BUITENLANDSCHE BERIGTEN. ITALIË. Volgens berigten uit Rome van den ioden dezer meende men uit onderscheiden omstandigheden te kunnen opmaken, dat de hoop op den terugkeer des Pausen eerlang, en spoediger dan men tot dusverre gedacht had, verwezenlijkt zou worden. De gisting, die ten gevolge der jongste maatregelen van de regering in Napels heerscht, had, naar men dacht, bijgedragen om den Paus het verblijf aldaar minder aangenaam te maken , en den wensch om naar zijne Staten terug te keeren , bij hem te verlevendigen. — Dezelfde berigten melden' dat de Spaansche troepen bevel hadden ontvangen om naar Spanje en wel naar Malaga terug te keeren, van waar zij naar Marocco bestemd zouden zijn, ten einde een deel uit te maken der legermagt die de Spaansche regering te Melilla vereenigt, om aan de bestaande geschillen met den Keizer van Marocco door kracht van wapenen een einde te maken. Op verzoek van het pauselijke bewind zouden echter 2000 man Spanjaarden te Veiletri verblijven, tot dat de Romeinsche aangelegenheden ten volle geregeld zouden zijn. --- FRANKRIJK. De discussien over het Romeinsche vraagstuk zijn in de zitting der wetgevende vergadering van den iBden dezer door den minister van* buitenlandsche zaken de Tocqueville geopend met eene breedvoerige rede, waarin hij de door de regering te dezer zake gevolgde staatkunde, met overlegging van een aantal bescheiden, ontwikkeld, en den loop der onderhandelingen heeft doen kennen. Zonder in eene opzettelijke beschouwing te treden van al hetgeen de inneming van Rome is voorafgegaan, heeft de minister toch gemeend op den voorgrond te kunnen stellen, dat van den beginne af de bedoeling van allen, die hunne stem voor de expeditie naar Rome hebben uifgebragt , geweest is, dat die expeditie moest strekken om het tijdelijk gezag des Pausen, ofkhooUdan ook onder waarborgen voor een vrijzinnig regeringsstelsel, te herstellen. Dit was dan ook bet punt waarvan dé regering bij al bare daden en onderhandelingen was uitgegaan. Na de vermeestering ~vall Rome, had zij het herstel des Pausen jnet alle in hare magt zijnde middelen begunstigden bevorderd, zonder echter dwang daartoe te bezigen; en zij bad zulks te liever gedaan, vermits naar hare innige overtuiging de overgroote meerderheid der bevolking van de Romein' sche Staten dat herstel wenschte. ij En welke is, dus vervolgde de minister, onze houding geweest, nada Pius IX hersteld was? Aan den eenen kant verwijt men ons dat wij deö Heiligen Vader geweld hebben willen aandoen, van den anderen kant wordt ons juist het tegenovergestelde verwijt gedaan. Ik kan hier ten stelligste en met den meesten nadruk verklaren, dat het nooit aan de regering in de ge' dachte is gekomen, om eenigen dwang ten aanzien van den Paus te oefenen* Wij hebben dat niet willen doen om twee redenen: vooreerst, omdat de Paus niet alleen een wereldlijk vorst, maar ook een priester, en ais zoodanig het opperhoofd der katholijke kerk is, en omdat de regeringi die eene zoo bij uitstek katholijke natie vertegenwoordigt, het opperhoofd dier kerk niet kon willen dwingen. In de tweede plaats omdat het pau" selijk gezag eene van die onstoffelijke, ontastbare magten is, waartegen de grootste mogendheden der aarde nooit iets vermogt hebben noch zul" len vermogen. Het eenige middel, dat een katholijk gouvernement beziti niet om den Heiligen Stoel te dwingen, maar om een wettigen invloed o? hem uit te oefenen, is daarin gelegen dat men regtvaardige, redelijke» billijke maatregelen van hem vraagt, die overeenkomen met de belangeD der katholijke wereld en der bevolkingen welke hij regeert, en dat n'e° die openlijk , eerbiediglijk en ten aanhoore der geheele wereld van hem vraagt. Eu dat hebben wij gedaan! Wij hebben er niet op aangedrongen, dat de Paus terstond eene groote mate van politieks vrijheid zou toestaan; de ondervinding der laatste tijden , onze waar' nemingen omtrent den toestand der Romeinsche bevolkingen hebbe11 ons tot bet laatste toe weerhouden om van den P.ius het herstel der instellingen te vragen , die tot zijnen val geleid hadden. Maar behaWe de politieke vrijheden zijn er instellingen , die het welzijn der vo'ken verzekeren, en de burgerlijke vrijheid, die hen tot de politieke vrijhel,J voorbereidt, dezezijn het die wij gevraagd hebben." . Tot staving hiervan las de minister eene nota der heeren de Raynéva1 en de Corcelles aan den kardinaal Antonelli, van den igden Augustn' voor, waarin de wenschen werden kenbaar gemaakt, die Frankrijk ten aanzien van de regeling der inwendige aangelegenheden van den Pausfi' lijken Staat koesterde, te weten het verleenen eener amnestie, terwijl ten slotte de opmerkzaamheid des Heiligen Stoels gevestig" vverd op de gevaren eener reactie. Vervolgens overgaande tot den bekenden brief van den President de' republiek aan den heer Ney, zeide de minister hoofdzakelijk: i) Dit is het wat wij van den aanvang af en tot het laatste toe S vraagd hebben. Ik moest u zulks doen kennen alvorens van een stuk te spreken, dat geen diplomatiek karakter heeft, dat geen officieel stuk» maar des niettemin belangrijk is , zoo uit hoofde v.m deszelfs auten als van de opspraak die het heeft gemaakt. Ik bedoel den brief va° den President aan een zijner adjudanten. Men heeft ons buiten de* vergadering, zoowel als in de commissie gevraagd , of de in dezen bfl* uitgedrukte staatkunde de onze is , die wij gevolgd zijn en getrac" hebben te doen gelden. Ik heb toen geantwoord , en antwoord gaarn6 ook nog: Wanneer men let op den hoofdinhoud van den brief van deo President, op de vorderingen die daarin gedaan worden, dan is "e daarin aangewezen staatkunde volmaakt die , welke in onze depêche' wordt uitgedrukt. Dit blijkt uit de zoo even voorgelezen nota. De bne. van den President behelst het korte resumé van onze staatkunde ; *'' hebben dien nooit gedesavoueerd en zullen dat ook nimmer doen." , • Wat vervolgens het motu proprio des Pausen betreft, erkende de mml ter dat hetzelve aan de verwachtingen der regering niet ten volle bean woord had; bij deed echter opmerken hoe zeer dit stuk, ofschoon da ook niet dadelijk al de wenschen van Frankrijk vervullende, toch al eene te liberale strekking hebbende', de ontevredenheid der voorstander van het oude in hooge male had gaande gemaakt, en betoogde dat b'J hetzelve de meeste der door Frankrijk gevraagde hervormingen ware toegestaan, of althans het uitzigt geopend en de grond gelegd voor die' gene welke nog niet uitdrukkelijk of in allen deele verleend ware geworden. Dat'men datmeerdere tezijner tijd zou verkrijgen; dat de, Pal\ de taak die hij voor weinige jaren onder de toejuichingen van geh de beschaafde wereld aanvaard had, niet onafgedaan zou laten, daar voor strekte zijn bekend edel karakter en zijn doorzigt ten waarborg' Bovendien had de Fransche regering bereids de noodige stappen gedaa om reeds nu eenige meerdere uitbreiding der gedane concessien, f name ook ten aanzien der amnestie te erlangen, gelijk bleek uit *^rj schillende aan de Fransche gevolmagtigden bij het Romeinsche «° gezonden depêches, waarvan de minister den inhoud mededeelde. *'' besloot zijne rede aldus: t„ » Konden wij na de stad vermeesterd te hebben, eene andere sta3 kunde volgen, en eenen weg inslaan, waardoor de partij der den1 . gogen , die Frankrijk overwonnen had, ten laatste zou gezegev»e hebben ? Onze pligt was om aan het land dat wij bezettede ,| een waarachtigen en duurzamen vrede te verzekeren. Daartoe hebben f, den opperbevelhebber voorgeschreven, om, zoodra hij de stad bemagIIS had, eene Romeinsche municipaliteit aan te stellen, én het moge'l! te doen om in Rome eene gematigde liberale partij te organist* die men tegenover de demagogen zou kunnen stellen. Daartoe hebD wij gewild dat alle vreemdelingen verwijderd zouden worden; en . einde de verwijdering dier lieden gemakkelijk temaken hebben wij hun verblijf'op ons gebied aangeboden, aan velen zelfs onderstand Verieen en tevens krachtige maatregelen genomen om te beletten dat deze l'e jg die, na de vrijheid in Rome vernietigd te hebben, ons beletten willen naa'ze herstellen, die thans, in verschillende landen verspreid , ons leger en <> regering lasteren j —om te beletten dat deze lieden, hoe schandelijk . gedrag ook geweest is en nog is, de slagtoffers van politieke wraakoeie'1 zouden worden....De restauratie in den Pauselijken Staat heeft aan n'en'i|eo zijne bezittingen , zijn leven en zijne vrijheid gekost, en zonder te W' fl zinsj)elen op de gevolgen die men thans van restauratien in an ,e Italiaansche Staten en in Duitschland ziet, ben ik geregtigd oßjeo zeggen, dat de mannen die wij te Home overwonnen hebben »,gjd hemel moesten danken, dat Frankrijk, en geene andere mogen je aldaar is tusschen beiden gekomen. Ik heb de handelingen va Fransche regering en diplomatie voor u opengelegd. De vei'0adlen Frankrijk zullen het oordeel daarover vellen." Na deze rede des ministers, die herhaaldelijk door hevige uitvallen der perste linker zijde werd afgebroken, voerde een lid van deze laatste, «e lieerMathieu de la Dróme, in den bekenden geest zijner partij het ™°°rd, ten betooge dat de in het belang der vrijheid in Rome onderoornen expeditie, ten gevolge van de staatkunde der regering juist toj, et tegenovergestelde doel geleid had, en dat de vergadering, door een '°'urn van afkeuring dier staatkunde, behoorde te toonen, dat Frankrijk ?e hoop der Romeinsche bevolkingen niet wilde te leur stellen en de aaw a5r gedane beloften gestand wilde doen. Oe aanhaling door dezen redenaar van eene voor den President der fePubliek beleedigende uitdrukking, die de heer Thiers zoude gebezigd ?el>ben, gaf aanleiding tot een incident, dat veel opziens baarde. De ?ee«- Thiers ontkende de hem te laste gelegde woorden gebezigd te heb'etl, doch de heer Bixio verklaarde dat hij die uit zijnen mond vereen had, waarop terstond eene uitdaging van de zijde des heer^ hlers volgde. Beide die leden verlieten onmiddellijk de zaal met hunne buigen en er had een tweegevecht op pistolen plaats, waarin echter f>e(!n der beide partijen eenig letsel ontving. De beraadslagingen zouden den igden worden voortgezet. Aan den gun'Vn uitslag derzelve voor het ministerie scheen men te Parijs met te tw'jfelen. , "~ Volgens de Parijssche avondbladen van eergisteren was den vongen a 8 een adjudant van den Keizer van Rusland met dringende depêches Nr het Russisch gezantschap te Parijs aangekomen, en den iSdendoor ?Tetl gezant aan den minister van buitenlanlandsche zaken voor;;esteld. r men beweerde zouden de bedoelde depêches onder andere nhoUden , dat Rusland, op grond der stellige bepalingen van de belande verdragen, het binnenvaren der Fransche vloot in de Dardanellen 5 eene oorlogsverklaring zou aanmerken. ---