GRONINGEN den 4 Februarij De mobiel verklaarde Rustende Schutterij dezer provincie stelt zich al meer en meer in beweging; het eerste bataljon der eerste afdeeling is reeds alhier kompleet en gecazerneerd ; de eerste kompagnie van het tweede bataljon van genoemde afdeeling is ook op den 2 dezer alhier binnengerukt; de overige kompagniën van laatstgenoemd bataljon zullen ten spoedigste volgen en zoo vervolgens de tweede afdeeling. 0?k verneemt men , dat nog heden of morgen een detachement van tachtig man van hier moet marscheren fzoo men zegt naar Delfzijl. , om provisioneel de aldaar in garnizoen liggende Schutterij af te lossen. De goede geest, welke deze Schutterij in het algemeen bezielt, waarborgt ons, dat. zij in alle opzigten zal voldoen aan het doel harer bestemming. — Wij zijn verzocht het volgende te plaatsen : Tilburg den 25 Januarij. In gevolge autorisatie van Zijne Majesteit en met goedkeuring van'het Departement van Oorlog, zijn door den Kapitein, kommanderende de vrijwillige Flankeur-Kompagnie der B?te Afd. Nat. Inf. tot Vice- Korporaals benoemd de Flankeurs Roorda , Polman Grut/s , Holwerda en Penon. --- Utrecht den 31 Januarij. Vrijdag morden is deze stad als koerier gepasseerd de heer F. van Winters'■' hovn, kaoitein-adjudant van den opperbevelhebber in Maastricht, den generaal 1 Dibb-tz, om depêches naar 's Gravenhage over te brengen. Hij was Woensdag c nacht uit Maastricht vertrokken en had den weg over Aken en Dusseldorp ge' nomen, waaruit men zoude moeten opmaken, dat de gewone weg door de mui-1 tt. s op dien tijd nog gesloten werd gehouden. De generaal Mellinet had geweifeld hem door te laten , doch op het vertoog , dat het protokol van Londen den vrijen weg open stelde, had men hem zijnen weg laten vervolgen. --- Rotterdam den 2 Februarij. Eene diligence , den 2Östen uit Maastricht naar Aken vertrokken , werd op de helft van"den weg bij Gulpen aangehouden en naar de vesting teruggezonden. Mellinet bevond zich nog te Falkenberg en verlangde, dat de generaal Dibbetz bij zijn Gouvernement pogingen zou doen, om de vrije vaart op de Maas te verkrijgen, dat door den Hollandschen generaal, zoo als ligt te denken Was, van de hand is geslagen. --- 's Gravenhage den 31 Januarij. Naar men verneemt, heeft Z- M de Koning eene kommissie, bestaande uit de heeren van Pabst en Borrel, leden van den Raad van State, van Lijnden van Hemmen , lid van de Eerste Kamer, de Jonge en Cats , leden van de Tweede Kamer, belast met de voordragt der gevorderde wijzigingen in de grondwet. — De afdeelingen der Tweede Kamer houden zich reeds bezig met het onder- i zoek van een adres aan Z. M. den Koning, hetwelk door da daartoe benoemde kommissie is ontworpen. — In de Staats-Courant leest men : „ In den avond van den 26 dezer heeft weder eene bende der muitelingen , welke Antwerpsch-Putten bezetten, bij een' landbouwer, genaamd Jan Louis van der Moer, wonende onder de gemeente van Noord-Brabandsch-Putten, verregaande geweldenarijen gepleegd; zij hebben den schoonzoon van den landbouwer, Petrus Grafe, met de bajonet gewond; den knecht door het vuur gehaald, zoodat deszelfs voet sterk gebrand is , en vervolgens kisten en kasten opengeslagen , bij welke gelegenheid voor ƒ 100 aan kleederen en linnengoed is geroofd, en voor omstreeks f9O aan geld , behalve kleinoodjen , wapens , enz. De Burgemeester van Noord-Brabandsch-Putten heeft des anderen daags van het gebeurde proces-verbaal opgemaakt, en de ïthade opgenomen, in tegenwoordigheid van een' Kapitein en twee Luitenants der Belgische troepen, te Antwerpsch-Putten gestationneerd, hetgene ten gc/olge heeft gehad, dat vijf der roovers, die door de mishandelde landlieden herkend werden , door hunnen bevelhebber gevat , en naar Antwerpen opgezonden zijn, terwijl een groot gedeelte der goederen is terug gebragt. Drie andere muitelingen , die mede aan het gepleegd geweld bij van der Moer schuldig waren , zijn gevlugt; doch had de Kommandant te Antwerpsch-Putten twee vrouwen doen arresteren , die , zoo het schijnt , de bende in hunne onderneming hadden bijgestaan en geleid." Op den 19 dezer zijn de opstandelingen wederom in de gemeente Eede , vierde distrikt der provincie Zeeland, gekomen, en hebben den Burgemeester en Pastoor dier gemeente willen noodzaken, om aldaar de oproer-vlag uit te steken, hetgene door beiden is geweigerd, waarna de muitelingen onder hevige bedreigingen weder zijn vertrokken." Den 22 dezer des nachts te 11 uren zijn eenige Rijks kommiezen , die zich by 'de herberg het Molentje , ruim een half uur van de Belgische grenzen, in hinderlaag bevonden, door een twintigtal gewapende Belgen , tot de bezetting van Antwerpsch-Putten behoorende , overvallen. Niet in staat zijnde , om zich tegen deze overmagt te verdedigen, hebben zij zich door de vlugt. gered, doch een hunner , Hoefhamer genaamd , is in handen der muitelingen gevallen , die hem zwaar mishandeld en gevankelijk weggevoerd hebben." Door het Journal des Flandres , den gewezen Catholiaue , en in navolging van denzelven, door vele' Belgische en Fransche bladen, is verspreid geworden , dat de Nederlandsche troepen, bij het bezetten van Hulst, op den 11 dezer, allerlei gewelddadigheden zouden gepleegd hebben , en dat zij , onder anderen , de pastorij geplunderd en in brand zouden hebben gestoken. De Gazette van Gent heeft dit evenwel tegengesproken en gezegd , dat dit verhaal verzonnen was waardoor ie Catholique dan ook bewogen is geworden , om naderhand te verklaren, dat hij deswege verkeerd was onderrigt geworden. Wij kunnen dienaangaande uit eene goede hand nader melden , dat bij de bezetting van die stad niets bijzonders is voorgevallen, dan alleen, dat vele ingezetenen hunne vreugde hebben te kennen gegeven over het terugkeeren onzer troepen en over het herstel der wettige orde van zaken. De baron von Raden bevond zich, als kommissaris des Konings, bij de troepen, nam dadelijk in naam van Z. M. , bij publicatie, bezie van de stad en van het kanton Hulst, en ontbond des anderen daags's mor gens de door de Belgische muitelingen verkorene provisionele regering, die sedert den 22 October 11. in functie was geweest; welke regering, gevoelende, dat zb op eene onwettige wijs was aangesteld, zich gedurende haar bestuur had bepaald tot de handhaving der openbare rust , zonder voor het overige eenige daad van gezag te hebben uitgeoefend. Het vorige door den Koning benoemde bestuur is dadelijk weder in functie getreden. — Men heeft tijding, dat de Belgen de deblokkade van Maastricht in dien zin verstaan , dat er naar deze vesting geene levensmiddelen mogen vervoerd worden, en alle militaire communicatiën gesloten blijven. Ons gouvernement heeft dien aangaande een bektag aan de verbondene Mogendheden ingediend , waarover in dit oogenblik gedelibereerd wordt Zoo zij slechts de goedheid heb ben van niet te interveniëren , dan zal deze laatste zwarigheid spoedig uit den weg worden geruimd. — Men spreekt van eene reorganisatie der Staatscourant en volkomene afschaf, fing der Staatsdrukkerij. Reeds is er dien aangaande eene voordragt aan Z. M._ gedaan. Men twijfelt niet, of, deze maatregel totstandkomende, vervalt ook de monopolie der uitgave van sommige wetten en staatsstukken , welke het gouvernement zich tot dus verre had voorbehouden en waardoor de boekhandel en het publiek van voordeden verstoken waren , die wel is waar in 's Lands schatkist kwamen; maar by de noodzakelijkheid, om dit alles door beambten te doen gadeslaan, toch nimmer in 's Lands schatkist verblijven konden. Van den I Februarij. De gemeenschap met Maastricht thans eenigermate heropend zijnde, zoo heeft het Gouvernement een aantal depêches van den Generaal Dibbetz ontvangen, uit welke blijkt, dat, op de nadering des vijands tot de vesting, eenige woelzieken het hoofd in de stad ophieven, doch door eene krachtige proclamatie van den opperbevelhebber zijn bedwongen geworden ; voorts, dat de onderscheidene uitvallen uit de stad aan onze zijde niet meer dan twee dooden en zes gekwetsten hebben opgeleverd ; de vijand daarentegen moet ruim 20 dooden en gekwetsten hebben; alleen betreuren wij de gevangenneming van den 2den Luitenant van Hasselt, die zich te ver gewaagd had. --- Haarlem den 1 Februarij De generaal Mellinet moet den generaal Dibbetz hebben verklaard , dat hij niet terug zal trekken , zoo lang de vrije vaart langs de Maas door Maastricht niet zal geopend zijn. --- Vroeg of laat zegepraalt de waarheid altijd. Nog voor weinige weken werd in een groot deel van Europa , vooral in. België en Frankrijk , Oud-Nederland op het gruwelijkst gelasterd , en wij barbaren, wilden , woeste horden , enz. genoemd en nu reeds wordt door een Belgisch minister , de Brottckire , onze gewilligheid en Vaderlandsliefde-, in het betalen der belastingen , den Belgen ten voorbeeldc voorgesteld; door een Fransch minister, Barthe, onze inrigtingen voor het lager onderwijs den Franschen ter navolging aangeprezen. De brave, verlichte Belgen, die zich door eene roemrijke omwenteling van den tiran, Koning Willem , hadden ontslagen , worden door hunne vrienden in Parijs en Londen openlijk bespot; hun Congres (op zich zelf reeds belagchelijk genoeg) wordt in een allerbelagchelijkst licht geplaatst, en Ministeriële bladen dragen openlijk plannen voor, op welke wijze België verdeeld moet worden, daar de inwoners te dwaas . te onnoozel, te oproerig , te dweepziek zijn , om een afzonderlijk volk te kunnen uitmaken. --- AANTEEKENINGEN VAN DEN OUDEN HERDER VAN 'T VEEN. nDe oppermagt bij het volk , zijn wil de wet," dat was art. 1 van het bestek , naar het welk de staatkundige bouwmeester Lodewijk de Potter — wiens patent regterlijk was ingetrokken — den tempel der Belgische vrijheid tot aan den hemel wilde optrekken. Het plan — toegejuicht door lieden , die meenden uitvoerders van 's volks magt en tolken van deszelfs wil te kunnen en te moeten zjj0~— js jn duigen gevallen, uit hoofde van de verwarring, die onder het werkvolk ontstaan is , en — gelijk sommigen meenen — veroorzaakt werd door eenen geweldigen geest, uit den Belgischen Kerkhemel nedergedaald. De leer der zedelijke keerkringen is door dezen uitslag op nieuw bevestigd. Doch al ware ook die vreesselijke onzigtbare magt niet tusschen beiden gekomen , dan nog zoude het nieuwe heiligdom der vrijheid niet voltooid hebben kunnen worden, uit hoofde der duisterheden en gebreken, welke het bestek onuitvoeilijk maken. Bepaalt men zich tot het , aan het hoofd dezer aanteekening uitgedrukte , lste art. en veel verder schijnt het ontwerp niet ontwikkeld te zijn geweest — dan treft men zoo veel onbepaalds en donkers aan , dat men met regt en reden mag twijfelen , of de architect zich zelven wel begrepen hebbe , en of hij door zijne regtsgeleerde vrienden-; niettegenstaande derzelver hooge en vaardige geestkracht, wel verstaan zij. Het is natuurlijk , dat men tot verstand van het bedoelde art. moet weten: wie eigenlijk het oppermagtig volk, wiens wil wet zal zijn , in België uitmaken: of Jan rap en zijn maat, die altijd bij rumoer hopen te winnen, en te Brussel, te Leuven, te Mechelen zulke schoone gedenkteekenen van eenen edelen wil hebben gesticht; of de burgers , die bij alle wanorde verliezen en in hun vreedzaam bedrijf en genot door het oproer gestoord worden; of een troep halfbakken advokaten, die heerschen willen, omdat zij niets te pleiten hebben; of eindelijk de aanhang van Lodewijk, Jan, Piet en Klaas of een' anderen volksmenner, die zich als de kikvorsen in de fabel — opblaast. Dat men er zelfs in België niet eens over was , en nog niet is , wie eigenlijk het oppermagtig volk uitmaken , heeft de loop der Belgische zaken overtuigend geleerd, en leert het nog dagelijks. — Des volks wil is wet; deze grondstelling leidt tot verschillende gevolgtrekkingen, al naar dat men door het volk, of het graauw, of den burgerstand, of gelukzoekers , of volksmenners — die den blinden diets maken, dat zij helder zien,— moet verstaan: want éénheid kan in die vele willen, zoo als zij zijn, bil gebrek aan een hooger beginsel, nimmer verwacht worden. De uiieenloopende willen omtrent het opperhoofd van den nieuwen . rijen staat mogen dit bewijzen. Men zegge niet , dat 's volks wil , niet zoo als die is, maar zoo als die behoort te zijn , wet is; want : primo — zegt onzer Doctor, als hij den pols voelt — heeft de goede Lodewijk zijn staatsbestek dan gewis voor België , hoe verlicht en beschaafd het zij , wel twee eeuwen te vroeg gemaakt ; en secundo — zoo gaat onze Doctor voort , wanneer hij de ziekte beschrijft — dan zouden oppermagt en wil des volks aan een hooger beginsel ondergeschikt moeten worden . en wel niet , gelijk sommige zoogenaamde Diplomaten willen , aan dat van belang — maar aan dat des regis. Aan dit beginsel den Belgischen volkswil, tot dadeh overgegaan, toetsende, kan men in twijfel staan, of wel iemand der vrijheid-schreeuwers geweten hebbe , wat hij wilde, en zoo hij het geweten heeft, wat men dan van zijne vtEGTschapenheid hebbe te denken. Ik weet wel, dat deze aanteekeningen vrij wat in gewigt verloren hebben, sinds de Potter de waarheid van het gezegde: „volksgunst is een geslepen staal, „ het roest bij eene vochtige lucht ," heeft ondervonden ; en vooral nadat de Conferentie te Londen — naar de regels eener non-interveniërende redeneerkunde — de oppermagt en den wil des volks in het voormalig Zuid-Nederland negatief — ontkennend — heeft gedefinieerd: doch, desalniettemin, moet het aangeteekende blijven staan , opdat zich menig staatkundig tempelbouwer aan des heeren Lodewijks voorbeeld zacht spiegele. Onze stormachtige tijd is toch even rijk in — niet mannen, die naam past velen niet uit Hoofde hunner jaren — als in buskruid. — (\) --- BRABANDSCHE FABRIJKEN. Men heeft wegens de voortreffelijkheid der Brabandsche Fabrijken verkeerde denkbeelden. Het is waar , zij hadden onder ons Gouvernement eene ongehoorde uitbreiding erlangd. Maar waardoor? Door eene onnatuurlijke ondersteuning van het Gouvernement , niet door hunne voortreffelijkheid. Ik noem onnatuurlijk, wanneer men aan den eenen kant door zware inkomende regten op vreemde manufacturen deze belet op onze markten te komen , en aan den anderen kant Uit de schatkist toelagen aan de fabrijken geschonken worden, niet tijdelijk, voor een* tijdelijken nood , maar aanhoudend. Door deze maatregels vonden de Brabandsche Fabrijken in het moederland en in de koloniën beide een wijd debouché hetwelk , voor zoo verre de sluikerlj belet werd , schier uitsluitend voor hen openstond. Deze voordcelen schijnen groot, en ondertusschen waren zij verderfelijk voor het land en de fabrijken beide. Om de Belgische fakrijkwaren tot die laagte van prijs te brengen , dat wij bii Duitschers en Engelschen niet goedkooper te regt konden , moest er vooreerst eene toelage uit 's Lands kas gegeven worden , en ten tweede de handel in buitenlandsche fabrijkwaren worden onmogelijk gemaakt , hetwelk een groot nationaal verlies was , het ééne in de schatkist , die voor dit verlies door zwaardere belastingen moest worden schadeloosgesteld, het andere en veel grooter in den handel, waarvan vrijheid de ziel, gelijk de handel de ziel van ons Land is. Maar voor de fabrijken zelve is door den opstand deze ondersteuning nog doodelijker geworden. Het Gouvernement heeft door deze onnatuurlijke ondersteuning de rivalisatie vernietigd. Het is niet genoeg , fraaije , men moet ook goedkoope fabrijkwaren maken ; anders komen zij niet aan den man. In de oeconomie van het fabrijkwezen nu zal men zelden eenige vordering maken , wanneer de mededinging van andere fabrikanten daar niet toe noodzaakt; en hoe noodlottig de afwezigheid dezer drijfveer op de Brabandsche gewerkt heeft, blijkt, omdat zij , na vijftien jaren met eene voorbeeldelooze drukte gearbeid te hebben , in de oeconomie omtrent op dezelfde hoogte zijn blijven staan , en alzoo de me-" dedinging der vreemde manufacturen niet kunnen uitstaan. Engeland is nog zoo verre in fijnheid van fabrikaat en in goedkoopte boven hen , dat het , niettegenstaande de barrière der inkomende regten en de vracht der goederen met de Brabandsche schepen , die van tfeiden vrij waren, en bovendien eene premie ontvingen , konde mededingen. leder kan nu 'op zijne vingers natellen, welke de vrucht van de overdreven© ondersteuning des Gouvernements bij de scheiding voor de Brabandsche Fabrijken is. Waren zij, behoudens matige en steeds afnemende premiën , aan zich zelven overgelaten, zij zouden niet meer opgekomen zijn, dan de natuur der dingen vorderde, en zij zouden, in elke natie eene mededingster vindende, die hen evenwel niet boven het hoofd gewassen was , gedurende vijftien jaren geleerd hebben , in kunst en oeconomie met elke natie gelijk te staan. Zij zouden op alle markten kunnen blijven verkoopen en dus blijven bestaan , op eigene voeten , door eigene krachten blijven bestaan. Maar nu zij , en in kunst en in goedkoopte, beneden de anderen zijn gebleven, kunnen zij, nu Holland andere natiën met hen gelijk stelt, geene enkele el katoen, noch geen pakje spijkers, in Holland of deszelfs Koloniën meer verkoopen. De Engelschen , die schrander genoeg waren, om dit te voorzien, hebben daarom alles in het werk gesteld , om eene scheiding in de wereld te brengen; zU hebben de Brabanders gevleid, zij hebben de gezanten van het provisioneel gouvernement beleefd ontvangen , zij hebben de Brabanders geschreven, dat hunne zaak regtvaardig was, en dat zij te groot en te edel waren, om onder zulk eene natie als de Hollanders te staan. De Brabanders staken de borst vooruit, en scheurden zich van ons af; en de Engelschen lachten in hunne vuist , dat hunne fabrijken , met verdringing van de Brabandsche, het oude geliefde debouché op Holland en deszelfs Koloniën herwonnen hebben. Zoo weet eene zoete hand de vogelkens te pluimen , als zij dom en weelderig zijn. Ziet daar het lot van België , staande op zich zelf: vernietiging van deszelfs fabrijken. Maar het zal zich vereenigen met Frankrijk, zegt gij; het vindt (\) De aanteekeningen van den ouden Herder van 't Veen zijn oorsponkelijk en niet uit eene andere Courant overgenomen. De' Redactie. daar een dêböUCßü ÜBUÜ11 3'J llllliweiiuil iiLKU. uu u huw », mMHf«_iP schen slechts aan het koopen kunnen krijgen; maar die Heeren vragen ook al ielijk wü naar het goedkoopste , en aangezien hunne eigene Fabrikanten het in kunst en prijs verre van de Brabanders winnen, zullen zij bij de nieuwe broeders niet bij voorkeur te markt komen. Dus ook hier maakt het Brabandsch Fabrijk- w«en een' gewissen ondergang. Met één woord , waar zij zich ook wenden , 2Ü mogen er de libertait vinden, de welvaart'niet. Holland is misschien het eenige land ter wereld,"" hetwelk hun een debouché onder millioenen en millioenen •Denschen aanbiedt, zonder een* enkelen mededinger aan hunne zijde te zetten ; en Zoo zeer als de provincie Holland verlangt van de Brabanders , als de bedervers v»n den handel, gescheiden te worden, behoorden zij te haken naar eene hereeniging met ons, als de eenige duurzame ondersteuners van hun uitgebreid en belangrijk fabrijkwezen. s- s(Overgenomen uit de Leeuwarder Courant.^ ---