Leeuwarder Kantongerecht t 3 Qct. Plaatsverv. kantonrechter mr. B. Dorhout Bevredigde hokkelingen, die niet bevredigd schenen. De veehouder Gjalt V. te Murmerwoude, ontkende ten heftigste, dat zijn hokkelingen op zekere Zondagmorgen hadden geloopen in het land van Hilbrand Boonstra. Bij wijze van vagebondage dan. Integendeel, men heeft zelfs tegen hem gezegd: „wat zijn die hokkelingen van jou toch vredig in hun weide." Nu, dat is dichter bij de waarheid. „Ik hen mijn land ook beet bevredigd, mijnheer, zij kunnen er niet eens uitkomen." Ondanks deze dubbel vredige situatie is het toch tot onvrede gekomen, want de majoor van de rijksveldwacht, Talsma, heelt de dwalende hokkelingen in het land van Boonstra opgemerkt en proces-verbaal opgemaakt. V. beweert nu, om tien uur was alle vee in mijn eigen land en om 9 uur ben ik gewaarschuwd. „Dus u ontkent wat de majoor zegt?" „Jawis mijnheer, als het zomerdag heet is dan loopt alle vee wel eens uit het land, als de horeels steken, wij noemen dat de bolle, maar anders nooit." „Kan het ook zijn dat er te weinig gras in uw land is?" „In mijn land niet, né nooit mijnheer." „Maar in het proces-verbaal staat, dat ieder haast wel last van uw vee heeft door het tekort aan gras in uw eigen land." Deze beschuldiging werd door verdachte met klem ontkend: „Dat is een onwaarheid. Ik heb gras in overvloed mijnheer, ik ben onschuldig, beslist onschuldig." „Dan 14 dagen uitstel", meende de ambtenaar en de kantonrechter ging hierin mee. „Ik zal genoeg getuigen meenemen," zei V. verontwaardigd. Dat de vrede alsdan behouden zal blijven is nog niet geheel zeker. --- Een schuine wagen en een dwarse voerman. Een groentenventer van Giekerk, met name Ritserd de J., had met zijn wagen te veel ruimte gevergd van de smalle verkeersweg, die aldaar maar 2.25 meter breed is en dus het verkeer belemmerd. Dat is nog niet zeker," zei verdachte, die gedurende bet verhoor zijn mond zichtbaar opfrischte door een kauwgumbewerking. Maar getuige Sjoerd de Vries, van Oenkerk, heeft gezien, dat er twee wagens met hooi naderden en de voerman vroeg om ruimte te maken. „Kan ik er langs?" vroeg die. „Je kunt er altijd langs," zei de venter. Het kon ook, wat bet voer hooi betreft, maar de groentewagen kreeg een verschuivende lading en sloeg over de weg. Daarop heeft hij zijn voertuig toch nog meer uitgehaald, zoodat de tweede wagen kon passeeren. Hij gaf zelf de zaak bij de politie aan, maar die achtte hem de schuldige. „Tijdens de aanrijding," zoo vertelt ook de getuige, „stond de groentenwagen eenigszins schuin op de weg. Daar de voer hooi 2.50 breed was, moest dus een botsing voigen." „Hij heeft dus wel het verkeer belemmerd," meent de ambtenaar O. M., die f 2.50 vorderde of 2 d. h. De jongeman blijft halsstarrig ontkennen. „Conform de eisch," zei de kantonrechter. „En doe je kauwgum uit de mond, als je hier nog eens weer mocht verschijnen." --- Mei de fijân op 'e dyk. Aldus zou men de verhouding kunnen noemen tusschen de eindeloos voortjachtende stoet zandauto's op de wegen en de zeer weinig voerlieden, die met hun gespan trachten koers te houden. Van beide kanten wordt zeer veel beleid gevorderd, maar van den voerman verreweg bet meest, als zijnde de «"wakste'partij. Dat heeft ook Sieberen v. d. K., melkrijder te Oenkerk, ondervonden, toen hij op 11 Juni vanaf het fabrieksterrein te Giekerk komende, naar links wou zwenken. Daar is weinig zicht, er is een bocht in de weg en er is een hooge haag. „Ik heb goed uitgekeken," zei de melkrijder, „er was niets te zien." Het volgende moment, pas op de weg zijnde, werd het paard gegrepen en sloeg tegen de weg, maar mankeerde niets dan een schaafwond. En de man zelf ontsnapte op eenige centimeters aan een botsing. „Wij hadden beiden wel dood weze kannen." „Maar waarom liep u niet bij de kop van het paard?" „Dan kan ik de wagen niet sturen." „Waarom vroeg u niet iemand van de fabriek om voorop te gaan?" De man trekt aan de schouders, hij heeft zijn best gedaan, meent bij. De chauffeur van de zandauto was een echte Amsterdamsche jongen, die zich totaal onschuldig voelde. „Wij hauwe altijd in, we remme af daar, maar hij was plotseling voor m'n wage. 'k Heb wel tweihonderd gulden schoade." „Dus u reed niet hard?" „Welnei, we hebbe toch onze Duise controleurs." „Keek u niet uit naar een vliegmachine?" Toen schoot de Amsterdammer in de lach. „Uitkijke naar 'n vliegmasine? Nei hoor, 'k heb al genoeg mee gemaakt, late we daar niet over prate. Nei. 'k kijk op de weg, anders niet." De ambtenaar zei, dat hij geaarzeld heeft met do vervolging in deze zaak, gezien de moeilijke situatie. Hij heeft een persoonlijk onderzoek ter plaatse ingesteld en meent dat de melkrijder de uiterste voorzorgen had moeten nemen; in dit geval iemand voorop sturen. Waar dit niet geschied is, wil hij toch nog zich beperken tot de geringe geldboete van f 6 of 6 d. b „Het valt mij mee", zei verdachte. Vonnis conform. --- FEUILLETON „CIRCUSKIND” (Nadruk verboden.) 23 — Wel, allemachtig; dr. Myers! Hij greep de hand van den ouderen man. — Ik ben blij dat ik u ontmoet; ik had juist behoefte aan prettig gezelschap. Londen lijkt tegenwoordig wel de vervelendste stad van de wereld. Hoe komt u hier zoo verzeild? TJ gaat toch zeker Set n!encc Mar de club? Toe' nu riek oXvlaklïg en zijn oordeel over hem was vOO 3 tengevolge van Brenda's suggestie nie zoo heel vletend. Hij MdPC'™ een losbandigen pleiziermaker, zonder eenigen ernst en van Rodericks onge veinsde blijdschap over hun ontmoeting begreep hij heelemaal niets. Hij zou niet zoo verbaasd zijn geweest als hij in Rodericks ziel had kunnen lezen. Roric was in een uiterst landerige, trieste stemming. Sedert hij van Fergerson afscheid had genomen, had hij zoon beetje doelloos rondgeslingerd. Hij had op zijn club geluncht, had in twintig minuten met een partijtje poker een paar pond verloren en was toen maar weer de straat opgegaan. Langs de drukke winkelstraten slenterend, was hij toevallig hier voor dezen bontwinkel terechtgekomen en zijn oog was gevallen op een keurige bontjas. Die had de gedachte bij hem opgewekt aan een lange zeereis, aan vreemde klimaten en hemelstreken en verre bergen, En het verlangen naar een groote, buitenlandsche reis, was met nog meer kracht in hem opgekomen. En de aantrekkelijke bontjas deed hem nu het onherroepelijk besluit nemen, dat hij gaan zou. Hij zou ver weg gaan en een heele poos wegblijven; iedereen zou er spijt van hebben dat ze hem zoo slecht hadden behandeld! Hij had nog steeds het gevoel, dat hij door alle menschen verongelijkt was. Dus was hij vastbesloten den winkel binnengestapt en had de jas gekocht en nog een paar met bont gevoerde handschoenen erbij. — Ik vrees, dat ik je vriendelijke invitatie niet kan aannemen, Briton, zei Mycs. — Ik heb aanstonds een conferentie met een collega en vanavond ga ik bij Fergerson eten. Ik heb ook bij hem 'koffiegedronken. Roric's gezicht verried teleurstelling. — Het gebeurt anders niet vaak, dat ik u in Londen ontmoet. Het spijt me heel erg. Neen; ik kom hier niet vaak. Een oogenblik overwoog Myers of hij den jongen Briton het doel van zijn bezoek zou vertellen, maar hij liet het toch maar achterwege. Wat zou zoon jonge egoïst, zoon boemelaar zonder levensernst, het lot van een arm circusmeisje kunnen schelen! — Ik stond juist naar dat bontstcl te kijken, ging de doktel' voort. —■ Ik heb mijn vrouw zoo iets voor haar verjaardag beloofd en nu ik toch in Londen ben, kan ik het wel meteen koopen, — Het is een eerste-klas zaak; u zult er wel slagen, antwoordde Roric zonder veel belangstelling. De beide mannen wandelden samen op. Myers bekeek zijn begeleider aandachtig; de jongen zag er gedrukt uit. dat was een feit. Hij vroeg zich af of Roderick misschien tobde over den dood van zijn vader en of de praatjes over een slechte verhouding tusschen hem en den ouden man, misschien laster waren geweest. Myers dacht opeens aan Roric's kleine, ietwat-lichtzinnige moeder en bespeurde een frappante gelijkenis in het knappe gezicht van den jongen man. Waarom wist hij niet, maar hij voelde ineens een soort sympathie voor Roderick Briton in zich opkomen. — Waarom komt u vanavond ook niet bij ons eten? vroeg hij op zijn gewone, joviale manier. — De oude Teddv zal het ook gezellig vinden, daarvoor durf ik instaan. — Dat kon u wel eens tegenvallen, zei Roric droog. We hebben juist vanochtend op een tamelijk energieke manier afscheid van elkaar genomen. Ik ben overtuigd dat hij me voor een grooten nietsnut houdt; hij is alleen te beleefd om het mij in mijn gezicht te zeggen. Trouwens, ik moet eerlijk bekennen, dat hij het niet zoo heel erg mis heeft; maar voor den drommel, wat voor kans krijg ik om een ander mensch te worden? Als iemand zich om mij bekommert, is het om mijn geld. Ik verzeker u dat alle invitatiekaarten plotseling uitbleven, toen het eerste testament bekend werd. — Ja, jongen, zoo is de wereld nu eenmaal. Je moet de menschen nemen zooals ze zijn, al zijn ze soms allemachtig beroerd. Dat geef ik direct toe. Weet je wat je moet doen? Je moet zien dat je een aardig vrouwtje krijgt; dan heb je wat om voor te leven. Dat zal een ander mensch van je maken. Myers zei het min of meer in scherts en was dan ook buitengewoon verbaasd door den ernst waarmee Roric zijn boutade opnam en door de bitterheid die in zijn stem klonk, toen hij antwoordde: — Als ooit een vrouw besluit om met mij te trouwen, zal het om mijn geld zijn! Niet om mijzelf, dr. Myers ik heb alleen maar contante waarde. Maar op het moment dat hij deze grimmige verzuchting uitte, was Roderick zich toch bewust, dat hij niet heelemaal de waarheid sprak. Zijn woorden mochten waar zijn voor zoover het de meisjes betrof uit zijn eigen kring; er was toch een meisje geweest dat niets had gevraagd dan hemzelf, dan zijn liefde, én die, toen zij besefte dat hij haar dat niet geven kon, al zijn rijkdom had beschouwd als stof der aarde. Hij zuchtte en dacht aan Lilian Fane; aan den glans van haar oogen en de schoonheid van haar gestalte. Hij lachte heesch terwijl hij plotseling bleef stilstaan. — Ik zal u niet langer ophouden, dokter. Ik ben blij dat ik u weer eens ontmoet heb. Komt u me eens opzoeken als u weer in de stad bent? — Komt u niet op Four Winds wonen? — In die schuur en alleen Myers lachte: — Zie je wel dat ik gelijk heb! Ga trouwen, jongen, dan zal' het geen schuur meer zijn het wordt een paradijs.... met de ware vrouw.... De beide mannen namen met een handdruk afscheid. Roderick Briton liep verveeld en in een trieste stemming terug. Hij dacht aan de pracht van zijn landgoed met de rijke schilderijencollectie en de eetzaal met het weelderige beeldhouwwerk. Het zal een paradijs zijn met de ware vrouw! Hij moest zichzelf bekennen dat dr Myers gelijk- had. Zijn diepste verlangen was dat iemand van hem zou houden, dat hij iemand zou hebben om voor te leven. Hij poogde weer aan Lilian Fane te denken, maar het was alsof haar mooi gezicht in zijn herinnering verbleekte en verdrongen werd door het lieve trouwe kopje van Rosalie. Juist passeerde hij den bontwinkel weer, waarvoor hij met dr. Myers had gestaan. — Gelukkige kerel, dacht Roric jaloersch, — om een vrouw te hebben voor wie hij een attentie kon bedenken, een vrouw in wier leven hij de eerste plaats innam. Roric kende Brenda Myers nauwelijks en bijzonder sympathiek vond hij haar ook niet, maar op dit oogenblik was zij voor hem de belichaming van de vrouw, die liefde wekte en liefde gaf, zooals hij zelf een had kunnen hebben als Lillian niet uit laffe geldzucht hem ontrouw was geworden als Rosalie niet gestorven wa 5....! Doelloos en lusteloos slenterde Roderick verder. XV. Het onderhoud met den beroemden specialist was zeer tot genoegen van Myers afgeloopen. Hij was er in geslaagd den grooten man voor het geval te interesseeren en deze had beloofd naar Bedmund te zullen komen. Myers wandelde in opgewekte stemming terug. Hij besloot het bontstel voor Brenda te gaan koopen en het maar meteen mee naar huis te nemen, maar zeer tot zijn teleurstelling was de winkel al gesloten. Ér was een gevoel van medelijden met den jongen Briton bij hem opgekomen; hij besloot om er straks met Fergerson eens over te spreken. Maar onder den rijkelijken en gezelligen maaltijd hadden de beide oude vrienden zooveel met elkaar te bepraten, dat Myers zijn voornemen weer heelemaal vergat. Pas toen hij wilde weggaan, werd hij ér weer aan herinnerd door een aan Roric geadresseerden brief die op den schoorsteenmantel lag. — O ja, dat vergat ik je nog te vertellen, zei hij met zijn overjas half aan', — ik heb vanmiddag den jongen Briton ontmoet. Wat scheelt die, Teddy? — Wat hem scheelt? — Ja; ik vond hem vreemd en gedrukt. Hij viel me warempel half 'om den hals toen hij me zag en we kennen elkaar amper. Hij scheen zich erg eenzaam te voelen en er was bovendien zoo iets cynisch in zijn manier van spreken.... is er soms een vrouw in het spel? Fergerson aarzelde geen oogenblik, — Ik geloof dat hij nogal erg ophad met miss Fane. Ze heeft hem in den steek gelaten toen ze hoorde dat hij geen cent erfde en ze verloofde zich toen dadelijk met dien millionair, mr. Querne. — Dat is ook zoo; Brenda heeft me er iets van verteld. Dus het is voor goed uit tusschen Roderick en haar? — Ja.... gelukkig voor hem! — Die jonge dame schijnt zich niet in je groote bewondering en waardeering te verheugen, lachte Myers. — Inderdaad. Ze zou Roderick moreel en misschien zelfs financieel geruïneerd hebben. Hij heeft een vrouw noodig die pas in de tweede plaats om zijn geld denkt en in de eerste plaats aan hem zelf. Dat zou z ij nooit gedaan hebben. Ik ben nog zoo ouderwetsch om te gelooven dat alleen een huwelijk uit liefde goed i 5.... en anders liever heelemaal geen. (Wordt vervolgd.) --- Overtreding Landbouwcrisiswet. Atse v. d. M., fouragehandelaar te Su.r-huisterveen, staat terecht wegens het niet volledig invullen van de inventarisatielijst, nadat dit bij besluit van 6 Juni was bevolen. Niet vermeld waren een hoeveelheid van 2100 kg. rijst, 1062 kg. gedenatureerde tarwe en 2856 kg. diverse mengvoeders- Verdachte beweert, dat hij door zijn zeer groote voorraad niet in staat was een juiste opgave te doen. Mengvoeders en gedenatureerde tarwe stonden wel op de verwerkingsstaat en waren dus die hoeveelheden bekend bij den Voedselcommissaris te Leeuwarden. De rijst heeft hij beschouwd als paddie of voerrijst en hij meende alleen maar granen en zaden le moeten invullen. De controleur bij de Landbouwcrisiswet, Chr. Hommes te Huizum, zegt dat de lijsten niet klopten; verdachte had kunnen weten dat de rijst op de staat van levensmiddelen moest worden geplaatst. Het is echter geen kwade opzet, maar slordigheid in het beheer. „Ja," beaamt verdachte, „want ik heb veel te veel rogge en schroot opgegeven, dus het was niet om iets te verzwijgen." Het O.M. zeide, door het nader onderzoek tot ander inzicht in deze zaak te zijn gekomen. Maar ook verregaande slordigheid in deze is strafbaar, waar het om een algemeen belang gaat. Dus werd f 75 of 50 d. h. geëëiecht met teruggave der in beslag genomen voorraden. „Veel te boog," riep v. d. M. Maar de kantonrechter zei, dat de waarde van het verbeurd verklaarde nogal aanzienlijk is. En dat hij door de zakken nauwkeurig te tellen tot een goede opgaaf had kunnen komen. Volgene verdachte is dit niet mogelijk, want de rijen zakken zijn te hoog en te diep. • Vonnis luidde f5O of 40 d. h. --- Zegels plakken. Hessel de V. te Surhuisterveen heeft verzuimd zegels te plakken op de kaart van een zekeren Fokkema, die bij hem werkzaam is geweest gedurende een tijdvak van 34 weken. Toen kwam de controleur Zandstra, van Heerenveen *n die zei (volgens de V.): geef mij die kaart maar mee, dat komt wel in orde. „Zal ik het niet liever zelf doen?" zei de nalatige plakker. „Nee, daar komt jou niks van over." „Maar,'' zei de ambtenaar, „weet u nu nog niet, dat u iedere keer verplicht is zelf een zegel te plakken?" Verdachte beroept zich met klem op voornoemden Zandstra, die zich wel zonderling van zijn aangeboden dienst schijnt te hebben gekweten. Eisch 10 maal f 0,50 boete, voor de overige zegels geen toepassing van straf. Vonnis; bekrachtiging. Een ristje verduisteringskwesties en de pogingen om die tot klaarheid te brengen. Allereerst een juffrouw, de vrouw van Auke J. uit Iluizu m, Nieuwe Schrans, die beweert dat het lampje im de niet verduisterde kamer los gedraaid zat. Doordat iemand over de zolder liep is het licht plotseling ingeschakeld. Heel onwaarschijnlijk zeiden de heeren. Eiech f 10. Vonnis f 5 of 5 d. h. Jolle de J., kantoorbediende te Huizum. Hier vertrouwde men te veel op de dichtheid van overgordijnen van „landhuiestof". Maar er waren huiselijke omstandigheden die den Ambtenaar de eisch deden beperken tot f 10 of 10 d> h. Vonnis gelijkluidend. Gerben H., Hu izuin e r 1 aan, liet des avonds kwart over elf bezoekers uit en wilde meteen hun meening weten over zijn verduistering. De gasten zeiden: Nou, 't ie twijfelachtig. En de agent was er nu ook en keurde mee en keurde af. , „'t Was een proef", zei H. „Moet u direct nemen," zei de kantonrechter „en niet 's avonds laat." Eisch f 15, vonnis f 10 of 10 d. h. Reinder J., vethandelaar te Leeuwarden, ie tweemaal ge-verbalieeerd op 3 en 6 September. Het eene aanvaardt hij, het andere niet. Hij beweert zelf, dat de agenten ht-bben staan wachten en volgens proces verbaal heeft hij zich ook in die geest uitgelaten; (op de loer gestaan) en zou het al veel vaker zijn geconstateerd. „Dit noem ik een groote leugen," roept J. Hij zal over 14 dagen deze bewering tegenover verbalisant moeten handhaven. --- Overtreding arbeidswet. Cornelie J. v. d. H.'s aannemingsbedrijf voert nabij Garijp werkzaamheden uit in verband met het bouwen van een brug, het ophoogen van landingshoofden, etc. Daarbij hebben sommige arbeiders langer gewerkt dan volgens de Arbeidelijst geoorloofd was- Volgens getuige Tj. Tichelaar, hoofduitvoerder, was er in deze sprake van overmacht, omdat anders de opgehoogde kaden zouden gaan verzakken. In het eerste geval eischt het O.M. 7 maal f 5 of 7 maal 5 d. h. en bepaalde de kantonrechter het schriftelijk vonnis over 8 dagen te wijzen. In het tweede geval was het wéér noodzaak volgene genoemden hoofdopzichter. Want men werkte met twee z.g. dreglijnen, dit zijn graafmachines. Eén ervan was door de Mij. „De Bitumenweg" opgevorderd voor een werk ten behoeve van de Duitsche weermacht, de andere kon ook elk dag worden gevorderd daarvoor. Het O.M. eischte f 10 of 10 d. h. Het vonnis luidde schuldig zonder toepassing van straf. In beide zaken trad mr Vis op als verdediger. --- KANTONGERECHT STEENWIJK. Ontslag zonder goedkeuring. Voortgezet werd de behandeling van de zaak tegen Jochem 8., directeur eener N.V. te Steenwijk, die on 18 Juni den arbeider G. W. Kranenberg, electricien te Wolvega, zou hebben ontslagen zonder dat hiervoor goedkeuring van den Directeur-Generaal van den Arbeid was ontvangen. Getuige Kranenberg deelt mede, dat eigenlijk van ontslag geen sprake was. Toen de chef-monteur, die bij verdachte werkzaam was, tengevolge van de mobilisatie in dienst moest, Is getuige tijdelijk aangenomen. Als de monteur weer terug kwam zou getuige weer vertrekken. Zoo is het gebeurd, maar getuige moest zich toen bij het Bureau voor Arbeidsbemiddeling opgeven «om uitkeering te kunnen krijgen van den Bond. Het gevolg hiervan was, dat er proces-verbaal werd opgemaakt, hetgeen getuige's bedoeling niet was. Zeer terecht kwam de andere knecht weer voor hem in dienst, doch getuige was genoodzaakt aangifte te doen bij het Bureau voor Arbeidsbemiddeling, om zelf uitkeering te kunnen krijgen van den Bond. De Ambtenaar merkte oip, dat deze gevalen zeer veel zijn voorgekomen. Volgens hem moet ook in deze gevallen de Verordening worden nagekomen. Eisch f 0,50 subs. 1 d. h --- Persnieuws. NEDERLAND WIL ZICH ZELF BLIJVEN Het „Dagblad van Noord-Brabant" schrijft In een beschouwing over België van het ..Vaderland" wordt gewag gemaakt van een streven van mr. Lagrou om België of juister gezegd: Noord- en Zuid- Nederland als W-estgouw bij het Duitsche rijk aan te sluiten. Het heet, dat de groep-Lagrou contact heeft gezocht met de N. S. 8.. waarvan men tot nu toe-echter niet vernam, dat zij hetzelfde voorstond. Gelukkig! Wel beeft men ook in Noord-Nederland al jaren gehoord van een Nationaal-Socialistische Nederlandsche Arbeiders Partij, van dr. Van Rappard, welke ijvert voor de inlijving van Nederland bij Duitschland. Het Nederlandsche volk heeft zich, bewust van zijn eigen wezen, niets aan deze beweging gelegen laten liggen en de heer van Rappard alsook majoor Kruyt, die een soortgelijk streven koesterde, vonden nauwelijks her en der aanhangers. In ernst kan dan ook nooit gesproken worden van een Nederlandsen verlangen naar een staatseenheid met Duitschland, noch in Zuid- noöh in Noord-Nederland. Het Nederlandsche volk is evenals het Duitsche volk een Germaansch volk maar evenals het Noorsdhe een van het Duitsche onderscheiden volk en is zich van dit onderscheid bewust. Het wil daarom zichzelf blijven of zichzelf worden, in zooverre het zijn volkomenheid nog niet bereikt of hervonden heeft, en het kan niet notih is bereid zichzelf te verloochenen en te ontkeknen. De Duitsche bezettingeautoriteiten hebben voor het eigen wezen van ons volk begrip getoond. Met name de Rijkscommissaris heeft herhaaldelijk betoogd, dat de Dultschers hier niet gekomen zijn om ons volkskarakter aan te tasten en dat zij ons gelegenheid laten onze vrijheid terug te winnen. Dit wordt dan zeker ooik van de mensewen van eigen stam verwacht en in ieder, geval wil ons volk zioh niet zoo van zichzelf vervreemden, dat het zijn heil gaat zoeken waar d* heeren van Rappard, Kruyt en Lagrou dit meenen te vinden. Laten deze heeren desnoods zelf Dultschers worden, maar laten ze Nederland zichzelf laten blijven. • • • --- ONZE AMBTENAREN. De Haagsche Post brengt hulde aan onze ambtenaren en schrijft: Men zat imoeten toegeven, dat deze categorie landgenooten op dit stuk nu jutat niet erg is verwend geworden. Br bestaat nu eenmaal een zeker antagonisme tusschen het groote publiek en hat aimhtenarendom. Het eerste is maar al te gaarne bereid om te smalen op de bureaucratie en de bureaucraten. En toch begeleiden dezen ons vam onze geboorte tot aan het graf. Van hun plichtsgevoel, vooral van hun stiptheid en nauwkeurigheid hangt dikwijls heel veel af voor het menschenlloit. Zij volbrengen hun dagtaak, jaar in jaar uit, meestal een heel menschanileven lang, in een steeds gelijke eentonigheid, meestal naamloos, als onbekende X voor hem en haar, die vöör hun loketten verschijnen. Altijd beleefd en hulpvaardig. Ook zelfs, als zij af gegromd worden door wie de stroeve, ook wel eens omslachtige forrnuflierentaal niet dadelljik -begrijpen cm iedere minuut wachten als een diefstal van hun kogtlbaren (?) tijd beschouwen. Zij worden meestal karig bezoldigd, ónze lagere ambtenaren, de hoogere ook wel en hehben alleen maar het troostrijk vooruitzicht van een paar weken vacantre pet- jaar en een, onbezorgden beschel. den ouden dag. Juist dezer dagen kwamen wij tot borvenetaande overweging bij het gedwongen aanschouwen van het ontzaglijk werk vam de identificatie van nagenoeg het geheele Nederlandsche volk. Onze bewondering ging uit naar de prachtige organisatie en het onuitputtelijk geduld, welke dit groote werk mogelijk maakten. De nationale machinerie liep normaal ook in dezen troebelen tijd. Hulde aan hen, die de drijfkracht vormen. --- GEMENGD NIEUWS. De pasfoto. Uitzoeken zonder gefotograeerd te zijn.' De pasfoto heeft tot vele anecdotes aanleiding gegeven, maar een der meest vermakelijke gevallen is toch stellig het door een medewerker van het Kamper Nieuwsblad verhaalde, dat zich dezer dagen in feite heeft voMigedaan. Een eerzaam inwoner van' IJsselmuiden, 'aldus het blad, volgde onlange bet voorbeeld van velen en trok stadwaarts om zich een pasfoto „aan te laten meten". Hij stapte bij een der Kamper fotografen binnen en zag al direct een tafeltje staan, waarop een massa pasfoto'a Op zijn vraag (misschien wat onduidelijk gesteld?) antwoordde de fotograaf, dat hij zijm foto's maar moest uitzoeken, terwijl hij een handgebaar maakte, hiermede tevens te kennen gevende, dat hij geen tijd 'beschikbaar had en ieder zich zelf moest redden. Onze man zette daarom zijn bril op en begon geduldig in den stapel kiekjes te zoeken. Na lang aarzelen vond hij de gewenschte exemplaren. Hij offerde zijn 45 centen en ging huiswaarts, na nog den assistent van den fotograaf zijn tevredenheid te hebben betuigd met de opmerking: ~'k Vin 't meer dan fijn; *k wie niet, det ik er nog zoo uutzag!" Thuisgekomen toonde hij trotsch zijn beeltenis aan moeder de vrouw, die haar bril eens rechtzette en na •zorgvuldige bestudeering van het kleine plaatje zuchtte: „'t Is mooi man, ie lieken nog gien veertig jaor." Allee scheen dus in orde, tot plotseling de dochter van het echtpaar in de kamerdeur verscheen: „Wat nouw va, è'j de foto's al klaar?" merkte zij verwonderd op, „en ik docht, det...." „Jao kiend, det giet tegenswoordig in 'n wippien," antwoordde „va" zelfbewust. „Kiek maor ies." De dochter, wat achterdochtig, bekeek de foto's en riep onmiddellijk: „Maar va, det bin ie 'agies niet, ie 'ebben zeker de verkeerde foto's mee 'aneumen." Moeder nam de argwaan van haar dochter onmiddellijk gedeeltelijk over en weifelde: „MeisHien, ik geieuve as da'j geliek 'ebben, 'k doch al deerk', wat è'k nog een knappe baos." Vader zat sprakeloos en kon het nog niet direct gelooven, maar half overtuigd door de gedecideerd© verklaring van zijn dochter, zei hij: „Det ei'j der nou van as die kerels zoo druk bin, z' ebben ies gien tied om 'n mense fesoenlit t' elpen en ze loaten oe alleen maor uutzuuken." Plotseling ging de dochter een licht op. „Ie 'ebben oe toch wel eerst laoten fotogrefearen?" zei ze, „veurdet ie gingen uutzuuken?" „Nee," antwoordde „VS", „ik wis niet det det neudig was en de andere niensahen die die daor waren, deden det ook niet." Het slot van het drama was, dat de vader zich door de dochter de beginselen der fotografiekunst liet uiteenzetten. Hij ging daarna nogmaals stadwaarts, leverde de foto's in, verklaarde het geval aan den ietwat verbouwereerden fotograaf en liet zich geduldig op een stoeltje drukken om nu werkelijk gefotografeerd te wonden. Hij aal de volgende week zijn pasfoto's kunnen halen en de fotograaf heeft hem beloofd ze niet tusschen den grooten stapel te leggen. --- 24 noodwinkels te Rotterdam geopend. Vrijdagmiddag zijn de eerste 24 noodwinkels te Rotterdam, die door de gemeente zijn gebouwd, in gebruik genomen. Tezamen vormen zij een knus winkelstraatje op het plein voor het postkantoor aan den Coolsin-3e], dat den naam „Postkantoorgalerij" heeft verworven. In een van de zaken, waarin een klein, maar geriefelijk ingericht café is ondergebracht, verzamelden zich de winkeliers. Enkele personen voerden er bet woord. De bijeenkomst droeg het karakter eener „officieele opening". Het gezelschap, dat bij de opening aanwezig was, heeft daarna een rondwandeling gemaakt*. Op een enkele na waren alle winkels reeds voor het publiek geopend en er werden reeds spoedig zaken gedaan ook. Voor een sigarenwinkel b.v. vormde zich aldra een vrij lange rij koopluetigen. Een aantal bekende winkels uit de vroegere binnenstad is in dit gezellige winkelstraatje tot herstel gekomen. Behalve het genoemde café en de sigarenwinkels zijn er voorts oude gevestigde zaken, die in bloemen, vleeschwaren, sdhrijfartikeilen, mode-artifcelen, vreemde postzegels, foto- en optische artikelen, bijouterieën, staalwaren, kantoorbenoodigdheden, toiletartikelen, parapluies en horloges doen en voorts zijn er een kapper en een muziekhandel. De winkels zijn uiteraard klein, maar er kan toch nog heel wat voorraad in geborgen worden. Zoowel met de etalage-, als met de verkcoperuimte is er gewoekerd, zoodat men er inderdaad gezellig kan winkelen. --- Adviescommissie voor nieuwe schoolboeken. Er is op initiatief van het departement van Onderwijs een commissie gevormd, die aan de uitgevers advies zal geven over den inhoud van nieuwe schoolboeken, herdrukken en wijzigingen op bestaande boeken, in verband met de wenschen der Duitsche autoriteiten daaromtrent. De commissie is bereid, alle haar toegezonden manuscripten of proeven te controleeren, maar is van meening, dat dit voor de vakken van wiskundig, natuurkundig of technisch karakter in het algemeen niet noodig is. Boeken op deze gebieden zullen dus zonder haar tusschenkomst kunnen worden uitgegeven. Daarentegen zullen boeken op het gebied van de andere vakken bij het onderwijs in al zijn geledingen alleen kunnen worden gebruikt, als zij van een gunstig advies van de commissie zijn voorzien. Secretaris der commissie is mr. A. M. Kiers, hoofdcommies aan het dept. van Onderwijs. --- Berichten uit Stad en Dorp. Winkeliersvereeniging Wolvega. WOLVEGA, 3 Oct. Vergadering onder voorzitterschap van den heer G. H. Ponne. In het openingswoord werd de overleden voorzitter der Winkeliersvereeniging, de heer A. Bosscha, herdacht. Het belangrijkste punt van de agenda was wel de winkelsluiting in verband met de verduisteringsmaatregelen. Blijkens een artikeltje in het vakblad zou er sprake van zijn, dat de sluitingstijd voor winkels landelijk geregeld zou worden, doch hieromtrent had het bestuur nog geen absolute zekerheid kunnen verkrijgen en daarom'werd het van belang geacht dit punt in bespreking te brengen. Uit de geanimeerde besprekingen bleek, dat de groote meerderheid zich kon vereenigen met het voorstel om de winkels met zonsondergang te sluiten. Wanneer geen landelijke verordening inzake winkelsluiting wordt afgekondigd, zal het bestuur der Winkeliersvereeniging zich wenden tot B. en W. met het verzoek om een verordening vast te stellen, dat de winkels gesloten zullen zijn bij zonsondergang. --- Uitleenbibliotheek Marvin. MARUM. Het Bestuur van „Ons Dorpshuis" tracht een uitleenbibliotheek op te richten en deze pogingen zullen zeer zeker slagen. Reeds is een flink bedrag aan giften binnengekomen en zijn talrijke boeken ontvangen. De commissie van de „Gron. Gemeenschap" schonk o. a f 80. Ook het Dorpshuis te Paterswolde zegde een aantal boeken toe. Een commissie voor de inrichting werd benoemd, bestaande uit.de dames mevr. Sijbrandij, mej. M. Scholma en de heeren Bellaart, Gort en ds. Burger. --- DE VERNIEUWING VAN DE TRUITJEZIJLSBRUG. Een adres van de winkeliers. LEMMER. Het bestuur der plaatselijke winkeliersvereeniging heeft aan B. en W. van Lejnsterland een adres gezonden, waarin het o. a zegt: „Door de werkzaamheden, verbonden aan de vernieuwing der Truitjezijlsbrug, zijn de winkeliers in de Schans en omgeving, doordat het verkeer geheel ia omgelegd, practisch vrijwel van het koopend publiek afgesloten. Begrijpelijk is het, dat dit grooten invloed op den verkoop der hierbij betrokken zaken heeft. Dit wordt reeds nu gevoeld, nadat de werkzaamheden nog slechts enkele weken geleden zijn aangevangen. En zeer zeker zal dit in sterkere mate nog het geval zijn in den tijd tegen St. Nicolaas. Het bestuur dringt daarom aan op het treffen van maatregelen, welke een vlot verloop der werkzaamheden bevorderen. Naar deskundig oordeel, zou het werk in een sneller tempo dan thans geschiedt, kunnen worden uitgevoerd." Voorts hebben de betrokken winkeliers zélf ook nog een dergelijk schrijven verzonden. Dit laatste adres is onderteekend door alle winkeliers uit Schans en omgeving. --- Een nieuwe cursus te „Elfbergen” LEMMER. Dinsdagavond 1 October zijn de lessen aan de Binnenvaartschool alhier hervat en voor de jongens uit het werkkamp „Elfbergen" is een nieuwe cursus ter opleiding voor de Rijn- en kustvaart begonnen. Hieraan nemen 40 a 50 cursusten deel. In tegenstelling met vorige jaren zullen de lessen op middag, namelijk van 1 tot 4 uur, worden gegeven. Dit is met het oog op de komende, donkere winteravonden beter. Den laatsten tijd worden er, door bemiddeling van den heer C. J. Boertjens, vertegenwoordiger van de Rijnvaartcentrale, heel wat jongens van „Elfbergen" bij de Rijnvaart geplaatst. Door bemiddeling van de arbeidsbeurs te Groningen vinden verschillende jongens ook een goed bestaan bij de kustvaart. --- 25 jaar brievenbesteller. BALK. Den lsten Oct. j.l. was het 25 jaar geleden, dat de heer A. J. van Terwisga zijn ambt als besteller bij de P.T.T. aanvaardde. De heer Van Terwisga begon zijn loopbaan in Amsterdam en is sedert 1 Februari 1920 aan het kantoor alhier verbonden. --- Ter Aankondiging. De waarheid marcheert, door W. Picht, 3e druk, getllustr. Uitgave W. J. Ort, 's-Gravenhage. Nadat reeds eenigen tijd geleden een 2e druk van dit boekje het licht had gezien, ontvingen wij thans reeds een exemplaar van den 3den druk, die nu bovendien verrijkt is met een aantal interessante foto's uit den strijd in Polen. Men zal zich herinneren, hoe de verovering van Polen door Duitschland tusschen 1 en 20 September van het vorig jaar plaats had. De détails zal echter menigeen zijn vergeten, vooral door de enorme stroom van tegenstrijdige berichten, die van de zijde van de beide in den strijd betrokken partijen de wereld in werden gezonden. Dit boekje nu geeft tegenover elkaar de Duitsche legerberichten en de op denzelfden dag verspreide krantenberichten, legercommuniqué's, radiomededeelingen en dergelijke van de zijde der Polen en geallieerden. Dit alles wordt volkomen objectief tegenover elkaar gesteld, zoodat de lezer zelf de gelegenheid heeft, een vergelijking te maken, en zelf zijn conclusies te trekken. Ongetwijfeld blijkt hieruit, dat de berichten van geallieerde en Poolsche zijde verspreid, tot op het allerlaatste moment de wereld onjuist hebben ingelicht over den werkelijken gang der gebeurtenissen en de waarheid steeds hebben trachten te verbloemen, totdat dit niet meer mogelijk bleek. Een boekje, dat waard is om bewaard te worden, vooral in dezen geïllustreerden en ook nu weer uitstekend verzorgden vorm. Het voorspel tot den groo t e n strij d, door W. Picht. Uitgave W. J. Ort, 's-Gravenhage. Nadat de oorlog tusschen de geallieerden en Duitschland maanden lang vrijwel geen gebeurtenissen van belang had vertoond, kwam plotseling op 9 April de Duitsche inval in Noorwegen, en sindsdien hebben de oorlogshandelingen elkaar als het ware verdrongen, zoo snel zijn ze op elkaar gevolgd. Die snelheid der gebeurtenissen maakt het begrijpelijk, dat veel van wat er toen gebeurd is, alweer werd vergeten. Maar er zijn toen iederen dag oorlogscommuniqué's uitgegeven, en in de bladen en door de radio zijn beschouwingen geleverd, die elkaar meermalen flagrant tegen spraken. De heer W. Picht heeft deze verzameld, voor zoover ze betrekking hebben op den oorlog in het Noorden, dien hij het voorspel tot. den grooten strijd noemt. Als ondertitel heeft het boekje: „Wat onze vijanden meldden en wat werkelijk gebeurde." Telkens wordt het legerbericht van de Duitsche weenmaoht gesteld tegenover de berichten en beschouwingen in de geallieerde en neutrale persorganen, de radio-uitzendingen en nu en dan ook in redevoeringen van staatslieden in de geallieerde landen. Daaruit blijkt, dat deze laatste wel zeer dikwijls in hun optimisme naast de waarheid zijn geweest, die ten slotte uitliep op het vertrek der troepen van Engeland en Frankrijk uit het Noorden. „Wie begrip heeft voor historische gebeurtenissen," aldus de schrijver in zijn inleiding, „zal niet zonder ontzetting zien, hoe de feiten elkaar met fatale zekerheid opvolgden, waarvan de verwonderde wereld in deze tijd de toeschouwer is." Ongetwijfeld heeft de publieke opinie in de geallieerde landen zich ten opzichte van dezen strijd in het Noorden vergist, evenals zij dat deed in zake den strijd in Polen, waarover de heer Picht onder den titel „De waarheid marcheert" reeds eerder een dergelijk boekje (hierboven aangekondigd) heeft uitgegeven. „Het voorspel tot den grooten strijd", is een document om te bewaren. Het is bovendien met een aantal actueele foto's uit Noorwegen verlucht. --- Ingezonden. HULP AAN DE GETEISTERDE GEBIEDEN De inzameling voor de geteisterde gebieden ligt alweer eenige maanden achter ons. Zooals bekend zal zijn, zijn na de inzameling in Leeuwarden, de in een groot aantal van de Friesche gemeenten bijeengebrachte goederen verzameld, zoo noodig gesorteerd en verzonden, door het Comité tot Opbouw. Dat er flink is gegeven, mag blijken uit de volgende cijfers. Binnengekomen is aan heerenkleeding 22G5 stuks; vrouwenkleding 1839, meisjeskleeding 945, jongenskleeding 749, babykleeding 1098, linnengoed 945, keukenartikelen 2?85 stuks: Verder was er heel wat beddegoed, meubelen, schoonmaakartikelen en boeken. Deze cijfers gelden voor ongeveer s/* van de provincie, daaT vele gemeenten rechtstreeks de ingezamelde artikelen hebben verzonden. Van het Regeeringscommissariaat voor de geteisterde gebieden is thans bij het Comité tot Opbouw een schrijven binnengekomen, waarin gevraagd wordt de vele gevers hartelijk dank te zeggen, evenals allen, die aan het verzamelen en verzenden hebben meegeholpen. Het bestuur vam Tot Opbouw brengt hierbij dezen dank over. Het feent, dat zeker een extra woord van dank toekomt aan den directeur van de Reederij Stanfries, die voor de verzending per boot zooveel hulp heeft verleend. --- Zenuwachtig? Mijnhardt's Zenuwtabletten maken U spoedig weer weldadig kalm. Buisje 40 en 75 cent. ---