Buitenlands overzicht COLOMBO EN BANGKOK ER is een tijd geweest, waarin de hoogste autoriteiten der koloniale mogendheden rustig thuis konden blijven zitten, terwijl hun lagere ambtenaren het zaakje voor hen in de koloniën mochten opknappen. Dat is echter voorbij! Nu lopen de staatslieden van de Westelijke mogendheden zich de benen uit het lijf en reizen zij duizenden kilometers af om te trachten in Azië te redden wat er nog voor hen te redden valt. De Amerikaan Jessup bijvoorbeeld, zit nu op Formosa besprekingen te voeren met Tsjiang Kai Sjek. Via de Philippijnen en Indonesië zal hij in Februari in Bangkok aankomen. Tegen die tyd zullen ook alle Amerikaanse diplomaten in het verre Oosten in Bangkok gearriveerd zijn om op Siamees grondgebied (!) te beraadslagen over de verdere oorlogsplannen in Azië. Tevoren hebben reeds verscheidene Amerikaanse senatoren en twee hoge legerautoriteiten hetzelfde gebied, waar Jessup thans doorheeri*jaagt, afgereisd. De legerautoriteiten waren: luit.-gen. Stratemeyer en gen.-maj. Willoughby. De Nederlandse ministers, in het bijzonder Van Maarseveen, hebben zoveel als een K.L.M.-abonnement retour Amsterdam—Djakarta genomen. Op het ogenblik Zit Van Maarseveen bij vriend Sukarno en straks zullen Van den Brink en Götzen hem volgen. Prof. Schermerhom gaat aan het opmeten in Iran en Indonesië Ook de Engelse hoge regeringsautoriteiten willen niet achterblijven. Bevin heeft het Engelse klimaat tijdelijk moeten verwisselen met de moordende hitte van Colombo te Ceylon, waar ook de andere ministers van Buitenlandse Zaken van het Britse Gemenebest bfleen zijn geweest. De hoofddrijfveer van al deze reizen en conferenties is de poging de oplaaiende vrijheidsstrijd der Aziatische volken, die nieuwe inspiraties en kracht heeft gekregen door de overwinning van het Chinese volk, te onderdrukken. * * * I TE Colombo hebben de Engelse imperialisten beraadslaagd, hoe zij dit hoofddoel onder het voorwendsel van „bestrijding van het communisme" zouden kunnen bereiken. Zij hebben nagedacht hoe zij complotten zouden kunnen smeden tegen de vrijheidsstrijd der Aziatische volken en hoe zij een oorlogsfront zouden kunnen vormen tegen het nieuwe China en de Sowjet-Unie. Zij hebben er over gedacht, hoe zij hun imperialistische expansie-drang in Azië zouden kunn«m bevredigen. Aan de andere kant echter heeft Colombo de diepe onherstelbare breuken, welke in het Britse Imperium zijn geslagen en het verval van het Britse imperialisme duidelijk blootgelegd. Het gezaghebbende Londense blad de Times moest in een hoofdartikel op 16 Januari j.l. erkennen, dat Colombo niets heeft opgeleverd. Het Engelse imperialisme is uitgerangeerd en zonder hulp van Washington kan het niet meer verder. „Zonder hulp van de Verenigde Staten zal ieder program zielig klein zijn", zo jammert het blad. , .Mr Bevin zou de eerste zijn om toe te geven, dat het Gemenebest alleen geen hoop kan hebben de verspreiding van het communisme te stoppen Een grote verantwoordelijkheid moet rusten op de Verenigde Btaten ", aldus de Times. Het blad zegt ook, dat Engeland, Canada en Zuid-Afrika de onder Engelse invloed staande landen in Azië financeel niet meer kan helpen. - . -, . Wordt iets door een verrottings-proces aangetast, dan wordt het ook blootgesteld aan ontbinding. Zo is het ook met het Britse Gemenebest. „Meningsverschillen", zegt de Times, Maar deze liepen toch zover, dat de Colombo-conferentie als een mislukking moet worden beschouwd. De geschillen tussen India en Pakistan, twee leden van het Gemenebest, werden niet opgelost. Over de kwestie van de erkenning van de Volksrepubliek China door Engeland, India en Ceylon, kwa. men van de zijde van Australië en Nieuw Zeeland vooral de ernstige verwijten. Waarom werden de andere leden van het Gemenebest niet geraadpleegd, schreeuwden zij Bevin woedend toe.- Over de erkenning van de Franse marionetten-regering van Bao Dai in Viet- Nam konden zij het niet eens worden. Al deze tegenstellingen binnen het Britse Gemenebest zijn tekenen van het verval van het Britse imperialisme. |)E conferentie van Colombo heeft *-* echter nog een ander belangrijk feit naar voren gebracht. De bijeenroeping daarvan reeds vormde een weerspiegeling van de verscherping der tegenstellingen tussen het Britse en Amerikaanse imperialisme. Het is toch opmerkelijk, dat in Colombo alleen Britse diplomaten bijeen zijn gekomen, terwijl een maand later in Bangkok de Amerikanen alleen zullen vergaderen. Over precies dezelfde gebieden: In hun pogingen om de wereldheerschappij te veroveren zijn de Amerikaanse monopolisten in botsing gekomen met hun Engelse collega's. Nog niet zo lang geleden heeft Washington de Engelse imperialisten gedwongen om de concurrentie van de Japanse kapitalisten, lakeien van Walistreet, in Azië opnieuw te aanvaarden. Japanse textiel stroomt in enorme grote hoeveelheden naar Zuid-Oost-Azië. Japanse herstelbetalingen werden zonder meer stopgezet door de Amerikanen. Het feit, dat — zoals de Times meldt — in Colombo de conferentie gekant is tegen een Pacific oorlogspact op dezelfde basis als het Atlantische, d.w.z. onder leiding van Washington, is een illustratie van de groeiende tegenstelling tussen de Amerikaanse en Britse imperialistsn. De conferentie is dan ook een wanhopige poging van de Britse heersende kringen om de posities van de Londense City in het Verre Oosten te handhaven tegenover de agressie van Walistreet. De erkenning van de Volksrepubliek China door Engeland is hiervoor een bewijs temeer. . , ' De complotten te Colombo, zowel van de conferentie van het Britse Gemenebest als die van het Internationale Arbeidsbureau waar de N.V.V.-er Suurhoff naar toe is, de Amerikaanse samenzwering, die straks in Bangkok zal worden gehouden, alle drie zullen luchtkastelen der imperialisten zijn. Zij zullen weggevaagd worden door de vastberadenheid en de wil van de Aziatische volken om snel, eens en altijd, een einde te maken aan de eeuwenoude onderdrukking: Op de Aziatische vakbondsconferentie te Peking brachten zij dit tot toColombf'en Bangkok zijn de duistere machten aan het werk, maar vanuit Pekingschynt heldere licht van de vriiheid en het nieuwe leven, dat de harte 3 der Aziatische volkeren warmt en Versterkt! --- Roemenië zegt spoorwegconventie met Tito op Het Roemeense nieuwsbureau heeftmè_ degedeeld, dat R°«me"eqlavië waarbij wegconventie met ook het grensverkeer t" "eg(j: den werd geregeld heeft opgezegd De vijandige politiek van TitoRis de oorzaak, verklaarde net nieuwsbureau. --- ECONOMISCHE BALANS VAN 1949 Amerikaanse greep op handel en industrie Verdubbelde werkloosheid en vertraagde productie aanwas voortekenen der crisis Gevaarlijke Wallstreetplannen (Van onze economische redactie) HET jaar 1949 was, op economisch gebied, een bewogen jaar. Het was het jaar, waarin het Marshall-plan, dat sinds April 1948 In werking was, zijn masker van hulpverlening afwierp en zich in zyn ware gedaante toonde, toen op bevel van Washington vrijwel alle geldeenheden van de Marshall-landen in waarde werden verminderd. Toen werd het iedereen, die zien wilde, duidelijk, dat men de Marshall-„hulp" moest betalen met een verlaagde levensstandaard, d.w.z. hogere prijzen en dus minder koopkracht. De Nederlandse Marshall-pers heeft, ter gelegenheid van het nieuwe jaar, vele economische beschouwingen gewijd aan het afgelopen jaar. De toon van de bladen loopt uiteen. De Nieuwe Rotterdamse Courant is tevreden en spreekt van „bevredigende vooruitgang". De Maasbode legt er een schepje op en zegt „Voortgcjt economisch herstel". De Tijd is wat nuchterder en constateert „Dalende koopkracht van de gulden". Trouw klaagt over de beurs, maar besluit „eind goed al goed", waarmede het blad doelt... op de hernieuwde handel in Amerikaanse aandelen aan de Amsterdamse beurs! In het algemeen wijzen de bladen er op, dat de Nederlandse productie in 1949 groter was dan in 1948. Dat is ongetwijfeld het geval. Vergelijkt men de productie van de opeenvolgende maanden in die twee jaren, dan blijkt de productie in elke maand van 1949 boven die van de overeenkomstige maand in 1948 te liggen. Wat de bladen evenwel niet vermelden is, dat in het begin van 1949 de vermeerdering van de productie ten opzichte van begin 1948 bijna 18% bedroeg, terwijl tegen het einde van het jaar, in October, deze nog geen 9% was. Dat betekent, dat het tempo van de productievermeerdering aanzienlijk aan het verslappen is. Naar alle waarschijnlijkheid zal de Nederlandse jaarproductie over 1949 ongeveer 24% méér bedragen dan in 1938. Betekent dit echter in feite, dat er ook een kwart méér per inwoner wordt geproduceerd? Neen, geenszins! In 1938 telde Nederland nog geen 8% millioen inwoners, thans echter meer dan tien millioen, d.w.z. minstens ca. 14% méér. De productie per inwoner bedraagt dus slechts ongeveer 9% méér dan voor de oorlog. De Maasbode meent zelfs minder dan voor de oorlog. Het. belangrijkste is evenwel de vaststelling, dat, sinds het Marshall-plan in werking is getreden, in Nederland de aanvankelijke snelle productiestijging na 1945, die yeroorsaakt werd door het weer op gang brengen van de verwoeste of leeggehaalde fabrieken, in toenemende mate is vertraagd, zodat alles er naar uit ziet, dat, niettegenstaande een nog steeds snel stijgende bevolking, de productie binnenkort geheel zal stagneren, indien niet zelfs achteruitgaan. Het tweede resultaat van het Marshallplan: de stijgende werkloosheid, komt direct in de cijfers tot uiting. In het algemeen waren de werkloosheidscijfers in 1949 tweemaal zo hoog als in 1948, waarvan het merendeel in Oost-Groningen, Drente en Brabant. Men weet, dat het aantal volledig werklozen in December reeds de 85.000 heeft overschreden, terwijl er een steeds groter aantal gedeeltelijke en stille (zich niet meldende) werklozen aanwezig is. In feite, als men de soldaten en de nletingeschrevenen er bij telt, dan is het aantal werklozen even groot als In België, waar het dicht bij de 300.000 staat, d.w.z. niet ver meer af van de hoogste crisiscyfers van vóór de oorlog. Nieuwe devaluatie ?. ZOALS reeds gezegd, bracht 1949 tevens en vooral de voornaamste uitwerking van het Marshall-plan: de waardevermindering van het geld, en daarmede de algehele verarming van het Nederlandse volk, tot uiting. Reeds tevoren waren, gedurende de gehele duur van het Marshall-plan, de prijzen gestegen. Thans neemt deze prijsstijging echter een versnelde loop. Zelfs de officiële statistieken erkennen, dat reeds in December de beruchte 5 % verhoging van kosten van levensonderhoud, en dan nog slechts sinds October, met bijna een half procent was overschreden. En de grote prijsverhogingen beginnen pas. Het is symbolisch, dat de tarieven van de Haagse tram op 1 Januari bijv. met liefst 25 en 33% werden verhoogd; thans volgen de spoorwegen. Deze laatste prijsverhoging, met die van de steenkolen en de doorberekening van de loonsverhoging zullen pas werkelijk de grote ronde van prijsverhogingen op alle artikelen inluiden, die het bestaan van de werkers nog ondragelijker zal maken. Sn... reeds zijn, in het kader van het nieuwe Amerikaanse plan (bevel van Hoffman: op 1 April!) van een Europese Clearingbank, nieuwe devaluaties, ook en vooral van de gulden, in het vooruitzicht. Het Marshall-plan heeft lonen, maar vooral ook pensioenen en uitkeringen van lijfrenten en levensverzekering, tot vodjes papier gemaakt. Vodjes papier, die dagelijkse ellende en ontbering, reeds nu, >en straks nog veel meer, van millioenen Nederlanders inhouden. Nog altijd dreigt daarbij de grote slag tegen de werkers: de huurverhoging! Dit alles ging gepaard met een steeds grotere Amerikaanse zeggenschap over de Nederlandse handel en industrie. Deze kwam duidelijk tot uiting in de Amerikaanse regeling van de Indonesische kwestie, waar Fox en de Amerikaanse banken de plaats van de Handelmaatschappij gaan innemen. Amerikaanse aardoliemaatschappijen beheersen voor de helft de Nederlandse aardolieproductie en bouwen thans hun eigen raffinaderij in Pernis. Vrijwel da»gehele auto (montage) industrie in Nederland — thans met de tweede grote Kaiserfabriek te Rotterdam — is in Amerikaanse handen. De Amerikanen hebben het Britse kapitaal, dat indirect invloed uitoefende op de Nederlandse Ford uitgekocht. Selntoestellen, fittingen, autobanden, schrijfmachines, spiraalboren, een overwegend deel van de plastic-industrie — ziedaar slechts enkele voorbeelden van de Amerikaanse greep op de Nederlandse industriële productie. Thans gaan de Amerikanen, met Marshalltoewijzingen, tevens de Hoogovens controleren. Waar zij niet zitten, wordt de productie bemoeilijkt — bijvoorbeeld van Nederlandse vliegtuigen voor de burgerluchtvaart. Nog sterker spreekt de Amerikaanse invloed op scheepvaart en handel. De vernederende „boete n" voor vervoer op Nederlandse schepen van Marshallgoederen, de voorgeschreven „vrijgave" van invoer uit de Marshall-landen (die tot stopzetting van verschillende Nederlandse bedrijven zal leiden, omdat de Duitse, Belgische, Italiaanse en Franse industrie hun enorme werkloosheid naar ons land zullen trachtten te gaan uitvoeren in de vorm van een moordende concurrentie) de bevolen devaluaties van September 1949 en de eventueel nog komende van 1950 die de guldenswaarde van alle ingevoerde waren en aangegane leningen enorm doen stijgen en desorganiserend op het sociale en economische leven inwerken — dit alles spreekt boekdelen. Kanonnenvlees voor Amerika OOK op ander gebied werpt de Amerikaanse „weldoener" zijn masker af: van het Nederlandse volk, zoals van geheel West-Europa wordt kanonnenvlees gemaakt om de stoot op te vangen, van de door de Amerikanen voorbereide imperialistische oorlogshandelingen tegen de vrije volkeren Daarvoor moeten wij reeds thans bloeden ,door, voor een klein en door de oorlog getroffen land, ondragelijke militaire uitgaven. Zo was 1949. Ondertussen trachtten de Nederlandse bezitters er uit te knijpen. De 10% uitvoer-dollarpremie is voor hen een welkome aanvulling1 van nun clan" destiene wegen tot kapitaaluitvoer. „Grote bedragen liggen in Nederland onbelegd", schrijft dl Tijd", die even vergeet, dat daarmède.het bevel van de bezitters overtreden wordt om steeds over „kapitaalschaarste" en „armoede van het land" te spreken! Deze bedragen wachten op vlucht naar het buitenland. Een democratische regering zou dit echter verhinderen en deze bedragen aanwenden voor de industrialisatie, in het belang van het volk van ons land, waarover zo roerend wordt gesproken en waaraan, "ook onder Amerikaanse pressie, zo weinig wordt gedaan. Neen, 1949 was in Nederland géén bevredigend jaar. Het was een jaar van verarming van oorlogvoering in Indonesië en oorlogsvoorbereiding in Europa, een jaar van toenemende kolonisatie van Nederland door buitenlandse belangen. Wat betekent toenemende export, wanneer de Nederlandse boter voor bijna de helft van de prijs die de huismoeder betalen moet aan Engeland wordt vergeven ? Wat betekent een lichte toename (steeds langzamer) van de industrie wanneer deze productie in sterk toenemende mate niet voor vrede en welvaart maar voor Kostbare vernietiging en oorlogsvoorbereiding wordt aangewend? Wat betekent toename van de handel wanneer het de Amerikaanse en West-Duitse handel is die in Nederland toeneemt? Wat betekent opheffing van de rantsoenering wanneer de hoge prijzen medogenloos het noodzakelijke verbruik rantsoeneren van de overgrote meerderheid van de werkers ? Wat betekent vrijheid van invoer .van wereldwaren wanneer daarmede deze waren — en de mensen levens —* dreigen te worden vernietigd door de wereldoorlog, die in het kader van deze maatregelen, ons land wordt binnengehaald? De hoofdvraag blijft echter: Wat zijn de vooruitzichten voor het Nederlands kapitalisme? Zij zijn duister! Nederland bevindt zich in de schaduw van de Amerikaanse crisis hetgeen wij in volgende beschouwingen nader hopen toe te lichten. --- Inleiding Onze economische redactie opent met bijgaand artikel een serie zeer belangrijke beschouwingen over de gevolgen van de toenemende Amerikaanse invloed op het economische en sociale leven in ons land. Zij onthult aan de hand van concrete feiten dat reeds een belangrijk gedeelte van handel en industrie volkomen in de greep van Walistreet is gevallen, een proces dat zich in steeds sneller tempo voortzet. Het is de bedoeling onze lezers in te lichten over de komende ontwikkeling en det grondslagen bloot te leggen, die de in aantocht zijnde crisis veroorzaken. Onze economische redactie hoopt met deze serie een bijdrage te leveren voor de bepaling van de taken der arbeidersklasse in de nabije toekomst. --- SPROOKJESSTAD Het inschieten was zo juist ' als beëindigd beschouwd en nu lagen ze daar, tevreden over de resultaten, met zijn drieën op de heuveltop. Ze voelden zich landerig en traag kwamen er nu en dan een paar woorden over hun lippen. De vermoeidheid van de laatste dagen deed zich nu voelen. Geen van drieën had lust om op te staan, ze waren zelfs bjjna niet in staat hun ledematen te bewegen, die loom waren door de verslappende hitte. De zon brandde. De granaattrechters die 's morgens nog een olie-achtig zwarte tint'hadden, zagen er nu grijs en uitgedroogd uit. Tsjernysj legde zijn hoofd neer op zijn kaartentas en sloot zijn ogen... Ze is mooi", hoorde hij naast zich zeggen. Waar hebben ze het over? Natuurlijk over haar. Vandaag denken ze allemaal aan haar en, allemaal wachten ze op haar. „Wie Is mooi, kapitein?" "ik zei, dat de stelling zo mooi is", zei Sassjadko. i'Het is maar een klein sprongetje van hier naar de vijand, maar toch staat ze goed verscholen." „Ja, ja, ze is mooi", zei Tsjernysj zacht en lij) door A. Gontsiar tltb ££***>"* JassnöS°rskaja. h» is m00i... waWeen! En weef6» g* $&s£#gffl „Wat is er aan de hand?" „Het regent!" De officieren wreven zich vergenoegd in de handen, strekten daarna hun hanTpflmen uit Tn keken met vergenoegde blikken naar de hicht De hoogdrijvende wolken waren nauwelijks te zien, ze waren saamgesmolten tot een bleekblauwe massa. Inmiddels was het harder gaan regenen. Het was alsof de regen uit heldere hemel viel. Het bos ruiste al van de regen, het klonk ais duizenden kristallen klokjes. Tsjernysj ging op zijn rug liggen en draaide zrjn door weer en wind gebruind gezicht naar de neervallende regen. „Hebben jullie ooit zoiets gezien: zon en regen tegelijk?" >.E>at noemen ze een blinde regen!" „Waarom blind? Integendeel, zo helder als wat!" Steeds sneller vielen de droppels op hun handen en gezichten. Ze voelden zich weer opgewekt en fris. Tsjernysj was van mening, dat na deze voorjaarsbui alles wel spoedig groen zou worden. Hij herinnerde zich nog heel goed, hoe verleden jaar de soldaten in de Transsylvaanse bergen door de hitte volledig uitgeput waren en vol verlangen naar een wolkje hadden uitgezien... De rivier bevond zich ver weg, beneden in het dal... Water, water! Maar de hemel gaf geen water, hij bleef onbarmhartig blauw. Toen verscheen op zekere ag een regenwolk aan de horizon, zouden ze thuis het smeken der soldaten gehoord hebben en bij wijze van geschenk een regenwolk gezonden hebben? De soldaten spreidden op de gloeiend hete rotsbodem stukken tentdoek uit en vingen daarin het zo vurig begeerde vocht op. 'En daarna verdeelden ze het onder elkaar. Tsjernysj had met Brjanski gedeeld... Het levengevende water had een smaak, die ze nooit zouden vergeten! De regen zette door. Niemand kwam op de gedachte te gaan schuilen. Je kon hier horen, dat Makowej, die zich in de vuurstelling bevond, een lied had ingezet: Stromen, stromen regen Zijn grootmoeders kool tot zegen... „Maar Makowej, waar staat die kool dan? En waar zijn de grasvelden? Kijk eens om je heen, het is allemaal Oostenrijks land!" „Wat hindert dat! Daar mag het ook wel groeien!" Tsjernysj had zrjn ogen dichtgeknepen en glimlachte zon beetje tegen de vrijgevige hemel. Hij trachtte te raden waar*Jassnogorskaja door de regen overvallen zou zijn: bij de zieken-compagnie of op weg hierheen. Maar hij raadde mis, want zij was al in de vuurstelling en sprong juist van het paard. De ordonnans van de bataljons-commandant had het paard van zijn meerdere bij zich en had Jassnogorskaja onderweg uitgenodigd hierop plaats te nemen. De hele wereld straalde. De zon was nu heel licht gesluierd en de regendruppels vielen hoe langer hoe langzamer. Maar plotseling hoorden ze het machtige rollen van de donder. Het was voor de eerste dat het dit jaar onweerde Het was een indrukwekkend geluid. Het werd sterker en dan weer zwakker... De ganse natuur ademde verlicht op, alsof de wereld zich verjongd en vernieuwd had. Er was niemand aan het hele front, die met met gespannen blik naar de lucht keek en dacht: Het is lente! „Lente", dacht ook Tsjerhysj en met welbehagen ademde hij de frisse lucht in. Maar wat wa= dat' Hij kromp ineen en ging vervolgens snel op 'zijn knieën zitten. Vanuit de vuurstelling dro'i°- door het stemmen-gewirwar der soldatenbassen een meisjesstem tot hem door. Op hetzelfde ogenblik zag hij Jassnogorskaja. Ze stond bij een groepje soldaten en sprak met hen op vrolijke toon, terwijl ze nu en dan naar omhoog keek. Tsjernysj wist niet, of ze naar hem uitkeek of alleen maar oog had voor het spel der zonnestralen in de zilveren regendruppels. (Wordt vervolgd.) --- Een gesprek met de delegatie „Wat m'n man belooft, dat doet hij” 44 WIJ hebben een slechte reputatie," .zo begon Eslanda Robeson op een door de Nederlandse Vrouwenbeweging belegde persconferentie haar kleine causerie. Nu, weinigen zullen haar dat nazeggen. Want welke reputatie is beter dan die van Paul Robeson, de grote negerzanger en die van zijn vrouw Eslanda, anthropologe en schrijfster, beiden zo vooraanstaande figuren van progressief Amerika ? Zij bedoelde, lichtte toe, dat de Amerikaanse regering die wapens stuurt en met bommen dreigt, nu niet zo een beste naam heeft onder de volkeren. Wij vertelden* haar hoe populair haar man is in ons land, dat hij herhaaldelijk beloofde te bezoeken en waar duizenden popelen om hem te horen en te zien „Wat mijn man belooft, dat doet hii'" zei mevrouw Robeson zeer beslist en dat is goed nieuws voor de Nederlandse bewonderaars van deze unieke zander Amerika is makreen klein deel van een heel grote wereld", zegt zij. De Aziationwetend, zoals men ons deed geloven en zij zeggen vastberaden neen tegen het gerammel met dollars en kanonnen*" Dan vertelt zij over de officiële Amerikaanse opvatting van voorlichting „Toen de Chinese communisten wonnen, trokken de grote persbureaus zoals Associated Press, United Press (en ook het Britse Reuter-agentschap) hun nersoneel terug uit Sjanghai. China is geen nieuws meer! Een land met 450 millioen inwoners heeft een volledige historische ommekeer doorgemaakt, maar voor hen is dat geen nieuws!" en Voor mevrouw Robeson was China wel nieuws, groot nieuws- Zij heeft opgemerkt en vergeleken. Sterk interesseerde haar de wijze va» onderwijs in dit land met ziin ontzaghjk analfabetisme en zijn moeilijke taal, voora wegens de aanknopingspunten mf Afrika, dat haar speciale liefde en belangstelling heeft. „Alles wat men de dorpsbevolking leert, ib geheel aan het practische leven aangepast" zeet zii „Eerst naam, adres en ferPdere'kengmeryken voor een identiteitsbewijs lezen en schrijven dan het lezen van regeringsbesluiten, die, in eenvoudige tall gesteld, worden aangeplakt en dan door jong en oud ingespannen worden ontcijfer!. Rekenen wordt onderwezen door de afmetingen van de stukken grond der vroegere grootgrondbezitters te laten optellen en de som weer te laten delen door het aantal dorpsgenoten ..." Van het Chinese dorp en zijn nieuw bestaan vertelt Annie Averink ons meer. Zij heeft een dorp op 15 km afstand van Peking bezocht, twee maanden nadat de agrarische hervorming daar had plaats gehad. „Als overal zorgde de vergadering van de dorpsbevolking voor de uitvoering van de bodemhervorming. Er bestaat ook een Boerenunie. Onder de Kwo Min Tang had tien procent der inwoners 70 a 80 procent van de grond in bezit. Nu kregen ze allen een gelijk stuk, vijfmaal zoveel als de arme boeren Vroeger bezaten! Wij spraken met een schoenmaker, die een groot gezin had en zo in ellende was gedompeld, dat hij een eind aan zijn leven had willen maken. Na de bevrijding kreeg hij met z"n naaste familie samen evenveel land als vroeger een gezeten boer zou hebben gehad. Toen wij hem vroegen, wat hij van de nieuwe regering dacht, zei hij: Mao Tse Toeng geeft ons te eten. Zo drukte een eenvoudige dorpssschoenmaker uit, dat de volksrepubliek voor het eerst het Chinese volk de weg naar welvaart heeft gewezen." --- IN DE D.U.W. VAN DREES (III) Arbeidersgezinnen leven in diepe armoede (Van onze verslaggever) fXN LANGS sprak een kindei rts op een ouderavond in een Drents dorpje over de wijze, waarop men de kinderen moet voeden. Zoiets is niet overbodig, want de gezondheidstoestand op het land laat veel te wensen over. Die dokter vertelde aan de ouders, dat zij de kinderen 's morgens drie of vier belegde boterhammen moesten geven, 's middags weinig aardappelen en veel groente, veel fruit en 's avonds brood met een paar bekers melk. De ouders luisterden met verbazing, totdat een D.U.W.-arbeider vroeg, waarvan ze dat allemaal moesten bataten. Dokter zou het wel even voorrekenen. Hij begon vol ijver....', hij eindigde echter niet. Nou ja goed, was zijn verdere conclusie, geraspte wortelen zijn natuurlijk ook heel gezond. Eenheid van actie is harde noodzaak In verschillende streekbladen laten de middenstanders hun klanten weten, dat ze niet meer poffen. Wie zn schuld niet aanzuivert, kan bij een andere winkelier niet meer terecht. Hij komt op de zwarte lijst. Wie neemt het deze middenstanders kwalijk? Gingen er niet velen van hen failliet, dreigt ook voor hen niet de D.U.W. ? Verschillende arbeiders en kleine boeren kregen de afgelopen week een briefje thuis van de kunstmesthandel. „Omdat u destijds te lang op betaling: hebt laten wachten, kunnen we u nu niet meer op crediet > leveren." Natuurlijk kunnen ze nu straks evengoed wel aardappelen in de grond stoppen, maar de opbrengst zal beduidend minder zijn. Van het varken, dat vele arbeiders in deze streken slachten, hebben ze al lang afstand moeten doen. Hoe kom je aan 50 of 60 gulden om een big te kopen ? Al deze voorbeelden, en ze zbn nog met duizenden te vermeerderen, demonstreren de schrijnende armoede, waarin de D.U.W. deze arbeiders dompelt. Nieuwe spullen aanschaffen komt niet voor \%fE bezochten een D.U.W.-arbeider, die ziek te bed lag. Natuurlijk maakten we een grapje. „Nou, zo is hat zeker wel uit te houden, hè." „Jawel, maar dan moest je op een veren bed liggen." Nu sliep hij op een matras, gevuld met haverdoppen. We hebben zon bed wel eens zien opmaken. Dan wolkt het stof omhoog. Een ander gezin. Tien kinderen. De oudste is vijftien en werkt voor een tientje in de fabriek. Vader heeft ƒ 30.— in de D.U.W. en nog eens dertig gulden kinderbijslag. Nieuwe spullen aanschaffen is een begrip, dat ze hier niet kennen. Een abnormaal geval? Helemaal niet. Er zijn tal van grote gezinnen op het land. We waren in gezinnen, waar het vet bij 4e aardappelen werd vervangen door melk. Omdat melk nog altijd goedkoper is. Fabrikanten ruiken winst r