DE MACHT DER GEWOONTE Een huisvrouw, die zich door de distributie beroofd zag van haar dagelijksch kopje thee, verwonderde zich er over, dat dit gemis zoo meeviel. Na enkele weken begreep zij niet meer, wat zij eigenlijk in die flauwe drank had gewaardeerd. Nu vond zij een glas limonade smakelijker en zelfs een dronk koud water verfrischte haar meer dan vroeger' het lauwe vocht, dat zij toen onontbeerlijk gewaand had. Velen zullen tot hun eigen verbazing wel meer dergelijke ervaringen opdoen in een tijd, waarin men van zoovele levensgewoonten afscheid moet nemen. Er zijn er, die thee niet eens lekker vinden, maar die zich toch onaangenaam gestemd voelen, zoodra zij op den daartoe aangewezen tijd deze versnapering moeten missen. Heeft men altijd dorst, als men thee drinkt? Of als men zijn middagborrel bestelt? Gaat men aan tafel, omdat de maag een sein geeft? Of blijkt niet, zoodra men door de een of andere interessante bezigheid zich verlaat heeft, dat men een uur over tijd kan zijn zonder door honger gekweld te worden? Evenzoo kan een belangwekkend gesprek of een mooie filmvertooning het uur doen vergeten, waarop men te ruste behoort te gaan. Bij eer» feest, dat tot diep in den nacht duurt, denkt men niet aan zijn bed en men is in den vroegen ochtend nog net zoo frisch als wanneer men anders des avonds zijn dag besluit Wat men mist, is vaak niet meer dan de gewoonte. En de gewoonte is: sterk. Niet ten onrechte noemt men haar de tweede natuur. Er ligt in het volgen van een gewoonte op zichzelf een genot, onafhankelijk van hetgeen deze gewoonte uitmaakt. De regelmaat stemt rustig en opgewekt; als onderdeel van het heelal, dat aan vaste banen gebonden is en op vaste wetten berust, heeft ook de mensch een rhythmischen gang noodig even goed als de klok met zijn gewichten en slinger. Hoe weinig het er toe doet, wat de gewoonte eigenlijk inhoudt, bewijst het gemak waarmee men aan een nieuwe gewoonte went. De overgang van den wintertijd op den zomertijd brengt voor de meesten onzer weinig last mee. Hoe zouden wij te keer gaan, wanneer wij gedwongen werden plotseling een uur vroeger op te staan! — Nu verzetten wij de klok en bedriegen hiermee onszelf en onze gewoonte, waarvan wij wanen niet te zijn afgeweken, nu de wijzers het tijdstip van vroeger kalmweg zijn blijven aanwijzen, hoewel de zon zich daaraan niet stoort. Zoo wennen wij aan alles, en wanneer wij eenmaal aan onze limonade geheoht zijn geraakt, willen wij van thee niet meer weten. Wij zijn geen slaaf van onze limonade of thee, geen slaaf van slaap of honger of dorst, geen slaaf zelfs van bepaalde gevoelens of gedachten, maar slaaf van bepaalde gewoonten. Ja, — zou ook in onze verhouding met menschen de macht der gewoonte niet vaak een grooter invloed zijn dan wij meenen? Wij kunnen ze niet missen en denken, dat wij ze liefhebben, maar het is slechts, dat wij aan hen gewend zijn geraakt. Worden zij door anderen vervangen, — och! dit went al spoedig ook weer. Het is meermalen niet zoozAr de mensch, als wel de gewoonte, die ons lief is. H. G. CANNEGIETER. (Nadruk verboden). --- PERSNIEUWS. Wêz Jimsels. Het Friesch Dagblad wijst er op hoe vele jongens en meisjes, opgegroeid in het dorp, later in de etad stadsmenschen met stadsailures worden. Ze vervreemden van het ouderlijk huis, van taal en zeden. „Laten de ouders, waem duit aangaat, zioh zeK herzien. Laltem ze de loistgera—llid© banden weer aantel—omen cm hun F—esc—e d*orp cm hun Fraasdhen grond, bovenal tan Firiesohe volte weer oipesoeken. Daar to meer humor onder dat volk dato 'n jaargang va— de Lach., Daar is meer Buiver gevoel ond'— daft volte dan in eem gebeei!e rij romans. Baar Is meer geestelijk» ruiggeg—_t ondier dat volte dan bij vete geivreeadie en gevlei—s clh_s. Natu—-- Mjte, belt is een volte melt zondern cm gebrekem, maar heit beeft nog s t Ij 1. Laitem de ouders, wiem dit aangaat, in dietse zomi©rvacant!©, nu ze toch hun plamnen wn&etten wtjtzdgien, maar eens met IMUI fabwleren gaan naar het dorp, waar ze klad hebben gewoond. Laten e» eens staHstaj- oip het kertebof en met de ,kinderen zich bukken over de grafstee"■>—., waar _j ruat—n, dl— d—_elMden naam <3ire_e,n a_ bert joncge giesla—it. Laibem, —J eens kij__, in