oude heer is eenvoudig gekleed, rond hoedje op; de zoon, als gastheer van den dag, is thans in officieele kleeding. 4. Regenten en familie. 5. Fanfarecorpe Terhorne. 6. Schoolkinderen. 7. Gymnastiekverenigingen van Oldeboorn en Terhorne. 8. Fanfarecorps Oldeboorn. 9. Zangvereeniging Terhorne. 10. Leden der Feestcommissie. Op het terrein aangekomen, neemt in het midden van de feesttent de heer F. Kuipers plaats naast zijn hoogbejaardien vader. Achter de tribune hebben zich de werklieden van bet gebouw geschaard: schilderachtige groep in bet kleed van den arbeid, sommigen gewoon in roodbaaien hemd, een hamer of ander werktuig in de hand. Aan weerszijden van de tribune Stellen gymnasten zich op. De schoolkinderen komen onmiddellijk voor de feesttent. Als allen aanwezig zijn, zingen de kinderen een „U onzen groet" toe. Daarna heeft de plechtigheid der steenlegging plaats. De oude heer Kuiper», in den arm geleid door twee zijner zonen en gevolgd door een schoonzoon, beklimt de tribune en legt den eersten steen. Fanfares klinken. Den aannemer wordt een couvert overhandigd. Met zwakke stem houdt de oude heer Kuipers een korte toespraak. We vangen op: „Ik hoop, dat de ouden van dagen hier eendrachtig en steeds in vrede hun levensdagen mogen doorbrengen in het genot van de schoone omgeving, die nu nog tot stand zal wonden gebracht en dat zij met erkentelijkheid zullen denken aan den Stichter. Lang leve de stichter van Coopersburg!" Toen trad de stichter, de heer Folkert Kuipers zelf naar voren en deelde — volgens het verslag mede dat Coopersburg bestemd zal zijn om verzorging te geven aan behoeftige ouden van dagen, zoowel mannen als vrouwen, onverschillig van welken godsdienst, doch alleen zij, die in de gemeente Utiingetradeel geboren zijn of op hét tijdstip van opname minstens 30 jaar in de gemeente hebben gewoond. De Stichter dankte voor de ondervonden sympathie en beval de stichting in aller belangstelling aan. Verder voerden nog het woord de aannemer Booijenga, de heer P. v. d. Meulen, voorzitter der feestcommissie, ds. D. Kosser, leeraar der Doopsgezinden te Akkrum, de heer R. Bloembergen te Leeuwarden, vriend van den stichter, de. S. Wartema te Hallurn, oud-leeraar der Doopsgezinden te Akkrum, en R. Brinkhuis, burgemeester van Utingeradeel. Des middags was er feest, werden er gymnastiekuitvoeringen gegeven en zang en muziek. * * * Des avonds werd er een rijk voorzien gastmaal gegeven in hotel Kuiper, onder den deftigen naam „Dejeuner-dinatoire", zooals op bijgedrukt menu staat vermeld. Het is een prettige middag geweest; ot bleef een losse gezelligheid heerschen van 't begin tot het eind, waarvoor in niet geringe mate de eer toekomt aan den heer ds. Boetje van Hengelo, neef van den gastheer, die als ceremoniemeester de rechte man op de rechte plaats toomde te zijn. Et waren een vijftigtal dischgenootem. Talrijke personen hebben dien avond het woord gevoerd; allen waren vol lof over het initiatief van den stichter en de gelukwenecben vloeiden rijkelijk. Folkert Kuiper werd geroemd een waardig telg uit een roemrijk voorgeslacht, als Friee, dde de Friesche taal hoog hield, als zoon van Friesland, als kind van Akkrum. Zelfs de Friesche bard Tejibbe öeairts van Berguni declameerde nog een versje. Niet minder dan 20 personen hielden een toespraak. * * # --- Den vijand begunstigd. Pensionhouder tot 5 jaar tuchthuisstraf veroordeeld. De Duitsche krijgsraad heeft te 'e-Gravetu hage een strafzaak behandeld welke in het Duitsche strafwetboek begunstiging van den vijand wordt genoemd Het ging hier om den 36-jarigen pensionhouder J. C. V., te Scheveningen, die in de laatste dagen van Mei pogingen bad aangewend om Nederlandsche militairen te vinden, die bereid zouden zijn naar Engeland te vertrekken om in het Britsche leger dienst te nemen. De pogingen waren niet geslaagd. Verdachte zeide uit geldzorgen en bedreigd door scbuldeieehera er toe te zijn overgegaan gehoor te willen geven aan den oproep, welke via de Britsche radio tot de Nederlandsche soldaten was gericht om dienst te nemen in Engeland. Hij had contact gezocht met den met hem bevrienden adjudant Ton. Hij had dezen gevraagd : Hebt u gedacht, dat nu nog menschen zoo dwaas zijn, na de capitulatie, om voor Engelscbe dienstneming van hier te gaan? Volgene verd. had T. geantwoord: Jammer, dat ik gehuwd ben, maar ik weet misschien wel anderen, doch boe moeten zij er komen? De mogelijkheid zou toen zijn besproken om per schip te gaan op de wijze als in den tijd ten aanzien van Spanje geschiedde. Verd. meende wel iemand te weten, die door dik en dun naar Engeland zou wenechen te gaan om in het leger daar te lande dienst te nemen. De president wees er verd. op dat er bij hem twee brieven van de vroegere Engelsche legatie gevonden zijn. Verd.: Die dateeren van September of October, 1939, toen monteur», autobestuurder» e.d. tegen hooge belooning door Engeland werden gevraagd. Op een desbetreffende advertentie had verd. in de Nederlandsche taal geschreven en bad hij antwoord in de Engelsche taal gekregen. Hij had het antwoord niet eene gelezen, daar hij geen Engetech kent. Als militair zou verd. totaal ongeschikt zijn, wegens halve verlamming!. Hij had toen de zaak maar laten koopen. Men 'beeft hem echter, doordat hij geen werk kon krijgen en geen geld had, het hoofd op -hol gemaakt. Na verhoor van de getuigen Ton en fourier Van der Maden, welke laatste zeide den indruk te hebben, dat Ton aanvankelijk wel voor het plan gevoeld had, was bet woord aan den aanklager. Deze achtte de tenlastelegging voldoende bewezen en wenschte bij de etrafmeting rekening te houden met het vrij gunstig verleden van den verd. — die slechts eenmaal door een rechtbank werd gestraft, voor een niet-ernetig vergrijp — doch wiens optreden in de onderhavige zaak wordt verzwaard door de omstandigheid, dat bij met anderen over dienstneming in het Engelsche leger beeft gesproken, in een tijd toen Nederland door Duitsehland wae bezet, welke dienstneming zou hebben beteekend, dat een strijd tegen Duitsehland zou worden aangegaan. Op zulk een feit staat de doodstraf. Wij kunnen ons — aldus de officier — niet indenken, dat Nederlandsche soldaten, die door de grootheid van den Führer vrij mogen loopen waar zij willen, ervoor te vinden zouden zijn, den strijd tegen het Duitsche leger weder op te nemen. In ieder geval moeten eventueele pogingen daartoe met ijzeren kracht,, worden teffonjaraan. Dit kan «taclhta door onherroepelijke bestraffing van daafaW'Mhn-" digen geschieden. Spr. wilde, nu er geen ernstig nadeel voor de Duitsche weerniacht ie ontstaan en geen enkele Nederlandsche soldaat voor het plan gevonden werd, het eisenen van de doodstraf achterwege laten en zich beperken tot het eischen van een tuohtbuisstraf van acht jaren. Na een verdediging door mr, Franfole Pauwels begaf de krijgsraad zich in raadkamer. Na heropening werd verd. tot 5 jaren tuchthuiestraf veroordeeld, terwijl bevolen werd adjudant Ton op grond van zijn getuigenis aan te houden. ---