MENGELWERK. Te Berlijn werd den 15 dezer voor de gezworenen de volgende zaak behandeld. Er bevond zich namelijk op de bank der beschuldigden een jong mensch, deftig in het zwart gekleed, zeer bleek van gelaat, het was de zijdewerkersgezel Kühne, beschuldigd van moord. Kühne stond sinds geruimen tijd in naauwe betrekking met een meisje van 17 jaren, dochtervan den portier van het museum te Berlijn en Maria Dubois genaamd. Hij was voornemens haar ts huwen, doch hare ouders schenen hem niet zeer genegen, en dit bleek vooral uit de wijze, waarop de bruidegom van eene oudere zuster van Maria boven hem werd voorgetrokken en vriendschappelijk behandeld. De jongelieden hadden hiervan veel verdriet, en vooral Maria, die zich de zaak eindelijk zoo sterk aantrok, dat zij meermalen aan haren minnaar te kennen gaf, dat zij zich van het leven wilde berooven, door zich in het water te werpen. Kühne zocht haar daarvan terug te houden; doch hij deed haar eindelijk zelf den voorslag, om zamen te gaan sterven, echter niet door zich te verdrinken, maar door middel van eene pistool. Maria stemde daarmede in, en dit afgrijselijke plan werd nog bevor derd door een twist, dien het arme meisje in Augustus 1852 met hare moeder had. In den namiddag van den volgenden dag noodigde zij Kühne uit, hun plan te volvoeren. Kühne verklaarde zich daartoe bereid, en ging onmiddelijk eene pistool met dubbelen loop koopen, die hij vervolgens laadde met de twee helften van een daartoe opzettelijk doorgehakten kogel. Thans plaatsten zich de beide jongelieden op eene sofa, in eene achterkamer van de woning van Maria's ouders. Zij spraken af, dat Kühne eerst zijne beminde en daarna zich zelf zou doodschieten. Maria ontblootte daarop haren boezem; Kühne legde op haar aan, drukte los en — het meisje zonk ineen, maar voegde tevens haren minnaar met zachte stem toe: „ Hel doet geen pijn!" Thans keerde Kühne het pistool tegen zich zelven, zette het zich op de borst, en ook nu weder viel het schot, doch Kühne bleef, zonder dat het regt blijkt hoe, ongekwetst. Zijne beminde, die nog leefde, spoorde hem aan, zich op eene andere wijze te dooden, en de ongelukkige bragt zich daarop met een scheermes van Maria's vader verscheiden wonden in de borst toe; doch toen hij bemerkte, dat hij ook op deze wijze zijn doel niet zou bereiken, nam hij een handdoek en zocht zich daarmede aan de klink der deur te verworgen. Ook deze laatste poging mislukte echter, want toen men onmiddelijk daarop er over toe kwam, vond men Kühne wel bewusteloos, maar toch nog in leven. Zijne bruid, die toen ook nog leefde, stierf weinige minuten daarna.. Kühne daarentegen herstelde; en stond nu teregt wegens moord, gepleegd opzettelijk en met voorbedachten rade; terwijl tevens in de aanklagt werd betwijfeld, of het voornemen , om ook zich zelf te dooden, hem in den beginne wel ernst was geweest. De beschuldigde echter kwam tegen dit laatste ernstig op en beweerde, dat hij alleen door toevallige omstandigheden was verhinderd , om zijn vast voornemen, ook zich zelf het leven te benemen, te volvoeren, üe verdediger voerde aan, dat de moord was gepleegd met de volkomen toestemming der vermoorde, doch de gezworenen spraken niettemin het schuldig uit en het geregtshof veroordeelde Kühne, om te worden onthoofd. Onder het talrijk publiek, dat de openbare teregtzitting bijwoonde, bevonden zich zeer vele dames. --- DOLLE ROEKELOOSHEID DOOR GEESTRIJKEN DRANK. Niet lang geleden hebben de Engelsche nieuwspapieren ons verhaald, boe een der oppassers in den zoölogischen tuin te Londen, E. Gurling, wiens bezigheid was slangen te verzorgen, door den vergiftigen beet van een dezer dieren binnen weinige oogenblikken was gedood. Maar niet allen hebben daarbij gevoegd, welke de waarschijnlijke aanleiding tot dit treffend ongeval is geweest. Zie hier, hoe het zich heeft toegedragen: In den morgen van het ongeluk begon Gurling, in gezelschap met andere bedienden, te spelen met de slangen, aan zijne zorg toevertiouwd. Hij nam er eene uit haar hok en wond haar om zijn lijf, zeg gende dat hij geïnspireerd was; en niet alleen deed hij dit met dezulke, wier meer onschadelijke aard dit bedrijf minder gevaarlijk maakte, maar in zijne roekeloosheid vatte hij de doodelijkc Cobra-slang en hield haar tegen zijn aangezigt gekeerd. Het aldus opgewekte dier schoot toe en beet hem aan beide zijden van den neus. Niettegenstaande den half-dolzinnigen toestand, waarin bij zich bevond, besefte hij oogenblikkelijk het gevaar en riep; „ik ben gebeten — zend om een chirurgijn." Dit geschiedde oogenblikkelijk; hij werd naar het gasthuis gebragt, alwaar men hem alle hulp toediende, welke men in dit droevig geval dienstig achtte. Doch er kwam geen woord meer uit zijn mond , en in een toestand van bedwelming stierf hij binnen een uur. En wat, mag men vragen, was do aanleiding tot zulk eene dolzinnige daad? Wat was het, dat een' mensch, die bij zijn1 zinnen is, er toe kan brengen, om zijn leven moedwillig bloot te stellen aan de beet eener vergiftige slang? .... Drankbedwelming, de dwaasheid, die in de hersenen wordt opgewekt door geestrijke vochten. Het bleek, dat Gurling in den morgen van dien dag zicii ecnigermate bedronken had , zoodat hij, bij zijne komst in den zoölogischen tuin, zich in een' toestand van beschonkenheid bevond; niet die beschonkenheid, welke den man in de goot doet nederliggen of die, welke hem buiten staat stelt meester over zijne bewegingen te blijven, maar dien toestand van bedwelming, welke hem roekeloos maakt en buiten staat stelt, de gevolgen zijner handelingen te berekenen. Gurling had buiten twijfel van slangen-bezweringen hooren verhalen en en hij droeg waarschijnlijk eenige kennis van de kunstenarijen der Indische goochelaars, daarbij was hij door zijne bezigheden in dagelyksche aanraking met deze dieren en hierdoor meer gemeenzaam met hen geworden. Ware hij nu nuchter geweest, zijne natuurlijke vrees en de voorschriften , waaraan . hij in zijne betrekking was gebonden, zouden hem de regels van bedachtzaamheid hebben doen in acht nemen en hij zou het niet gewaagd hebben, te spelen met de gevaarlijke gevangenen onder zijn opzigt. Maar, éénmaal opgewekt door den geestrijken drank, éénmaal door die onmatigheid overgegeven aan zijne eigene dwaasheid, was zijne voorzigtigheid geweken en zijne gehoorzaamheid aan het boven hem gestelde gezag verdwenen, en hij meende met het gevaarlijk gedierte zoo behendig te kunnen omgaan als een Indiaansche slangen-bezweerder.. Want het is duidelijk, dat soortgelijk denkbeeld hem bezielde; hij moet die zonderlinge en buitengewone magt voor oogen hebben gehad, welke sommigen in Indie bezitten, waardoor zij, naar hun welbehagen, de bewegingen schijnen te beheerschen van deze gladde, kronkelende en vergiftige dieren. Van hier zijne uitroeping, dat hij geïnspireerd was, bij zyn onverwacht en dolzinnig bedrijf. Hij meende eene buitengewone magt te bezitten, en eene dolle roekeloosheid bragt hem den dood. --- INGEZONDENE STUKKEN. Onderhoud van de keistraat te Gieten. Schoon een vijand van alle twistgcschrijf', meen ik thans het publiek, 't welk nu eenmaal als scheidsman in eene louter gemeentelijke zaak is geroepen, door de plaatsing in de laatste Pr. Dr. en Asser courant van een artikel, voor den Gemeente-Raad van Gieten, met deze zaak nader te moeten bekend maken. In de Pr. Dr. en Asser courant no. 16 wórdt, zoo 't schijnt, uit Gieten gemeld , dat door den Burgemeester dier gemeente ten gevolge van eene oude wet — waarbij bepaald zoude zijn , dat, wanneer de tollen van een weg komen ten voordeéle van het Eijk of de Provincie, alsdan ook het Rijk of de Provincie met het onderhoud moeten belast worden — aan den Raad is voorgesteld , om pogingen aan te wenden , ten einde de keistraa,t. door het dorp Gieten in onderhoud door de Provincie werd overgenomen , welk voorstel uit overweging der voordeden , welke de gemeente vau dien weg had , was verworpen ; — hetgeen aldaar als loffelijk voor den Raad vermeld staat. —■ Eene oude spreuk zegt , dat uit dezelfde bloem de bij honig en de spin vergif zuigt; deze spreuk vindt ook hier hare toepassing. In no. 19 van de gemelde courant wordt de bovenvermelde handeling van den Raad sterk afgekeurd in een zoogenaamd afgeluisterd gesprek, omdat de leden van den Raad hierdoor ook de mingegoeden laten betalen, wat niet noodig is . en de Gemeente benadeelen, met eene bedreiging aan het slot om bij de aftreding etc. De ware toedragt der zaak is deze: Li eene Raadsvergadering der vorige maand is ter sprake gebragt, en niet bepaald voorgesteld (dit zou naar het Reglement van orde schriftelijk hebben moeten geschieden) de overdragt aan de Provincie van het onderhoud der keistraat door het dorp Gieten , en is , nadat over de jtaak eenige losse gedachten waren gewisseld , aan Burgemeester en Wethouders verzocht , de zaak nader te onderzoeken , en deswege een voorstel te doen aan den Raad in eene volgende vergadering, zoodat er over het al of niet aanwenden van pogingen, om de straat aan de Provincie over te dragen, hoegenaamd geen besluit genomen is. Het is te bejammeren , dat in de plattelands gemeenten zoo weinig gebruik wordt gemaakt van de gelegenheid , om de openbare Raadsvergaderingen bij te wonen, omdat dikwijls allerlei scheve en onjuiste voorstellingen gemaakt worden van de handelingen der Gemeente-Raden, en zulks dikwerf komt van het mondeling overnemen (behoorlijk gekleurd) uit de tweede of derde hand , terwijl byna niemand de moeite neemt, om te komen hooren en zien in de vergadering zelve. Hadden de inzenders van de beide aan het hoofd dezes Vermelde berigten de vergadering van 18 Februarij j.l. bijgewoond , de eerste had zijn lof en de laatste zijn hoon kunnen besparen. Den inzender van het bedoelde gesprek moet ik opmerken, dat bij de bedoelde oude wet alleen van Rijks wegen sprake is, als ook dat de onderhoudspligtigheid van de straat door Gieten door de Gemeente nooit is erkend-; alleen zijn in het laatstverloopen jaar, om eene proef te nemen , en tevens om in den winter eenig werk te verschaffen, eenige wagenvragten keijen (door de ingezetenen gratis daartoe verstrekt) voor rekening der Gemeente verbrijzeld en over die keistraat gebragt, 't welk al te zamen nog geen zes guldens aan de Gemeente heeft gekost, zoodat het zwaar drukken van de lasten op de mingegoeden ten dezen opzigte weinig beteekent, ofschoon de schrijver van het Gesprek met veel ophef daarvan spreekt. Hij schreef dan ook met het kennelijk doel, om den mingegoeden stand te flatteren, en de bewering, dat de mingegoeden geen nut van den straatweg zouden hebben, is voorwaar geene breede wederlegging waardig. In het hongerjaar 1847 waren er door den aanleg van den straatweg te Gieten niet weinigen, die een geruimen tijd alleen door steenen te rooden, te vervoeren en te verbrijzelen, in hun onderhoud voorzagen , en nog ieder jaar worden tot onderhoud van den weg alhier keijen gekocht, verbrijzeld en vervoerd, benevens aard- en graafwerken door de arbeiders verrigt, hetwelk niet zoude gebeuren , zoo de straatweg van Assen naar de Hilte er niet was. Gieten, 7 Maart 1853. Een Lid van den Raad aldaar. ---