OVERZIGT DER BELANGRIJKSTE GEBEURTENISSEN. 8 Dec. De oude heer Dupin, als procureur-generaal van het Hof van cassatie in Frankrijk, en als lid van den Senaat, blij II steeds het voorwerp'van bijtende verooritccing ,en de opinie zei hem, na den keizerlijken maaltijd, een scherp gekruid dessert voor. Dupin denkt echter wclligt: //beter benijd dan beklaagd —de eene betrekking is I-oogst belangrijk en de tweede zeer wig tig, want zij geeft 15Ü 000 francs. Ik gebruik die som met genoegen, als al lang achter al dat geschrijf een punt is gezet.// De oude lieer Dupin beeft intussehen de aandacht weder doen vestigen op den heer Thiers, ook door ons reeds herdacht, en nu spreekt men ook van Guizot. den filosoof, die boeken schrijft. terwijl rte edele Hertogin van Orleans bij den Wartburg met den Graaf van Parijs op betere tijden wacht. Voor die Vrouw moet de verheffing van den heer Dupin zeer smartelijk zijn geweest. Haar zoon. de Graaf van Parijs, kon nu Koning van Frankrijk zijn, als Guizot den misslag nicl had begaan, om den Parijzenaar een //hervoruiiugs-maaltijd/. te beletten, trouwens die Prins is oud genoeg om eene kroon te dragen en den scepter te zwaaijen. Een Franschman laat zich door een negentienjarig Vorst regeren, als dit geschiedt volgens de weiten des Lands. Had de wijsgeer Guizot het Fransche Volk beier gekend, dan zou hij Frankrijk de Fcbruarij-revolutie en anderen de Maart-dagen hebben bespaard. Hij leeft nog als een voorbeeld, 't welk handen en voeten heeft, hoc Weinig geleerden |dikwijls in staat zijn, om het roer van Staal te sturen, en hóe zij het schip op strand of klip jagende, minder geleerde maar meer practische lieden de handen vol werk geven, om het weer vlot te maken. De geschiedenis is niet arm aan zulke voorbeelden. Zie het aan dc Duitfchc beweging van Anno 1840. Zij liep dade'Ök vii hel spoor, toen professoren zich mei de zaak bemoeiden. Eerst hielpen zij onvoorzigtig hel wilde ros der revolutie onttoomen, in de meening, dat zij het toch we! naar den zin huns harten zouden kunnen leiden . maar daartoe ontbrak het de geleerdheid aan kennis, laai. geestdrift en energie, en het overmoedige ros galoppeerde op zijne eigene baan en zag naar de hooggeleerde Professoren niet meer om, ja joeg deze, waar zij zich nog vertoonden, van de baan, eu weldra stonden zij alleen, verlaten van de partij des vooruit- en achteriiitgangs. En toch waren er onder die politieke boekwurmen welgezinde, brave mannen. Zij waren echter voor den opgewonden tijdgenoot niet opgewassen en //het schoenmaker blijf bij uwe leest.// was vooral op hen toepasselijk. Napoleon weel wal er in de staatkunde met wijsgeeren is te beginnen. Twaalf gaf hij er voor een practisch man. gevormd in de school der ondervinding. Maar niet alleen in politieke, ook in wetenschappelijke zaken weten zij dikwijls den spijker niet op den kop te treffen. Toen de uilvinder der stoomvaart Fulton, aan Napoleon I de kracht van den stoom en het [gebruik van die kracht, op het papier omschreven ter hand stelde, was de schrandere krijgsoverste dadelijk zeer ingenomen met die vinding. //Dat is juist iels voor mij!// riep hij meermalen, maar hij had den tijd niet om er ernstig over na te denken en stelde Fulton''s memorie in handen van de Parijsche academie, om daarover advies uit te brengen. Een halfjaar later ontving liij het document terug, met verbazend geleerde en wijdloopige oordeelvellingen en beschouwingen, waarvan de korte inhoud was: //de uitvinding van Fulton is de vrucht van 't overleg eens dwazen,//en zuchtend legde Napoleon ƒ bet rapport ter zijde. De geniale uitvinder der stoom vaart erlangde eene afwijzende beschiking en — vertrok naar Amerika. Napoleon. later overwinnaar bij Austerlitz, vergat dc zaak en sprak er niet meer over. Zoo gingen 10 jaren over Frankrijk heen , het Fransche keizerrijk viel en Napoleon werd op den Belerophon als gevangene naar St. Helena gevoerd. Op zekeren dag wandelde hij met kapitein Mailland op hel dek. toen hij eensklaps stil stond en onbewegelijk op een punt 'n ?ee staarde. Aan den horizont verhief zich eene rookkolom, die steeds nader kwam. //Wat is dal?/' vroeg de kleine groole man. //Eene Amerikaansche stoomboot'// was 't antwoord en weldra las men den naam: Fulton liet schip was genoemd naar den uitvinder van de kracht die hel voortduwde. //Fulton, Fulton. herhaalde de Kiezer, had ik naar u geluisterd, dan was ik met hier en iets anders, als ik thans ben !* » ~,.,,. j Hij was gevangene, volgens de beschikking van den Koning der Koningen. Men verhaalt, dat Dupin, de oude, na zijne benoem.ng, eene bijeenkomst van de leden van het Instituut bijwoonde en zich daar, met hoeveel tegenwoordigheid van geest ook begaafd, toch niet //lekker//gevoelde.; trouwens hij vond er vele medeleden, die geene politieke. vrienden van hem zijn, en het hem euvel duiden. dat hij, op den avond van zijn leven, de opgaande zon nog zóó aanbad. Toen hij binnentrad, zag hij dan ook, dat bijkans alle leden in onbewegelijke positie bleven zilten en sleehls 2 a 3 hoofden-een zeer twijfelachtig knikje maakten, terwijl slechts een, medelijden hebbende met zoo koele ontvangst, opstond en denïhobgen staatsdienaar de hand reikte. Tot overmaat van ramp meest de gewezen executeur-testamentair van Louis' Phittppe', nu Keizerlijk procureur-generaal en Keizerlijk Senator. plaats nemen tusschen de heeren Saint Marc-Girardin en Cousin. De laatste stond haasiig op om even de voeten te warmen. Gelukkiglvoor den hoogen man. op dit oogenblik gewis niet gelukkig staatspersoon, dat het Instituut onmiddclijk overging tot wetenschappelijke discussien. Een gesprek over politieke weerhanen zou, althans voor hem, niets bekoorlijks hebben opgeleverd. De zittingen der Wetgevende Magt zouden zeker zeer eentoonig zijn afgeloopen, als niet zeker Volksvertegenwoordiger Ollivier zich had verzet legen hel besluit van den heer de Segur, om het hem aangeboden mandaat als Afgevaardigde té weigeren. Hij wilde eerst het proces-verbaal der verkiezing onder de 'oogen hebben. De Kamer kon, zonder dal rapport, over de zaak niet spreken en had siechts het ontslag des heeren Scgur zonder bedenkingen aan te nemen. De heer Ollivier, zooals wij zeiden, verzetie zicli .tegen hel verleenen van ontslag en vroeg het. woord. Dat werd hem geweigerd. Nu vroeg hij het woord cm een voorstel te doen. , . . , Men deed hem opmerken, dat de leden hel woord niet kunnen vragen tol het doen van voorstellen. Toen riep hij : urnen pleegt hier geweldlv maar de president deed hem zeer bedaard 'opmerken, dat men niet. kon spreken over eene kwestie die niet bestond. Het einde van dat parlementaire blijspel was den uitroep van een der Volksvertegenwoordigers: //die Ollivier (olijfboom) is niet die des vredes!// Al de leden lachten — lachten, omdat zij met den heer Ollivier zoo weinig hadden te zeggen. Wat is er in .Frankrijk overgebleven vau de almagt der'parlementaire tribune ? Weinig meer dan niets, en daar lachte men om! Die het van harte deed, was ook geen beier mandaat waard- Parijs geeft ons overigens weinig nieuws. Hel eenige, dat in de politiek een weinig attentie Irok. was de schorsing van dc Prcsse gedurende twee maanden. In het uitvoerig rapport, dienaangaande in den Momteur geplaatst, doet de Keizer vooral uitkomen, dat hij de beschermer is van de arbeidende klasse. De Koningin van Engeland heeft, zoo a's onze lezers weten , het Parlement met eene vrij uitvoerige aanspraak geopend. die tamelijk kleurloos is en dus weinig genoegen geeft. Zij betreurt den opstand in Indie. prijst den moed en dc volharding der Engelsche krijgslieden, is bedroefd over de geldcrisis en hoopt met millioenen op beterschap. De geheele aanspraak bewijst, dat de Minisiers gaarne zeer weinig aan het Parlement wilden zeggen en men vindt te Londen, dat die terughoudendheid zeer afsteekt bij de uitvoerige mededeelingen van den President der Amerikaansche liepubliek en bij de zoo duidelijke taal van Napoleon 111. In 't kort, dc publieke opinie ziet in de troonrede het minst beteekenende document, dat er in de jongste jaren van eenigen troon is uitgesproken. Uit Indie schrijft men. dat de 93jarigcKoning van Delhi tot levenslange gevangenis zal worden veroordeeld. De Keizer van China, die de stoutheid had, Engeland den oorlog te verklaren, zal weldra in de door hem zoo vurig gewenschte gelegenheid zijn, om te toonen wat hij durft en kan. want het is hoogstwaarschijnlijk, dat Frankrijk en Rusland .een handje zullen helpen, om de poorten van het zoogenaamde Hetnelsche Rijk met het kanon te openen en dan eene niet vriendschappelijke visite af te leggen te Peking. Men zegt. dat er zelfs bevel is gegeven; om Canton met geweld te nemen en dat dit plan alleen onuitgevoerd bleef, omdat men, de stad veroverd hebbende, wclligl geene magt. genoeg zoude bezitten, om haar te behouden. Tegen April zullen er echter genoegzame krachten bijeen zijn. om aanvallciiderwijze ie werk te gaan en zijne Chineselie Majesteit misschien gelegenheid hebben, om te zeggen: //mijne oorlogs-prociamalie werd in April slecht beloond-" Men zegt. dat lord Palmerslon, toen hij het ooriogsmanifest ontving, hartelijk heeft gelagehen, en juist voor een biefstuk zittende, dit in drieën sneed, zeggende: //één voor Rusland, één voor Frankrijk en één voor ons, ('l laatste natuurlijk het grootste) en gij gekroonde Chinezen kunt een goed heenkomen zoeken !" De Koning van Pruissen doet dagelijks uitstapjes in den omtrek van zijn luslslot Charlotlenburg. Men is te Berlijn zeer tevreden over het besluit van Frankrijk, om zich m geenen deele te bcmocijen met de Holsteinsche kwestie. Er zijn echter, die beweren, Mt genoemd besluit alleen beslaat in de verbeelding van sommige politieke tinnegieters. Koningin Isabella, onze lezers weten het, —is dezer dagen moeder geworden van een zoon. Zij beviel op 2$ Nov. jl., des avonds te 10* uur. Eenige uren vroeger maakte zij zich gereed, om, gelijk zij alle Zalurdagen gewoon is, naar de kerk te gaan, doch begreep dat het geraden was te huis le Wijven. Hare zuster de hertogin van Montpeusier begaf zich, gewaarschuwd, onmiddclijk in de kraamkamer en eenige oogenblikken later wemelde hel paleis van doctoren, vroedmeesters, Ministers, diplomaten eu andere hooge staatspersonen. Te 10'2 uur verscheen de hertogin ■ douariere van Alba, de geboorte aankondigende van een Prins en eenige oogenbiikken later presenteerde de Koning. omringd van de Ministers en de Hofdames, de jonggeborene op een zilveren schotel — met de decoratie n? Met de ordes van verdiensten kunnen wij toch niet zeggen, want dat de mensch geboren wordt is toch geene verdienste. Aizoo geboren en gedecoreerd, maar dit laatste brengt weinig geluk aan, als de goede God geene andere betere sier boven hel wiegje laat lichten. Laat Isabella II maar zorgen, dal de Prins opgroeije in de vreezc des Heeren en hem gedurig het gebod herinneren: «wat gij niet wilt dat u geschiedde, _j;doc dat ook geen anderen! " eene herinnering vooral voor Vorsten, op wier gebod men zwijgt en handelt, zoo noodig en nuttig, De geld-crisis, die, zoo als wij reeds hebben gezegd, in N. Amerika afneemt en ook te Londen heeft uitgewoed, maakt te Hamburg en te Copenhagen tal vau ongelukkigen, zelfs zóó, dat men ten einde raad is en allerlei middelen zoekt om den verwoestenden storm te bezweren. Eerst wilde men alle handels-huizen, die in nood verkeeren, magtigen, om gedurende drie maanden hunne betalingen te staken, — daarna vormde men het plan, om papieren-geld uit le geven en nu is er sprake van eene leeuing van 30 millioen, maar zal het baten? Is er eenige Regering, die tegen zulk een kwaad een redmiddel kent en in praetijk kan brengen, dat probatum is? Zouden 30 millioen voldoende zijn, als er voor Februarij nog 300 millioen francs moet worden betaald, terwijl op "dit oogenblik 175 millioen onvoldaan moet blijven ?' 't Is echter te hopen, dat de toestand te zwart wordt geschilderd. (Jok te Kopenhagen hoopt de Regering een dam op te werpen tegen de ellende, daar reeds ontstaan, en die met nog grooter rampen dreigt. Hoe veel ongelukkigen de crisis te Hamburg en elders moet maken, kan ,men ecnigzins berekenen, als men weet, dat de uitvoer dier handels-stad, voor 't grootste gedeelte naar N. Amerika eene waarde heeft van ongeveer vierhonderd millioen gulden. Zelfs te St. Petersburg worden de banken en kassen als 't ware bestormd, ter inwisseling van papier tegen g»ld. Uit gebrek aan geld ? Neen, maar uit wantrouwen tegen het papier. Zoo gaat het altijd. Vrees kan eene goede, maar overdreven vrees eene zeer slechte raadgeefster zijn. Als men iemand, die zaken drijft en das veel schuld en veel te goed heeft, op 't zelfde oogenblik aanspreekt tot betaling, is hjj in de onmogelijkheid. om elk het zjjne te geven en men verlamt onmiddelijk zijne kracht. Ten slotte: Hoe is het nu met de Holsteinsche kweslie ? Antwoord: // de Bondsdag heeft die zaak reeds voor geruimen tijd in handen gesteld eener commissie — die commissie heeft verklaard, dat zij dat onderwerp met alle naauwgezelheid behandelde — in weerwil daarvan is haar rapport vooreerst nog niet te wachten — daar Beijeren belast is met het stellen van het rapport, verzoekt Hannover om de eer de Bonds-executie met de bajonet ten uitvoer te mogen brengen — hiertegen hebben Wurlemberg, Nassau, Hessen-Homburg en Reus bezwaar, wijl daardoor de grootere midden-staten van Duitschland te veel overwigt zouden erlangen. Summa summarum! om den naijver van Duitschland's Staten ter zijde te stellen, besloot men, om de oplossing der kwestie over te laten aan betere tijden! Geene vrolijke toekomst voor Holstein — zegt gij. waarde lezers — en wij met u. Maar — hoe is het dan met de Donau-kwestie? Luister, wij zullen het dagboek der diplomatie lalen spreken. Maandag. Constantinopel: de Divan besluit eindelijk de Donau-kwestie ernstig ter harte te nemen. Dingsdag. Parijs: De Fransche gezant heeft den last ontvangen', om de regten en belangen der Vorstendommen met allen ijver en kracht le verdedigen. Woensdag. Londen: Palmerslon, hoop erlangende om de Indische opstand te fnuiken, begint weer ernstig naar den Donau le kijken. Donderdag. Weenen: De Oosienrijksche regering be-' int zich meer met de Donau-kwestie le bemoeijen. Vrijdag. Berlijn: Ons Kabinet laai :i:eer dan vroeger zijne slem aan den iionati gelden. turdag. St. Petersburg: Ook onze gezant heeft deze weck nieis onbeproefd gelaten, om de Donau-kwestie lot eene bevredigende oplossing le brengen. Zondag. Uit de Donau-Vorstendommen: Bij ons bleef alles bij het jude. Zoo gaal hel mei alles wal in den doolhof der diplomatie geraakt, en daarom is het oude spreekwoord zoo : beredder uwe huisselijkc zaken zelf, want zoogenaamde vriendenhiilp is dikwijls zeer duur. ---