'gc:"syliiHß ■" --- OVER MENSCHEN, DINGEN EN GEBEURTENISSEN TIJDBEELD Vraaggesprek met een fatsoenlijken burger IS het ov—dreven te zeggen, dat het aanpassingsvermogen van den gemiddelden Nederlander tegenwoordig zwaar beproefd wordt? De tijdgeest eieoht veel van hem, maar gunt nauwlijks tijd tot bezinning en houdt er geen rekening mee, dat hij juist ook nu geroepen wordt tot het vervullen van allerlei kleine plichten als gevolg van distributie, beveiliging tegen luchtgevaar enz. Als hij een fatsoenlijk man is en gehuwd, vader van. drie kindeirem, een huis bewoont met slaapkamers en vliering en in zijn tuin de voorgeaohneven groenten kweekt en zijn vrouw niet voor alles wil laten opdraaien, als hij bovendien nog af en toe overuren maakt, dan achten wij een dusdanigen Neder. lander een tamelijk belangwekkende persoonlijkheid. Ook al is hij niet een markante pereoonlijkheid, todh mag zijn beteekenis a_ nuttig lid der samenleving niet onderschat worden. Wij hadden een gesprek met zoon burger, die zijn plichten in alle opzichten pijnlijk nauwkeurig waarneemt en reeds de vraag, hoe hij zijn vrijen Zaterdagmiddag benutte, leverde een ontstellende hoeveelheid kopy. Wij willen zijn ietwat onbeholpen kantoorstijl zoo goed mogelijk volgen en af en toe het gesprek woordelijk weergeven. „In de eerste plaats," zoo zei de fatsoenlijke burger, „had ik dezen Zaterdagmiddag in mijn tuin de aangerichte stormschade te berstellen, de losgewaaide stokboo—_ op hun plaats te brengen, twee zonnebloemen opnieuw in te planten en te voorzien van stevige leiders. Gij kunt," zei hij met een «wakke poging tot geestigheid, „dit wel vermelden onder de rubriek voedselvoorziening." Op onzen welwillenden glimlach vervolgde hij: „Daaran moest ik in de weer voor de bTandstofvoorziening — en dat was een heel werkje. Want wij betrekken onze brandstof de laatste twee jaar van een kleine — kleine...." „Suteler?" „Ja —, zooeen zonder telefoon en zonder voorraden, maar die nog klanten heeft van vroeger. Wij kenden zn adres zelfs niet eens en wieten slechte, dat hij De Vries heette." „Nogal een opvallende naam." De burger glimlachte triest en zei dat hij reeds tot driemaal toe getracht had den man met behulp van een nauwkeurig signalement op te sporen. Omdat de wet verplicht de 20 procent van het vorige jaar vam den zelfden leverancier te betrekken. „Genoemde De Vries," zoo zei de burger, woonde met zijn moeder samen, maar hij had vijf gelijknamige collega's; dat was juist het lastige van het geval. De eene De Vries was niet thuis en toen ik de vrouw vroeg, of ze de moeder was, werd ze ineens kwaad en zei: „Watte? Né hoor, hij ie mijn man en ik lijk wel 10 jaar jonger as hij, segge se allemaal." Vervolgens had de burger zich naar den tweeden De Vries begeven, maar daar hadden ze hem verontwaardigd de deur gewezen cm gezegd, dat alle kleine brandstofhandelaren zonder voorraad onder de werkloozen waren gerangschikt en dientengevolge opgeroepen om te helpen bij de uitvoering van een groot werk. Ook de „genoemde" De Vries. En na beëindiging van dit werk kregen ze hun 20 pfocent toegewezen om hun klanten te bedienen Mijnheer kon wel eens weer aankomen, maar het was niet zeker of hij dan meer succes zou hebben. „De klamt is due wel afhankelijk, hé?" meirkten wij op. „Mijnheer," zei de burger, „ik heb nog een uiterste poging gedaan om asjeblieft van dien man zekerheid te mogen hébben, want ten slotte ben ik verantwoordelijk voor de bevoorrading van mijn huis, ntetwaiar? Ik heb verzocht om toegang tot het groote werk, maar werd teruggewezen. Toen riep ik de bemiddeling in van twee bekende stadstypen, die gezamenlijk langs den weg zeulden met een staaf ijzer. Het waren menschen, met wie ik niet pleeg te oonveirseeren, maar wat moest ik? Ze kenden wel twintig De Vriezen uit beide ploegen en vier daarvan waren, wat ze noemden, hokkebazen", maar niet een ervan beantwoordde aan het signalement. Ze lachten mij trouwene uit en toen heb ik het welletjes geacht. Als de tijden straks maair weer wat andere zijn.. O, als dat nog eens zoo wordt, dan Maar, zoo merkten wij op, dat hij de man, die nu onder 't zonnebranden de aarde bewerkte, niet verantwoordelijk mocht stellen voor het lichtzinnige gedrag van zijn zorgelooze mede-arbeiders en wenschten het verdere verloop te weten van den Zaterdagmiddag. „Zand aan 't halen voor de luehtbescherming van de voorraad die de blokleiding beschikbaar stelde," zei hij. „Maar ja, dat heeft ook zijn bezwaren. Je kunt zoo niet met een emmer fietsen, hé?" „Nee?" „Ach nee, dat staat niet Enfin, we hadden nog een nette witte zak van ochtendvoer enne dat is niet erg. Trouwens, die zandha_rij viel nogal mee, want de heele straat kwam zand halen en dan geneert men zich niet voor elkander. Je maakt er een aardigheidje van. Maar ik was er toch een uur mee bezig. Zoo van de bak naar de vliering. Daarna moest ik drie fietsen afschermen, de achterlichten met stukjes binnenband en de koplampen met papieren kapjes. En de schrik voor de kaas'di—ributie legde me nog weer andere verplichtingen op." „Hamsteren?" „Ja, mijn vrouw doet dat niet graag. Nu, 1 is ook niet een pretje...." De burger was verontwaardigd. „Mijn vrouw kan zoo slecht tegen dat brutale opdringen in den winkel. Ze zei, „och, doe jij 't maar. Jij bent zoo flink." Och, zooiets hoor je toch graag van je eigen vrouw, hè? En ze heeft al zooveel te stellen met die bonnengeschiedenis, ze is er overspannen van. Toen ben ik gegaan.. . Och mijnheer de laatste klant — 'n vreeselijlke toestand, — de laatste klant etend tot buiten de deur. Dje winkel werd gewoonweg belegerd en je zag, dat de winketier al uit de uitstalling bediende. En in den winkel al die vreeeelijke geruchten over den toestand, 't Spookte in die winkel; dat is waarlijk niet te veel gezegd. Al dat domme geklets na dien drukken middag prikkelde me, dat ie te begrijpen, want je kunt er toch niet tegen op — (wat feitelijk wel je plicht is, hé?) — als ordentelijke burger." „Maar u was toch zeker ook niet gerust?" „Ik," zei de burger, „verlangde niets anders dan één enkel veertig plus kaasje, één stuks wat dunkt me niet overdreven is. Ik zag, hoe die vrouwen met groote leeren tassehen en bonte kara'hiezen wel drie of vier stuks naar zich tos graaiden, maar ook dat was nog het allerergste niet. Vóór mij stond een juffrouw, die tot vier keer toe zich een homp kaas liet afsnijden om te proeven. Een walgelijke gewoonte, mijnheer, en deze juffrouw deed het extra ordinair, ze stond als wezenloos, als in zich zelf verzonken en kauwde en smakte tot vier keer toe zoon proefsnee kaas En toen zei ze: „'t Ie toch mijn smaak niet" en ze wees naar het vijfde stuk, maar toen was mijn geduld op en ik mepte haar op den rug.." „Inderdaad? - En?" „O, verschrikkelijk,'' zei de burger, „'t was of ze me wilden lynchen. Al die graaiende menschen schreeuwden booze woorden tegen mij, dat ik mijn fateoen niet kon bewaren en niet im een nette winkel moest komen en zelfs de winkelier was niet op mijn hand en zei: „Mijnheer, ik bedien jou niet." En wij waren een van zn trouwste klanten, want de winkel is de kleinste en de meest beroemdste van de stad. Maar dat is louter een kwestie van reputatie. In een nette zaak, waan* het niet druk was, bestelde ik twee stuks en liet ze thuie bezorgen met.handleiding om ze te bewaren in den winter, 't Ie doodeenvoudig, de winkelier deed bet mij voor. Boven en onder twee echrapjes van de korst doen en dan ééns in de twee weken onderstboven keeren, dat ie alles. Mijn vrouw was verbalend in haar schik. Verbeeld je, zei ze, „'t had mij moeten gebeuren daar in die kleine drukke winkel." Ze is toch al over haar zenuwen. Ze zei: Och, doe me nu nog een plezier en vul de „Boterkaart" even in. U weet wel, dat formulier, dat er uitziet als een aanslagbiljet. „Het is zoo maar gedaan," zei ze. Hobo, vijf rubrieken invullen, 't was me maar geen kleinigheid". „Was dat wel noodig? vroegen we. „Maar natuurlijk —, ik ken collega's, die er mee naar de accountant zijn gegaan, ie kunt met die dingen nooit te precies zijn. Weet u wat ik gedaan heb? Al de papieren en paperassen bij elkaar gezocht en toen naar de vliering toe. De vliering, daar is het toch zoo heerlijk rustig," zei de burger. „Onze slaapkamers zijn vliering geworden en de huiskamer is slaapkamer en de zitkamer daar gebeurt van alles en is een rommelhok. De vliering is netjes opgeruimd, twee bakken zand en een tobbe water op een tafeltje, dat ie alles. Door het dakraam heb je een prachtig uitzicht over de velden." „O — en dus..?" „Ja mijnheer, met een stoel en een tafeltje heb ik de vliering ingericht als kantoor en daar de stamkaartnummere cm alle biljetten gecontroleerd Alles om die simpele vraag boter of margarine met een gerust geweten te beantwoorden, maar het is me gelukt. En t0en...." „Toen was uw vrije Zaterdagmiddag toch zeker om?*' „Nee," zei de burger, „toen begon het pas, want toen kwamen de Jaspers bij ons om de avond verder te passeeren en we hebben zitten kaarten tot twaalf uur. Want de gezelligheid mag er ten slotte niet onder lijden, hé?" « 8..a. --- Een pachtstrijd met hooivork en ploegzwing beslecht. Uit noodweer gehandeld. Strijd om het bestaan leidde onlangs te Woubrugge tot een vechtpartij tusschen twee pachters, onderscheidenlijk met één en twee zonen, bij welke gebeurtenis een hunner zoodanig werd getroffen, dat hij het leven verloor. Op 12 Maart j.l. des ochtends ongeveer acht uur begaf de 63-jarige veehouder-tuinder G. van der L. zich met zijn beide zonen naar een door hem gehuurd land, dat kort tevoren nog aan zekeren van V. verhuurd was geweest, doch waarvan voor dezen de termijn was afgeloopen. Weliswaar had van V. een beroep op de Pachtkamer gedaan om de huur verlengd te krijgen, doch hij had daarmede geen succes, omdat de Pachtkamer zich onbevoegd verklaarde in dit geval. Toen had van V. getracht den nieuwen pachter met geweld te keeren. Inderdaad liepen vader en zoon van V., toen de v. d. L.'e met de met paard bespannen ploeg kwamen om hun land te gaan bewerken, dezen min of meer dreigend tegemoet en al spoedig ontstond een handgemeen, waarbij de oude v. d. L. een vuistslag in het gelaat kreeg, die hem een tand kostte en een verwonding boven het oog veroorzaakte. Daar vader en zoon van V. met een hooivork 'den ander aanvielen,' Wilde v.d. L. zich verdedigen met een stevig verweermiddel en hij nam daartoe zijn ploegzwing te baat, een hardhouten steel met ijzeren beslag, waarmee hij van zich afsloeg. De zwing trof den ouden van V. op het hoofd bij de slaap zoodanig, dat van V. spoedig bezweek. Hoewel aanvankelijk aan doodslag werd gedacht, waarvoor v. d. L. werd gedagvaard, nam de officier van justitie, nadat de jongemannen als getuigen waren gehoord, deze tenlastelegging terug en zeide, dat naar zijn indruk wel vaststond, dat v. d. L. Sr. de noodlottige slag had toegebracht, doch dat deze uit noodweer had gehandeld. Derhalve requireerde spreker schuldigverklaring met ontslag van rechtsvervolging. Mr. Sprey, die optrad als raadsman van v. d. L., sloot zich bij deze opvatting aan. Uitspraak 6 Augustus. --- Bloemkweekers mogen groenten kweeken. De Voorzitter van de Ned. Sierteelt Centrale, de heer J. Mensing, heeft in de jaarvergadering der centrale Aal—neersche veiling medegedeeld, dat de Centrale voortaan ook aan bloemisten vergunning verleent voor het telen van groenten. De uit te geven vergunningen zullen tot en met 30 Juni 1941 gelden. Voorts deelde spr. mede, dat de deviezentoewijzing voor de bloemisterij van het 3de kwartaal verviervoudigd is. Dit opent vooruitzichten voor een sterken bloemenuitvoer op korten termijn naar Duitschland. Ten slotte kondigde de heer Mensing plannen aan tot sterke inkrimping der seringencultuur ten behoeve van de groententeelt. — Bij den dienst der douane zijn door het departement van financiën in totaal 930 nieuwe ambtenaren aangesteld, van wie circa 700 voornamelijk in 't Zuiden des lande. Het zijn vrijwel uitsluitend gewezen beroeps-onderofficieren en minderen, die als capitulant aanspraak hadden kunnen maken op een plaatsing in 's rijks dienst. --- Ervaringen van Nederlandschen vlieger. Op zijn laatste oorlogsdag. In „Vliegwereld" schreef de sergt.-vlieger G. F. Roeloffzen een boeiend verhaal van zijn belevingen op de derde oorlogsdag. Een sober relaas, waaruit blijkt, hoe onze luchtmacht tot het laatst en tot het uiterste heeft volgehouden. De namiddag van de 3e dag van de oorlog, 12 Mei 1940 (le Pinksterdag). Ca. 17.00 uur. Gestart met Fokker C-5 592 (verkenner, lichte bommenwerper) naar Friesland via Afsluitdijk. Opdracht: bombardeeren en beschieten van troepencolonnes, die naar de Afsluitdijk oprukten. ■ Het zag er zeer slecht, zoo niet hopeloos voor ons uit. Er waren bijna geen toeetellen meer. Die er nog waren, waren zeet verouderde types. Onze beste toestellen waren we door de eerste bombardementen op de vliegvelden en in luchtgevechten tegen een groote overmacht al kwijtgeraakt. Tegenover de geweldige overmacht en de superioriteit der Duitsche vliegtuigen was het met die paar verouderde „kisten" eigenlijk gekkenwerk. De strijd was te ongelijk, wij waren absoluut kaneloos! --- De Afsluitdijk „potdicht.” Bij nadering van de Afsluitdijk zagen we, dat de lucht daar wemelde van de Meseerschmitts, die de luchtweg naar Friesland en de Afsluitdijk bewaakten, zoodat er geen dóórkomen aan wae. Laag lange de grond vliegend om niet ontdekt te worden, keerden we onverricbterzake terug. Lt. Woenedregt en egt. Bakx landden even na mij en hadden dus ook geen kans gezien. Door al deze hopelóoze, zenuwsloopende vluchten waren we onderhand allemaal op van de zenuwen. Even later roept onze commandant (majoor-vlieger Raland) alle vliegers en waarnemers bij zich op het bureau: „Mannen, de toestand ie hoogst ernstig. Het schijnt ons in de lucht alsook te land niet best te gaan. Aan de Grebbelinie wordt een doorbraak van de Duitechere gevreesd. Het opperbevel wil nog één poging doen met ons en verlangt, dat drie toestellen van ons de Duitsche linies bij Wageningen bombardeeren. Jachtvliegtuigen, zooale tot nu toe steeds ter bescherming meegegeven, zijn niet meer beschikbaar, om de eenvoudige redenen, dat ze er niet meer zijn. Ik vraag daarom 6 vrijwilligere, 3 vliegere en 3 waarnemers, die deze opdracht willen uitvoeren. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar ik kan jullie wel zeggen, dat aan deze vlucht de hoogste onderscheiding verbonden is. Wie gaat?" --- De eerste vrijwilliger. Sergeant-vlieger Van Liempd stapt onmiddellijk vooruit. Dan is het even stil, niemand meldt zich. Bakx en ik kijken elkaar eens aan. Samen met Van Liempd hebben wij wel de meeste frontvluchten gemaakt deze dagen. En meer dan een jaar zijn wij ook met zijn drieën een onafscheidelijk clubje geweest, gedurende ons lange verblijf in Gilze-Rijen, en nu in Noordwijkerhout. Ons besluit is genomen, ook deze laatste maal zullen we samen zijn, we gaan. Ook drie waarnemers, cnder wie sgt. Holtz, die met mij gaat, melden zich vrijwillig aan. Nieuwe bommen onder de toeetellen, benzine bijtanken, klaar! De commandant drukt ons allen de hand en letterlijk „uitgeleide gedaan" door onze collega's stappen wij naar de toestellen. Even warmdraaien en dan snel weg! We vliegen escadrille-ruimverband, d.w.z. niet te dicht op elkaar, Bakx voorop, links Van Liempd en ik rechts. We vliegen zoo laag mogelijk, huisjeboompje-beestje, zooals dat heet. Even later vliegen we langs de Lek oostwaarts, Bakx „bovenop" het water, Van Liempd en ik links en rechts vlak over de uiterwaarden. Om des te vlugger weer thuis te zijn zitten we de oer-oude Fokker C-5-en met hun 190 kilometertjes kruissnelheid behoorlijk op hun kop, ze dreunen en daveren en worden gloeiend heet, maar dat geeft niet, ze kunnen er tegen, want ondanks hun ouderdom zijn ze nog ijzersterk. Plotseling beginnen er, ter hoogte van Culemborg, van de grond af mitrailleurs op one te schieten, maar ze raken ons gelukkig niet. Wij verder. We beginnen te klimmen, de Grebbelinie nadert. We zitten op 800 M. --- Nabij het front. In de verte zie ik Wageningen al liggen. Overal op de grond rookt en brandt het We naderen het „front". N.O. van Wageningen moeten we zijn; ik stuur mijn kist nog wat bij, we gaan recht op het doel af. Dan inééns: 3 Duitsche jachtvliegtuigen, die in duikvlucht op me af komen!! Waar ze zoo plotseling vandaan komen, is me een raadsel, ik vermoed uit de wolken. Regelrecht duiken ze op mij af, in razende vaart.. Ik zie ze slechts één moment, het zijn Messerschmitt's 109 of Heinkelsll2. Drie razend-snelle, zwaar bewapende, moderne jagers tegen één oude, langzame verkenner. Geen kans. Weg! Naar de grond! Het davert door mijn hoofd: in de lucht blijven en trachten te vluchten? Zelfmoord. Eruit springen? Als het lukt, zal ik met mijn parachute midden in de vuurlinie terechtkomen en al dood zijn, voor ik beneden ben. Een schop tegen het voetenstuur, een duw tegen het levier, in duikvlucht naar beneden, naar de grond!! Het gasmanette vól open, over de stultnok heen, die we normaal alleen op groote hoogten mogen overschrijden. Lóópen zal die oude Rolls, al zal ze uit elkaar vliegen! Ze zitten al achter me, ik voel het, één die op me moet schieten, midden achter me en twee opzij; voor omkijken is geen tijd. Hij begint te vuren. Dat is ontzettend. Een sproeiregen van lood laat hij op me los. Ik zie het, want zij gebruiken, evenals wij, z.g. lichtspoormunitie, waarbij iedere vijfde patroon een duidelijk zichtbaar lichtspoor nalaat In de lucht. Radeloos begin ik te schoppen, te duwen en te trekken, als een dolleman springt de kist door de lucht, slingerend en zwaaiend, met dreunende motor. Néén, hij zal me niet krijgen, we geven ons zóó maar niet over! Als ik in één rechte lijn naar beneden was gedoken, had ik dit niet meer kunnen navertellen, dan zou hij me gemakkelijk in de bundel van zijn mitrailleurs hebben kunnen vangen. Hij vuurt als een bezetene, uit al zijn mitrailleurs epuwt hij one zijn stralen doodend metaal achterna, het ie of wij in een smederij zitten of bij een groot electriech laschapparaat, links vuurstralen, rechts, boven en onder ons! Aan alle kanten vonkt en gloeit het, en één enkel kogeltje in mijn rug is voldoende om er een eind aan te maken, om ons met volle snelheid de grond in te doen duiken. Ik verwacht het ieder moment. --- In razende vaart. We duiken nog steeds, in razende vaart. Mijn waarnemer vertelde mij later in het ziekenhuis, dat hij dacht, dat onze staart er afgeschoten wae tijdene deze duikvlucht en dat we stuurloos omlaag doken, zóó slingerend on zwaaiend dook ik de kist naar beneden. Hij had er zich al reeds op voorbereid,dat we zóó de grond in gingen en zat, zoo vertelde hij me, gelaten en rustig de klap af te wachten... Ik heb altijd groote bewondering gehad voor de moed, waarmee de waarnemers zich aan one toevertrouwden. Het „vuurwerk" achter ons houdt nog steeds aan. Dat je hersens in een dergelijke situatie nog werken, ie een raadsel. Het flitst door mijn hoofd: over de Rijn, over de Rijn zien te komen! Ik wiet, dat ten Noorden van de Rijn letterlijk de „hel" was losgebroken als ik dus daar terecht kwam, werd ik, al kwam ik heelhuids aan de grond, tóch wel „afgeschoten" maar bezuiden ervan wae de zaak nog betrekkelijk rustig. We naderen de grond. De „vuurregen" houdt nog steeds onverminderd aan. Deze duik schijnt uren te duren, in werkelijkheid is alles slechte een kwestie van seconden. D&a> is de grond Ik begin te trekken. Moeizaam, onder hevig trillen van het toestel, komt de neus omhoog. We razen over de uiterwaarden en zakken nog eteeds lager. Geweldig snel gaat het, véél te snel! Een enorme klap, boem! Weg linker ondervleugel! De flarden hangen erbij, spaanders vliegen in het rond, we hebben een paal of dijkje geraakt, de heele kist wordt omhoog gesmakt, maar schiet nog steeds met geweldige snelheid voort. Ik weet hem nog weer vlak te brengen en zie plotseling de groote winterdijk van de Rijn voor me. Van dit moment houdt het vuren op. De Duitsche jager, die veel sneller gaat dan ik kan niet meer achter me blijven en schiet over me heen omhoog. Ik zie de dijk, met een hek er bovenop. Hij nadert snel, ik trek uit alle macht om erover te komen. Maar het toestel dat, hoewel het nog voldoende snelheid heeft niet genoeg draagvermogen meer bezit vanwege die afgeknapte ondervleugel, wil niet meer omhoog. In volle vaart, "met voltoeren draaiende motor, vliegen we tegen de dijk aan, het toestel slaat heelemaal over de kop, wordt weer meters omhoog gesmeten, óver de dijk heen, en valt met een geweldige smak een heel eind verder tegen de grond, waarbij de heele „kist" in elkaar schuift, zoodat er niet veel van over is. --- Het einde? Het wordt me zwart voor de oogen en ik denk bij mezelf: daar ga je! Nu is het afgeloopen! Even later dringt een geluid van wegstroomende vloeistof tot me door, ik ruik benzine en open mijn oogen. De tank, waarin nog ca. 450 L. benzine moet zitten, blijkt zich boven in plaats van vóól me te bevinden en loopt over me leeg... Ik ben van boven tot onder drijfnat van de benzine en hoor een sissend geluid, dat eveneens van de benzine afkomstig blijkt te zijn, die over de gloeiend heete uitlaatpijpen stroomt... Dan dringt het ineens tot me door: Eruit! Weg! Mijn linkervoet blijkt bekneld te zitten, maar na eenig wringen lukt het me, die vrij te krijgen en ik kruip uit de puinhoop. Ik zit vol bloed en voel overal pijn. Ik kan het zelf niet begrijpen, dat ik nog leef. Hier ie een wonder gebeurd. En onder het toestel zaten ook nog alle bommen, die, ondanks de verschrikkelijke klap, waarmee we tegen de grond kwamen, niet ontploften... Mijn eerste gedachte ie dan: Ik zal wel dood zijn. Maar ook mijn waarnemer leeft. Hij komt achter om de wrakstukken aanstrompelen, had er dus blijkbaar aan de andere kant dan ik uit moeten kruipen, en elkaar ondersteunend strompelen we weg. De Duitechers zagen ons waarschijnlijk tegen de grond vliegen, we hebben ze niet meer gezien. Er komen Hollandsche hospitaalsoldaten aanhollen (hadden ons blijkbaar zien vallen) ; we blijken ca. 20 M. voor de voorste Hollandsche vuurlinie te zijn neergekomen.. Even later lig ik op een draagbaar (mijn waarnemer kan nog loopen), het heele geval wordt achter op een vrachtauto gezet en daar gaan we, in Westelijke richting. Onderweg wórdt er in het donker nog tweemaal op onze wagen geschoten, waarbij het zand van de in de berm van de weg inslaande granaatscherven one om de ooren vloog. Maar alles ging goed. Na een vervoer van 3 uren lang door verduisterd Nederland, na 7 keer te zijn overgeladen op een ander vervoermiddel (het eene nog slechter dan het andere), komen we de volgende morgen om 9 uur, half geradbraakt, maar doodgelukkig, in Amsterdam in het ziekenhuis aan. Tonnie van Liempd heb ik nooit meer gezien. Hij viel in de omgeving van Rhenen en stierf de vliegerdood voor het vaderland. Aan hem draag ik deze regels in eerbiedige hulde op. --- Bruintje Beer redt den Kabouterkoning No. 47. — In spanning volgen de reus, Bruintje er de kleine man Vader Langbeen's vlucht. De zwarte dwergensoldaten doorklieven _*p tientallen de lucht en steeds nadert de ooievaar meer en meer de vijandelijke troepen. „Doe nu je best, Langbeen, hou vol! hou vol!" hoort hij, ver beneden zich, het drietal luid en aanmoedigend roepen. Angstig zien de booze dwergensoldaten den vijand nader komen. In wilde angst schieten zij hun pijlen af, maar het mag hun niet baten, want Langbeen weet steeds opnieuw het gevaar te ontwijken en meer en meer te naderen. De soldaten weten, dat zij den ooievaar, nu die hun heeft Ingehaald, hebben te duchten. Daarom laten zij den armen kabouterkoning los, hoog in de lucht, en slaan dan ijlings op de vlucht. --- GEMENGD NIEUWS. Naar een Nederlandschen bouwstijl. Een pleidooi van architect Kropholler. De architect A. J. Kropholler heeft aan een vertegenwoordiger van het A.N.P. zijn meening gezegd over de richting, waarin de Nederlandsehe bouwmeesters in de toekomst dienen te werken. Gelijk men weet, heeft Kropholler den laatsten tijd verscheidene raadhuizen gebouwd, o.a. te Waalwijk en Wateringen; bovendien zullen in de gemeenten Leidschendam, Medemblik, Heesch en Helvoirt raadhuizen van dezen architect verrijzen. De heer Kropholler kantte zich tegen de hypermoderne bouwstijlen, die niets Nederlandsch meer hebben en volgens zijn meening leiden tot een onaesthetische archilectuur. Een overgang zal echter niet zoo heel gemakkelijk gaan, want als men jaren en jaren lang in het excentrieke heeft gezocht, zijn de gewone middelen en materialen ons vreemd geworden. Wie tien jaar lang knalgele gevels heeft gebouwd, of kubusstijl nagestreefd, is nog niet zoo gauw in staat van het eigene in materiaal en vorm iets moois te scheppen. Dit zullen vele architecten opnieuw moeten gaan leeren. De bouwmeester besloot het gesprek met de opmerking, dat ook het interieur zich bij het exterieur moet aanpassen. Voor de versiering kan ook van een vaderlandsch product gebruik worden gemaakt, n.l. van gebakken klei. Van de buitenlandsche bouwstijlen behoeven wij niet alles te verwerpen, — aldus de heer Kropholler — maar vóór alles moeten wij in een Nederlandschen stijl bouwen, die zich aanpast bij het Nederlandsehe landschap. --- Nederland kan blijven rooken. Maar het wordt Nederlandsch fabrikaat. Er zijn nog al eens rookers, die zich er over bezorgd maken, dat binnenkort de geliefde sigaren of het vertrouwde pijpje niet meer zullen kunnen worden aangestoken. Dat valt echter wel wat mee, meent de Tel. Het blad heeft met iemand uit de tabakswereld gesproken en deze zeide o. m.: Wij hebben in Nederland een behoorlijken voorraad. Wanneer zich geen bijzondere omstandigheden voordoen, komen wij er nog een heele tijd mee toe. Te begrijpen is het echter, dat er op een gegeven oogenblik bij een bepaalde fabriek gebrek kan ontstaan aan een zekere soort, die voor het fabriceeren van de door deze fabriek gebrachte melange onontbeerlijk is. Het is derhalve te begrijpen, dat de fabrikanten reikhalzend uitzien naar mogelijkheden, om toch nog tabak te importeeren. Want sigarettentabak is nu eenmaal een product, waarvoor we ten volle op het buitenland zijn aangewezen. In dit verband maken wij gewag van de geruchten, volgens welke pogingen in 't werk worden gesteld om tabak uit den Balkan naar Nederland te krijgen. Op onze navraag, aldus het blad, deelde de directeur van het rijksbureau voor tabak en tabaksproducten, de heer Joh. Reynen, mede, dat dezen pogingen van de zijde van het rijksbureau niets in den weg wordt gelegd. Integendeel — men zal het toejuichen, indien op deze wijze de voorraden kunnen worden vergroot. Of de fabrikanten in hun bemoeiingen zullen slagen, blijft echter vooralsnog een groote vraag. De moeilijkheden, vooral op transportgebied, zijn talrijk. Bovendien kan niet beoordeeld worden, in hoeverre onze deviezenpositie den import van buitenlandsche tabak zal toelaten. Alles bijeengenomen "kan dus gezégd worden, dat men zich voorloopig zeker niet ongerust behoeft te maken over zijn rookertje. Men zal eens iets anders moeten rooken dan het lievelingsmerk, men zal misschien zoo nu en dan ook eens den brand in een pijp tabak moeten steken, maar niettemin: het volk met het grootste tabaksverbruik per hoofd der bevolking kan blijven dampen. --- Meeningsverschil onder de studenten. Over de houding tegenover de actueele problemen. In de te Leiden gehouden vergadering van de onlangs opgerichte Nederlandsehe studentenfederatie bleek een zeer belangrijk meeningeverechil te bestaan met betrekking tot de houding van de Nederlandsiohe studenten tegenover de actueele problemen van ons land en van het eigen studentenmilieu. De eene opvatting wil de algemeene situatie van het land op de basis van de .werkelijkheid beoordeelen en een positieve houding aannemen tegenover de komende ontwikkeling. Z;ij wil de gedachten van gezag en gebondenheid, welke onzen tijd beheer—hen, reeds nu geleidelijk doch consequent in de studentenwereld verwezenlijken. Daarom dringt eij aan op het instellen van een beslissende autoriteit. Alle bestaande organisaties moeten overkoepeld worden door een onafhankelijke Nederlandsehe studentenleiding met volledige bevoegdheid. Verder Wil zij de bestaande verdeeldheid bestrijden door het erkennen van één groot universitair studentencorps. De andere opvatting stelt zich afwachtend tegenover de gebeurtenissen, in de meening, dat voor Nederland nog geenerlei beslissende phaee is ingetreden en dat het nog geen tijd is voor essentieele hervormingen. Verder wil zij de versebillende organisaties onafhankelijk laten bestaan en zich beperken tot een „moreel'e" autoriteit over de studentenwereld. De meerderheid der N.S.F, sprak zich tegen de eerste opvatting uit. — Betaling van verschuldigde gelden inzake de dividend- en tantièmebelaeting zal met ingang van Augustus a.s. niet meer aan de postkantoren, doch uitsluitend bij den betrokken ontvanger der directe belastingen kunnen geschieden. --- De michjes. Sleat wirdt nou ek tamlearrt- fen 'e grine sémieajes. De rymker klaget: Det tysket en wimelt mar eteeeom yenhinne, 't Is groatfol fen miehjee, oeral dêr't jo rinne, Op etrjitte, op 'twetter, yn 'e boek, op 'e dyk — De loft ie der fol fen, 't is oeral allyk. De fytsers dy elaen mar mei hannen en foetten, Hja elingerje oer 'e dyk, meiteje ünfeilich de etrjitten, „Jim' draeije mar foart yn 't ljooht fen 'e sinne. Der helpt gjin fordylgjen dêr 't eafolle binne! In wynpüst dy driuwt jimme heech yn 'e loft, Jim' komme wer ünder fol wille en noit, Jim' binne for bommen noch Ileantugen bang. Mar sjonge lykmoedioh aloan jimme sang. Binne jim' nou det gnob, dêr't de kranten fen skriuwe, En dy't dêr as wolkene oer d'Iselmar driuwe ? O, wiern' jim as larven mar yn 'tséwetter bleaun, En hie den de enoekbears jim' boutejes mar preaun! Jim jowe om gjin tonger, gjin rein en gjin wyn, Jim bin ünfordylchber, jim akelik fenyn! O, Memke Natür, hwet bistou sims rij, Forneatigje., dei hjarren, o, meitsje üs f rij Sleat. ' R. M. --- Badbadinage. We baden weer baden Als badgast en klant, Met 'n badpakmirakel In 't zonnige zand; Een badpak aan (schoon dat — Misschien heel terecht — Voor badding—gheidjee Te veel ie gezegd) Maar badgoed is echaarech, en Br is volop zon, Dus braden we bruin Zonder vet-op-de-bon. Het bad is zoo heerlijk Geen geiser, geen gas, Geen matjes, geen fleschjee, Geen „ootjes" in glas. Van „Klonje" of gasjee Van heet of van koud Geen fluiten (Bezet-hooT!) Geen bad(koetbaar) zout. Geen badbadinage Geen roffel-op-dtur: „Zeg ben jij haast klaar met Je watergezeur!?.... Nee, enkel de vrijheid In frischheid en vree De zon, hoog daarboven, En vóór je de zee; Daar ie bet zoo heerlijk, God's mooie natuur Ts haast onbetaalbaar En tóch weer niet duur; De zon daalt ter kimme. Volbracht is haar taak, Je soest nog wat na, na Zoon dag van vermaak, Maar plotseling hóór je Héél hooft vaag gebrom, Omringt door die vrede, Je mijmert: Waarom?l ERNST KOS. --- Predikbeurten a.s. Zondag. (Offlcieele tijd.) opoat*en van predikbeurten worden gratis in deze rubriek opgenomen. T%' dige inzending wordt dringend verzocht. Van opgaven, die na Donderdagmiddag binnenkomen, kan geen plaatsing in het e.v. Vrijdagsno. worden gegarandeerd. AKKRUM Hv. K. 10 u. de. v. d. Honat. Reohtz. Hv. 10 u. (school) le eed ie nat; 7 u. (kerk) ds. Jebbink. Ger. G. (Radiostr.) 10 u. en 6.30 leeedlenirt. Ger. Geim. Dinsdag S u. ds. v. d. Berg. Ger. K. 1.30 dienst In de school. Dps. G. 10 u. prop. Faber BAKKEVEEN Hv. K. 10,30 u. ds. Bakker. BEETS Hv. K. 10.40 en 8.10 de hr. J_ll_. BEETSTERZWAAG (Buurt) Hv. K. 10 u. ds. IJpelj; (oud) 10 u. dr. Haveman. B_N.KNIJPE Hv. K. geern dienst. BI.EBDIJKB hv. _. io u. ds. eoienbra—der. BLESDIJKE-PEPERGA Hv. «y.,, 2 „jj,, de heer de Vries. BOORNBERGUM en KORTEHEMMEN Hv. K. geen dienst. BOELENSLAAN Hv. K. 8 u. ds. Hase*oop. BOVENKNIJPE Dps. G. 10 U. de. Nolthenlus. BOIJL Hv. K. 10.30 ds. v. d. Lecq DELFSTRAHUIZEN Hv. K. 10.40 de heer Bo—na. DUURSWOUDE Hv. K. 10.30 ds. Dijkhuis. avm. ECHTEN (Bandsiloot) Vr. Ev. Gem. 10 u. de heer Schoppert. ELSLOO Hv. K. 10.30 ds. Los. GARIJP Hv. K. 10.40 avm. cm 3.10 dankz. ds. de Jagiier. Ger. K. 10.30 en 3 u. cand. Feenetra. GORREDIJK Hv K. 10 u. de. ten Oever. Ev. 10 u. en 2.30 de heer VlnK. GROUW Hv. K. 10 u. ds. IJsbrandy. Hv. Kap— 10 u. camd. Veenibaas; 7.30 de heer Kiewieit. Dps. G. 10 u. dis. Pasma. HASKERDIJKEN Hv. K. 10 u. cand. de Kleine. HASKERHORNE Hv. K. 13 u. de heer v. d. Molen. . . HAULE Hv. K. 11 u. ds.'Heldtoga. HAULERWIJK-BOVEN Hv. K. 10 U. de heer v. d. Meulen. HOUTIGEHAGE Hv. Ev. 10 u. de beer do Vries, ootl.; 2.30 de heer Hof—ra, cola. HEERENVEEN Hv. K. H.veen (Soh.) geen dienst. Hv. K. aan de Fok 10 u. ds. Winkel, doop. Hv. K. Nije——*— 10 u. ds. Jörg van Steenwijk; 5 u. cand. de Kleine. Ger. K. 10 u. en 5 u. de. Brinkman van "Wa—enaar. Dps. G. 10 u. ds. Gosses. Bapt. G. 10 u. en 4.30 de heer Scholte. HOORNSTERZWAAG Hv. K. 3 u. ds. van Buuren. HOUTIGEHAGE Hv. Ev. 10 u. en 2.30 de heer Hofstra. IRNSUM Hv. K. 10 u. ds. Caron. JOURE Hv. K. 10 u. ds. v. S—mpvoort (in <— Geref. kerk). JUBBEGA A.D. VAART Hv. _, 10.30 de heer van der Wal. JUBBEGA-SCHUREGA Hv. K. 10.30 ds. van Buuren. KATLIJK Hv. K. 2.30 ds. Bakker KORTEZWAAG Hv. K. 10 u. ds. Eppens. LANGWEER Hv. K. 10 u. ds. Ni eiber, avm.; 2 u. ds. Nieber, dankz. LIPPENHUIZEN Hv. K. 8 u. ds. 01deman. LUINJEBERD Ev. 10 u. en 2.30 de heel* Korten, MUNNEKEBUREN Hv. Ev. 10 u. de heer de Vries. NIEUWESOHOOT Hv K. 2.30 de heer Lebb—g. NIJEBERKOOP Ger. Ev. 8.30 de heer Zijlstra. NIJEHORNB Dok. Na—hall 10.30 de heer Let—lng. NIJEHOLTPADE Hv. K. 10 u. ds. Hoekstra, NOORDWOLDE Hv. K. 10 u. ds. Wier9ma. OOSTERHAULE Hv. K. 2 u. ds. Jebbinto. OOSTERWOLDE Hv. K. 10.30 ds. Cadêe. ODDEHOLTWOLDE Hv. K. geen dlenat. OLDEBERKOOP Hv. K. geen dienst. Hv. Ev. 2 u. de heer v. d. Meulen. OLDEBOORN Hv. K. 10 u.- ds. Raap. Dps. G. 10 u. ds. Jolles. OUDEHASKE Hv. K. 2 u. de. van Stempvoort. OUDESCHOOT Hv. K. 10.15 ds. Pljnacker Hordijk, avm. Ger. K. 10 u. en 2,30 ds. den Boer. SOHARSTERBRUG Hv. K. 10 u. de heer Ro—keima. SIEGERSWOUDE Hv. K. 10 u. ds. Jansnius. Hv. Ev. 10.30 en 3 u. de heer den Arend. ST. JOHANNESGA Hv. K. 10 u. ds. Jörg, doop, 0011. ST. NICOLAASGA Hv. K. 2 u. ds Jong van St. Johannesga, voorb. TERBAND Hv. K. zie H veen de Fok. TERHORNE Hv K. &.30 ds. Jebbink. Dps. G. geen dienst. TER-IDZARDT Hv. K. 10 u. ds. Bartetra. extra 0011. TERKAPLE Hv. K. 10 u. ds. van E'jtden ? TJALLEBERD Hv. K. 10 u. ds. Ba,kker. TJERKGAAST Hv. K. 10 u. leesdierast. TIJNJE Hv. K. 10.40 ds. Olde—an. Hv. Ev. 2.30 de heer v. d. Molen. VLEDDER 10 u. de heer v. d. Mo.ien. VLEDDERVEEN 2.45 de heer v. dj. Molen. WIJNJETERP Hv. K. 3 u. ds. IMJkhuis, dankz. ---