FEUILLETON DE OPIUM-TRUST door HERMAN MIDDENDORP. 15 Deseaves snelde weg naar de telefoon-cel en kwam enkele minuten later ontmoedigd terug. Weer niks, zei hij met een zucht. Het is mis. We moeten een heel nieuwen koers beginnen, als er nog wat terecht komen zal. — Ik heb je al advies gegeven, zei Croisset, terwijl hij kalm een nieuwe sigaret aanstak. — Wat bedoel je? — Er is maar één middel. Dat meisje. Als je die hebt, heb je Henderson ook. En oppassen voor de politie en voor „le Savant". Op zijn medewerking moeten we in geen geval rekenen. Hij keek om zich heen en zette het gesprek op fluisterenden toon voort. Deseaves luisterde aandachtig. Hij had een groote sigaar aangestoken en knikte herhaaldelijk instemmend met het hoofd. Het was kort na middernacht, toen Andrew Baker de Place de I'Etoile overstak. De wind was sterker geworden en joeg met ongestadige vlagen om de hoeken der straten. Vreemdvormige wolken dreven door de lucht; daartusschen vloeide het maanlicht brokkelig uiteen. Taxi's joegen snel over het glanzende asfalt. Met snelle, zekere schreden vervolgde Andrew Baker zijn weg. Hij ging een klein, smal restaurant binnen, waarvan de gordijnen waren neergelaten; er stonden geen stoelen buiten. Er waren maar wéinig bezoekers. Hij ging zitten en vroeg een glas wijn; enkele oogenblikken later kwam de gérant met 'n beleefden glimlach naar hem toe. Hij kende den bezoeker blijkbaar. Met zijn kleinen, zwarten knevel en zijn-donker-gekleurden bril was hij trouwens een opvallend type. — U komt zeker uw geluk nog eens beproeven? — Och ja. waarom niet.... — De vorige maal heeft u bijna de bank laten springen! Andrew Baker antwoordde daar niet op. Hij dronk met één beweging zijn glas leeg en vroeg: — Zijn er al menschen binnen? — O ja, u kunt direct beginnen. Maar — de gérant keek met een bezorgden blik om zich heen — een beetje discreet niet waar? We moeten voorzichtig zijn. Andrew Baker betaalde zijn consumptie en volgde den*fbeleefden gérant door verschillende gangen en deuren, tot zij in een kleine, keurig ingerichte zaal kwamen, waar al verschillende menschen om een speeltafel zaten. Allen waren in avondtoilet; er werd rustig gespeeld, om tamelijk kleine bedragen. Het gewone rouge-et-noir. Vele stoelen waren onbezet; Andrew Baker ging zitten en bestelde champagne. Het spel ging door. Er was nog weinig animo; zwijgend werden winsten en verliezen geaccepteerd; alleen de onverschillige stem van den croupier, die het spel leidde, de winst van de bank naar zich toe harkte of de verliezen over de groene tafel schoof, verbrak de stilte, Maar langzamerhand werd het voller. Alle bezoekers werden door den beleefden gérant persoonlijk binnengeleid. Er waren veel vrouwen bij, en er werden verschillende talen gesproken, vooral Engelsen en Duitsch. De inzetten werden hooger; de hartstochten kwamen in beroering; hier en daar weerklonken nerveuze uitroepen; kleine twisten ontstonden, die door den gérant met een enkel woord gesust werden Onverschillig harkte de croupier. De bankbiljetten ritselden. Andrew Baker voelde in deze atmosfeer van troebele begeerte de onrust minderen, die hem dezen dag beheerscht had. Hier hoorde hij thuis.... Hier wond hij zich niet op, in tegenstelling met de meeste van de bezoekers. Hij herkreeg zijn kalmte; bij keek naar de zenuwachtige bewegingen van de glinsterend-beringde handen, die klauwden over de groene tafel, en hij glimlachte. Dit soort nervositeit was hem vreemd.... Hij was wat achteraf gedrongen door een paar dames, die haar hartstocht voor het spel niet konden bedwingen, en hij had het rustig toegelaten. Aan den anderen kant van de tafel was een leege stoel. Het werd tijd voor hem om óók actief te worden. In het kalme besef, dat hij niets te verliezen had, stond hij op, en liep langs de rij. Voorbij de schitterblanke gebogen ruggen van twee Engelsche meisjes bereikte hij den leegen stoel; onmiddellijk daarna zette hij zijn eerste duizend francs op. Hij won; zette zijn winst met den inzet op en verloor. Hij verloor zevenmaal achter elkaar en bedacht dat hij aan zijn laatste duizend francs toe was. Hij splitste, zette vijfhonderd francs op en won. Hij won met winst en inzet tezamen vijf maal achter elkaar. Hij zette alles op één nummer en won. Men begon op hem te letten. Nieuwsgierige bezoekers verdrongen zich achter zijn stoel, trachtten zijn systeem te doorgronden. Maar Andrew Baker had geen systeem, behalve het systeem van de onverschilligheid en de volmaakte kalmte. Hij begon met inzetten van tienduizend francs, verloor een paar maal, won acht keer achter elkaar. Zijn inzet van honderdduizend francs werd door den croupier geweigerd; hoogere bedragen dan vijftigduizend francs waren niet geoorloofd. Andrew Baker zette vijftigduizend francs op rood en won. Hij wilde zijn winst laten staan, maar de croupier, die zijn onverschilligheid reeds lang had laten varen, aarzelde. De gérant trad naderbij, overzag den toestand en stemde toe. Andrew Baker verloor. Hij zette opnieuw vijftigduizend francs in en verloor opnieuw. Eerst bij de derde maal won hij. Daarna speelde hij zesmaal quitte of dubbel en won zesmaal. De groep toeschouwers achter zijn stoel was tot een volksoploop aangegroeid, waaruit de verwardste kreten van bewondering, afgunst en opwinding gehoord werden. De bank staakte de betaling. Andrew Baker incasseerde zijn winst, propte zijn zakken vol met bankpapier. Met een wanhopig gezicht trad de gérant op hem toe. — In 's hemelsnaam, m'sieur, uw systeem!.... Ik wil u verbinden aan mijn onderneming — Ik dank u zeer, antwoordde Andrew Baker. Ik heb dezen avond voor 't laatst gespeeld. Hij stond op, blijkbaar met het voornemen om heen te gaan. De gérant wierp een vertwijfelden blik om zich heen en maakte een gebaar in de lucht. Bijna op hetzelfde oogenblik stonden twee geuniformde mannen, beiden van een herculischen lichaamsbouw, achter hem. — U speelt dóór, zei nu de géranrt veel rustiger. U had met eerlijk spel trouwens niet zooveel kunnen winnen! — Ik ga weg, zei Andrew Baker kalm. Met uw praatjes heb ik niets te maken. Zonder moeite duwde hij den gérant op zij, en nu stond hij tegenover de twee Cerberussen in uniform. Hij had nog even den tijd, zijn bril af te zetten; toen greep de eerste hem bij de keel. Maar Andrew Baker diende hem eerst een stoot op zijn rechteroog toe, en terwijl hij bezig was, daarvan te bekomen, gaf hij hem een stomp in de maag, die hem voor een kwartier onschadelijk maakte. De andere was gevaarlijker, maar een beroepsbokser was hij blijkbaar niet. Hij was Andrew Baker op den nek gesprongen en trachtte hem door zijn waarlijk niet geringe lichaamskracht in bedwang te houden. Maar door enkele technisch-berekende bewegingen wist de aangevallene hem van zich af te werpen, en na eenige oogenblikken kon hij zijn bekende kinstoot toepassen, waardoor de ander buiten gevecht werd gesteld. Andrew Baker trok zijn kleeren recht en streek niet de hand door zijn haar. — Nog een van de heeren iets? vroeg hij. Maar niemand antwoordde; er werd alleen gelachen. Ook de gérant zei geen woord. Andrew Baker zette zijn bril op en liep langzaam naar den uitgang van de zaal. Er kwamen juist twee nieuwe bezoekers binnen. De eerste herkende hij dadelijk; het was een jonge vrouw met een grof-mooi gezicht en rood-bruin haar. Madelon. Zij was in gezelschap van een langen mageren man met een korten baard . Andrew Baker wist, dat hij hem kende; maar zijn naam? Die man was vermomd, zoo goed als hij zelf. Eerst toen hij op straat was, flitste de naam door zijn gedachten. Deseaves! --- XVIII IN CHANTILLY Canny Camberwell stond voor het raam van haar kamer in het Hotel de I'Empire en keek langs de op zij geschoven vitrage-gordijnen naar buiten. Het waB een stille middag in het begin van November. Den heelen morgen had het geregend; nu lag een vaag en weifelend zonlicht tusschen de wolken verspreid. De kamer zag uit op den tuin van het hotel. De laatste najaarsbloemen bogen de stengels, en deze triestige bloemen, het verschoten groen, de lichte nevel die waasde om alle dingen — het was allemaal van een eindelooze melancholie. Canny stond roerloos voor het venster. Er was een drang in haar om te gaan schreien. Vijf dagen geleden waren zij uit Parijs vertrokken. De dokter had aan Mr. Henderson verandering van lucht voorgeschreven. Het ging hem niet bijzonder goed; zijn hartslag was onregelmatig en de emoties van de laatste dagen hadden hem meer aangegrepen dan hij zelf wilde bekennen. . Een lange reis zou hem op het oogenblik geen goed doen. Hij moest eerst wat uitrusten. Canny had in zijn voorstel, een paar weken door te brengen iv Chantilly, dadelijk toegestemd, al was Noord-Frankrijk geen oord om er in November naar toe te gaan.. Het kon haar niet veel schelen, waarheen ze gingen, en deze stille, landelijke plaats was haar eigenlijk liever dan de mondaine drukte van de Rivièra, die door den dokter aangeraden was. Mr. Henderson kende Chantilly en hield van deze romantische omgeving. Maar toen ze in het Hotel ée FEmpire warren aangekomen, moest hij dadelijk naar zijn kamer gaan, omdat de korte reis hem reeds te veel had vermoeid. Den volgenden dag voelde hij ziich beter, maar hij kon weinig uitgaan. Meestal bleef hij op zijn kamer; Canny las hem nu en dan voor en was verder aan zichzelf overgelaten. Er waren maar weinig logeergasten; het seizoen was al weken voorbij. Maar het meisje vond dlift niet onaangenaam; er was een behoefte in haar, zich over te geven aan droefgeestige mijmerijen, en liefst werd zij zoo weinig mogelijk gestoord. Langzaam wendde zdj zich af van het venster; ze trok haar mantel aan en zette haar hoed op. Ze maakte eiken middag een wandeling door het bosch; het was er zeer eenzaam en doodstil. Haar oom sliep op dit uur, of tenminste, hij zonderde zich af op zn kamer. Langzaam liep ze de trap af; geen enkel geluid was hoorbaar; bet was of iedereen sliep im het groote h0-te1.... Binnen een paar minuten was ze buiten de stad. Een breede laan van kastanjeboomen leidde naaT het bosch. De knoestige stammen glommen nog zwartig van den regen; dé half ontbladerde kruinen maakten een triestigen indruk; gele bladeren dwarrelden geluidloos omlaag. Canny sloeg den zijweg in, dien ze eiken dag ging, het bosch in, waar sterke geuren van den herfst rondwaarden, waar een weemoedige bekoring hing over de struiken, een atmosfeer van verwelken en vergaan. Haar gedachten gingen terug naar de sensatioueele gebeurtenissen van de laatste dagen. Ze was im Parijs nog met haar oom op 't bureau van den Service ds Süreté geweest; er lagen lange, getypte protocollen klaar, die onderteekend moesten worden. In die stukken kwam ook de naam van Andrew Baker voor. De protocollen vermeldden alleen de nuchtere feiten; alle romantiek was er vreemd aam. Maar Canny had met bewondering het uitvoerige relaas doorgelezen, waarin vermeld werd, boe Andrew Baker haar oom had gered. Ze had geen woord gesproken, ze was uiterlijk kalm gebleven: ze had haar handteekening gezet ónder de stukken, die haar voorgelegd waren en ze was met haar oom weggegaan, na een koel knikje tegen den beleefden commissaris. Nu was a-Ues voorbij. Andrew Baker had door de telefoon afscheid van haar genomen, en het was met waarschijnlijk, dat ze hem zou terugzien. Hij zelf wilde het zoo en daar was niets aan te veranderen. Met haar oom had ze er nog 'n paar maal over gesproken. Ook Mr. Henderson vertrouwde hem; hoe jammer was het. dat Andrew zijn hulp niet wilde aanvaarden.... Wat zou er van hem terechtkomen? Canny wist niets van het leven, dat hij geleid had, en zij wist ook niets van de gevaarlijke consequenties, die men aanvaarden moet als men een leven begint, waarbij de naatschappelijk-geijkte ethische beginselen met voeten getreden worden. Andrew had dingen gedaan, die niet goed waren, dat was zoo; hij wikk nu anders gaan leven; dat was óók zoo. Waarom geloofde men dat niet? Toen ze met haair oom deze dongen besprak, had hij met een vermoeiden glimlach "gezegd, dat hij het persoonlijk geheel met haar eens was. Maar er waren wetten wetten, dlie eischten dat het kwaad werd gestraft en eerst daarna kon iemand, die zich tegen die wetten vergrepen had, weer in de maatschappij toegelaten worden Dat was het recht op zelfbehoud, dat de maatschappij zich toe-eigende. (Wordt vervolgd)'. --- VOOR DE VROUW BLIKGROENTEN. Hoe staat het met de voedingswaarde? In het algemeen slaat men de voedingswaarde van blikgroenten niet zoo heel hoog aan. Men meent, dat conserven geen goed voedsel meer kunnen vormen, omdat de vitaminen „dood" gekookt zouden zijn. Over dit onderwerp deed een der directieleden van een van Nederlands grootste conservenfabrieken belangrijke mededeelingen. Gelijk bekend, onderscheidt men tegenwoordig de vitaminen A, B, C, D en E. Vitamine C (die o.a. tegen scheurbuik beschermt) is de gevoeligste der vitaminen. Oplosbaar in water, is ze zeer gevoelig voor zuurstof en bovendien gevoelig voor verhitting, doch vooral voor verhitting gepaard gaande met --- aanwezigheid van lucht. Ook producten, welke aan de lucht bewaard worden, zonder verhitting, verliezen hun vitamine C. Groente b.v., die eenigszins verflenst is, heeft alle vitamine C verloren; maar ook kolen, appelen e.d., die eenige maanden bewaard waren, doch er nog geheel frisch uitzagen, bleken bij een desbetreffende proefneming geen vitamine C meer te bevatten. / Bij de methode van conserveeren in blik nu, worden de groenten slechts 1 a 2 minuten in een bad van kokend water gedompeld. Daarna worden ze (dus nog zoo goed als in rauwen toestand) in de blikken gedaan, waarna deze hermetisch gesloten worden. Toetreding van lucht heeft dan niet meer plaats. Eerst 'daarna worden de blikken gesteriliseerd. Men mag dus verwachten, dat het vitamine-gehalte van conserven geen slecht figuur zal maken, als men het vergelijkt met dat van in de huishouding in een pan gekookte, vaak omgeroerde groente, waarbij immers telkens lucht kan toetreden. Op groote schaal zijn op dit gebied in Amerika proefnemingen verricht, waarbij men tot de slotsom kwam, dat het geconserveerde product nooit achterstond bij het huishoudelijk product en dat het dit t.o.v. vitamine C belangrijk overtrof. Ook in ons land zijn een paar jaar geleden op uitgebreide schaal proeven verricht, waarbij men tot de conclusie kwam: dat het geconserveerde product van vitamine A evenveel, van vitamine B, en B 2 iets meer en van vitamine C aanmerkelijk meer (minstens zesmaal zooveel) bevat, als het overeenkomstig huishoudelijk gekookte. Nu kan men de vraag stellen, welke invloed het opwarmen van den inhoud van een blik op de daarin aanwezige vitaminen heeft. Wanneer deze verwarming in een nog gesloten blik geschiedt, dan heeft zij géén vermindering van het vifaminengehalte ten gevolge. Ook bij het opwarmen van den blikinhoud in een pan, behoeft geen noemenswaard verlies op te treden, mits die verwarming niet langer voortgezet wordt dan noodig is, om het voedsel op temperatuur te brengen, aangezien anders de zuurstof uit de lucht, evenals ze bij het huishoudelijk koken doet, haar slechten invloed uitoefent op vitamine C. De andere vitaminen blijven ook bij langer opwarmen behouden. Hetzelfde heeft men ook, wanneer men gaar gekookte groenten nog een tijd laat doorstoven. Kan men er dus op aan, dat alle conserven voldoende vitaminen bevatten'? Het is mogelijk, dat men producten heeft uit een fabriek, waar met weinig zorg of deskundigheid op dit gebied gewerkt wordt. Om bijv. iets te noemen, het zou kunnen zijn, dat men er geen acht op sloeg de groente onmiddellijk te verwerken, ze bijv. een dag liet liggen, waardoor ze verlept was en dus vitamine C had verloren. Men zal dus goed doen, zijn conserven uit een goed bekend staand bedrijf te betrekken, dat getoond heeft, de waarde van wetenschappelijk onderzoek in te zien. In het begin van de negentiende eeuw vond de Fransche kók Appert het conserveeren uit, door het toepassen van verwarming op een artikel in een hermetisch afgesloten vat Napoleon had n.l. in zijn strijd met Engeland zeer te kampen met het optreden van scheurbuik op zijn schepen, waardoor vanzelfsprekend de gevechtewaarde aanmerkelijk verminderde. Hij loofde een prijs van 10.000 francs uit voor dengene, die een manier van conserveeren wist te vinden, waarbij geen scheurbuik zou optreden; men wist n.l. toen reeds lang, hoewel 't nog bijna een eeuw zou duren eer 't bestaan der vitaminen aan het licht kwam, dat de scheurbuik ontstond door 't gedurende langen tijd eten van gezouten eetwajlfc. Appert vond zijn procédé uit, waardoor hij de vader der conservenindustrie is geworden en kreeg de belooning. --- BLOUSES ZIJN IN DE MODE. Knippatroon A 110. Knippatroon A 111. Afgehaald 20 et, franco p. poet 35 et Blouses hebben sedert lange jaren niet zoon groote plaats in het modebeeld ingenomen als thans het geval is. In hoofdzaak is dit te danken aan het feit, dat mantelcostumes zich bij voortduring handhaven. We hebben ons met het dragen van rokken en blouses zóó vertrouwd gemaakt, dat wij ze slechts noode kunnen missen en wel hoofdzakelijk om practische redenen. We kunnen bij een rok telkens afwisseling brengen in blouses, hetzij deze van geweven stoffen dan wel van tricot of gebreid zijn. Het overhemd-model speelt nog steeds een rol, zij het dan ook, dat de revers-kraag meermalen plaats maakt voor een, die hoog sluit, zooals onze schets rechts te zien geeft Batist wordt veelal met Valencienne entredeux en smalle kantjes gegarneerd, terwijl men in de voorpanden smalle of iets breedere plooitjes stikt. Blouse-mouwen, die met een smalle rechte manchet worden afgewerkt, verwijden zich veelal naar den pols. Voor meer gezette figuren zijn vestmodellen het meest geschikt, doch ook hieraan kan het karakter van een overhemd worden gegeven. Een ander genre blouse is links aangegeven, een model, . dat zich speciaal voor slanke figuren leent, omdat het vrij ruim is en eenigszins overbloust Aan hals, taille en mouwen zijn stofreepen tegen gestikt, waardoor lint gehaald wordt, waarna de ruimte gelijkmatig verdeeld wordt. Knippatroon A 110 in de maten 40—44, knippatroon A 111 in de maten 44—48. A 110 A 111 --- „MIJN MOEDER ZEGT...” Wij hebben een man gekend, die wan-neer hij voor een moeilijk vraagstuk stond, zeide: „Mijn moeder zegt " en dan volgde het oordeel zijner moeder. Zijn vrienden vonden dit belachelijk en noemden hem een moederszoontje, die zich nimmer kon losmaken van hetgeen zijn moeder gezegd had. Toch was het niet zooals buitenstaanders dachten en was hij een persoonlijkheid, die wist wat hij wilde en er zeker ook zonder den raad van zijn moeder komen zou. Op een goeden dag vroegen wij hem, waarom hij zijn moeder bij alles aanhaalde. Met waardigen ernst antwoordde hij: „Ik weet heel goed, dat men dikwijls lacht over de beroemde woorden: „Mijn moeder zegt", doch dat is mij totaal onverschillig. Niet één, doch honderdmaal in mijn leven heb ik ervaren, welk een buitengewone raadgeefster een moeder is. lemand kan het nog zoo goed meenen, doch niemand is zoo onbaatzuchtig als zij, die haar kind vanaf zijn prilste jeugd heeft opgevoed en hem beschouwt als een deel van zich zelf. Geloof mij, menigmaal zou het mij beter gegaan zijn in mijn leven, indien ik de raadgevingen van mijn moeder had opgevolgd!" Een moeder beziet alles wat haar kinderen betreft met de oogen der liefde en datgene, wat zij wellicht niet verstandelijk kan beoordeelen, zegt haar gevoel haar. „Mijn moeder zegt...." Hoe vaak hoort men ook kinderen deze woorden uitspreken, omdat voor hen het woord der moeder alles inhoudt. Gelukkig dan ook diegenen, voor wie in later jaren die band van vertrouwen steeds hecht en sterk blijft. --- KNIPPATRONEN kan men bij onze Administratie bestellen onder opgave van nommer en verlangde maat (leeftijd). De kosten (bij ieder patroon afzonderlijk vermeld) moeten bij vooruitbetaling voldaan worden. Toezending van het bedrag in postzegels of per giro no. 5894. Ruim acht dagen later wordt het bestelde toegezonden. --- VOOR DE JEUGD BAREND'S AVONTUUR. „Nu gaan ze al naar Amerika vliegen," zei oude Barend peinzend, zijn krant opvouwend. „Dat gaat toch allemaal heel wat sneller dan vroeger. Ik herinner me, dat ik over die reis van Rotterdam naar New Vork eens een paar jaar gedaan heb. Nu ja, we hadden onderweg schipbreuk geleden, maar als dat tegenwoordig zou gebeuren, dan zou dat hoogstens een paar weken oponthoud betekenen. Ja, die reis naar Amerika, die had mij bijna duur te staan gekomen." „Hé, vertel eens Barend," riepen we in koor, „toe, vertel het ons," want Barend kan prachtig vertellen, als hij in een goede bui is. Hij is nu te oud geworden om nog te varen, maar wat hij niet allemaal beweerd beleefd te hebben! Daar zou je een boek mee kunnen yullen. Ook dit keer liet hij zich weer overhalen. Hij stopte zijn pijp, stak er de brand in en begon, behagelijk puffend: „Ik was toen nog een jonge kerel en wij zouden met de oude schuit, waarop ik gemonsterd had, naar Amerika zeilen. Ja zer ker, zeilen, want in die tijd had je nog geen machinekamers in de schepen en was je van de wind afhankelijk. De eerste dagen verliep de reis fortuinlijk. We hadden gunstige wind en zeilden rustig op ons doel af, deden hier en daar een haven aan, kortom, alles verliep naar wens. Het was in een van die havens, dat ik in een eethuis vier hardgekookte eieren bestelde. Toen ik ze eenmaal naar binnen gespeeld had en het op betalen aankwam, bemerkte ik tot mijn schrik, dat ik mijn geld aan boord had laten liggen. Nu was dat zo erg niet, want de waard kende mij. „Dat is niets," zei hij, „reik het mij maar even aan, als je weer eens langs komt" Dat was afgesproken. De volgende dag moesten wij voor dag en dauw alweer vertrekken en door al die drukte aan boord vergat ik helemaal mijn schuld van twintig cent aan den herbergier af te doen. Eerst in volle zee schoot 't mij te binnen. „Drommels," dacht ik, „dat Is me ook wat moois. Mijn eerste gang is naar dat eethuis, zoodra we die haven weer aandoen." Maar dat zou nog wel even duren, want onderweg kregen wij met zon vreselijke storm te kampen, dat ons schip de strijd moest opgeven en verging. Gelukkig werden wij door andere schepen opgepikt Ik trof het echter juist, dat ik door een vrachtvaarder op Afrika werd meegenomen en natuurlijk heel die lange reis noodgedwongen mee nloest maken. Je begrijpt dat ik hierdoor een leelijk eind uit de koers werd geslagen en het viel lang niet mee om daar in Afrika weer zo één, twee, drie een boot te vinden, waarmee ik weer naar Nederland terug kon gaan. En zo gebeurde het, dat ik eerst na jaren w" eens de kant van Amerika opzeilde en den herbergier, aan ;\~ „n„ twee dubbeltjes schuld had, terug zag. Ik stevende direct op hem af, om hem te betalen. Maar als je nu denkt, dat hij met die twintig centen tevreden was, dan ben je er lelijk naast „TJ kent mij zeker weL" zei ik, „want TJ krijgt nog altijd twee dubbeltjes _ voor die eieren." „O, zeker ken ik je," was het antwoord, „maar je schuld bedraagt geen twintig cent, maar driehonderd-vijf-en-vijftig gulden en 12'/s cent. Hier heb je de rekening, bijgehouden tot op deze dag, want zie als ik de eieren gehouden had, dan waren er kuikens uitgekomen en die kuikens waren kippen geworden, die op hun beurt weer kuikens gekregen hadden en de waarde vail al die kippen en kuikens is het bedrag, dat je hier ziet staan." „Maar zo veel geld bezit ik niet," riep ik boos, „wil je al of niet met twee dubbeltjes genoegen nemen." Daar wilde de herbergier echter niets van horen en hij bracht de zaak voor het gerecht Op de dag, dat de terechtzitting zou worden gehouden, slenterde ik somber gestemd door de stad. Dat zag er lelijk voor mij uit! Opeens werd ik op de schouder geklopt en een stem zei: „Wel Barend, kom je weer eens bij ons kijken." Ik keek op en zag den winkelier, waar ik altijd mijn tabak kocht. „Wat zie je er sip uit," zei hij, „wat is er aan de hand. Vertel het me maar!". En ik vertelde hem van haver tot klaver* wat mij overkomen was. Toen ik uitgesproken was, zei hij glimlachend: „Maak je maar geen zorgen voor de tijd. Vanmiddag zal ik je advocaat zijn en ik zou m&. al sterk moeten vergissen, als ik je niet vrijgesproken krijg." Maar toen de terechtzitting begon was hij nergens te bekennen. Onderwijl vertelde de herbergier zijn verhaal. Eindelijk was hij uitgesproken en nu was het woord aan den beklaagde, dus aan mij, maar ik zat werkelijk met mijn mond vol tanden. Op dat ogenblik ging de deur open en de winkelier trad de rechtzaal binnen. „Heren rechters," zei hij, „ik wil wel een paar woorden ten gunste van Barend zeggen, maar ik heb grote haast Ik heb bonen op het vuur staan, die ik vanmiddag nog moet zaaien." „Maar man!" zei een van de rechters spottend, „hoe kan je nu gekookte bonen zaaien!" „0, dat gaat even gemakkelijk als het uitbroeden van hardgekookte eieren," antwoordde de winkelier olijk. ledereen in de rechtzaal lachte, behalve de nijdige herbergier en de rechters, die zich haastten om mij vrij te sprekenl „Ik heb bonen op hel vuur staan, die ik vanmiddag nog moet zaaien!" --- KUNNEN DIEREN LANG ZONDER VOEDSEL ? Een tijdje geleden merkten de oppassers van een dierentuin in Amerika, dat een nijlpaard zich door zijn dikte haast niet meer kon bewegen en moe en slaperig werd. Toen besloten de mensen hem minder eten te geven, in de hoop dat het beest dunner zou worden en zich daardoor weer vrolijker zou voelen. Maar na een hongerkuur van tien dagen was het dier pas vijf pond afgevallen. Door te zwemmen scheen het nijlpaard weer dikker te worden. Maar hij werd niet veel beter van die hongerkuur; integendeel, hij werd vreselijk onrustig en zenuwachtig, zodat ze hem gauw weer zijn gewone kostje voorzetten. Het nijlpaard houdt dus niet van de slanke lijn! De slang schijnt hefc beter zonder voedsel te kunnen doen. Er was eens een slang die in twee jaar en vier maanden niet at en een ander die het tot twee jaar en zes maanden bracht! En de beesten voelden zich er erg best bij. --- Aneje mocht met moeder mee op visite bij een tante. Op eens aag ze daar een nieuwe kooi staan, met kleine groene vogeltjes er in. Het waren parkietjee. „O, tamte," riep Ansje, „zijn Uw kanarie pietjes nog niet rijp?" --- LAOHEN IS GEZOND In de tram kwam een jongetje binnen. Het was zo vol, dat hij moest staan en zich aan de lus moest vasthouden. Gelukkig kon hij er juist met zn hand bij. Even later kwam de conducteur om zijn kaartje te controleren. Het jongetje had namelijk een overstapkaartje. Terwijl hij één hand krampachtig aan de lus hield, doorzocht hij met de andere zijn zakken, maar vond niets. Daarna wisselde hij van hand, hield de andere aan de lus en doorzocht met de eerste zijn zakken. Weer vond hij niets. Toen scheen 't geduld van het snuggere jongetje uitgeput „Conducteur!" riep hij, „houdt u die lus eens vast, dan kan ik tenminste met twee handen in mijn zakken zoeken!" --- EEN GRAPJE. De bewering, dat je door een stap naar voren en twee naar achteren toch je doel bereikt, zal niet direct begrepen worden. Hoe moet je dat doen? Nu, je bepaalt van te voren een doel, dat natuurlijk vóór je ligt. Je zegt bijvoorbeeld: „Ik wil naar die kast toe." Daarop doe je een pas naar voren, draait je om, gaat twee passen achteruit, draait e weer om, gaat een pas vooruit, draait >e om, gaat twee passen achteruit enzovoort, 'ot je bij de kast komt. ---