LONDEN, Maandag 16 April, 8 ure des avonds. Toen de keizer en de keizerin der Franschen om 5 ure bij het station waren aangekomen, Bricklayersarms genaamd, namen zij plaats in de hof rij tuigen, die hen opwachtten, om hen naar het station van Paddington te brengen, onder het gejuich der menigte. Om zich naar Windsor te begeven , stoomden zij door Londen, en werden overal door de toegestroomde menigte met gejuich begroet. De huizen waren langs dien weg met drie-kleurige vlaggen versierd en korpsen muziek voerden nationale liederen uit. —17 April. Gec. 90y8. Sp. 3 pCt. 36; 1 pCt. 17'/s;Rusl. 5 pCt.9B'/3; _'/»ptt.S9j Holl. 4 pCt. 91: 2'/_ pCt. 62/*. Sard. 5 pCt. 80; Braz. 100. --- FRANKRIJK. PARIJS, 16 April. liet 2. artikel van den Moniteiir, over do staatkunde in de Oostersche zaak, 't welk hier v druk heeft gemaakt, behelst hoofdzakelijk het volgende: De twist, ontstond in den b.'ginne over eene koncessie aan de Latijnsche of Roo.use.ie Christenen in het heilige land. Ruskind hierover ontevreden werd door Frankrijk tot eene verklaring gedrongen. M«n erkende, dat Rusland den strijd slechts ondernomen had, om aan zijne opperheerschappij den toegang naar den Bosphorus te openen. De uitlegging , door Rusland aan het traktaat van Kainardji gegeven, was inderdaad niets anders dan de zedelijke val van den Sultan. Van toen af hield het geschil op een godsdienstig te wezen, het werd een staatkundig geschil. Gansch Europa was er in gewikkeld, welks regt moest verdedigd worden. Engeland, aanvankelijk door het vermeend godsdienstig karakter misleid, begreep dit al spoedig. Rusland wilde te Konstantinopel heersehen. Het moest daarin n-ehinderd worden. Rusland, dat de heerschappij in de Zwarte zee voerde, had slechts dé hand uit te strekken, om tot den Bosphorus te reiken, bedreigde do Middellandsche zee met de vlot n van Sebastopol. Overal, waar zijne schepen komen konden, was zijn overwigt verzekerd. Van zijne onbereikbare havens nikte het tot alle keizerrijken i-u koningrijken. Zonderling, Europa had zijne oogen voor liet ontzaggelijke gevaar dezer invasie van het Noorden gesloten. In 1828, na de verbranding der vloot te _Navarino, zocht Frankrijk een bondgenoot te Petersburg. In den jare 1840 vereenigden zich nog eenmaal Engeland , Pruissen en Oost-urijk. het kabinet der Tuilerien ter zijde latende, wederzijdschen argwaan. Eenige jaren later ï.usland, hetwelk tegen Frankrijk en Oostenrgd te strijden had, zijne staatkunde nog Van 1.812 af was Rusland r-eds tegen zoowel als Frankrijk, blijkens een staatsiat onlangs openbaar is geworden. Europa, mderheid Oostenrijk, moest het belang inzien, om eindelijk eenen slagboom tegen de staatkunde van n «r de erven van I', I ■ Konstantinopel door de Zw en konden, dan zou Oostenrijk, aan al >r Ruslands sterken arm omsling . eming prijs gegeven zijn, welke blijkens dat Btaatsstuk van 1812 strekken moest, vo_reerst om Oostenrijk door Servië, Dabnatie , Croatie , .Montenegro en lllyrie te verontrusten; vervolgens om de ontevredenheid tegen hetzelve in Hongarije zich dienstbaar te maken. De wederstand tegen Rusland is volkomen regtvaardig. Engeland en Frankrijk trokken het zwaard ten voordeele van alle Staten. Hunne legers en vloten waren de voorhoede van Europa. Daar zij de eer hadden , het eerst op Int oorlogstooneel aan te komen , hadden zij het regt, oAi er op staat te maken, dat men hen derwaarts volgen zou, en zij verwachtten met vertrouwen Oostenrijk en Pruissen bij den strijd voor het cveuwigt en de onafhankelijkheid der Europesche orde. Oostenrijk en Pruissen lieten niet na de eenheid der belangen te erkennen. Bij protokollen , te Weenen geteekend , werden do regten van Turkije erkend ; zij verbonden zich ook te zamen tot eene garantie van de Duitsche belangen. Doch, ofschoon'zij zich tot den strijd voorbereidden, maakten zij echter zwarigheid om daartoe over te gaan. Het ontbrak hen niet aan moed, maar aan vertrouwen. Zij waren r omtrent het doel van den oorlog. Het was van gewigt dit doel naauwkeurig te bepa_en,.om hun noch bedenking noch wantrouwen over te laten. De beer Drouin de Lhiys zond, in overleg met lord Vla rendon , eene gedenkwaardige nota aan den beer de r.tjurqueney af. De voorwaarden des vrcdes zijn vervat in hetgeen men de vier gararitien noemt. Doch Duitschland kwam nog tot geen besluit. deljjk vroeg Oostenrijk of wij no; grondder vier garantien wilden onderhandel . n der beide verbondene mogendheden duurde lang. De smartelijke offers, in de Krim gebragt, wogen zwaar. Doch het belang van een verbond met Oostenrijk , voor den vrede gelijk voor den oorlog , won de overhand. Het verdrag van 2 December was het gevolg dezer staatkunde. De onderhandelingen te Weenen werden geopend. De voorslagen van den vrede zijn gematigd. Het eerste der vier voorslagen strekt om aan het protektoraat van Rusland over Moldavië, Walachije en Servië een einde te maken, en hunne privilegiën onder de garantie der groote mogendheden te plaatsen. Het tweede bedoelt de vrije scheepvaart op den Donau. Het derde is het gewigtigste en wordt het meest bestreden. De toelichting daarvan komt hierop neder. Rusland heeft van de Zwarte zee eene Russiesche zee gemaakt. Zij is onder zijne uitsluitende heerschappij , een vooruitspringende post naar de Middellandsche zee geworden , en men kan zeggen, dat de Russ. magt, terwijl zij van Sebastopol eene oorlogshaven van den eersten rang maakte, Konstantinopel in staat van belegering gesteld heeft. Deze toestand is niet slechts met de onschendbaarheid van Turkije, maar met de veiligheid van geheel Europa onvereenigbaar. Frankrijk en Engeland, van Rusland verlangende, dat het zijne magt in de Zwarte zee beperke of deze zee neutraal make, zijn alzoo in hun volle regt. Wanneer dit gevolg nut dooiden vrede of door de-u oorlog verwor.en mogt worden, zou de vrede voorbijgaande en de oorlog onvruchtbaar zijn. Men lette er wel op: dit verlangen der beperking van de Russ. magt of' vim de n_utraalmaking van de Zwarte zee beantwoordt niet alleen aan de Engelsch-Fransche belangen, het beantwoordt ook aan de belangen van Oostenrijk, voor hetwelk de Donau eene kommerciele en militaire rivier is; men brengt tegen dezen eisch eene reden in, welke niet ernstig geineend kan zijn; men zegt tot de verbondene mogendheden: //Gij verlangt van Rusland eene koucessie, welke hoogstens de prijs voor de teruggave van Sebastopol zou kunnen zijn; in tl ze vesting wordt nog door de Russiesche arniec bezet gehouden." Ons antwoord is: Het volkenregt brengt mede, dat men bij den vrede behouden kan een gedeelte van hetgeen men van den oorlog verkregen heeft. Wij hebben Sebastopol nog niet ingenomen, dat is waar; maar is dan Scbastepol op den tegenwoordigen oogenblik voor Rusland? Het is ge-cue zeeplaats meer, omdat zijne vloot aan den ingang der haven gezonken'of achter deze niette doorbreken barrikade ingeslopen , den kampstrijd heeft verlaten. De Zwarte zee is het slagveld dat wij veroverd hebben , of dut, wanneer men zoo wil , de vijand aan ons prijs gegeven heeft. De Russiesche ving zou zicli aldaar niet meer kunnen vertoouen. Onze schepen, die ven Engeland en Turkije, doorklieven ze in alle rigtingen. Hare heerschappij is verlegd geworden. Zij is van Sebastopol op Konstantinopel overgegaan. Wie noodzaakt ons, dit pand terug te geven? Is deze toestand niet de beste voor ons? En wij beheerschen niet slechts de Zwarte zee, maar wij belegt ren nog Sebastopol; wij hebben ons te Kumi.sch en te Balaklava versterkt; Omer Poeha verschanst zich te Eupatoria ; Odessa wordt door onze vloten bedreigd. Wat kan Rusland doen? Zou het langer zonder verlies van zijne morele magt en zonder schade voor zijnen handel de blokade kunnen doorstaan , die het aan alle kanten in de Zwarte- en in de Oostzee zal insluiten? Zou het kunnen bestaan te midden van deze verzwakking , die op het levensbeginsel zijner natiën , inzonderheid 'op de beweging ,' de werkzaamheid , het regt tot uitvoer of ruilingzijner produkten invloed uitoefent, en die het tot afzondering, tot onvruchtbaarheid en tot onmagt in zijn onmetelijk rijksgebied vcroordcelcn zou? Door van Rusland te eischen, dat het zijne zcemagt beperken of de Zwarte zee neutraal maken zal, dut is, dat bet alle oorlogschepen , aan welke natie zij ook toebehooren, daarvan uitsluit, — zoude men van hetzelve veel minder verlangen , dan hetgeen wij reeds door den oorlog verkregen hebben en betgeen wij zonder veel inspanning behouden kunnen. Tin einde Rusland nimmer in de Zwarte zee te doen terugkeeren , wat is daarvoor noodig ? Daartoe behoeft men vier linieschepen van elk der drie natiën: Frankrijk, Engeland en Turkije. Deze kruisvloot zal voldoende zijn , om de Zwarte zee te doen bezetten , en zijne 'heerschappij van de oevers der Krim naar den ingang van den Bosphorus te verplaatsen. Wat Rusland verteren heeft, wat het door den oorlog , al mogt die nog zoolang duren , niet meer bekomen kan , is zijn overwigt over liet Oosten. Wiit het met regt vorderen kan , is zijn aandeel aan den invloed op de aangelegenheden der wereld. Hit zou zich ingeval van nood op eene koalitie van alle staten stuiten, om zijne heerschzucht in toom te houden, maar niemand .wil het vernederen. Europa heeft het regt en den pligt van hetzelve te vorderen , wat men verlangt. Wanneer het het begeerde toestaat, is de vrede der wereld verzekerd , het oogi.i. rk der geallieerde mogendheden is bereikt. Wanneer het dit weigert , zal de oorlog voortduren en de beslissing tot stand brengen. Op hetzelfde oogenblik, dat wij dit schrijven, wordt deze ernstige zaak in den boezem der Weener konferentien overwogen en verhandeld, alwaar de minister van buitenlandsche zaken met het hooge gezag van zijne waardigheid en zijn karakter de uitdrukking van de gedachten des Keizers brengen zal, welke ook die der regering van Groot-Brittanje is. Het land mag met vertrouwen den uitslag van dit beslissend onderzoek afwachten. Men kan zeggen , dat de vrede zal worden gesloten, wanneer het mogt Ijk is met eer voor de vanen van Frankrijk en Engeland, en met de zekerheid van hunnen invloed, en dat de oorlog, wanneer hij voortduurt, noodig is voor het doel, dat de geallieerde regelingen beoogen en waarvan niets hen kan afbrengen. Maar een groot gevolg is reeds nu bereikt, jui.t door deze onderhandelingen. Frankrijk en I hebben eerlijk met Oostenrijk onderhandeld uit ach - ting jegens hetzelve, om het de laatste poging ter verzoening te laten doen. De» konferentien, waarvan Weenen het middelpunt is, zijn't gevolg dtr loyale en eerlijke handelwijze der regering van Keizer Frons Jozef. Maar de geallieerde mogendheden weten, dat Oostenrijk, wanneer het in dit edel pogen van zijn Kuropeesch patriotismus niet slaagt, tevens vast besloten is met hen te strijden. Terwijl zij hunne vordering n tot dezelfde voorwaarden beperkten, die het Weener kabinet bij het verdrag van den 2. D> .>•■..-gekeurd had, hebben zij voor de gemeene zaak belangrijken en trouwen bondgenoot gewphnen. De mogelijkheid van den vrede, alsmede de nood. lijkheid van den oorlog zal voortaan de geaieenschappelijke zaak der drie onderteek ena ren van >. ■■ Tiger geweken, verzochten amnestie voer zich : lilinnen, als wanneer zij zich zouden ooderwei De Porte heeft hun het leven geschonken , vorderd, dat zij de geroofde go ■■■■ geven. ---