SPANJE. In de zitting der Spaansche Kamer van Afgevaardigden van den loden dezer heeft de minister van buitenlandsche zaken eenige bijzonderheden betreffende het herstel van den vrede tusschen Spanje en Peru medegedeeld. Volgens hem zou het geschil tusschen die twee landen veel spoediger tot vereffening gebragt zijn, zoo dit niet belet ware door de kunstgrepen der heethoofdige partij , die te Lima den generaal Castilla, den voorzitter van het Congres van Peru, tot hoofd heeft. Die partij hoopte den President der Republiek, generaal Pezet, van bet kussen te drijven; daarom was zij aanhoudend werkzaam om moeijelijklijkheden aan zijn bewind te berokkenen en om het publiek in opgewondenheid te houden , opdat de door Spanje gedane voorstellen zouden verworpen worden. Inzonderheid rekende die partij op den invloed der andere gemeenebesten van Zuid-Amerika als een middel tot bereiking van haar doel; maar zij werd te leur gesteld door de bezadigdheid van de te Lima zamen gekomen gelastigden dier gemeenebesten, daar het Zuid-Amerikaansche congres, na zich van de gematigdheid van Spanje's eischen overtuigd en Peru's onvermogen tot het volhouden van eenen ernstigen strijd erkend te hebben, verklaarde dat Peru aan zich zelf zou worden overgelaten indien het weigerde in onderhandelingen te treden. Zoo was over het jgedrag van Castilla en diens partij de staf gebroken, en was de generaal Pezet weder meester van den loop der zaken. Toen werd de generaal Vivanco door den President Pezet naar de Chincha-eilanden gezonden om er met den Spaanschen gezagvoerder te onderhandelen. Daarbij werden aan weerszijden inschikkelijkheid en zucht tot toenadering betoond ; en zoo werd men het eens over een verdrag tot vereffening der opgerezen geschilpunten. Volgens de bepalingen dezer overeenkomst zal Peru aan Spanje, ter vergoeding van de kosten der gemaakte krijgstoerustingen, eene som gelds betalen , wier bedrag nog niet officieel bekend is; de kwijting dezer som zal geschieden door de levering eener in geldswaarde gelijkstaande hoeveelheid guano. Deze mededeeling is door de vergadering met zigtbaar genoegen ontvangen. — In berigten uit Madrid van den 13den dezer wordt gemeld dat er in de Kamer van Afgevaardigden, volgens eene aan de zijde der oppositie gemaakte berekening, honderd twintig leden waren die tegen de gedwongen geldleening zouden stemmen , terwijl zestien leden , die doorgaans het ministerie ondersteunen, zich bij de eindbeslissing over die voordragt van stemming zouden onthouden. --- ENGELAND. De minister van buitenlandsche zaken, graaf Russell, heeft zich dezer dagen voor de afschaffing der doodstraf verklaard. »Ik voor mij (zegt hij in het gisteren vermelde geschrift) twijfel geen oogenblik aan het regt der burgermaatschappij om eenen misdadiger het leven te benemen, noch aan het nuttige der uitoefening van dat regt in zekere toestanden der maatschappij. » Doch wanneer ik niet enkel op dat abstracte regt en op dat in het afgetrokkene onmiskenbare nut let, maar op de tegenwoordige gesteldheid onzer eigene burgermaatschappij, — wanneer ik bedenk hoe moeijelijk het voor den regter is, de zaken, waarin onverbiddelijke uitoefening des regts noodig is, te onderscheiden van die waarbij verzachtende omstandigheden bestaan, — hoe weinig benijdenswaardig de taak is van den minister die eene voordragt aan de Kroon heeft te doen omtrent het al of niet uitoefenen van het regt van gratie, — hoe ernstig de aanmerkingen van bet publiek zijn, — hoe ligt en hoe spoedig het voorwerp van algemeenen afschuw een voorwerp van mededoogen, ja van belangstelling wordt, — hoe beperkt en hoe gering het aantal gevallen reeds is waarin die onbarmhartige, ijzing barende strafoefening werkelijk plaats heeft, — welk een tooneel van schaamteloosheid en gevoelloosheid de uitvoering van een doodvonnis doorgaans oplevert, — dan kom ik tot de gevolgtrekking dat noch de geregtigheid, noch de veiligheid van het leven der onschuldigen iets zouden verliezen, indien de doodstraf geheel wierd afgeschaft. » In zekere gevallen zou eene veroordeeling tot langdurige opsluiting in eene eenzame cel, gevolgd door een nog langer tijdvak van dwangarbeid en harde tuchtiging, niet meer, gelijk thans, beschouwd worden als grond opleverende om genade en strafverligting voor eenen misdadiger te vragen. Indien het onderzoek des regters tot die uitkomst leidde, zouden er bezwaarlijk meer petitien bij den minister van binnenlandsche zaken inkomen om verligting van straf' voor eenen moordenaar. De schuldige zou alsdan niet meer een voorwerp enkel van medelijden in het oog des publieks zijn, en hij zou tijd en gelegenheid hebben om voor den troon der Barmhartigheid tot inkeer te komen." --- DUITSCHLAND. Te Karlsruhe is dezer dagen bekend gemaakt dat degenen, die in persoon vertoogen betrekkelijk openbare aangelegenheden aan den Groothertog van Baden wenschen aan te bieden, zich met het verzoek om audiëntie, onder overlegging van het vertoog, tot den chef van het geheime kabinet moeten wenden, die hun zal doen weten of' zij kunnen ontvangen worden. Aanleiding tot dezen maatregel heeft gegeven, dat de Groothertogin den laatsten tijd lastig is gevallen dooreen aantaldeputatien, die zich over de nieuwe schoolwet kwamen beklagen en de intrekking daarvan verzoeken. Het ministerie, door den Groothertog belast met het geven van advies op de vraag, in hoe ver het gepast te achten was dergelijke deputatien nog verder te ontvangen, heeft daaromtrent een rapport ingediend , hetwelk openbaar gemaakt is, en waarin gezegd wordt : » Overwegende dat, voor zoo veel bekend is, de inhoud van de vertoogen der verzoekers strekt, om Uwe Koninklijke Hoogheid tot de eigenmagtige intrekking eener bestaande wet te bewegen ; overwegende dat er tot dat einde eene organisatie bestaat, welke deze afzending van deputatien in kleine afdeelingen en groepen en op onderscheiden dagen tracht te bevorderen; overwegende dat zoo doende geen eerbiedig gebruik, maar een ergerlijk misbruik gemaakt wordt van de welwillendheid, waarmede Uwe Koninklijke Hoogheid den toegang tot zijnen persoon heeft vrijgesteld ; in overweging, eindelijk, dat de zin der door Uwe Koninklijke Hoogheid aan zulke deputatien gegeven antwoorden in de openbare dagbladen vaak met kwade bedoelingen verdraaid wordt, achten wij de verdere toelating van dergelijke bezendingen niet aanbevelenswaardig." --- MEXICO. De berigten uit Mexico van het midden der vorige maand vermelden geene belangrijke besluiten van het keizerlijke gouvernement betreffende het binnenlandsch bestuur, en gewagen niet van Juarez, maar melden dat een van diens aanhangers, Porfirio Diaz, door de Franschen in de stad Oaxaca belegerd werd. Dat dit beleg geene gemakkelijke operatie was, blijkt uit de volgende mededeeling van den officielen Franschen Moniteur: »De Fransche generaal d'Hurbal heeft op zijnen togt naar Oaxaca eenen weg over eenen afstand van 400 kilometers moeten aanleggen om met zijn belegeringsmaterieel dwars door een land vol ravijnen en kloven en over allerlei hinderpalen Etsa te bereiken. Om den bergpas Las Minas, die eene lengte van vijf kilometers bij eene helling van 40 graden heeft, door te komen was de hulp van 50 Indianen voor ieder voertuig noodig; de legercaissons moesten geledigd en hun inhoud op muilezels geladen worden ; zes paren trekossen waren naauwelijks toereikend om één kanon verder te brengen ; kortom het heeft ongehoorde moeite gekost onze artillerie te vervoeren door eene landstreek, alwaar nog nooit een voertuig doorgedrongen was. » De opperbevelhebber onzer troepen, de maarschalk Bazaine, spreekt met veel lof van de gewilligheid en bereidvaardigheid waarmede de Indianen met al hunne magt de officieren onzer genie hebben geholpen ; het banen van wegen, het vervoer der artillerie door en over de ravijnen was grootendeels het werk der Indianen; en zij hebben duidelijk getoond, hoe welkom onze interventie hun is. Onze troepen zijn overal op hunnen togt met de kreten: leve Napoleon III! Frankrijk boven! ontvangen geworden. » De maarschalk Bazaine, vernemende dat Porfirio Diaz voornemens scheen Oaxaca te verdedigen, heeft den 3den Januarij de stad Mexico verlaten om zelf de leiding van het beleg van Oaxaca op zich te nemen. De laatste van hem ontvangen depêches zijn den 9den Januarij te Huajuapan gedagteekend; hij dacht den I4den Etsa te bereiken, en zou dan een afstand van 120 uren in 12 dagen hebben afgelegd. » Het plan van den maarschalk was Oaxaca geheel in te sluiten, zoodat de troepen, welke die stad verdedigden , in zijne magt moesten vallen. Tot uitvoering van dat plan had hij, benevens de infanterie, 8 eskadrons cavalerie (waaronder vier Mexicaansche) tot zijne beschikking , alsmede artillerie genoeg om de onderneming binnen kort te kunnen volvoeren. " — Volgens berigten van de Indépendance Belge bevindt Juarez zich thans te New York om er voor het herstel der Mexicaansche republiek werkzaam te zijn, en is Acapulco, de hoofdstad van den aan Oaxaca grenzenden staat Guerrero, door Alvarez, eenen tegenstander der keizerlijke regering, weder bezet zoodra zij ontruimd was door de Fransche troepen, welke die stad vermeesterd en eene korte wijle bezet gehouden maar ze toen als eene onhoudbare en nuttelooze positie ontruimd hadden. ---