BRABANTSCHE HEEMKUNDIGE KRINGEN DE TIJD VOOR OPRICHTINC IS NU GUNSTIG. LANGER DRALEN IS NIET VERANTWOORD. (Ingezonden) Na ampele besprekingen werd besloten het oorspronkelijke plan van „historische kringen" om te zetten in „heemkundige kringen". De belangstelling hiervoor bestaat alom in onze provincie; de noodzake- t lijkheid blijkt uit de tijdsomstandigheden. Een dubbele reden dus om deze mooie en I nuttige actie aan te pakken. <; --- De bestaansredenen. ledere rechtgeaarde Brabanter hangt aan zijn geboortegrond, die zoo rijk is aan geschiedenis vanaf de oudste tijden; hij voelt den klop der geschiedenis zijner voorvaderen op 't eigen hart. Dankbaar moge herinnerd worden aan het werk van Taxandria, van de Bergen op Zoomsche Jutens, aan de St. Geertruidsbronnen, aan de Bossche Bijdragen en last not least het Prov. Hist. Genootschap, die zoo nuttig werk leverden en die het vroeger geschiede dichter bij ons brachten. Alles wat onze grond, ons land, onze stad en ons dorp ondervonden, trekt onze belangstelling om wille voornamelijk onzer voorvaderen, die daar leefden en streden; en toch... zooveel ondoorzochts en duisters wekt nog meer onze weetgierigheid. Dat is de eerste besaansreden van onze nieuwe actie. De tweede is de daadwerkelijke noodzakelijkheid. De heemkunde in haar uitgebreide maar ook in haar nauwere beteekenis begint te leven in alle provincies van ons land. We willen en we kunnen in Brabant niet achterblijven; we moeten de leiding in eigen Brabantsche handen houden. Daarbij komt nog bovenal: heemkunde wordt binnen afzienbaren tijd ingevoerd op onze scholen en zal ingevlochten worden in alle leervakken. Hierin dus dringt de eisch, dat Brabant zijn eigen weg vinde: de Brabantsche, de christelijke. Daarom moeten de eigen Brabanters de eigen heemkunde bestudeeren en aan ons geloovige volk voorhouden en leeren. Hoe beklemtoonde de 10e R. K. Paedagogische Week in 1939 te Tilburg het nut en de noodzakelijkheid der heemkunde. Wanneer ge daarna nog leest de Kempische landschapsgeschiedenis, welke in 1937 door het historisch congres te Hoogstraten op echt volksche wijze werd geleerd, dan zijt ge zeker volkomen overtuigd, dat onze actie meer dan ooit en juist nu vooral nuttig en noodzakelijk is. --- Een kort schema. Daarom dus de heemkundige kringen! Alle politiek blijve uit onze actie geweerd. Dat zij een eerste levenseisch. Dan: iedere christelijke bewoner van Brabant, die mee wil werken, kan lid worden. Laat me nu het plan ontvouwen: Brabant wordt verdeeld in diverse studiekringen, n.1.: de Baronie, 2 Roosendaal, e.o. 3 het Markiezaat, 4 Kleistreek van het Westen, Zevenbergen e.0., 5 Land van Heusden, 6 Meijerij van 's Hertogenbosch, 7 Tilburg e.o. 8 Kempen, en Eindhoven e.0., 9 Peel en Helmond e.o. 10 Land van Grave, Kuyk en Ravesteyn. Wat de juiste begrenzing der verschillende studiekringen betreft: deze zullen nader geregeld worden in onderling overleg. Dat groeit vanzelf. U ziet, dat de indeeling natuurlijk is gekozen en dat met de historische groepeeringen en milieus rekening werd gehouden, ledere studiekring kiest zijn eigen bestuur. Geen paradepaarden, maar werkers worden daarvoor gekozen. De studiekring (later ook de Bond) sta los en onafhankelijk van welke organisatie ook. Later als de organisatie èf is, kan het Bondsbestuur vrijelijk beslissen met welke gelijkgeaarde Brabantsche of landelijke organisaties zij wil samenwerken. ledere studiekring werke zelf aan het stichten en uitbreiden van een eigen heemkundig museum, waarin alles wordt vergaard en bewaard, wat voor de heemkunde en de historie der kringplaatsen interessant en gewichtig is. ledere studiekring vergadert twee of driemaal 'sjaars, in 't zomerseizoen: telkens in een andere kringplaats. Dan worden de heemkundige en historische streekbelangen besproken en de algemeene richtlijnen van het werkprogramma vastgesteld. Van tijd tot tijd worden de resultaten der werkzaamheden gepubliceerd. Een mooie daad van wederzijdsch waardeeren zou het zijn indien die verslagen aan de eigen provinciale pers werden toevertrouwd. Wanneer eens de studiekringen zijn gesticht dan wordt door de diverse kringbesturen de Bond gesticht en het Bondsbestuur gekozen. Het bondsbestuur wordt bijgestaan door verschillende colleges van advies, die te zijner tijd voorlichting kunnen geven en die dus bestaan uit deskundigen op verschillend gebied. Alsdan neemt de tegenwoordige tijdelijke leiding ontslag, omdat zij haar taak heeft vervuld. Ten overvloede wensch ik thans reeds nadrukkelijk te verklaren, dat ik mij als dan voor geen enkele bestuursfunctie benoembaar stel; ik zoek niet mezelf, ik zoek alleen de zaak en haar natuurlijke en harmonische ontwikkeling en ik zal alsdan met dezelfde ambitie weer dienen als sergeant in actieven dienst. Het Bondsbestuur bepaalt ieder jaar eenige algemeene richtlijnen voor het uitwerken in de kringen. Het publiceert op bepaalde tijden de resultaten der onderzoekingen en bevindingen; houdt om de vier jaar (b.v.) een Bondscongres. Ziehier een kort schema, hoe we onze nieuwe, organisatie denken. Alles moet nog groeien. Het kan daarom nog wel eens gaan stormen. Maar: gist is leven, is 't niet? Dus dat kan geen kwaad. Een gezond gestel groeit door alles heen! Nu verder: geen noodelooze critiek; geen critiek maar steun, maar werk, en daarna kunt ge helpen verbeteren. --- Eind October heeft pastoor W. Binck uit Alphen in ons blad een opwekking geplaatst om te komen lot de stichting van geschiedkundige kringen in Brabant. Om verschillende redenen werd het beter geacht te ijveren voor „heemkundige" kringen. In nevenstaand artikel doet pastoor Binck een oproep tot alle Brabanters, om mede te werken aan de verwezenlijking van dit denkbeeld. --- Een beroep op alle Brabanters. Tenslotte een beroep op alle Brabanters, die van goeden wille zijn: Brabantsche wereldlijke en geestelijke autoriteiten, we roepen in uw machtigen steun voor ons noodzakelijk werk, dat zeker uw beker uw belangstelling heeft; Brabantsche intellectueelen, notarissen, doktoren, priesters en religieuzen, leeraars en leeraressen, onderwijzers en onderwijzeressen, architecten, schilders, taalkundigen en alle anderen niet te noemen in aantal en verdiensten, uw aller eeretaak is het om Brabant ook in dit opzicht omhoog te werken door uw naam, uw positie, maar vooral door uw daadwerkelijke medehulp. Heel het Brabantsche volk, tot de meest eenvoudigen toe, u allen speciaal roep ik op om mee te werken. Hoe beter gij Brabant leert kennen, hoe meer ge uw eigen land zult beminnen en hoe meer gij mee zult werken om het erfdeel onzer vaderen te bewaren en te verheffen. Aan u allen deze vraag, die gij — zoo hoop ik — direct zult beantwoorden: zend uw naamkaartje, als blijk van uw sympathie aan het voorloopig secretariaat: Dr. Hugo Heyman, archivaris abdij Heeswijk of aan ondergeteekende. In de, eerste week van Januari komen wij weer bijeen. Dan worden alle kaartjes gesorteerd naar plaats en naar naam. Daarna wordt de permissie tot vergaderen aangevraagd en dan wordt kring na kring gesticht. Welk rayon zal den eersten kring zien verrijzen? Het hangt van uw eigen opgaven af. O, kon met Paschen alles af zijn en onze Bond reeds dezen zomer zijn werk beginnen! Dat kan, dus aan het werk. Brabanters onze eeretaak moet door uw hulp schitterend slagen. Door ons alles eendrachtig werken worde ook in dit opzicht ons dierbaar Brabant groot! W. BINCK, ALPHEN N.BR. Pastoor. --- J. WILMAN: DE SCHUCHTERE ZANGER EEN OORSPRONKELIJK NEDERLANDSCHE RADIO-ROMAN 44) „En ofl Eveneens zijn antwoord: dat hij er fijn op hoopte te tukken. Hij heeft 't gedaan óók. Als een roos, volgens de zuster." ~'k Beloofde, je o\ de hoogte te brengen, zoodra de tijd er voor gekomen was. Daarom ben 'k hier. 't Kon wel eens zijn, dat 'k te hoog van den toren geblazen heb en de portie veel kleiner wordt dan haar toekomt. Zij bekent, waar ontkennen geen zier helpt. Van dat weinigje ,tracht zij de beteekenis nog sterk te verkleinen. Zooals de schietpartij in Bowery Street. Ze was een moment zichzelf niet ,omdat ze den indruk had, van jou tegenwerking te zullen ondervinden met haar Tarnowska-plannen. Om je tot andere gedachten te brengen, schoot ze in de lucht. Een poging tot intimidatie alzoo. Onzin. Zij wou je wel degelijk de lamp uitblazen. Daarna was Miss Morris er aan gegaan." Patricia zei, haar kin in de hand steunend: „Super, 'k heb me suf gepeinsd, wat Susan tegen mij kon ! eSben. Nu geloof 'k, er achter te zijn. Op Pownall Road verkleedde zij zich als heer. Lydia Worynckzy werd vermoord door een kleinen tengeren man — Susan in travestie, 'k Mocht niet kunnen verklaren, dat 'k haar in eenzelfde vermomming zag. 't Zou alwéér een aanwijzing zijn in voor haar noodlottige richting." „Juist." De super knikte waardeerend. „Hoe was haar gelaatskleur bij die gelegenheid? Niet geel, wed 'k." „O neen! Gezond. Geheel de Sue Young, die 'k kende." „Bij u stak ze zich weer in vrouwen- Weeren?" „Ja. Susan vroeg yan mijn slaapkamer gebruik, te mogen maken. Ze had een koffertje bij zich." „U werd opgebeld door een dokter, die zich Carruthers noemde. Merkte u iets bijzonders aan de stem?" „Niets. Ze klonk beschaafd, een beetje kortaf. Geen moment verkeerde 'k in den waan, dat 'k niet met een dokter sprak." „'t Papier, waarop 't briefje aan Miss McLean was geschreven, vermeldde naam, adres, telefoonnummer en spreekuren van dr. J. S. Carruthers, Mecklenburgh Square 12. Ook zij dacht niet aan misleiding. Onnoodig te zeggen, dat de dokter niets afweet van een telefoontje met Miss Morris, noch van een kattebelletje aan Miss Mc Lean. Susan verzuimde niet, aan de uitnoodiging 't cachet van echtheid te geven. „Een slimme rot," merkte Ralph op. „Dat is ze. Na de schietpartij trok zij 't heerencostuum weer aan, mikte 't koffertje naar den overkant en volgde zelf. Voor iemand met acrobatenbloed om te doen. Waarschijnlijk werd de verbinding tot stand gebracht toen zij de eerste maal in de slaapkamer was. Susan ontkent den gewaagden toer niet. -Zij stemt toe, een minder gebruikelijken weg te hebben gekozen om van 't eene huis naar 't andere te komen, maar wilde wel eens aangetoond zien, dat 't een strafbare zou zijn. In-Bowery Street 53 vonden we niemendal. Symonds ging Susan na zoodra ze 't huis verliet. Onmiddellijk daarop moet een medeplichtige met 't koffertje zijn verdwenen. We, doorzochten 't pakhuis in New Gravel Lane, de kamers op Pownall Road, nog twee andere adressen, maar ontdekten geen heerencostuum. Evenmin de japon en blonde pruik, die Susan droeg als Erna Braun. Vermoedelijk werd alles na gebruik verbrand. Susan was bij haar arrestatie als heer gekleed. We ontboden den portier van 't Bavarian. Hij constateerde wel eenige gelijkenis, maar wilde er niet graag een eed op doen, dat hij denzelfden persoon voorhad, dien hij in 't halfdonker voor Madame Worynckzy's secretaris aanzag. Confrontatie met lui van 't Bristol had evenmin 't gewenschte gevolg. Er waren pruiken in elke nuanceering blond, die Susan werden opgezet. Alle verklaringen luidden, dat deze vrouw Erna Braun niet kon geweest zijn. Die was óók wel klein, doch blozend en gezet." De super zuchtte. „Aanwijzingen zat. 't Is de vraag, hoe ver we er mee komen." „En Boyle's bekentenis dan? Hij was getuige van den moord op Jerome Hatter." „Ze heeten 't hem van A tot Z liegen. Je weet, dat Hugh Tower werd verdacht van doodslag op Martin Travers. Ten slotte moesten ze hem vrijlaten op 't alibi, al was 't natuurlijk zoo valsch als iets. Welnu, volgens datzelfde alibi kan hij onmogelijk omstreeks dien tijd in Coxbury zijn geweest. Een groote moeilijkheid is, dat slechts bij benadering valt vast te stellen, wanneer de moord op Hatter plaats vond. Met Susan zijn we in dat opzicht niet gelukkiger. Zij logeerde ruim een jaar in 't Atlanta. Dan ben je zóó kind aan huis, dat niemand meer op je komen en gaan let. Daarbij had ze kamers aan de achterzijde, gelijkvloers — een begrijpelijke voorkeur. Ze behoefde den gewonen ingang niet te gebruiken, omdat ze ook via den tuin haar appartement kon bereiken." Na een kleine pauze zei Ralph: „Aan je toon zou 'k haast afleiden, Goodchild, dat je weinig fiducie in den goeden afloop hebt. Maar 't bestaat toch niet, dat een misdadigster als Susan Tower den dans ontspringt!" „O, de acte van beschuldiging is niet mis — moord op Lydia Worynckzy, medeplichtigheid aan moord op Hatter, idem aan ontvoering yan Muriel McLean, poging lot moord op deze jongedame en op Ralph Armstrong, aanstichting tot moord op laatstgenoemde, afpersing, onttrekking van een voortvluchtig gevangene aan de justitie — gaat nogal, hè? Hoofdzaak blijft: hoeveel kan haar bewezen worden? Twee dingen zeker: de aanslag in Bowery Street en 't verbergen van Boyle." „Ook de afpersing! In 't safeloket werd Muriel's geld achterhaald op naam van Ivan Tarnowska. En Susan geeft toe, zich van den naam Tarnowska te bedienen." „Dit wordt vrij zeker 't derde punt. Haar weerlegging lijkt naar niets: ze begrijpt niet, hoe 't geld er komt! In de safe kon hoogstens vier duizend pond zijn, haar verdiensten met zingen, 't Laatste kan kloppen. Boyle ontving als Casella 't honorarium, maar droeg 't Susan af. Hij kreeg een bescheiden zakduitje. Dat ze onkundig zou wezen van de vijf en twintig duizend pond, is je reinste onzin. Ze volgt de gebruikelijke taktiek: ontkennen en 't bewijs aan den beschuldiger laten. Toch sleepen de advocaten Thompson en Faundry, zoo glad als ze zijn, haar hier niet door. Zonder een kleinigheid was Muriel's geld niet tijdig ontdekt. Susan logeerde in Pinchin Street, om dicht in de buurt van Hugh, haar trouwen helper, te zijn. Den morgen, waarop ze als Tarnowska voor de L.B.C. zou optreden, werd ze een uur te laat geklopt. Ze was woest en zei, nu een belangrijk bezoek aan haar bank tot 's middags te moeten uitstellen. Blijkbaar rekende ze er niet op, dat de Yard zóó vlug 't safeloket ten name van Tarnowska zou ontdekken, 't Was haar bedoeling na afloop van haar optreden 't geld in veiligheid te brengen, maar toen ze aan de bank verscheen, moet ze onraad hebben geroken. De heele zaak wordt beheerscht door twee factoren: Susan's begeerte om Boyle tot echtgenoot te hebben en haar overtuiging, straffeloos de wet te kunnen overtreden, dank zij haar gave als transformatiekunstenares. Niemand herkende in de creatie van Sue Young de vroegere Susan Tower. Alleen Lydia Worynckzy was gevaarlijk* Die kon zich, door haar langdurige samenwerking met Susan, niet in de stem vergissen. Haar komst naar Londen werd d« Poolsche dan ook noodlottig. De oorspronkelijke opzet was, Casella voor den vermoorde in de herberg te laten doorgaan, 't Beteekende, dat Boyle da identiteit van Hatter kon aannemen en zich veilig voelen. Jij dacht ook niet anders, of je had een dooden Casella voor en legde in dien zn verklaringen af. Koren op Susan's molen. Helaas volgde onmiddellijk de verschijning in de ondergrondsche. Subiet gaf ze den „Sluiper" een karweitje. De aanslag faalde. Bovendien had zicb nog een andere tegenvaller voorgedaan. Susan werd met 't lijk geconfronteerd. Ze viel flauw. In haar rol van treurende pleegmoeder kon ze moeilijk anders en als volleerd actrice was 't een kleinigheid. Nu weet 'k, dat er ook schrik bij kwam: door 't zwarte haar schemerden plekken blond, 'k Zocht Casella's hotelkamer door en toen 'k mijn bevreemding uitte over 't ontbreken van een haarkleurmiddel, verscheen even een onrustige flikkering in Susan's oogen — dat onderdeeltje had ze over 't hoofd gezien. Daarmee rees mijn eerste argwaan, ofschoon 'k haar op dat moment nog allerminst voor een misdadigster hield. Van een en ander was de creatie-Tarnowska 't gevolg. We weten, dat ze alle» in gereedheid had om met Boyle naar Amerika over te steken; daar hoopte ze als Tarnowska, of onder een anderen naam, te kunnen optreden, zonder den poespas van een schuchteren zanger, en kon ze zorgen, dat de in Jerome Hatter gemetamorphoseerde Boyle voortaan op den achtergrond bleef: met haar Casella-schepping had zt leergeld betaald. Van een Hatter, die per saldo niet méér was dan de echtgenoot vrtn den phenomenalen vrouwelijken tenor, ging geen aantrekkingskracht uit. Zóó dacht ze haar schat voor zich alleen te hebben. (Wordt vervolud) --- DE AARDAPPELREGELING De kleinhandel afhankelijk van V.B.N.A. Over het algemeen is men over de kwaliteit der consumptieaardappelen slecht te spreken. Hoe komt het nu, zoo vraagt men zich af, dat wij anders altijd zulke goede aardappelen kunnen bekomen en nu niet? Aan de hand van gegevens, vermeld in de vereenigingsorganen van de detailhandel en producenten, zullen wij trachten een en ander nader uiteen te zetten. De algemeene toestand van ons land, dat n;idden in de oorlogvoerende landen ligt, en thans bezet gebied is, zal ook in de naaste toekomst met de beschikbare voedingsmiddelen moeten woekeren. Hoewel wij zelf veel, zelfs heel veel produceeren spreekt 't van zelf, dat de voorziening uit eigen verbouw niet geheel voldoende kan zijn en uit hoofde daarvan dient men orde op zaken te stellen, dat het totaal van het beschikbare een zoo rechtmatig mogelijke verdeeling plaats heeft. Zoo mogelijk voor een prijs, welke ook nog eenigszins te betalen is voor den minst kapitaalkrachtige. Natuurlijk is het noodzakelijk, dat men hiervoor maatregelen treft, omdat men over het algemeen den vrijen handel moeilijk beperkingen kan opleggen. Dit kan de Overheid alleen doen door zekere hoeveelheden beschikbaar te stellen op daartoe verstrekte bewijzen. Nu is het gelukkig nog zoo, dat wij voor aardappelen nog een vrije consumptie hebben. Het ligt ook in de bedoeling, dat zoo te houden. Doch zal dit mogelijk zijn, dan zullen de consumenten daaraan moeten medewerken. Rekenende op een grooter verbruik, omdat andere levensmiddelen in meer beperkte mate verstrekt worden, is het noodzakelijk, dat de consumptieaardappelen welke het minst houdbaar zijn eerst worden geconsumeerd. Dit is mogelijk wanneer deze in den handel worden gebracht, met niet beschikbaar te stellen van de beter houdbare soorten. Om dit tot stand te brengen moeten maatregelen worden getroffen en wetten worden gemaak, want nogmaals, in het vrije bedrijf komt daar niet veel van terecht. Dan consumeert men eerst die soorten, welke men het liefst eet en dat zijn juist de soorten welke het meest houdbaar zijn. * * * De Ned. Akkerbouw Centrale is opgedragen er voor te zorgen, dat onze aardappelen-voorziening zoo goed mogelijk functioneert en dat behoudens natuurrampen er naar gestreefd wordt, dat wij tot de volgende oogst voldoende geschikte consumptie-aardappelen hebben. Wil men deze zaak in handen houden, welnu, dan moet men maatregelen voorschrijven, welke niet door het vrije bedrijf zonden kunnen worden uitgevoerd. De Akkerbouw-Centrale zou dit op verschillende wijzen kunnen doen, echter heeft zij in dit opzicht gebruik gemaakt van het bestaande apparaat, n.l. de handel. Groot- en kleinhandel worden beide intact gelaten en zooveel mogelijk wordt hun een afzonderlijke functie toegewezen. Doordat beide groepen een afzonderlijke taak hebben, hebben zij ook maar een gedeeltelijke taak. Beide groepen zijn in een organisatie ondergebracht, welke voor contact dienst doet. Beide groepen moeten ook georganiseerd zijn in een van de organisaties, anders kan men geen aardappelen verhandelen. Wettelijk is dit vastgesteld, laat ieder hiermede rekening houden, zoodat elke handel, zonder daartoe bevoegd te zijn, strafbaar is, al leven er nog in de veronderstelling, dat dit niet het geval is. Telers mogen niet afleveren dan op de daarvoor vastgestelde afleveringsbriefjes, welke in de productiegebieden in handen gesteld zijn van de bij de V. B. N. A. aangesloten grossiers en landkooplieden, die in het productiegebied als koopers optreden. De taak van deze menschen is de aardappelen te koopen en zij dragen daarom de verantwoordelijkheid, dat er goede consumptieaardappelen geladen worden, want indien deze menschen zich niet goed van hun taak kwijten, dan krijgen de handelaren in de consumptiegebieden aardappelen te distribueeren, die niet aan de gestelde eischen voldoen. De practijk heeft dit al bewezen, doch de detailhandel behoeft geen aardappelen te accepteeren, welke niet geschikt zijn voor consumptie, deze kunnen beschikbaar worden gesteld voor .veevoeder of voor industriedoeleinden. De detailhandel knoope dit goed in zijn ooren, wat natuurfijk weer niet wil zeggen dat men nu op elk slakje zout moet leggen, doch de koopman weet dat wel. * * * Deze wijze van inkoopen is uit den aard der zaak veel duurder en heeft al heel wat aanleiding tot klachten gegeven. De kleinhandelaren, die steeds gewend waren een deel van hun benoor'igde aardappelen op de veiling of bij den teler te koopen, werden hierdoor oude rechten ontnomen, wat ten gevolge had, dat men daardoor zijn zaken op een andere leest moest schoeien, hetgeen voor velen een gevoelige schadepoct beteekende. Echter begrijpen wij wel, dat de aardappelen moeten worden toegewezen en een uitzoeken van kwaliteit bij deze regeling moeilijk kan worden bestenoigd. De grossiers kregen echter een debietsvergrooting in den schoot geworoen, waarvan zij vroeger nooit zouden hebben gedroomd. En dit terwijl hun bedrijfsoutillage daar niet eens op berekend is. De distributiekosten voor aardappelen zijn dus noodwendig verhoogd, doordat: le. de grossiers in totaal een aanmerkelijk hooger bedrag aan winst ontvangen; 2e. de inkoop met meerdere kosten gepaard gaat, omdat slechts bepaalde soorten mogen worden verhandeld; 3e. het vervoer, dat toch al veel duurder is, wegens gebrek aan benzine nu over veel grootere trajecten loopt, wat eveneens met meerdere kosten gepaard gaat. » * * „De Tuinderij", het orgaan van de eilingen, betreurde het in hooge mate, dat de aardappehegeling het thans niet meer mogelijk maakt, dat de kleinhandelaar een deel van zijn aardappelen op de veiling koopt, waardoor zijn toch al schrale inkomsten opnieuw worden beknot. „Deze veilinghandel in aardappelen" — aldus „de Tuinderij" — „voldeed in een gevoelde behoefte — het beste bewijs daarvoor is zijn groei in den loop der jaren. Er zijn veilingen, die meer dan een millioen kilo winteraardappelen per jaar op die manier verkochten. Alle partijen waren met dezen gang van zaken tevreden. De boer had de zekerheid, dat hij voor zijn aardappels van goede kwaliteit den goeden prijs kreeg, de handelaar spaarde tijd en moeite en geld door zijn „piepers" tevens op de veiling te koopen. En de veiling was tevreden omdat zij beter kon voldoen aan haafi roeping: een schakel en een betrouwbaar prijsregelings-instituut te zijn tusschen producent en distribuant. Misschien heeft men dit eenvoudige en goed werkende handelsstelsel te eenvoudig gevonden. Want, nietwaar, waarom zou men iets eenvoudig doen als het ook ingewikkeld gedaan kan worden? Waarom zou men niet tusschen producent en stadshandelaar, die elkaar op de veiling vonden, een heel stel van organisaties met provinciale succursales, grossiers en landkooplieden schakelen? Moet men niet leven en laten leven? Waarom zou men een handel, die slechts het betaalbriefje van dea veilingsbetaalmeester kende, niet wikkelen in allerhande paperassen? Leven wij in 'a papieren wereld of niet? Dan kan men tenminste een landbouwer, die vergeet bij afgifte van zijn aardappelen een papiere» briefje te vragen, een tuchtrechtelijke verklaring geven, waardoor een nieuw* stroom van papieren wordt ontketend en Buretucratius gerustgesteld is. Wij leven in een tijd van ordening. Er i* inderdaad in onze samenleving veel, dat langs den weg der ordening kan en moet worden verbeterd. Wij zullen de laatsten zijn om te betwisten, dat mede ter veiligstelling van de voedselvoorziening in dt» aardappelhandel hier te lande een goede regeling overbodig was. Zeker, er moest iets gedaan worden. Doch het ligt er maa» aan, hoe men het doet." Het bondsorgaan van den R. K. Bond van Kleinhandelaren schreef 0.a.: ■ „Bij de huidige regeling is het terrein van den aleinhandel dermate ingekort wa* de inkoopmogelijkheden betreft, dat deze voor de goede regeling heel wat veeren heeft moeten laten en daardoor heel en al afhankelijk is geworden van de bij da Vebena (grossiersorganisatie) aangesloten grossier, waar deze laatste nu hun leveringsterrein aanmerkelijk hebben zien uitgebreid, zou het o.i. van tact getuigen, wanneer dit in velerlei opzicht tegenover den kleinhandel zou worden gewaardeerd. Integendeel echter." Van dit laatste weet de Tilburgsche kleinhandel helaas ook mee te praten. Dit is aanleiding geweest, dat tal van klachten ter bevoegder plaatse zijn geuit en waaruit is vast komen te staan, dat sommige gro»-siers misbruik maakten van hun positie en zich bij de uitvoering der aardappelregeli.ng in sommige gevallen te buiten gingen aan machtswellust en groepsegoisme. Nu zal ieder het er wel over eens zijn, waar bij een regeling als deze met zooveel factoren rekening' moet worden gehouden, dat dit alles maar niet oogenblikkelijk even soepel en gesmeerd loopt. Waar menschen werken, worden fouten gemaakt; wat niet zoo erg is, als maar de vaste wil aanwezig is, om de gemaakte fouten zoo spoedig mogelijk te herstellen. --- BINNENLAND VOLDOENDE VLEESCH OP DE KERSTDAGEN. Naar wij vernemen zal de vleeschaanvoar voor de Kerstdagen in ieder geval voldoende zijn. Naar ons van bevoegde zijde wordt medegedeeld zal tegen Kerstmis op den aanvoer van 10.000 stuks slachtvee'kunnea worden gerekend, waardoor de vleeschbehoefte voor de feestdagen in ieder geval zal zijn gedekt. ---