FEUILLETON DE OPIUM-TRUST door HERMAN MIDDENDORP. 6 Haar aanhankelijkheid deed hem pijn. Hij zocht naar woorden om haar dat duidelijk te maken, maar hij vond het heel moeilijk. Hij had liever gehad, dat ze bij den Pastoor gebleven was. — Waarom zeg jè nu niets? vroeg Madeion na een poosje. Je wou toch met me praten?.... — Ja, dat wil ik ook. Ik geloof, dat je me niet goed begrijpt. Ik ben niet teruggekomen om hier te blijven. Ze keek hem vragend aan. — Hier te blijven? Hoe zoo? — Nu, om weer in deze omgeving te leven, zooals vroeger. — Waarom ben je dan teruggekomen? — Ik moest wel. Ze zitten me op de hielen. Voor het oogenblik ben ik hier het veiligst. Maar het is maar voor een paar dagen. — En dan? — Ik weet het nog niet. Hij weifelde of hij haar meer zou zeggen. Ze zou waarschijnlijk niet veel begrijpen van wat er in hem omging. Ook kon ze niet onbevangen oordcelen; ze was verliefd op hem.... — Ik begrijp natuurlijk wel, dat je niet voor mij teruggekomen bent, zei Madeion na een poosje. Er was een klank van bitterheid in haar stem. — Daarom kunnen we wel goede vrienden zijn, meende Andrew Baker. — Ja goede vrienden, hernam ze op denzelfden toon, dat zeg je als je mekaar kwijt wilt wezen. — Niet altijd.... Wij waren ook goede vrienden voordat ik wegging. — Ja.... Maar er is toch ook een tijd geweest dat we nog meer voor elkaar waren. Andrew Baker antwoordde hier niet dadelijk op. Hij werd niet graag aan dien tijd herinnerd. — Zoo kan 't niet weer worden, zei hij stug. Ik heb je dat trouwens vroeger ook al gezegd. Madeion keek stil voor zich uit. Er was een harde trek op haar gelaat gekomen. — Je zult wel gelijk hebben, zei ze toen luchtig. Jij weet toch altijd alles beter. Jij bent nu eenmaal Le Savant; je hoort eigenlijk niet bij ons. — Ik ben geen steek beter dan jullie, zei Andrew Baker met overtuiging. — Beter? Dat hoeft ook niet. Maar je bent anders. Ze keek hem spottend aan en vervolgde: — En wil je nu weer een braaf mensch worden? — Dat ben ik nooit geweest. — Nou ja: ik bedoel een mensch, die niet tot ons soort behoort. — Dat kun je zoo maar niet willekeurig veranderen. — Het zou eigenlijk jammer van je zijn. Je was zoon fijne boef. Is het om een vrouw? Hij glimlachte en gaf geen antwoord en dat maakte Madeion opmerkzaam. — Ben je verliefd? vroeg ze met aandrang. Of misschien al getrouwd? — Getrouwd niet, antwoordde hij nu. Verliefd.... misschien. In elk geval wil ik de vrouw, waar ik dan verliefd op ben, nooit terugzien. Hij vond het gesprek onaangenaam, het leidde tot niets. Madeion lachte spottend. — Dus het is tóch om een vrouw! Maar waarom wil je haar niet terugzien? Is het zoon loeder? — Neen, heelemaal niet. Er heeft nooit iets tusschen haar en mij bestaan; die geruststelling kan ik je wel geven. — Maar jongetje, het kan me niets schelen! Laten we maar weggaan. ■.— Waar ga je naar toe? — Och, ik weet niet.... — Toch niet naar den Pastoor? — Waarom niet? Het zal jou nu toch wel niet veel meer kunnen schelen, waar ik naar toe ga. —• Ja, zei hij ernstig, dat kan me wet schelen. En ik heb niet graag, dat je naar den Pastoor teruggaat. Ga mee naar Madame Bourdier; daar logeer ik ook. — Ben ik dan nu weer goed genoeg voor je? — Zoo bedoel ik het niet. Maar madame Bourdier heeft nóg wel een kamer vrij. — Allemachtig, wat ben je een brave Hendrik geworden! riep ze geërgerd. Enfin, ik zal toch maar met je meegaan. Er waren nog enkele late bezoekers binnengekomen. Andrew Baker wenkte den waard om te betalen. Eenige oogenblikken later liepen ze op den stillen boulevard naast elkander voort. Toen de Pastoor omhoog krabbelde, weken de feestgangers met eenigen eerbied terug. „Le Savant" had hem wel tegen den grond gesmakt, maar er waren maar weinigen die dat kunststukje konden nadoen. " Moeizaam kwam de zware gestalte overeind. De Pastoor keek in het rond en zag dat zijn tegenstander weg was. Hij voelde even naar zijn kin en constateerde dat hij den volgenden dag naar een tandarts zou moeten gaan. Ook had hij pijn aan zijn achterhoofd en toen hij in zijn haren tastte, had hij bloed in zijn vingers. Hij zei geen woord, maar blikte somber in het rond. Daarna ging hij naar den kapstok en trok zijn jas aan; hij zette zijn pet op en betaalde de vertering. — Weet een van jullie waar Le Savant uithangt? vroeg hij. Niemand wist het. — Dan ga ik hem zoeken. Om zijn plichten als gastheer bekommerde hij zich blijkbaar niet meer. Zonder nog naar een van de aanwezigen om te zien, liep hij de straat op. Een somber gevoel van haat bezielde hem. Hij begon zijn gedachten te ordenen. Hem vanavond zonder meer kapot te maken was gevaarlijk; hij zou er onmiddellijk op aangekeken worden. Bovendien — waar moest hij hem vinden? De kroegen in de buurt afzoeken was onbegonnen werk. Beter kon hij zijn tijd afwachten. Ook was hij niet in de beste conditie, zelfs niet met behulp van boksijzer of revolver; de kin-stoot was goed aangekomen; hij had een gevoel of zijn kaak verbrijzeld was. Doezelig liep hij verder; nu en dan moest hij moeite doen, een opkomend gevoel van onpasselijkheid te overwinnen. Toen werd hij aangesproken. — Hé, Pastoor! Hij keek op. Een lange man met een scherp, mager gezicht, overschaduwd door een breed-geranden hoed, stond voor hem. — O, ben jij het? zei hij op een onverschilligen toon. Het spreken kostte hem moeite; hij merkte, dat zijn stem anders klonk dan gewoonlijk. — Ja, antwoordde de ander. Ik ben aan je huis geweest, maar niemand deed open. — Wat moet je? — Ik heb een zaakje voor je. Maar je doet zoo raar; wat is er met je gebeurd? — Niks. Een knok-partijtje. — En moet jij dat dan verliezen? Ik dacht dat jij zoon beetje onoverwinnelijk was. De Pastoor gaf daar geen antwoord op. — Wat wil je van me? vroeg hij. — Ik heb een paar vertrouwde kerels noodig, zei de ander. Het betreft een zaakje, waar geld aan vastzit. — Vanavond toch niet? Vanavond wil ik niet. — Neen, vanavond niet. Je kunt morgen beginnen. En er zullen wel een paar dagen mee gemoeid zijn. Ben je vrij? — Ja, dat zal wel gaan. Maar wat is het voor iets? — Dat kunnen we hier op straat niet bespreken. Het is zelfs beter, dat we niet samen gezien worden. *— Ga dan maar mee naar huis. Is het gevaarlijk? — Voor jou niet, zei de ander gemoedelijk. Verachtelijk bromde de Pastoor iets onverstaanbaars. Daarna gingen ze zwijgend naast elkaar voort. Op den hoek van een steeg stond een lantaren, die een hel schijnsel op het trottoir wierp. Uit die steeg kwamen, toen de Pastoor en zijn metgezel juist gepasseerd waren, twee personen te voorschijn. Het waren Andrew Baker en Madelon. Het meisje greep den arm van haar vriend. — Dat was de Pastoor, zei ze met eenigen schrik. Andrew Baker was meer verrast dan geschrokken. En niet zoozeer omdat hij den Pastoor had gezien. Want hij had ook den man met het magere gezicht herkend. Het was Deseaves, een der compagnons van het driemanschap der Société Maritime Franco-Américaine. --- VIII. „Help!” De morgen was stil en helder. De zon scheen door de ramen van de kleine ontbijtkamer in het particuliere hotel van madame Bourdier. Andrew Baker was juist beneden gekomen en zette zich aan de keurig gedekte tafel, waarop in 't midden een kleurig bouquet asters prijkte. Madame Bourdier was een eigenaardige vrouw. Men beweerde, dat zij in haar jonge jaren een tamelijk ongeregeld leven had geleid, zelfs volgens Parijsche opvattingen, maar tegenwoordig was zij ongetwijfeld de eerzaamste pensionhoudster, die men zich kon voorstellen, i __ Enkele oogenblikken na Andrew Baker kwam zij de kamer binnen, zette brood en koffie klaar en verschoof iets aan de gordijnen. Zij was een kleine vrouw met grijzend haar; hare bewegingen waren rustig en zij sprak weinig. Toen Andrew Baker aan zijn ontbijt begon, verliet zij de kamer, even geruischloos als zij gekomen was. Andrew Baker had slecht geslapen. Hij verkeerde in een toestand van vreemden twijfel die hem hoe langer hoe meer begon te benauwen. Wat mankeerde hem?.. Hij kon niet meer terug; een verleden als het zijne kon men niet ongedaan maken, en dat wou hij immers ook niet.... Wat moest hij als „fatsoenlijk mensch" beginnen.... wat wachtte hem anders dan een leven vol verveling, een eentonige reeks van maanden en jaren, met niets dan dorre plichten, verondersteld dat de maatschappij hem ooit weer in haar midden zou toelaten En dan nog zou hij hoogstens geduld worden; dat lag niet in zijn natuur. Hij glimlachte bitter, schoof zijn bord weg en stond op. Hij keek in den spiegel. De omgeving van zijn linkeroog vertoonde vreemde kleuren, rood en donkergroen en blauw, maar hij voelde geen pijn meer. Wat moest hij doen? Waarheen moest hij gaan? .... Zijn bezit bestond uit ongeveer duizend francs en de speelbank was vrijwel de eenige kans om het te vermeerderen. Het leven lag doelloos voor hem. Hij nam een krant op, die op een tafeltje lag en keek gedachteloos naar de pagina met kleine annonces. Aangeboden en gevraagde betrekkingen, de laatste vooral, een hoop aangeboden artikelen.... huizen en kamers te huur weggeloopen honden en katten huwelijksadvertenties.... diversen.... Een vreemde combinatie van letters trok zijn aandacht. Geheimschrift natuurlijk.... Daar stond: zxkkv — ybofzeq — qtbbab — armxoz — qbdbklsbo — pqoxppylrd — ylribsxoa — hflph — rro — kfbk — gb — txzlq — klla — fk — sbohbbo — fh — jb — ebim — xkaob — ebim. Hij moest er plotseling aan denken, dat hij, drie jaar geleden, tijdens die enkele schoone dagen in Passadena, Canny Camberwell een geheimschrift had geleerd. De sleutel was eenvoudig genoeg: telkens drie letters in het alphabet vooruittellen en over de z heen weer bij de a beginnen. Alle woorden, die op deze wijze ontstaan, in omgekeerde volgorde lezen Onwillekeurig begon hij de methode toe te passen: z a, b,.... dat werd c; x.... y, z.... dat werd a; k.... 1, m.... dat werd n, en nog eens k.... dat werd weer n.... cann.... Cann.... CANN en v w, x.... dat werd y V.... daar stond.... CANNY!!! Dat moest het laatste woord zijn van de mededeeling; de onderteekening van het bericht! Andrew Baker keek om zich heen. Op een tafeltje bij het raam lag een schrijfmap. Hij greep de krant en snelde er heen. In een minimum van tijd had hij ontcijferd: Canny.... bericht tweede Duparc.».» tegenover Strassbourg.... Boulevard..— kiosk.... uur tien.... je.... wacht..— n00d.... in.... verkeer.... ik.... me...--help.... André . help.... Er was geen twijfel mogelijk. Dat bericht moest aan hem gericht zijn. Dat beteekende: Help! André, help me! Ik verkeer in nood. Wacht je tien uur kiosk Boulevard Strassbourg tegenover Duparc. Tweede bericht. — Canny. In koortsachtige haast zocht hij de voorpagina van de krant. Het was de Matin; het avondblad van 27 September; dat was gisteravond. Hij keek op zijn horloge; het was kwart voor tien. Het was vier dagen geleden, sinds hij Canny het laatst gezien had. Het was haar tweede waarschuwing. Er was haast bij. Hij belde, en toen madame Bourdier niet onmiddellijk verscheen, belde hij nog eens, lang en nadrukkelijk. — Ik moet dadelijk weg, zei hij, toen ze de kamer binnen trad, en ik weet niet, wanneer ik terugkom. Hier heeft u twee honderd francs.... — TJ hoeft niet dadelijk te betalen, zei ze vriendelijk. — Pak aan, hernam hij ongeduldig. Het is ook voor dat meisje. Zegt u tegen haar, dat ik terugkom, dat ik voor zaken weg ben. Hij duwde haar het geld in de hand en snelcfe de kamer uit, de trap op. In het koffertje, dat op zijn kamer stond, had bij niet veel om zich te vermommen, maar toch iets. Hij plakte een kleine snor aan en zette een bril op, keek even in den kleinen spiegel. Zoo kon hij het wel wagen.... Hij rende naar buiten en riep een taxi aan. — Boulevard Strassbourg; Duparc, weet je dat? — Restaurant Duparc, zeker m'sieur. — Goed, maar vlug! Twee seconden later was de wagen al in beweging. Het was tien minuten voor tien. Nu ja, al was hij iets te laat Canny zou wel even wachten.... De auto jakkerde straat in, straat uit, stopte bij de kruispunten, waar de gebiedende arm van den verkeersagent de stroomen van wagens regelde, schoot weer vooruit, nam bij de straathoeken de bochten zoo kort, dat Andrew Baker tegen den zijwand geslingerd werd en schoot drie minuten over tienen den Boulevard Strassbourg op. Toen de wagen stilhield, had Andrew Baker het geld al in de hand. Bij de kiosk stond een slank meisje: Canny. Ze herkende hem niet, toen hij op haar toetrad, keek zoekend een anderen kant uit. Maar hij ging haastig naar haar toe, en raakte haar arm aan. — Canny.... Ik ben het — Baker. Ze keek hem scherp aan. Haastig nam hij even zijn bril af. — Andrew f.... Ja, ik zie het, zei ze toen. Ik herkende je niet dadelijk. — Ik moest me een beetje vermommen, hernam hij om zich te verontschuldigen. Je weet — Ja, ja, zei ze, dat is goed. Ik ben zo blij dat je gekomen bent. Ik weet anders niemand, die me helpen kan. Hij zag dat ze zeer gejaagd was en met nerveuze blikken om zich heen keek. — Wat kan ik voor je doen? — Hier niet, zei ze angstig. Ik ben bang, dat we bespied worden. — Loop dan vooruit, naar het restaurant op den hoek van den boulevard, zei Andrew Baker snelbesloten. Ik volg je binnen een paar minuten. Onmiddellijk volgde ze zijn raad op, zonder verder naar hem om te zien. Andrew Baker wachtte een poosje en ging toen bedaard denzelfden kant uit. In het café zat zij bij een hoektafeitje; de kellner bracht haar juist de koffie die ze besteld had. Andrew Baker voegde zich bij haar. — Je moet me helpen, Andrew, zei ze dadelijk. Tenminste.... wil je me helpen? — Zeker, antwoordde hij, ik wil alles doen wat je van me verlangt. — Het is eigenlijk niet voor mij.... Het is voor mijn oom. Hij is plotseling verdwenen.... er moet iets ernstigs met hem gebeurd zijn. Ik ben doodsbang, Andrew! Hij blikte in haar groote, verschrikte oogen en vroeg: — Heb je de politie gewaarschuwd? — Dat durfde ik juist niet. Ik ben bang dat die verdwijning van mijn oom in verband staat met die zaak, waarvoor jij hem gewaarschuwd hebt. Ik heb een brief gekregen; hier is hij. Ze greep haar taschje en haalde een brief te voorschijn, dien ze Andrew Baker overreikte. Het was een getypt stuk van den volgenden inhoud: „Monsieur Henderson zal een paar dagen wegblijven. Er zal hem geen kwaad overkomen, tenminste, als u zoo verstandig is, de politie niet te waarschuwen, of op andere wijze probeert, zijn verblijfplaats te zoeken. Doet u dat wel, dan staan wij niet voor zijn leven in, noch voor het uwe." De brief was niet onderteekend. De enveloppe, een gewoon, wit couvert, vermeldde het adres van Canny, Hotel Splendid, rue Rivoli. De brief was niet per post verzonden, maar blijkbaar aan het hotel afgegeven. (Wordt vervolgd). --- VOOR DE VROUW EEN PAAR AARDIGE PATRONEN VOOR JEUGDIGE FIGUREN. AlB5. Knippatroon A 185. Afgehaald 35 et., franco p. post 45 et. Overal waar we om ons heen zien, nemen we frissche kleuren waar, zooals teer groen, wit, rood, geel en de mode tracht te wedijveren met de natuur en strooit met milde hand 'n schat van bloemen over de verschillende weefsels, die fleuriger zijn dan ooit. Zoowel de eenvoudige katoenen als de meer gekleede zijden crêpe weefsels geven een ongekende kleurenrijkdom en een veelheid van de meest verschillende dessins te zien, die soms zelfs ietwat verwarrend werkt. Weldadig doet het aan wanneer ons oog tusschen al die bonte weefsels een rustpunt vindt in den vorm van effen japonnen. Donkerblauw gecombineerd met wit heeft de de groote belangstelling der mode. Men ziet o#. warme blauwe jersey en wollen japonnetjes dragen, die als garneering witte garnituren hebben, hetgeen steeds een frissche noot geeft en jeugdig kleedt. Effen wollen japonnetjes worden gecompleteerd door cape-jes, die tot even over de ellebogen reiken en uitgevoerd worden met de zijde, waarmede de japon gegarneerd is. Als halssluiting een groote strik van het materiaal der voering. Ook bolero's wagen weer een kansje om zich populair te maken en worden zoowel met als zonder mouwen gedragen. Geplisseerde rokken zijn nog niet geheel van het mode-tooneel verdwenen, alhoewel men de voorkeur geeft aan groepen plissé's of gedeeltelijk opgestikte plooien, zooals ook op deze schets is aangegeven. Als materiaal is bont bedrukt katoen voor het rokje verwerkt, terwijl de wit zijden linnen blouse, in keurig afkleedend model geappliceerde motieven aan schouders en boven de zakjes ongekende kleuren rijkdom en een veelheid de stof van den rok en wordt met katoen tegengevoerd. Patronen in de maten: 16—18 jaar. AlB6 Knippatroon A 186. Afgehaald 35 et., franco p. post 45 et. De rokken van gekleede middag- zoowel als van sportieve japonnen blijven kort en ruim. Meermalen ziet men, dat een breede, geplooide ceintuur de taille accentueert, terwijl ook heupstukken zeer modern zijn. Het gladde stuk aan sommige japonnen, dat als een corselet werkt, handhaaft zich en verbindt de ingehaalde biousédeelen met den rok. Deze bestaat nu eens uit een aantal baantjes, dan weer uit al dan niet ingeperste plooien, zooals b.v. het model op onze schets te zien geeft. Ruiten nemen nog steeds een groote plaats in het modebeeld in, zoowel voor mantels als rokken en blouses wendt men ze gaarne aan. Donkerblauw neemt een vooraanstaande plaats in en wordt bij voorkeur met witte knoopen of met witte garnituren aan hals en mouwen gegarneerd. Overhemdblouses (zie schets) worden van materialen gedragen, zoowel van katoen als van linnen, zijden en wollen weefsels en steeds kleeden ze gedistingeerd. Het ensemble op bijgaande schets bestaat uit blauw-wit geruiten rok met effen blouse, die halflange mouwen heeft, welke ruimte boven den elleboog hebben. Witte knoopen als sluiting en op de zakjes en witte stiksels langs den omtrek. Patronen in de maten 42—46. --- VOOR DE JEUGD DE NIEUWE. (Een verhaal voor de groten) De nieuwe is vreselijk knap. Ze weet altijd alles, doet alles even secuur en bemoeit zich met niemand. Wij mochten de nieuwe niet. De leraressen wel! Die vonden haar een voorbeeld van intelligentie, orde en goede manieren. Misschien was het daarom dat wij haar niet mochten en voelde zij op haar beurt onze weinig tegemoetkomende houding, want ze was nu al een half jaar in onze klas en nog steeds de nieuwe. Behalve dat zij geen vriendinnen onder ons had, moet haar leven op school niet onplezierig voor haar geweest zijn, want met onvoldoendes of uitbranders van de leraressen had zij nooit te kampen. Zelfverzekerd ging zij haar weg, een voorbeeld van oplettendheid! Ze bleef de onbereikbare, de verhevene. Op een dag smeedden wij een complot, dat de trotse Theodora — ze heette werkelijk Theodora en wilde van geen afkortingen weten — op haar voetstuk moest doen wankelen. Een heldendaad was het misschien niet, maar wij hadden er ons veel van voorgesteld en de vertoning gelukte ook vrij aardig, alleen in de nieuwe hadden* wij ons vergist en lelijk ook. Hannie had de attributen voor de voorstelling meegebracht: een grote groen-bruine kikker, een leeg sigarenkistje, een klos garen en een tot 'n rokje geplooid blad papier. In het vrije kwartier werden de voorbereidselen door twee der samenzweersters in orde gebracht. De kikker kreeg het papieren rokje aan en werd in het kistje gestopt. Het deksel daarvan werd met de klos garen verbonden en de draad onder de bank door naar de lessenaar van Hannie, die achter Theodora zat, geleid. Het volgend uur hadden wij meetkunde van de Sik, de enige mannelijke kracht aan onze meisjes H.B.S. De Sik was een vreselijk driftig heerschap; daarom hadden wij de vertoning voor hem gereserveerd. Er zat spanning in de lucht, toen wij die morgen kwasi-rustig naar Sik's uitleggingen zaten te luisteren. Onze Sik moet een goede gedachtenlezer zijn; hij scheen tenminste onraad te bespeuren, want zijn sikje verhief zich telkens strijdvaardig omhoog en de opgaven werden allerakeligst moeilijk gemaakt, een beproefd middel om een klas te temmen en buitensporigheden te voorkomen. Zo zwoegden wij een kwartiertje door, toen.... een plotselinge ruk aan de draad, „klik" zei het deksel, „wip" sprong de kikker langs Theodora's zijden kousenbèen en „owah!" gilde, tot ons onbeschrijfelijk genoegen het slachtoffer. Werkelijk, ze gilde en keek met grote ogen vol afschuw naar de klamkoude kikker, die zo-even haar been geraakt had. Dat beest trok zich van die vreemde omgeving blijkbaar niets aan, want met sierlijke sprongen, het papieren rokje coquet om zijn kikkerlijf geplooid bewoog hij zich vastberaden naar het podium, alsof hij van plan was het vraagstuk op te lossen, dat zo juist op het bord getekend was. Een onderdrukt gegrinnik ging door de klas. Theodora zat stil in haar bank met een kleur als een biet. De Sik staarde het werd heel stil.... zijn adem ging zwaar. Hij bleef staren van het kikkerbeest naar Theodora en vice versa. Toen, na die angstige stilte,.barstte plotseling de bom. „Wie heeft dat gedaan?" Een dreunende vuistslag op de lessenaar zette de vraag kracL*. bij. Stilte. Sik's gelaat verried storm. „Uit welke lessenaar kwam dat beest?" „Uit de mijne," klonk 't plotseling beslist. „Hoe komt het daar?" „Dat weet ik niet, mijnheer," antwoordde Theodora rustig. Maar de Sik was door het dolle heen en kende de positie van de nieuwe in onze klas blijkbaar niet. Hij geloofde er tenminste geen woord van. „Weet ik niet!? Weet ik niet!? Leuke mop. Flink gedaan hoor! Eruit, naar de directrice! Zeg, maar, dat ik vraag of je voor een week naar huis mag. Eruit!" Theodora stond op. „Nog één kans geef ik je. Hoe komt die kikker in je lessenaar?" Zei ze nu maar dat wij hem er in gestopt hadden, dan vloog ze er tenminste niet voor een week uit. Een hele week midden in de repetitietijd, dat kan zon knapperd "zelfs fataal worden. Maar Theodora wierp slechts een geringschattende blik op onze benauwde gezichten en zei, uiterlijk volmaakt kalm: „Het spijt mij, maar ik zou het u niet kunnen zeggen, mijnheer," en ging de klas uit. Even later kwam ze terug om haar boeken te pakken. „En wat zei de directrice van die heldendaad?" snauwde de Sik. „Ik ga voor een week van school, mijnheer," antwoordde Theodora onbewogen. Toen keken wij elkaar toch ongerust aan. Zou ze werkelijk niets zeggen? Zich zo maar van school laten sturen voor onze flauwe grap? Dat was toch te kras! Aarzelend gingen onze handen omhoog, de een na de ander. Toen nam Hannie 't woord voor ons allen: „Wij deden het, mijnheer, zij wist het niet!" Er volgde een akelige stilte. De Sik bleef kwaad kijken maar achter zijn lorgnetglazen fonkelde een lichtje vaa voldoening, dat we van die grap tenminste geen gemene streek gemaakt hadden. Wel kregen we twee paragrafen algebra en een_ middtgje „zitten", juist onze tennismiddag! Sindsdien was Theodora niet langer „de nieuwe". Eruit, naar de directrice! ---