Huren. Gelukkig de mensch — aldus onfboezemt S. in het N b L v. h. N. — die een eigen huis heeft en niet behoeft te huren. Want huren en verhuizen, is synoniem. Wij huren — maar, nu deugt er al spoedig het huis niet en... wij gaan heen; straks ia het de huisheer, die ons doet gaan, omdat hij meer huur kan bedingen; dan weer is het om de wille der onder- of bovenburen, dat wij gaan; ook wel, omdat de stand niet voldoende wordt geacht of omdat men te ver van het centrum verwijderd ia — kortom, het is met allen, die huren moeten, een rusteloos her en derwaarts trekken. Wie huurt, heeft geen blijvende stad. Maar als we wel zien, is feitelijk niet heel het leven een huren en verhuren? Gij dingt naar een betrekking en slaagt; maar nu staat gij op hetzelfde oogenblik midden in de dingen van huur en verhuur. Gij zegt de betrekking op, of ze wordt u opgezegd; gij hebt allerlei aanmerkingen op uw taak, of men heeft allerlei aanmerkingen op uw werk — precies als bij de woning, die gij huurt. Gij koopt een spoorwegbiljet, die u recht geeft op een reis naar A. of B. Feitelijk is echter uw biljet een huurcontract aangaande een plaats in den wagon, dat afloopt, als gij te A. of B. zrjt aangekomen; en gij verplicht u om de contractbepalingen, die gij in de coupé kunt lezen, na te komen en de Maatschappij verplicht zich om u heelhuids ter bestemder plaatse te brengen. Gij treedt in het huwelijk: feitelijk huurt gij van uw vrouw nu de woning van haar leven en zij de woning van uw leven en bet is maar te hopen, dat gij over en weer trouwe huurslieden zult worden bevonden. U wordt een kind geboren: wat is dat anders dan een kostelijke gave, die gij ontvangt van het Leven zelf, maar tot een huur van algeheele opoffering en toewijding. En ook nw lichaam — gij bewoont het als een gehuurd buis. En er is wel degelijk een ongeschreven eisch u gesteld om deze woning netjes te bewonen en gij staat verantwoordelijk bovendien voor alle mogelijke schade. En zelfs uw gaven en talenten, ja, het allerbeste dat gij hebt, uw hart, gij zijt er verantwoordelijk voor als en nog meer dan een huurder voor zijn gehuurde woning. Uw gaven en talenten moet gij gebruiken — de verhuurder eischt, dat gij zelfs geen enkel vertrek onbewoond moogt laten; en de woning van uw hart zult gij op tijd moeten reinigen en luchten en gij zult waken, dat geen spinrag van ergernis, afgunst en hebzucht zich kan zetten in hoekjes en gaatjes; en dat geen vuil van ongerechtigheid of eenige andere onreinheid der woning een onwaardig voorkomen zal geven. Het Leven is de groote verhuurder — wij' zfjn de tallooze huurders. Wtf huren bet alles: het lichaam en ziel, vrouw en kind, huis en betrekking, vrienden en vriendinnen. En ook het meest soliede bezit van brandkast of eigendom is op den keper beschouwd, iets wat gehuurd is en het Leven neemt met uw dood een anderen huurder in uw plaats — meermalen een ander zelfs, dan gij gehoopt, verwacht, aangewezen hadt. En dit is minder erg toch ook dan het lijkt. Het le een goede beschouwing van ons leven. Wie meent iets te bezitten, komt licht in den waan, dat hij er mee kan doen, wat hij wil — en dat leidt zelden lot een hoog verantwoordelijkheidsbesef. Maar wij „bezitten" niets! Wij huren slechts. En wie dat laatste beseft, zal tegenover alle levensverhoudingen een veel hooger en strenger opvatting van zijn plicht in 't oog houden. --- Eigenaardige gebruiken In onze Oost. Van Flores wordt geschreven: Meermalen heb ik vadera van huwbare dochters hooren klagen over de groote geldelijke opofferingen, welke zij zich hebben te getroosten om hunne meisjes op behoorlijke wijze aan den man te brengen. Dure Japonnen, fulfavondjes, pic-nics, allemaal dingen, die een bom duiten kosten. Aa.n die klachten dacht ik weer, toen ik onlangs een kampong in Boven Endeh bezocht. Daar deden ze het eenvoudiger: een exempel voor lederen niet rijken papa. Aan de voorzijde van het huis n.l. wordt voor leder huwbaar meisje, dat beschikbaar is, een plankje opgehangen, waarop een vrouwenbuste geteekaod. Eventueels pretendenten hebben zich slechts te melden; een kleine conferentie en de zaak is beklonken. Feest wordt eerst gevierd als de trouwpartij daar is. Van risico dus geen sprake! In enkele kampongs bestaat ook nog een ander zeer bijzonder gebruik. Als daar een man komt te overlijden zonder vooraf behoorlijk zijne financieel» aangelegenheden te hebben geregeld, dan wordt hij eenvoudig in de vezels van een arenpalm gewikkeld en in een boom gehangen, tot schande van zijn achtergebleven betrekkingen. Hebben deze zijn schulden aangezuiverd, dan mogen ze hem begraven, eerder niet. 000 --- Zeldzame schoorsfeenen. De schoorsteen van een kleinen schouwburg in een stad in Zuid Frankrijk heeft den vorm van een mannenfiguur. Het beeld is elegant gekleed, met een cylinderhoed op, terwijl een groote bruin geverfde in den vorm van een sigaar gemaakte metalen pijp in de lippen van deze zeldzame figuur steekt. Uit deze sigaar stijgt de rook in groote zwarte wolken omhoog en de figuur is zoo natuurgetrouw, dat de eerste aanblik ervan werkelijk een oogenblik aan een rookenden eleganten heer doet denken. In verschillende Amerikaansche steden ziet men dikwiils schoorsteenen, die den vorm van een wjjnflesch hebben. Het onderste gedeelte bestaat uit stroogeel houtwerk en gelijkt op de hulzen, waarin wijnflesschen gewoonlijk zijn verpakt Den eigenaardigsten schoorsteen kan men echter in een Roemeensche stad vinden. Het is een skelet van vijftig voet hoogte en is geheel uit metaal gebouwd. De ruggegraat dient als rookkanaal en de rook vindt zijn uitgang door de openingen in den schedel. Déze lugubere schoorsteen heeft een exentriek millionair in een dolle bui laten bouwen. --- Geen Engelsche holdames meer. Uit Londen komt het bericht dat op wensch van koningin Maria van de civiele lijst geschrapt wordt de post: hofdames. In de aristokratische kringen te Londen was dit reeds eenlgen tijd voorzien, daar koningin Maria in de plaats van hare hofdame Sybilla Broderick, dochter van den viscount Middleton die een poos geleden in het huwelijk trad. geen opvolgster had benoemd. Sedert de regeering van koningin Victoria werd de eeredienst aan het hof door vier jonge dames waargenomen (zoo lezen wij ook al dat Maria Stuart van Schotland hare vier Marias altijd om zich heen had). Tegenwoordig zijn er dan nog maar drie en deze drie zullen ook voorloopig nog wel in haar ambt en waardigheid gehandhaafd blijven, doch wanneer zij trouwen, zullen zij door geen anderen vervangen worden- Zij ontvangen dan het gewone bruidsgeschenk van f 12000. Tot dien tijd genieten zij een jaarlijksche apanage van f .1600. Ook dit wordt uit de private kas der koningin betaald. De aanwezigheid van zooveel eeredames bij de tegenwoordige koningin, die buitengewoon eenvoudig leeft, is niet meer zoo noodig als bij koningin Victoria, die als regeerend vorstin veel meer te doen had. De vier eeredames hadden slechts om de beurt, dus om de twee maanden, 14 dagen dienst, doch moesten allen te zamen „ontvangen" op de bals, en alle gala-voorstellingen bijwonen. De étiquette nu schrijft voor, dat zij bij dergelijke gelegenheden niet tweemaal het zelfde toilet mogen dragen. Voor den gewonen dienst komen zij 's morgens tegen 9 uur naar het Buckingham Paleis, of naar het Windsor kasteel of naar Balmoral of Sandrlngham, om eerst te middernacht weer vrij te zijn in haar doen en laten. De dienst bestaat eigenlijk in het begeleiden van de koningin, doch daar koningin Maria sedert haar kroning bijna uitsluitend met hare dochter uitgaat of met de hertogin van Devonshire, hare persoonlijke vriendin, zoo brengen de eeredames eigenlijk den ganschen dag in verveling door in een salon van 't Paleis, dikwijls zonder dat zij op den geheelen dag één oogenblik de koningin zien. Finantieel voordeelig is de post ook niet voor deze „hoffahige" jonge dames, want hare uitgaven en onkosten overtreffen wel tienmaal hare inkomsten. --- Afwasschen van messen. Messen moet men, om ze zoo kort mogelijk in 't water le doen blijven, eerst met papier afvegen en daarna snel in zeepsop afwasschen. Men moet daarbij vooral zorgen, dat de heften niet te lang met water in aanraking komen. Ze zouden anders kunnen verkleuren en, als ze uiet goed geklonken zijn, doorroesten bij het aanhechtsel en loslaten. Men moet de messen vooral goed drogen, waarbij men de rugzijde in een doek houdt, om het snijden te voorkomen. --- UIT DEN MOPPENTROMME. Artistenhuishouding. Jonge vrouw: O, 't is zoo leuk. Jan schildert en ik kook. En dan in den namiddag raden wij van elkaar, wat wij hadden willen maken. --- Raadsels en Aardigheden. 610. Ik ben een stad. Laat mijn laatste letter weg en ik ben een waardevol metaal. 611. Mijnheer Kaastra bestelde voor hem en die met hem uit waren het dinée. „Met zn hoevelen bent u?" vroeg de restaurateur. — „Wel, er zijn een vader, een moeder, een oom, een tante, een zuster, een broer, een neef, een nicht, een oom- en een tantezegger," was 't antwoord. Voor hoeveel op zijn minst moest er gedekt worden? Gl2. Ik ben van nature langhaam, en als je mijn hoofd achter mijn staart zet, blijf ik 't nog. No. 385 (Puzzle). Oplossingen. 607. Aalmoes. 608. 20 bunders. Daar 5 man in twee dagen 5 bunders doen, doet elk man per dag een halven bunder. 6 man zullen dus per dag drie bunders doen of in vijf dagen 15. 't Gei vvoM is dus 20 bunder». 60' J. MeppeL A lmel 0 RaaltE K ampe N Enschede NaardeN Oplossing 384: Rechterzij neer. --- Da snefheld van den wind. Door 'de Knippers wordt een wind frisch genoemd als hij zich met een snelheid van 15 meter per seconde beweegt Bij krachtigen wind van 25 meter per seconde begint men te' reven; wordt de krachtige wind een storm en van storm tot orkaan met een snelheid van 40 meter per seconde, dan worden de zeilen niet meer gebruikt. Op het land is een storm met een snelheid van 29 meter voldoende om takken en dunne stammen te breken en kleine boomen te ontwortelen. Ook in onze landen komen windsnelheden van 144 K.M. per uur, dat is dus 40 meter per seconde, voor. Volgens de aanteekeningen bedroeg de snelheid van den sterksten aan de Noordzee sedert 1876 voorgekomen storm tusschen de 23 en 32 meter per seconde. Bij de tropische orkanen was hij dikwijls tot 60 en meer meter. Van het geweld van zulk een razenden wind kan men zich bij ons moeilijk een voorstelling maken en nog minder van de vreeselijke verwoestingskracht van de tropische wervelstormen, welker snelheid in spiraalvormige baan op 150 meter per seconde is berekend. De grootste tot nu toe waargenomen luchtdruk is die welke een tornado te St Louis ontwikkelde, n.l. 600 K.G. per vierk. Meter, daarbij moet een locomotief zijn omgewaaid. De Eiffeltoren te Parijs is voor een winddruk van 400 K.G. per vierk. M. gebouwd, in Amerika rekent men met een winddruk van 344 K.G. per vierk. M., wat met het oog op de groote hoogte der zoogenaamde wolkenkrabbers ook niet te veel is. Wat den zoogenaamden bovenwind aangaat daarvan is gebleken dat in de omgeving der onderste wolkenlaag, ongeveer 500 M. hoog, de snelheid van den wind ongeveer dubbel zoo groot is als die van den lucntstroom in de nabijheid van de aarde. Voor de berekening van de windsnelheid op tamelijk groote hoogte zijn de dagelijksche waarnemingen op den Eiffeltoren te Parijs van niet geringe beteekenis. Op een hoogte van 303 M. boven de aarde heerscht al naar gelang van het uur van den de buikorganen. Volgens dr. Hübscher zijn heel wat dameskwaaltjes toe te schrijven aan de hooge hakken. --- De vrouwen in China. De Parijsche journalist De Maréchal heeft zijn vriend en verker Sun Vat Sens gevraagd, hoe deze dacht over de toekomstige verandering in zeden en gebruiken in het herboren China. In de eerste plaats, verklaarde Sun Vat Sens, moet men een scherp onderscheid maken tusschen de Ch/ineesche vrouw en de Mantsjoe-vrouw. Zij verschMlen buitengewoon, wat betreft kleederdracht, zeden, temperament en karakter. Ik geloof niet, dat de Mantsjoe-vrouw binnem afzlenbaren tijd Europeesehe zeden zal aanvaarden, althans niet goede Europeesche zeden. Het ras der Mantsjoes is in zijn wezen zeer conservatief on verzet zich tegen veranderingen en hervormingen. In de eerste plaats gevoelen de Mantsjoe-vrouwen niets voor verstandelijke of artistieke ontwikkeling en dientengevolge staat haar beschaving niet op hoog peól. Dit verschil tegenover de weetgierige Chineesclie vrouw, die, overeenkomstig de oude tradities van haar volk, van haar prille jeugd af eerbied voor verstandelijke ontwikkeling en wetenschap heelt geleerd, maaikt zich ook kenbaar in het uiterlijk leven. De Mantsjoe-vrouw zoekt in het leven andere en zij kleedt zich ook anders dan de Chineesche. De vrouw van een rijken en voornamen Mantsjoe draagt een soort kort zijden jak en een zrjden rok, terwijl de Chineesche een Lang jak draagt, dat voor het oog van een Europeaan door zijn lengte aan een gekleede Jas doet denken. De dikwijls reet bont bezette kraag van dit jak is altijd hoogopgeslaigen. In plaats van den rok der Mantsjoe-vrouw draagt de Chineesche een zijden broek. Do verschillen in den smaak tusschen de beide rassen komen in de allereerste plaats in de versiering van het hoofd tot ■uitdrukking. De Chineesche vrouw draagt een nauwaiansluitende, aan de randen met borduursel versierde kap, de Mantsjoe-vrouw daarentegen een zeer omslachtig en opzichtig kapsel. Haar hoofd tooit een hoogen, vlinderachtlgen bouw van vateen haar, dat met behulp van een geraamte van Ljzer'.nig aanrakingspunten met de Europeesehe moda, toch is aan te nemen, dat, in tegenstelling met de Maiitsjoe-vrouw, de Chineesche betrekkelijk spoedig Europeet