BUITENLANDSCHE BERIGTEN. DUITSCHLAND. De Wiener Abendpost, een half-officieel orgaan van het Oostenrijksche gouvernement, behelst in haar nommer van den 4den dezer eenen particulieren brief uit Hamburg, waarin de handelwijze van den prins van Augustenburg en van zijne aanhangers, bepaaldelijk zijne verschijning in de Deensche Hertogdommen vóór de uitspraak der Duitsche Bondsvergadering over de vraag der erfopvolging, wordt afgekeurd. ii Wat thans in Holstein voorvalt — zoo leest men in dat schrijven — kan men, ook bij de warmste ingenomenheid met de zaak van Sleeswijk- Holstein , niet goedkeuren. Men ziet er steeds duidelijker blijken van de zucht om door gedane zaken de diplomatie te overvleugelen , van het streven om ten spoedigste botsingen te bewerken ten einde een voorwendsel tot openbare gewelddadigdheden te hebben. Wel is dat streven te verklaren uit de vrees dat de diplomatie het lot der Hertogdommen weder aan de Denen zou overleveren; maar aan den anderen kant is het toch klaarblijkelijk, dat in de bestaande omstandigheden zelfs gedane zaken niet genoeg zouden zijn om Denemarken of de interveniërende mogendheden tot andero inzigten te brengen. i) Immers de Sleeswijk-Holsteinsche zaak is, ook het regt van den Prins van Augustenburg als onbetwistbaar aangenomen, uiterst vol verwikkelingen, die bezwaarlijk anders dan door wederzijdsch toegeven tot oplossing zullen kunnen worden gebragt. Zoo denken ook vele aanzienlijke ingezetenen van Holstein, maar zij durven thans niet voor hun gevoelen uitkomen, dewijl het daar te lande heerschende stelsel van schrik aanjagen hun den mond sluit. Zij beweren dat de Sleeswijkers niet den minsten wensch hebben om zich van Denemarken te scheiden, en dat de zoo genaamde noodkreet der Sleeswijkers enkel in de verbeelding der Duitsche woelgeesten bestaat. »In de daad is niet alleen, gelijk doorgaans wordt aangenomen, geheel Noord-Sleeswijk door en door Deensch; ook Zuid-Sleeswijk behoort voor drie vierde gedeelten tot de beide nationaliteiten, de Duitsche en de Deensche terwijl het overige vierde eene gemengde bevolking heeft, bestaande ui Friezen en Duitschers. Sommige landkaarten van Sleeswijk, aanduidend welke toal er in de onderscheiden oorden door de bevolking het mees wordt gesproken (en niet enkel kaarten van Deensch maaksel) stellen he aantal Duitsche ingezetenen op iets meer dan duizend onder eene bevol kin" van te zamen ruim 332,000 zielen. Waar alzoo de grond ligt om Sleeswijk voor een Duitsch land te verklaren is een raadsel. » Wat daarvan ook te denken zij, wij vermelden enkel de denkwijze van aanzienlijke en onpartijdige Holsteiners, die het afstaan van geheel Sleeswijk aan Denemarken, hoe hard het hun ook vallen zou, volstrekt niet zouden aanmerken als verraad jegens het Duitsche vaderland. Zij weten wel dat zelfs de groote mogendheden niet zoo ver willen gaan maar de onderlinge verbinding der twee Deensche Hertogdommen in stand willen houden ; doch van eenen oorlog, die op eenen algemeenen krijg zou uitloopen ~ verwachten zij niets goeds voor Sleeswijk-flolstein. ii In deze welligt bekrompen zienswijze deelen vele ingezetenen van Holstein; maar de woelgeesten benemen aan anders denkenden daar te lande de vrijheid om hun gevoelen te uiten." Eene vereeniging, welke zich te Halle gevormd heeft, om warme voor het naar Holstein bestemde Pruissische bondscontingent bijeen te brengen, had aan den Pruissischen minister van oorlog de vraag gerigt, of hare werkzaamheid geacht kon worden met de bedoelingen der regering overeen te stemmen. De minister van oorlog heeft, in een openbaar gemaakt schrijven van den 2den dezer, op die vraa<* een bevestigend antwoord gegeven en den wensch geuit dat het voorbeeld der vereeniging algemeene navolging mogt vinden. Aan het slot van dat schrijven zegt de minister: ,i Pruissen, dit is mijne vaste overtuiging, gaat gewigtige en beslissende gebeurtenissen te gemoet. Het geldt op dit oogenblik niet een localen strijd voor een speciaal doel, maar veel eer de geheele politieke toekomst van het dierbaar vaderland. Het is dus dringend en onvermijdelijk noodig, dat alle nationale krachten zamenwerken voor de ongeschonden handhaving van deszelfs eer, voor de grootst mogelijke vermeerdering van deszelfs politiek gewigt. Alleen wanneer ieder burger voor zich zelf' en naar mate van zijne krachten die verheven oogmerken zoekt te bevorderen, kunnen zij, trots de woeling van tegenstrevende partijen, bereikt worden. En met Gods hulp zullen wy ze bereiken." --- DENEMARKEN. De Koning van Denemarken heeft den 2den dezer te Gottorp de volgende proclamatie aan het Deensche leger uitgevaardigd: ii Soldaten! onze eerste groet in het nieuwe jaar zij aan u gerigt. Hij vindt u onder de wapenen tot verdediging des vaderlands, en daarom is uw Koning bij u. Het vaderland heeft in den overleden Koning Frederik VII een smartelijk verlies geleden, en het wordt op velerhande wijze bedreigd; maar in één opzigt hebben wij de erfenis van onzen koninklijken voorganger reeds ten volle aanvaard: in de liefde tot het vaderland; daarin doen wij voor niemand onder! Onze leus in deze oogenblikken zij de eer des vaderlands! Dit dierbaarste van alle kleinooden moet bewaard worden, kan het zijn op den weg des vredes, en wanneer het noodig is in den strijd door en met u. ii Geen enkel menschenleven mag noodeloos opgeofferd worden ; maar geen leven is te kostbaar voor de redding des vaderlands. Uit den vorigen roemrijken strijd heeft de armee hare ervaren uitstekende aanvoerders, welke het jonge leger, de erfgenaam van den ouden krijgsroem en den volhardenden moed der Deensche soldaten, met vertrouwen en geestdrift volgen zal. Het is niet het aantal, maar de moed en de onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan de bevelen der aanvoerders in alle gevallen, waardoor de overwinning behaald wordt. Vergeet nooit dat de Heer des hemels en der aarde zelfs in den zwakke sterk is, en leent, wanneer het oorlogstumoer losbarst, het oor aan de stem van uwen Koning en van uw eigen hart, welke roept: Voor de eer des vaderlands ! Het geluk verlaat den dappere niet! » Wij verheugen ons er op, weldra de verschillende corpsen te bezoeken, welke thans een geheel moeten vormen , en zullen op alle wijzen trachten uw leien in het veld gemakkelijker te maken." --- FRANKRIJK. Bij het Wetgevend Ligchaam van Frankrijk is door eene commissie rapport uitgebragt over de voordragt der regering tot goedkeuring deioverschrijding van eenige posten der staatsbegrooting voor 1863, die vooral door de Mexicaansche expeditie noodzakelijk is geworden. De commissie, de aanneming der voordragt aanradend, heeft tevens aan de kamer mededeeling gedaan van eenige inlichtingen die zij van het gouvernement ontvangen had. Naar luid daarvan zullen de Fransche troepen in Mexico na den reeds aangevangen togt naar San Luis de Potosi, geene nieuwe krijgstogteu ondernemen. De togt naar San Luis is noodig geacht om meester van de gewigtigste gedeelten des lands te worden. Tusschen Mexico en San Luis liggen belangrijke steden Het bezetten derzelve is nuttig geacht juist om de voltooijing van het aangevangen werk te bespoedigen. » Wanneer wij tot San Luis meester van het land zijn, kan het doel schielijker en beter bereikt worden. Ons leger zal aldaar stil houden en niet verder trekken, en hot algemeene stemregt, natuurlijk naar's lands gebruiken en instellingen werkend, zal worden uitgenoodigd om eenen regeringsvorm te kiezen; hoe deszelfs beslissing ook uitvalle, zij zal door Frankrijk geëerbiedigd worden. ii Het gouvernement des Keizers heeft nooit het voornemen gehad om in Mexicii eene kolonie te vestigen of eenig deel des lands langen tijd bezet te houden. "Het wenscht in Mexico eeno nationale regering te zien vestigen; het wil hare eerste schreden ondersteunen , teruggave van de kosten der expeditie en betaling der aan zijne landgenooten verschuldigde schadevergoedingen bedingen, aannemelijke waarborgen verkrijgen en zich vervolgens uit Mexico verwijderen. ii Ook wenscht het de vorming van een goed Mexicaansch leger, geschikt tot handhaving der orde, tot herstel van het gezag der wetten, tot bevestiging der nieuwe regering; doch dat leger moet uitsluitend met de eigene hulpmiddelen van Mexico worden gevormd. ;> 's Keizers gouvernement heeft zich jegens niemand verbonden om Fransche troepen in Mexico te laten of eene leening te waarborgen ; het heeft geene reden om te denken dat vermeerdering der Fransche krijgsmagt in Mexico noodig zal zijn ; alleen tot vervanging van uitgedienden on zieken zullen er nog soldaten uit Frankrijk daarheen gaan. 11 Zoo als de zaken thans staan hoopt het gouvernement, dat de expeditie in Mexico met het eind van 1864 zal afgeloopen zijn. Buitendien zijn schikkingen voorgesteld, volgens welke Mexico van 1 Januarij 1864 af meer tot het onderhoud en de soldij onzer troepen zou bijdragen. n Mexico heeft rijke hulpbronnen, vooral in zijne mijnen; het mist alleen orde en een goed bestuur; bekwam het die, dan zou het weder welvarend kunnen worden en zijne schulden kunnen afdoen. Daarop rust onze hoop op teruggave van de kosten der expeditie." Verder in het algemeen over de krijgsondernemingen naar verre landen sprekend, dringt de commissie zeer nadrukkelijk aan op zuinigheid en op eene vredelievende staatkunde. iiWij zouden wenschen — zegt zij — dat Frankrijk zich aan het hoofd der vredelievende volken stelde. Vrede is thans de algemeene behoefte der natiën. ii Er is geen louter Fransch belang, geenerlei nationale verbindtenis, die ons tot oorlog verpligt, maar in tegendeel zeer vele en groote stoffelijke en zedelijke belangen die hier en overal vrede vorderen. ii De verbreiding van Frankrijk» begrippen en invloed in de wereld kan beter op vreedzamen weg, dan door Oorlog worden bevorderd. ii Ook de volksvrijheid bloeit alleen in vredestijd, maar heeft bij den oorlog niets te winnen. »De vrede alleen verwezenlijkt de wondere gewrochten der kunst, den maatschappelijken vooruitgang, de volksvrijheid, de welvaart der bevolking. Verdragen zijn beter middel tot uitbreiding der handelsbetrekkingen, dan het kanon. De zekere kosten van verre expeditien treffen ons volk meer dan de onzekere en verwijderde voordcelen derzelve." --- ITALIE. Het Italiaansche gouvernement heeft het voornemen om de staatsdomeinen in Toscana te verkoopen, ten einde den prys daarvan tot vermindering van het jaarlijksche tekort der schatkist te doen strekken en tevens opdat die goederen vruchtbaarder voor de algemeene welvaart zouden kunnen worden dan zij in de handen der regering zijn. De aartshertog Ferdinand, zich steeds als groothertog en regtmatige souverein van Toscana gedragend, heeft tegen dien maatregel een protest Uitgevaardigd, hetwelk in de dagbladen van het Oostenrijksche gouvernement alsmede in katholijke en legitimistische dagbladen aan Europa bekend is gemaakt. Hij beschouwt dien maatregel als eene nieuwe gewelddadigheid, eene nieuwe verongelijking en benadeeling zijner onderdanen, en zegt dat «Toscana alzoo wordt medegesleept in den gapenden afgrond, die de laatste overblijfselen van Italie's finantiele hulpbronnen verzwelgt. Hij vreest dat het gouvernement van Sardinië, door het aanhoudende en nijpende geldgebrek gedrongen, ook besluiten zal de vaste goederen van kerken, godsdienstige vereenigingen , godvruchtige en liefdadige stichtingen en zelfs de boekerijen en kunstverzamelingen van Toscana te verkoopen Ook hiertegen acht hij noodig bij voorbaat te protesteren. Hij herinnert dat Toscana steeds op zijne oude zelfstandigheid hoogen prijs heeft gesteld, dat deszelfs staatsdomeinen door het vaderlijke bestuur zijner wettige souvereinen altijd zorgvuldig zijn bewaard ten einde de noodzakelijkheid van verhooging der belastingen te verhoeden, en verklaart geenen verkoop, die niettegenstaande zijn protest zou worden gedaan, als geldig te zullen erkennen op den naar zijne overtuiging nabij zijnde dag, waarop hij weder onder zijne wel beminde onderdanen komt. — In ministeriele dagbladen van Turyn leest men eene proclamatie , dezer dagen door Garibaldi aan het Italiaansche volk gerigt, waarin hij de bewindslieden van oneerlijkheid of onbekwaamheid beschuldigt, hun ook den slechten staat der Italiaansche schatkist wijt, en verlangt dat Koning Victor Emanuel met dictatorsgezag bekleed, en onder zijne leiding aanstalten tot eenen oorlog tegen Oostenrijk gemaakt worden. ii Victor Emanuel is de eenige die nooit zijn woord heeft gebroken — zegt Garibaldi in dat stuk; — de slinksche kunstgrepen der diplomatie zullen op zijne eerlijkheid en goede trouw afstuiten. Ons land kan in den naderenden strijd vertrouwen op hem stellen ; hij is altijd Italie's bolwerk geweest; hij waagde zijne kroon in eenen strijd tegen de over-* magt op het slagveld; hij zal nooit in eene dading treden, maar ons roemrijk naar Rome en Venetië leiden. » Vereenigen wij ons dan in den naam van Victor Emanuel! Hij worde onverwijld met dictatorsgezag over het geheele rijk bekleed. Het parlement worde gesloten. Vóór het begin der lente moeten er vrijwilligerscorpsen worden gevormd, die als voorhoede voor de reguliere krijgsmagt zullen dienen. Trekken wij zonder tijdverlies naar den Mincio, terwijl van de nationale garde eene reserve wordt gemaakt. ii In den naam van Italië en van den Dictator Victor Emanuel zullen ftl de partijen zich vereenigen. De struikrooverij, die het schoonste land der Italiaansche kroon teistert, zal dan ophouden; de bolwerken en Schansen van Oostenrijk zullen vallen; de bevolking van Venetië en lllyrie zal in opstand komen; Italië zal zijnen invloed herwinnen, en weder meester van zijn eigen lot zijnde zal het in staat wezen zijne hoofdstad te veroveren." — Blijkens een bij de Londensche Times ontvangen schrijven uit Rome Van den 30sten December 11. heeft de kardinaal staatssecretaris Antonelli afwijkend geantwoord op het verzoek der te Rome verblijf' houdende Engelschen om in de woning van den Engelschen consul aldaar zamenkomsten tot uitoefening der Anglicaansche godsdienst te mogen houden. De kardinaal antwoordde dat de inwilliging van dat verzoek andere Aanzoeken van gelijke strekking zou ten gevolge hebben, waardoor de 'egering in moeijelijkheden zou geraken, maar dat het aan de Engelschen volkomen vrij stond hun buiten de stad staand kerkgebouw te Vergrooten indien hetzelve te klein was. De Engelsche berigtgever zegt dat de kardinaal dit antwoord in uiterst heuschen en innemenden toon heefi gegeven, en gelooft dat het Pauselijke gouvernement aan de Engelschen zoo veel heeft bewilligd als het kanonieke ïegt toelaat, zoodat de Engelschen, indien zij daarmede niet tevreden Zljn , zich niet over de regering moeten beklagen maar over de verouderde *etten waardoor zij gebonden is. Hij voegt daarbij , dat het verzoek welligt niet zoo bepaald afgewezen Baaar althans stilzwijgend bewilligd zou zijn geworden , zoo de Pauselijke Fegering niet beducht ware geworden door de pogingen die de Engelschen lö onderscheiden oorden van Italië doen om katholijken van hun geloof a* te brengen. Dezelfde berigtgever geeft een verhaal van het reeds vermelde voorval J® Albano, alwaar een detachement Fransche soldaten op Pauselijke ragonders gevuurd en eenigen van hen gedood of gewond heeft. Vollens dat verhaal lag de schuld dier jammerlijke botsing niet bij de ranschen ; doch hij erkent dat zijne opgaven van de zijde der Fransche , verheden afkomstig zijn , en twijfelt of de Franschen bij die gelegen- e*d niet met overijling zijn te werk gegaan. Naar aanleiding van dat voorval zegt de EngeUche berigtgever jfrder: » Een ieder alhier ziet en heeft reeds lang gezien, dat de ranschen te Rome in eene zeer scheeve positie zijn. Zij zijn bij do regej>n§ en bij de bevolking beide gehaat, liggen gedurig overhoop met de ministers en overheden, handelen als hoeders der openbare i ein een land hetwelk hun gezag wraakt, en hechten door hunne genwoordigheid hun zegel aan veel wat zij niet goedkeuren en toch let kunnen of willen beletten." ---