PABLO PICASSO J£R hebben de laatste vijftig jaar weinig kunstenaars gewerkt wier naam op zóveel lippen lag en ligt als die van Picasso. Een paar honderd{!) boeken zijn er al over hem verschenen en de stroom van gedeeltelijk nabauwend drukwerk (er valt geld te verdienen aan deze beroemdheid!) houdt nog steeds niet op. Er tiijn zeker ook weinig kunstenaars die de gevolgen van hun werkzaamheid zo dagelijks tegen het lijf kunnen lopen als Picasso: ik bedoel de langzamerhand duizenden werkstukken die ontstonden onder zijn invloed, vaak zonder dat de maker, die ergens een klok had horen luiden, wist waar de klepel eigenlijk hing. Of Picasso, ondanks zijn niet te ontkennen ijdelheid en zin Zeventig jaar voor reclame, nu wel zo erg blij is met dat alles, valt zeer te betwijfelen. Nog onlangs zei Jean Mïlhau, redacteur van het zusterblad van Politiek en Cultuur „Arts de France", waarschuwend tot hen die tekeningen van Picasso als zijn beroemde Duif en de voorstudies voor zyn,Man met Schaap wel eens als voorbeeld zouden willen gebruiken: ,yLaten ze oppassen: het gaat om de ziel van de schilder, diens warmte, aandacht en voortdurende waakzaamheid. Een steeds voortdurende ontdekkingstocht, die zowel spontaan als doordacht is. Een bepaalde gedachte, honderdmaal opnieuw begonnen, verdiept, verrijkt door zijn arbeid! Picasso — Zelfportret Een fel bewogen mens, hater van het fascisme, strijder voor de vrede --- Revolutionnair als mens en als kunstenaar TV7IE beweren zou dat de persoon van " Picasso, als vrijwel onweerstaanbaar stuwende kracht in ons culturele leven, belangrijker is dan als kunstenaar, kan misschien geltfk krn'gen in de oge-< van hen, die eenmaal ons tijdp-kunnen overzien. De figuur Picasso, onmiskenbaar revolutionnair als mens en kunstenaar, leeft en werkt in een chaotisch deel van de wereld en de decadente gedachten van onze ondergaande burgerlijke samenleving heeft ongetwijfeld sterke invloed gehad op zijn „vormenspraak", hoewel Picasso met zn'n felle revolutionnaire aard nooit verviel tot gewild „formalisme". Wanneer Picasso alle krachten van zijn geest en handen waarover hij beschikt — en dat is héél wat! ■— zou kunnen aanwenden voor opbouwende arbeid in de samenleving, waarnaar hij evenzeer verlangt als wij dat doen, in plaats van ze te moeten gebruiken to afweer van de vijandelijke burgerlijke sa menleving, zou men hem niet, zoals nu tot de vaak „zwevende" figuren moeter, rekenen. Met „zwevende figuren" wordt hier bedoeld, mensen die naar hun geestesgesteldheid en arbeid tot de vooruitstrevenden gerekend dienen te worden, maar die ons telkens even schh'nen te ontglippen als zij speels opstijgen om zuiver artistieke dromen na te jagen, op ogenblikken dat wij hun stevige aanwezigheid, met de voeten op de grond, in onze rijen zo bitter nodig hebben. Het is natuurlijk niet te voorspellen in welke richting Picasso zich zou ontwikkelen, wanneer hij — die dezer dagen zeventig jaar wordt — het zou mogen beleven geregeld te kunnen werken in een maatschappij zoals hij die kent uit de volksdemocratische landen, die hij herhaaldelijk bezocht. Het zou kunnen zijn, dat zrjn werk zich verder ontwikkelde in de richting van zijn befaamde Duif en zijn andere min of meer realistische dierfiguren die geen nabootsingen zijn. leder door hem uitgebeeld dier heeft hij eerst tientallen malen getekend, voor dat hij de laatste tekening, die een „samenvatting" is, als juist beschouwt. Het zou ook kunnen zijn, dat het in de richting van zijn „Gruwelen in Korea" zou zijn. Laten we hopen, dat hij, de zeer sterke van geest en lichaam, de kans krijgen zal, die wellicht dè kans van zijn succesrijke leven zal binken te zijn! 'j®en groet aan de geraden in Netland en vertrouen in onze zegevieetlde strijd voor de vrede". --- Crisis in Israël Arbeiders moeten leven van brood en vis vlees en groenten niet verkrijgbaar ïn Israël heerst een crisis. De "Wsvrouwen staan reeds voor het ?Pg:aan van de zon in rijen voor de eikels, maar vlees, verse groenten 11 fruit zijn vrh'wel niet verkrijg- De arbeiders moeten leven van >od en vis. 0,.p heeft zich een grote zwarte markt waar allerlei artikelen tegen jjjÖZen die verscheidene malen zo hoog &ls de normale, te verkrijgen zijn. die officieel 120 gulden per w* kosten, kunnen alleen verkregen t^jden als men 960 tot 1200 gulden belwuiker is vrijwel niet te krijgen. Er >f- Voor de rede van Haifa een schip \ r anker met suiker, maar deze suiker tiu£dt niet gelost, omdat de regering \u de beschikking heeft over voldoende 'inlandse valuta. Hoewel de uitzaai voor winterenen over enkele weken moet beffen, is het zaaizaad, dat uit talie moet komen, nog steeds niet *anwezig. tJpden is weer het gebrek aan bui'Sfldse betaalmiddelen. Uef e Britse Observer, welks btjzon- correspondent deze feiten weer\sJ.l' schrijft, dat Israël thans de keus ()4j t om zgn levensstandaard te zien n tot het ellendige peil van omringd* landen of zich aan te sluiten bij fc^ö Westelijke oorlogsblok en dan lenin\ te krijgen, die de moeilijke toestand "len. verbeteren. «3* dit bericht blijkt dirideHjk, dat de bJL "Ssdrijvers Israël chanteren met de *« !*,Bln« van honger en ellende om het dwingen te voldoen aan de eisen net oorlogsblok. t^.'t heeft, nu Egypte geweigerd heeft W.. te doen aan het blok voor het Sr* en Midden-Oosten, zijn blik ge- op Israël en Pakistan als be"ljkste steunpunten. --- Wat zijn biograaf verzwijgt Er bestaat een boek over Picasso, geschreven door zijn jeugdvriend en later zijn secretaris, Jaime Sabartés. Daarin lezen we veel merkwaardigs, dat verhelderend werken kan, maar waarin we node bepaald fundamentele dingen missen. We lezen er over zijn ontwikkeling als mens en kunstenaar. Duiven klapwiekten rond het huis en waren onderwerp voor tekeningen en schilderijen. Van vaderszijde schijnt de technische knapheid te komen. Als jongen van zestien jaar maakte hij al ongelofelijk knappe schilderijen. Van de moeder erfde hij bepaald iets van de grillige fantasie, waarmee de Basken hun aardewerk plegen te beschilderen. Wü lezen verder in dat boek over zijn levendige, felle geest, zijn geweldige werkkracht, grote schranderheid en gevoel voor humor. Maar wij lezen niet dat hij in 1936 onmiddellijk de zijde der door Franco verraden en overvallen republikeinse Spaanse regering koos. Niet, dat hij — zij het dan vooral in naam —■ weldra tot directeur benoemd werd van het beroemde Prado in Madrid, waarvan de kunstschatten spoedig door de werkers van Madrid, midden onder de fascistische bombardementen, naar veiliger plaatsen vervoerd werden. We lezen ook niet over de geweldige innerlijke spanningen, die zich tijdens die jaren in Picasso ophoopten en die zich tenslotte ontlaadden in het grote schilderij „Guernica", dat een felle aanklacht was tegen en een samenvatting van alle gruwelen, welke het fascistische Duitse bombardement over dit vreedzame stadje hadden gebracht. Toen tijdens de bezetting van Frankrijk de Gestapo huiszoeking kwam doen bij Picasso (de weg was hun waarschijnlijk aangeduid door de bekende schilder De Vlaminck, die een ploertig artikel in een krant geschreven had over zijn vriend-tot- kwamen zij te staan tegenover „Guernica." Geërgerd door deze „kulturbolsjewistische*' uiting vroegen zij: Wie heeft dit gemaakt f Waarop de kunstenaar antwoordde: Dat heeft V gedaan. De Gestapo begreep niets van de hoon, die zozéér op waarheid berustte, en liet verder deze „ongevaarlijke idioot" aan zijn lot over. En in het boek van Sabartés staat ook niet dat zijn vriend Picasso in 19JH (naar ik ineen) lid werd van de Communistische Partij. Zou te veel publiciteit in deze richting — het boek werd vrijwel direct in het Engels vertaald — de huidige marktwaarde van zijn werken schaden? Wij hebben hier vrij zeker te maken met een duidelijk voorbeeld van de grote gevaren, welke ook weldenkende kunstenaars in de huidige samenleving, waar zij zich staande willen houden, steeds bedreigen. Picasso — Boerenvrouw (getekend op Ket Vredescongres te Wroclaw) Picasso — De man met het Schaap. Schets voor het beeld te Vaïlauris --- Amerikaan spionneerde in Zwitserland 1' et inßrÜPen van de Zwitserse kon een Amerikaanse In /"burger, een zekere Charles D a v i s, t*bf Usanne voor het gerecht worden Davis wordt ervan beschul- W. sPionnage-activiteitcn te hebben W.lcht In de Zwitserse arbeidersbe- JW.nB> in het bijzonder onder de com- st«n en' 'en ens*c van Amerikaanse . '"ngen en senatoren. Ti ketens het proces heeft Davis beu'filo' dat hi-i b°vendien de Amerikaanse *eft aten in Zwitserland bespionneerd "e r ■ Een van zijn opdrachtgevers is JWeDublikeinse senator McCarthy, ?uv Wie hiJ in direct contact stond, etldien heeft hij nog contacten geb°'iti 716* verscheidene Amerikaanse rWj leiders> voordat hij naar Zwit'h. £na werd gestuurd. McCarthy heeft "ii5 j?rïjs een speciaal agent neergezet, Éj0 avis van geld voorzag. Nu 5 Misdadig de Amerikaanse spion%tp!-Werk Saan blijkt wel uit de bewaar h S Van Davis> dat n'j een telegram ssari voormalige Amerikaanse amf esiüu6Ur in Zwitserland, Vincent, heeft waarbij hij de naam van een '°naris van de Zwitserse Arbei. t)a^.rt'j misbruikte. {'«Uf Is maakte gebruik van zijn hyids- ~~ hij is een neger — om veren te wekken in arbeiderskringen. --- De snobs CCHATRIJKE kooplieden en bankiers stellen er een eer in — en één op de honderd weet misschien wat hij doet — een Picasso, verworven voor tienduizenden dollars, honderden ponden of millioenen francs, tegen zijn muur te plakken. Maar naast het bedienen van deze markt kan Picasso zich blijkbaar de weelde veroorloven tekeningen als de Duif te maken, grote bedragen aan stakende arbeiders te geven (en allesbehalve in het geheim), zalen te versieren waar de Communistische Partij vergadert (wat lang niet iedere arbeider mooi blijkt te vinden) en naar Vredescongressen te gaan. Wie hem in 1948 tijdens het congres te Wroclaw en daarna te Warschau zag en sprak, weet dat hij eigenlijk een hartelijk en eenvoudig man is, die met warmte kan spreken over zó gewone dingen als het leven en de dood van een wederzijdse vriend en collega, dit ver achtergebleven was op het pad van de roem, maar niet op lat wat naar het hart van Picasso leidt. --- Waar Picasso zich thuis voelt TJIJ ging verscheidene malen naar -*■ Polen terug: hij houdt van het leven in dat land en voelt zich bovendien buitengewoon aangetrokken tot de dramatische, beschilderde beelden der Poolse Gothiek. Hier heb ik heel mijn leven op gewacht, zei hij, staande voor één der schoonste. Uit bewondering voor wat het nieuwe Polen tot stand bracht schonk hij, in 1948, een collectie van door hem beschilderd aardewerk aan de regering — eind 1950 bleek deze nog rond te trekken om tot in de kleinste stadjes en dorpen aan de bevolking getoond te worden. Picasso die van de volksdemocratieën houdt is schrander genoeg om te weten dat in een dergelijke maatschappij belangrijk méér van hem verwacht zal worden wat de inhoud van zijn werken betreft dan dat hij ons thans geeft. (De uitzonderingen zijn er, niet enkel in Guernica, de Duif en Korea, maar ook in vele andere werken is zijn gezindheid en blik op de wereld te herkennen). Hg heeft veel verwoest, vele jonge kunstenaars met talent, maar met 'n zwak karakter, zijn door hem op een blijvend dwaalspoor gebracht, zegt men. Terecht. Maar moeten wij hem dit verwijten? Moeten we de uitvinders van de vlieg- Picasso — Moeder met kind (tekening) machine de bombardementen op Koreaanse steden en dorpen verwijten? We moeten eerder dankbaar zijn, dunkt me, dat we een dergelijk groot kunstenaar en fel mens, die bovendien openlijk de zijde der werkenden gekozen heeft, in West-Europa hebben. In Frankrijk, waar hij leeft en werkt, wordt dit wel niet door alle- maar wel door. zeer velen beseft. Wanneer ook daar sommigen hem verwijten dat hh' nog steeds één oog aandachtig — zij het vaak onmiskenbaar spottend — gericht houdt op hen die de „marktwaarde" van zijn kunst bepaald hebben en op peil houden (zijn Guernica werd voor een fabelachtig bedrag naar de Verenigde Staten verkocht!), dan weten anderen duidelijk aan te tonen dat het tweede oog onophoudelijk gericht is op de toekomst die ons allen dierbaar is. Een gespleten mens dus, werkend in een gespleten wereld, maar die zulk een felle innerlijke gloed bezit dat hij al dat tegenstrijdige toch weet aanéén te smeden tot iets positiefs. Tot slot de woorden die -c grote Franse dichter Paul Eluard uitsprak, toen Picasso in November 1950 te Warschau de Internationale Vredesprijs werd toegekend. Door het toekennen van de Vredesprijs aan één der grootste levende kunstenaars, wordt de gehele kunst als zodanig geëerd, de arbeid van de kunstenaar en zijn verlangen naar waarheid en vrijheid gerechtvaardigd. Li. P. J. Braat. --- Is de middelmatige kunstenaar een overbodige tijdgenoot? 'TiOEN prof. Vorenkamp uit Groningen ■*■ Vrijdag jl. de tentoonstelling van de „Groep 1951" opende, haalde hij een uitspraak aan van prof. Friedlander, de bekende Duitse kunsthistoricus, die sinds vele jaren in ons land woont. Prof. Friedlander verklaarde ruim twintig jaar geleden de middelmatige kunstenaar, dus hem, die geen topprestaties van blijvende waarde kon "scheppen, tot overbodige tijdgenoot. En prof. Vorenkamp zei het met deze uitspraak tot op zekere hoogte eens te zh'n. Een uur later, even voor de opening van de Chabot-tentoonstelling, beklom de directeur van de gemeentemusea, de heer Sandberg, het spreekgestoelte en toonde aan, dat het zonder critiek aangehaalde citaat hem nog steeds bezig hield, evenals velen van de bezoekers. In weinige welgekozen woorden wees hrj erop, dat geen topprestatie in de kunst mogelijk is bij het ontbreken van een gezonde basis. Ook Rembrandt zou niet tot zn'n onsterfelijke werken in staat zh'n geweest, wanneer er niet tegelijk en voor hem dozijnen, ja honderden kleinere en kleine meesters hadden geleefd, die mede de culturele ontwikkeling bepaalden en zo de voorwaarden voor het waarlijk grote schiepen. Maar de heer Sandberg wees tevens op het grote gevaar van deze uitspraak juist in onze tijd. Dit is Immers precies wat zovele instanties en „commissies" willen: weg met de vele „overbodige tijdgenoten", de weinige meesters redden zichzelf wel, die hebben onze steun niet nodig en al die vele „anderen" moeten dan maar in de DUW omgeschoold worden. Zelfs al mocht later blijken, dat de kunstenaars die tegenwoordig in moeilijkheden verkeren geen Van Goghs zijn geweest — welke mogelijkheid bij het te enen male ontbrekende Inzicht van vele commissies door de spreker opengelaten werd — dan nog zouden ze een belangrijke taak en functie in onze maatschappij hebben en het is juist de plicht van deze maatschappij hun de vervulling van deze taak .nogeUjk te maken door hun althans een minimum van bestaanszekerheid te geven. Het was goed — al gebeurde het dan met andere woorden •— dat het publiek, dat de openingen in het Stedelijk Museum pleegt te bezoeken, op deze problemen werd gewezen. En wanneer we nu in dit licht de tentoonstelling zelf bekijken, die de aanleiding heeft gegeven tot deze discussie, dan kunnen we ook hier belangrijke conclusies trekken. De Groep omvat een klein aantal Nederlandse schilders en beeldhouwers, zonder een gemeenschappelijke richting, die uitsluitend met het oog op kwaliteit-' telken jare een tentoonstelling houdt, waartoe buiten de kleine, vaste kern een wisselend aantal collega's wordt uitgenodigd. Naast de geregeld terugkerende namen van John Raedecker, die o.a. de prachtige kop van Eva Bendien inzond, Charley Toorop, Edgar Fernhout, Jan Wiegers, Bart.v. d. Leek, Wim Schümacher e.a., maken dit jaar ook Mari Andriessen, Fri Heil, met een mooi, nieuw beeld „Lot en zijn vrouw", Kees Andrea, Jan van Heel e.a. deel uit van D e Groep 195 1. Om in de termen van de boven aangehaalde discussie te blijven: er is hier niet veel aanwezig, dat we „topprestatie" zouden kunnen noemen, eerder is hier sprake van een vertegenwoordiging der verschillende richtingen op hoog peil en daardoor bewijst deze tentoonstelling juist de betekenis van de „basis", van een rijk geschakeerd kunstleven, waarbij de vele — hier niet aanwezige — „middelmatige" schilders en beeldhouwers in ons land hun onmisbare bijdrage leveren tot een gezonde ontwikkeling van de hecfendaagse Nederlandse kunst. M. B. --- Sluipende crisis in Adenauer-regering De druk van de Westduitse bevolking op de regering-Adenauer heeft geleid tot ernstige meningsverschillen binnen het kabinet. Het katholieke blad Rheinische Post spreekt in dit verband over een sluipende crisis. De geschillen, die begonnen bh' de verhoging van de belastingen, hebben zich steeds meer verdiept. Het blad zegt, dat nu met betrekking tot de binnen- en buitenlandse politiek „van een eensgezinde opvatting binnen de coalitie slechts zeer voorwaardelijk gesproken kan worden." De Allgemeine Z e i t u n g heeft verklaard, dat de druk van de bevolking op de Bondsafgevaardigden voor aanvaarding van Grotewohls voorstellen zo groot is dat Adenauer een nieuwe beslissing van de Bondsdag wil verhinderen. In de Duitse democratische pers verschijnen ledere dag tientallen brieven, verklaringen en resoluties, waarin op aanvaarding van Grotewohls voorstellen wordt aangedrongen. Het Vredescomité van Noord-Rijnland —Westfalen heeft medegedeeld, dat in dit deel van West-Duitsland reeds meer dan 1 millioen mensen aan het referendum tegen de herbewapening hebben deelgenomen. 91.8 procent van de gevraagden stemde tegen de herbewapening. Bij de Bezige Bi) verscheen van Adriaan Morrien een bundel verhalen, samengevat onder de titel van een dier verhalen: „Een slordig mens" (ƒ 5.90). Morrien, die reeds eerder naam maakte als dichter, debuteert hier als prozaschrijver. Morrien voelt zich blijkbaar sterk tot het buitenissige aangetrokken en zijn humor is soms wrang als verschaalde wijn. --- Een „gewichtig” klussie Bat is Amsterdam! Waar ter wereld zult U een dergelijk schouwspel vinden, anders dan in Amsterdam? Is het niet een „moordgijntje" voor de jongens? Daar kunnen ze zo maar varen, zonder dat de politie ze direct op de hielen zit. Het werd ze zélfs gevraagd! Het ging er namelijk om, een woonschuit die verplaatst moest worden, onder een der Prinsengrachtbruggen door te „wurmen". Ook de groten lieten zich deze vaargelegenheid niet ontnemen. Zie de man voorop, die zich volledig van zijn „gewicht" in de dubbele betekenis van het woord bewust is. . En omdat de Amsterdammer nu eenmaal altijd overal is waar vat te zien en te beleven is in zijn stad, ontbrak het uiteraard ook niet aan belangstelling van over de brugleuning. Laat ons er even bij vertellen, dat het „klussie" met vereende krachten voor elkaar kwam. --- De Nederlandse Balletkunst in nood Vele danskunstenaars hebben de DUW in het verschiet TPOEN vlak na de oorlog voor het eerst in Nederland een vakorganisatie van danskunstenaars werd opgericht, die zichbij de Federatie van Beroepsverenigingen van Kunstenaars aansloot, werd reeds spoedig het plan opgeworpen om tot een samenvatting van alle bekwame Nederlandse danseressen en dansers in één nationaal ballet te geraken dat door subsidies van het rijk en de gemeenten de kunstenaars een bestaan en werkgelegenheid zou geven. Bij dit nationaal ballet zou dan een dansacademie aangesloten worden, die voor de opleiding van jonge krachten zou moeten zorgen. "TVIT was een prachtig plan. Maar de tot de verwezenlijking daarvan kwamen op een eindeloze lijdensweg terecht. Bij de, in hoe langer hoe sneller tempo toenemende afbraak van de Nederlandse kunst en cultuur, die de Nederlandse regering in het belang van de herbewapening doorvoert, heeft men nu gemeend dit plan van een nationaal ballet op een handige wijze te gebruiken. Oorlogsvoorbereiding en cultuurafbraak gaan hand in hand Om de kunstsubsidies te kunnen besnoeien, werden in het departement voor 0., K. en W. allerlei plannen uitgebroed. Eerst wilde men de twee symfonie-orkesten in Rotterdam en Den Haag met elkaar versmelten. Dit stuitte af op het eensgezinde verzet van de bevolking en van de musici. Toen wilde men de Haarlemse Orkest Vereniging de nek omdraaien. Ook dit mislukte. Daarom gooide men de zaak nu weer over een andere boeg. De Nederlandse Opera moest bezuinigen en o.a. haar ballet afschaffen. En hier kwam het oude plan van het nationaal ballet de heren goed te pas. Men stelde voor in Den Haag een Nederlandse Balletstichting op te richten, die dan ook de balletten van de Nederlandse Opera zou moeten verzorgen. Begin volgende week zal de Haagse Gemeenteraad over de toekenning van een subsidie voor dit nationale ballet moeten beslissen, «onder welke deze Balletstichting niet tot stand kan komen. De regering heeft enkele maanden geleden laten verluiden, dat dit national» ballet, uit een dertigtal Nederlands» danskunstenaars zal kunnen bestaan. Intussen is dit aantal weer geslonken tot 25. Als wij afzien van het ballet voor de jeugd, „Scapino", dat los van d« Balletstichting zou staan, blijven et drie balletgroepen over: het ballet van de Nederlandse Opera, het Ballet der Lage Landen en ~Ballet-recital", dat inmiddels al officieel ontbonden is. Deze drie groepen tellen samen een 48 dan* sers en danseressen. Als de Nationale Balletstichting dus zou doorgaan, zou dit betekenen, dat ongeveer de helft van deze kunstenaar» geen werk meer zou hebben. Zoek maar wat anders! Men heeft zelfs eens laten door* schemeren, dat deze mensen dan maar een ander beroep moesten kiezen! Waarom zouden zij ook niet In da oorlogsindustrie gaan werken of üt de DUW? Dat zou de regerlng-Dree« beter In haar oorlogskraam te pa» komen. Het oude plan van een concentratie van alle danskunstenaars is dus preeie» in het tegendeel veranderd: een klein groepje zou worden samengesteld en d» rest de laan uitgestuurd, want dit ballet zou een monopolie-positie krijgen, zodat andere balletten daarnaast geen recht van bestaan zouden hebben. Dit plan laat al te duidelijk de culturele af* braakpolitiek zien. Bovendien is het practisch en artistiek een onmogelijk* heid de Nederlandse Opera te Amsterdam door een ballet in Den Haag t» laten bedienen. Voor de Opera is het behoud van haar eigen ballet een levenskwestie. In de reactionnaire pers is van d» vorming van de Nationale Balletstichting heel wat ophef gemaakt. Een deel van deze pers, met Het Vrije Volk en haar danscriticus, een mislukte danser en sjarlatan aan de spits, wist reeds t» vertellen, wie de leiding van de Balletstichting zou krijgen en welke Nederlandse dansers de eerste plaatsen daarin zouden innemen. De regering heeft zich genoodzaakt gezien dit te moeten tegenspreken en de heer danscriticus van Het Vrh'e Volk heeft zich zelfs de toorn van de PvdA op de hals gehaald. Voskuil echter handhaaft hem nog steeds. Intussen schijnt het al zo ver te zyn, dat een aantal particuliere geldschieters, die de Balletstichting zouden steunen, hun geld alleen willen geven onder de voorwaarde, dat zij mede kunnen beslissen over de leiding van de Balletstichting! Geen meerderheid in Haagse Raad? Al dit gekuip en geïntrigeer achter d» schermen is voor de te vormen Balletstichting niet van voordeel geweest. Het ziet er thans ook naar uit, dat in d» Haagse Gemeenteraad geen meerderheid voor dit subsidievoorstel gevonden zal worden. Neen, een Balletstichting, die op di» manier tot stand moet komen, is een onding. Die is geen samenvatting van all» danskunstenaars in Nederland, zoal» oorspronkelijk het plan was, maar is een onderneming, die precies past in het kader van de afbraakpolltiek van d» regering. De bestaande balletgroepen, die du» meer kunstenaars emplooi geven dan d« Balletstichting het zou doen, moeten voorlopig verder voor hun eigen bestaan vechten. Een nationaal ballet heeft al-' leen zin, wanneer het werkelijk een samenvatting van alle danskunstenaara vormt. En dit is thans niet het gevaL E. R, 111 l Doekemiieuws uit de DDR Bij de Aufbau Verlag in Berlijn zullen binnenkort in de Bibliotheek van vooruitstrevende Duitse schrijvers de volgende werken verschijnen: Een mens van onze tijd, keur uit de gedichten van Johannes R. Becher, Honderd gedichten van Bertolt Brecht, Vertellingen van Ed Claudius, Dodendans van Bernhard Kellermann, die dezer dagen overleden is, Oorlog en Na-oorlogstijd van Ludwig Renn, Luitenant Bertram van Bodo Uhse, een deel met vier toneelstukken van Friedrich Wolf, Opvoeding voor 'Verdun van Arnold Zweig, een bundel Nieuwe Duitse Vertellers samengesteld door Michael Tschesno—Heil en Vertellingen van Stephan Hermlin. Van de bekende schrijver Wüü Bredel zal binnenkort een herdruk verschijnen van Ontmoeting aan de Ebro, waarin de schrijver zijn belevenissen vertelt tijdens de Spaanse burgeroorlog. Bij dezelfde uitgeverij zal begin November een vertaling verschijnen van de roman De wind waait niet zomaar, van de jonge Roemeense schrijver Asztalos. In deze roman wordt het vraagstuk behandeld van de overwinning van de volkerenhaat. Van de Sowjet-auteur Alexander Popowski, die bekendheid verwierf met ztjn boeken over Pawlow en Lyssenko, verschijnt bij de Aufbau Verlag: Het mechanisme van het bewustzijn, waarin op populair-wetenschappelijke wijze het werk van de hersenonderzoeker Konstantin M. Bykow wordt beschreven. In Levensstralen geeft PSpowski een beschrijving van het werk van de Sowjetgeleerde Alexander G. Goerwitsj, de ontdekker van de mitogenetische stralen. --- BOEKENPLANK Era. Querido's Uitgevers Mij gaat voort Is de Salamanderreeks (ƒ 2.60 per deel) bekend» Nederlandse en vertaalde * romans uit te brengen. Thans kunnen wij wederom herdrukken aankondigen van: Cor Bruyn — De overgang van DieuwertJO Stam. Marianne Philips — De Biecht. Jeanne van Schalk—Willing — Nachtvorst» André Gide — De Immoralist. Bainer Maria Bilke — Het dagboek vaft Laurids Brigge. Langston -Hughes — Niet zonder lachen. A. den Doolaard — Wampie. Smaakvol uitgevoerd en duidelijk gedruhj, zoals wij dat ran