WATERHOOGTE. iVot». 1,42. El. ->- AP. 8,57. Oew. 2 d. Rijidjoogte te Keulen 10. Nov. 7 voet 2 duim ; 7 voet \ puim Rijnl. t-V » -f _ --- Zitting van de Tweede Komer der Staten-Generaal. '*ji -mdft '-art. 54 is aangehouden 10l na afjloop der _._l«(üssien over de geheele § is op art. 56, omtrent hilfHlpQger beroep van vonnissen der arr. regtbanken, mits dé wordering / 000 te boven gaat, een amend. door deirWdieer Olivier voorgesteld, om die sombe- /' 400 te brengen. _— De minister bestrijdt deze verandering, welke met 38 tegen 25 st. wordt verworpen .i en daarop hel art. aangenomen , even als art. 57 en 58, over het kennis nemen door de regtbank van 't hooier beroep der vonnissen van den kantonregter in burg. zaken en het aangaan van dadingen of compromis. Daarna worden de beraadslagingen geopend over art. 59, luidende: »l)e Air. regtbanken vonnissen in eersten aanleg over alle misdrijven waarvan de kennisneming niet aan de kantonregters of den Hoogen Baad is opgedragen. Overtredingen ter zake van rijksbelasting zijn aan de regtsmagt der arr.-reglbahken onderworpen. Over de burgerlijke vordering tot vergoeding van kosten en schade, mits zes honderd gulden niet te boven gaande , alsmede over eiken anderen eisch tol betering ingesteld door de beleedigde partij . die zich in het geding over de. strafzaak gevoegd beeft. doen de regtbanken gelijktijdig met de strafzaak uitspraak. Hare vonnissen zijn niet aan hooger beroep onderworpen, wanneer tegen het misdrijf' geene andere straf bedreigd is dan eene geldboete van niet meer dan twee honderd gulden, hetzij die straf al dan niet gepaard gaat mei gevangenisstraf, de geldboete vervangende ol wel met verbeurdverklaring of last tot vernietiging of onbruikbaarmaking van eenig voorwerp, of met last lot slechting of opruiming van lot stand gebragte of aangevangen werken." De heer van Heiden Reineslein Is een tegenstander van het appèl. Nogtans wenscht hij mede te werken om deze wet tol stand le doen brengen. Daarloe heeft hij inel zijne vrienden een conciliatoir middel bedacht, hetgeen bij later zal voordragen, en de strekking heelt, om het appel iv strafzaken te beperken. Nogtans stelt hij nu reeds, om diskussien af te snijden, als motie van orde voor, de vraag le beslissen : »zal er iv alle strafzaken een tweevoudig feitelijk onderzoek kunnen plaats hebben?" De heer van Nispen acht dezen weg niet geëigend om de groote vraag te doen beslissen. — Ook de iiiTnisler bestrijdt de motie. Zij heelt tot doel bij alle strafzaken een nieuw feitelijk onderzoek uit le sluiten, maar dit ware onmogelijk. En door aanneming van art. 55 heelt de Kamer reeds het appel van strafvonnissen der kantonregters toegelaten , terwijl de motie ook daarom wegens hare algemeenheid zondigt, daar dit art. 50 zelve enkele strafzaken van het appel uitsluit. De heer v. Heiden Reineslein trekt daarop zijne motie in. De heer v. Goltstein toont aan, dat door de eerste alinea de belangrijke vraag wordl beslist, of al dan niet de kriiuinele jurisdiklie op de regtbanken zal worden overgebragt. De vraag rijst daarom: is die verandering noodig, hebben ui het beslaande zoovele gebreken zich voorgedaan, dal gewigtige ommekeer dringend werd gevorderd . Hoe ook de bedoeling der grondwetgevers moet worden uitgelegd, dit is z. i. zeker, dat hij niet wilde de hervorming, hierbij voorgesteld. Spr. acht in de bestaande inrigting al de waarborgen gelegen eener grondige, regtvaardige en onpartijdige strafregtspleging, zoowel in het belang der beleedigde maatschappij als ui dat van den beschuldigde. En hoe wordt die inrigting veranderd? liet voorloopig onderzoek verdwijnt, waarin voor den beschuldigde een zoo groote waarborg is gelegen tegen overijlde verschijning voor den opertbaren regter. De knminele regter zal m dit ontwerp worden regier van appel, en in eersten aanleg zal door een weinig gesebikten, in tweeden aanleg door een weinig onderriglen regter worden regt gesproken. De eerbied eu het ontzag, dat regterlijke uitspraken moeten inboezemen, worden er door verzwakt, regtszekerbeid wordt daardoor verminderd en den beschuldigde wordt daardoor de gelegenheid gegeven, om de straf te ontduiken, waardoor ook de toepassing der strafwet onzeker en wisselvallig wordt gemaakt. Eindelijk verklaart bij zich tegen de jury, en ofschoon hij niet ontkent de voordeden, aan die instelling verbonden, acht hij de overplanting daarvan op onzen bodem met ons volksbewustzijn in strijd. De heer van Lynden had tegen de voordragt twee bezwaren : 1. liet behoud van den 11. R. als Hof van kassalie; 2. het appel in strafzaken. Hel eerste punt is beslist; hij verheugt zich , dat omtrent het tweede punl nog eene beslissing mogelijk is in den zin, dien de vorige spreker op hel oo£ had. De heer Olivier heeft tegen dit arlikel bezwaar: 1. omdat de regtbanken zullen bestaan uit vijf leden en ten kriminele zullen regtspreken door vier leden, 2. omdat geene strafzaken kunnen worden behandeld zonder behoorlijken reglbijsland; en die op vele plaatsen waar thans regtbanken gevestigd zijn niet bestaat ,|[niaar soms ten eenenmale ontbreekt. De beer de Brauw betoogt het noodzakelijke van het appel iv strafzaken. Men zegt: thans wordl goed regt gesproken. Voorzeker, maar absoluut goed regt wordt nooit gesproken. De tegenwoordige veroordeelingen geven geen genoegzame waarborgen , omdat tegen dwalingen in veroordeehngen tot de zwaarste straffen thans geen ander feitelijk herstel mogelijk is 'dan na voorafgaande en zeer onzekere vernietiging in kassatie. Die waarborgen zal deze voordragt wel kunnen schenken wanneer daarin , gelijk mede in het Wetb. van Slrafv. groole wijzigingen wordeu gebragt. Nogtans kan hij zich niet veieenigen met het denkbeeld, in deze wel I gehuldigd, om alle strafzaken in eersten aanleg ' door de regtbanken in de arrondissementen 'e ' doen behandelen Spr. wenscht óf de strafzaken ' le doen beregten in de hoofdplaatsen der arroü' di-scmcnlcn ; óf het gelaj regtbanken te verminde* ren, en te verbeteren door vermeerdering van personeel en verlio(igin_r van salarissen. De heer Limit heeft groote bezwaren tegen de voorgestelde regeling \an het hooger beroep in strafzaken, afgescheiden van het stelsel zelve, waarvan hij een tegenstander is, gelijk hij mede geen voorstandef is van het stelsel der jury. omdat de drang der openbare meenun op de jury een te grooten invloed uitoefent. Hij dringt er vooral op aan 0111 de strafzaken door een groot aantal reglers te doefl behandelen. Zijne denkbeelden drukt hij uit in een amend., dus luidende: »om in de eerste zinsnede van art. 50 achter het woor.l vonnissen, in te lassen de woorden: »»behoudens de bepaling der laatste zinsnede van dit artikel,"" en als laatste en nieuwe alinea ui dit art. op te nemen: «Voor misdrijven , bedreigd met de doodstraf, wegvoering naar een oord van ballingschap, verbanning of tucbthuisstraf of met straffen, deze in gevolge latere wetten vervangende, iieeir.t, un'l uitsluiting der andere regtbanken en behoudens At regeling omtrent de instruktie, bij het Wetb. van Stralv. vastgesteld, de regtbank iv de hoofdplaats der provincie en in Noord-Holland de regtbank ifl de hoofdstad des Rijks kennis." Bij dit amend. behoort een ander amend. vaH den heer Elout, oji art. 02 ,om de reglbanken over de misdrijven iv zijn amend. ongenoemd met *i leden te Jloen vonnissen. De heer Wintgens is tegen hel regerings-voorstel. en tegen heL amend. Hij toont aan , dat het voorstel der regering niet geboren is uit het besef van Ac bestaande behoeften; dat de praktijk geene dwa-'. lingeii aanwijst, die eene verandering in dezen geest. wettigen; dal hel bewijs der gebreken in de beslaande inrigliug ontbreekt; dat eene theorie zonder praktijk hier zal voeren op een weg, die niets dan teleurstelling zal aanbieden. Ook het amend. keur' Spr. af, omdat dit niets is dan eene Irausaktie» een palliatief, waaraan hij het beginsel niet maf? opofferen. Hij altans wil niet medewerken , om eerst le kwetsen en te wonden , len einde later te genezen en wederom op te bouwen. De Minister van Justicie komt, na eene wijziging van redaklie , tot de groote zaak, die hij noemt Ac levensvraag van goed eu zeker regt. Het geldl hier geen ommekeer, maar verbetering vau bet beslaande- Hel betreft hier twee beginselen, die beide het gevolg | zijn van één hoofdbeginsel, eenvormigheid van regtspraak in strafzaken. Overigens zijn zij hierin van elkander afgescheiden , dat ook dan appel onmisbaar is, wanneer onderscheiding wordt gemaakt tusschen strafzaken. Al kon de min. toegeven een onderscheid I lusschen zware en moeijelijke en niel zware en niet I moeijelijke zaken, dan nog wil hij niet prijs geven | het beginsel van appel in alle strafzaken. Wat het eerste beginsel betreft, in de regeringsvoordragt gehuldigd, het ontleent zijne gebooite aan den tegenwoordige!! gebrekkigeu toestand va» onze strafregtspleging. Welke is de toestand ? Beboud van de hoven van assises zonder jury» instelling van een bijzonderen regter iv kriininele zaken, welk beginsel alleen riiison d'ètri had met de jury en na de afschalling der jury i* lilijven voortbestaan. Die dwaling is in 1858 voort' <~ezet bij de vaststelling der tegenwoordige wet op de R. O. Maar daarenboven, de bestaande onderscheiding tusschen kriniinele en korrektionele zaken kan alleen worden beschouwd met de jury. Waar geen jury beslaat, valt die onderscheiding weg, en geen nieuw strafstelsel kan op die onderscheiding gegrond zijii. Daarenboven zijn , wanneer de regl- j bank regier wordt van alle strafzaken, daaraan onmiskenbare voordeden verbonden. Dan is, behalve het geldelijke voordeel, het onderzoek gemakkelijker, zijn de getuigen meer in de nabijheid , is kennis- j neming van de plaals met minder bezwaar te verkrijgen . maar vooral dan ook is de indruk van de omstandigheden grooter. En waarop rust de tegenstand? Men vindt geen genoegzamen waarborg in de zamensielling van iedere regtbank, om alle straf- j zaken te beregten. Een onderscheid tusschen de groote en kleine regtbanken is echter willekeurig, en thans onttrekken zich juist de kundigste regter» aan kennisneming in strafzaken. Moeten strafzaken door een getal van zes regters worden behandeld, dan geldt dit voor alle strafzaken. Wat aangaat het gemis van regisbijstand , dit bestaat bij enkele regtbanken, maaimoet daarin bij het Welb. van Slrafv. worden voorzien. Eindelijk zegt de minister, dat men hem ten onregte heeft tegengeworpen, dat het zijn voornemen was, de voorloopige instruktie te dort» vervallen. De minister heeft alleen beweerd, die inslruktie af te schaffen, daar waar zij onnoodig is. Zoo als die instruktie thans bestaat, is zij een onding, eene bloote formaliteit. De Minister komt nu tol het appel in strafzaken. In plaats van af te breken, poogt hij uit te breiden- Niet hij , maar de tegenstanders van het ontwerp breken af cii brengen een ommekeer tot stand. De vraao- van het appel scheen hem steeds toe meer eene" vraag van het gezond verstand , dan van lijn Responnen juridieke redeneringen. Is regterlijke1 jhvaling mogelijk ? Ziedaar de eenige vraag, waarop °w iiederkomt. Appel af te snijden , is te gelooven aa" de onfeilbaarheid des regters, het berust op ee"e onjuiste magtspreuk. Waar van dwaling sprake ls. bestaat zij niet alleen in schuld of' onschuld], 'laar dikwijls , en niet zelden , iv oniiienschkundige lo('l»assing van de straf. Ook die dwaling verstoort de maatschappelijke orde. De Minister *,*"£' er nog van, hoe vooral bij politieke inis"''ijven, driikpersvervolgingen en andere eene Uitspraak dikwijls bebeerscbl wordt door het Vooroordeel. Maar afschaffing van appel wordt ook Sevvraakl door de publieke ineening , want hel volk "•'('int evenzeer deel in de belangen van den beschuldigde als in die van de Maatschappij. Het af.D**l behoeft niet altijd een nieuw onderzoek le *'.)" vau de zaak. Het behoort het te kunnen zijn, " A'Mi moet aan den beschuldigde geen enkel punt, **t te zijner verzwaring strekt, worden onttrokken. Ve groote fout in de bestaande inrigting ligt hierin, Uaf het proces-verbaal thans is het werk van den , mogt het al zijn dal gemoedelijke presi- Jteiilen hel nalezen. Dat proces-verbaal moet worden Jet werk van het kollegie. Eene andere fout ligt in e bestaande instruktie, die eene verzameling is van verklaringen van onbeëedigde getuigen , en waarin "leer waarborg moet aanwezig zijn voor de regter"Jl»; uitspraken. L'n slotte voert de min. nopens het amendement va" den heer Elout enkele aanmerkingen aan, ook ,*a" redaktie. Vooral dringt de mm. aan op vveg'atiiig van hetgeen daarin voorkomt omtrent de v°oiïoopige instruktie. . Eindelijk zegt de min., aan het slot zijner rede, dat ïel onverantwoordelijk zoude zijn, al' te stemmen •'et i„ strafzaken. Dal zegt de min. met, "j3 niet professoren te rade te zijn gegaan, maar zeggen is gegrond op zijne innigste en vasle u'ertuigi,ig, verkregen door eeue ondervinding, le hij, voor zoover strafzaken betreft, veilig mag üverste| en tegen die van den beer Wintgens. Door atselialüng van liet appel, zal aan het vertrouwen Va" hel volk en de regtvaarJigheid vau de strafr Blsplegmg, een zware slag worden toegebragt. vergadering wordt hierop tot heden verdaagd. ---