Pegasus-kalender 1951 een kleine encyclopedie Een dag van het Jaar lg meer dan zóveel uur slapen, zóveel uur werken, zóveel uur strtfden. Op dezelfde dag — één jaar, tien jaar, honderd jaar, duizend jaar geleden — is een vrijheidsstrijder vermoord, zijn vijanden van de vooruitgang verslagen, is een uitvinding of ontdekking gedaan, heeft een volk een Gallileï, een Spinoza, een Marx, een Louis de Visser, een Mitsjoerln of een Stalin voortgebracht. Elke dag, die de mensheid bestond, is een stap verder geweest op de weg naar de vrijheid. Omdat de Pegasus-kalender 1951 deze ontwikkelingsgang in een dik, dicht-bedrukt dagbloc blootlegt, is hij meer dan een kalender. Het best zou men hem een Kleine Encyclopedie Van De Vooruitgang kunnen noemen. Door data, fragmenten, biografieën en citaten heen ziet men hoe de mensheid zich voort- Worstelt tot aan de drempel van de vrijheid. Men ziet hoe bijna de helft van de mensheid de drempel triomferend heeft overschreden en vr ij Is. Men ziet, dat elke stap vooruit gedrenkt is in het bloed van de besten of ze nu Giordano Bruno heten en in de zestiende eeuw leefden of Karl Liiebknecht, Jan Postma en Zoya, helden van onze eeuw. De prijs van deze kleine encyclopedie is •lechts ƒ 1,50. De technische tekortkomingen, die zon uitvoerig werk voor zon lage prijs hijna noodzakelijk moet hebben, zijn met een lik lijm aan het dagbloc gemakkelijk op te heffen. --- OPGELET Lezeressen, die knippatronen hebben aangevraagd en deze ten gevolge van de grote hoeveelheid aanvragen nog niet hebben ontvangen, zullen deze week beslist het door hen bestelde patroon toegezonden krijgen. De rok is geen gewone plooirok, neen, het is er een — en geeft daarom zon bijzonder aardig effect — met twee brede stolpplooien voor en achter, een ceintuurtje in de taille en afneembare schouderbanden. Met een beetje handigheid gemakkelijk na te maken van de uitleg, die getekend is voor de leeftijd van 10—12 jaar. Benodigd ongeveer 1 meter van 140 cm. breed. Het „grondje", dat we geven voor de blouse, kan zowel voor zoon als dochter gebruikt worden. Houdt echter wel rekening met de sluiting! We kunnen voor het rokje zowel effen, soepele wollen stof in bijv. marine blauw of een andere kleur, yAST en zeker is December een der gezelligste — maar voor moeder een der drukste maanden van het jaar. Wat moet er al niet gedaan worden om de gezelligheid in huis te verhogen ! Tegen Sinterklaas werden cadeautjes gemaakt. Nu is moeder al weer druk bezig om leuke verrassingen te bereiden voor de Kerstdagen. Wie kan zich een „oud en nieuw" voorstellen zonder oliebollen? Moeder heeft graag die extra bezigheden voor haar gezin over. Maar zolang vader zijn kerstgratificatie nog niet in de zak heeft, valt het beslist niet mee. En toch... het lukt altijd weer. Hoe? Moeder weet het zelf niet. Maar het komt er! Ook de dagelijkse bezigheden vragen de aandacht. Zoonlief is met de ellebogen door de mouwen, de jurk van de vrouwelijke spruit vertoont vetvlekken. Nog even vlug verstellen en wassen! Dergelijke karweitjes komen er natuurlijk bij. Je kunt op die knapen niet aan! Maar wat zeggen we van deze geruite plooirok en van 't zelfde „laken een blouse" voor dochter en zoon, die hun volop bewegingsvrijheid geven en tegen een stootje kunnen ? dan wel een mooie Schotse ruit of ander „ruitje" nemen. De blouse bij een geruit rokje maken we van een effen lichte wollen stof of wollen flanel, bij een effen rokje maakt een geruite blouse het tot een alleraardigst geheel. Benodigd 1.20 m van 100 cm breed. Tot slot nog een „grondje" voor een jongensbroek, te maken van stejrige wollen stof of ribfluweel. Deze stelletjes zullen vooral onze spruiten veel plezier doen, omdat ze hierin tenminste kunnen spelen zonder ons nieuwe zorgen te geven voor was- en strijkwerk, dat we juist met de feestdagen kunnen missen! --- Kleine bolletjes bont in de straten van Moskou De „hoge ome' ging opzij J)RUILERIGE regen in de straten van Amsterdam; felle kou in Moskou. Regenjassen, capes en kaplaarzen hier; dikke, warme bontjassen en -mutsen daarginds. „Als je de kinderen door de straten ziet lopen, zijn het net van die kleine bolletjes bont", zegt Annie Gelok, die onlangs een bezoek aan de Sowjet-Unie heeft gebracht. „En het wonderlijke is, dat hun gezichtjes ook anders zijn, dan bij de kinderen hier. Ze zien er daar opgewekt en tevreden uit, terwijl hier in Nederland ook in veel kindergezichtjes de onrechtvaardige maatschappelijke verhoudingen weerspiegeld zijn." T*\AN vertelt ze van het pioniers- paleis; vroeger een paleis van de Tsaar, waar alle mogelijkheden tot en spelen aanwezig zfln, die j*>aar in een kinderbrein kunnen opkomen. En écht, werkbanken, instrumenten, alles zo, dat er ook iets mee Sedaan kan worden en de kinderen er van kunnen leren. Een jongen was bijvoorbeeld bezig met proeven in verband met het acclimatiseren van een Mitsjoerin in de dop misschien. „Gezond", dat is de hoofdindruk, die £e kinderen maken. En niet alleen de (onderen. Ook de volwassenen; de zorg *H verband met de lichamelijke toe'tand van de vrouwen, vooral gedurende de zwangerschap, behoeven wij nauwelijks te vermelden. Voortdurend worden de vrouwen ook op kanker gecontroleerd; een ziekte, die •heer bij vrouwen, dan bij mannen voorkomt. Gezien vanuit de toestand hier, met onze voortdurende moeilijkheden en zorgen in verband met de duurte, klinkt het haast ongelooflijk, dat er in de Sowjet-Unie mensen zijn, die haast niet weten, wat ze met hun geld moeten doen. Geld, verdiend met eerlijke artieid. Maar op het land b.v. heeft haast iedereen een stukje grond, waarop verbouwd kan worden; ze hebben vrij wonen en op die manier blijft er veel van het loon over voor dingen, die niet direct noodzakelijk zijn. Onderlinge kameraadschap, wie of wat men ook is, blijkt het hoofdkenmerk te zijn tussen de mensen in de Sowjet-Unie. Bij de grootse demonstratie op het Rode Plein stond Annie Gelok naast de eerste vrouwelijke machiniste van China, die ook was uitgenodigd. Ze konden samen niet praten, maar ze begrepen elkaar toch best. Ook hadden ze er beiden last van, dat voor hen een — wat wij zouden noemen — „hoge ome" uit het leger stond. Maar de tolk wist goede raad; hij tikte de „hoge" op de schouder en zei vriendelijk: „Mag ik je er op attent maken, dat wij niets kunnen zien?", waarop de „hoge" meteen opzij ging. Dit is het grote verschil met ons. Hier is alles ingesteld op „ik", in de socialistische Sowjet-Unie voert ~wij" de boventoon. Misschien is dit het geheim van het verschil in sfeer, dat elke buitenlander onmiddellijk opvalt en dat zo bepalend is voor de onderlinge verhouding tussen de mensen. Bolletjes bont in de straten van Moskou. Opgewekte en tevreden mensen, naarstig bezig in onafgebroken bedrijvigheid aan de voltooiing van een gelukkige maatlchappij. Liefde voor het gemeenschappelijke vaderland, kameraadschap voor elkaar. Afschuw van oorlog en wat daarmee samenhangt, krachtig verlangen naar een duurzame vrede. ~Zeg aan de vrouwen in Nederland, dat de moeders en vrouwen hier vrede willen" was de boodschap, die Annie Gelok meegegeven werd. Dat deze vredesboodschap over onze lage landen klinken moge! Gezonde en gelukkige kinderen in de Sowjet-Unie, die alles kunnen doen, wat kinderen prettig vinden en wat goed is voor hun opvoeding en lichamelijke ontwikkeling. --- HET LELIJKE MEISJE -7E wai, werkelijk niet ■ mooi, iedereen zei het en ik zag het later ook. Vroeger, toen ik haar voor het eerst ontmoette, beviel ze me erg goed. Ik was een kind zoals zij en lette nog niet op schoonheid. Ik zag alleen, dat ze een heel vrolijk meisje was. Ik had nog nooit zon dappere kameraad gehad. Geen boom was haar te hoog, geen bos te donker en geen water te diep. Ze leek eigenlijk wel een jongen, maar dat beviel me juist. Voor aanstellerige meisjes voelde ik niet veel. In de eerste tijd, dat we op de dorpsschool gingen, wilde ik in het vrije kwartier met Grectje lopen, maar merkte, dat de andere jongens me uitlachten. Het was hier niet zo, als in de stad, waar jongens en meisjes met elkaar rondwandelen. De jongens liepen in een grote troep over het schoolplein en de meisjes wandelden in een lange rij gichelend en verlegen voorbij de jongens, die net deden of de meisjes helemaal niet bestonden. Ze zagen ze echter heel goed en hier hoorde ik voor het eerst de schoonheid van de meisjes beoordelen. Over Greetje spraken ze nooit. En toen ik eens, omdat ze toch mijn vriendin was. haar naam noemde, lachten ze me allemaal uit. „Dat lelijke spook", zei een jongen uit mijn klas, „die telt niet mee". De avond van diezelfde dag liep ik met Greetje over de zandiveg naar de rivier. We droegen netten en hengels en zouden proberen een paar vissen te vangen. Ik was erg verlegen en bekeek mijn vriendin zo nu en dan eens van opzij. Het was waar, ze was niet knap. Haar neus was veel te lang en haar mond te groot. Haar voorhoofd was te hoog en haar dunne haar te vaal. Zwijgend liepen we naast elkaar en Greetje, die anders op deze weg altijd bijzonder uitgelaten uias, hield haar hoofd naar beneden en keek naar het smalle pad voor haar voeten. Bij de rivier gingen we in een grote, zwarte turfschuit zitten die daar gemeerd lag, deden wormen aan onze haakjes en wier- Kort verhaal *-*-***-, 1 door ) E. M. Zepter l pe:i de hengels uit. Ik begon zachtjes te fluiten en voelde me gelukkig. Het bleef .mij hetzelfde of Greetje mooi was of niet. Ik mocht haar graag en het was bovendien een prachtige avond. Greetje zei nog altijd niets. Ze zat op de achtersteven van de boot en ik voorin. Aldoor weer gooiden we onze hengels uit, maar zonder resultaat. Waarschijnlijk was het te laat. Langzaam werd het donker en uit de weiden stegen lichte, witte sluiers op, waarin de grazende koeien spookachtig en tweemaal zo groot leken. Ik draaide me naar Greetje om en wilde haar vragen of we er maar mee op zouden houden. Toen zag ik, dat ze helemaal niet meer viste. Ze had de hengel naast zich neergelegd en zat met opgetrokken knieën op de brede achterbank en staarde naar de donkerder wordende hemel en de ronde maan. Ik was zo verrast, haar zó te zien, zo in gedachten verzonken en zo stil. Het was een nieuwe Greetje en ik vroeg voorzichtig: „Wat is er?" Toen ik geen antwoord kreeg, ging ik naar haar toe en toen ik voor haar stond, zag ik, dat over haar omhoog geheven gezicht een hele tranenbaan liep. Het duurde lang, voor ik het begreep. Mijn dappere vriendin, die ik nog nooit had zien huilen, huilde nu als andere meisjes, maar toch ivas het anders, het was een diep en smartelijk geween. En .-re huilde, omdat ze geloofde, dat ze een lelijk meisje was en omdat ook ik het nu gezien had. We gingen naar huis met de armen om eikaars schouders. Steeds boog ik me naar haar over en keek haar aan en ze lachte. Ik zei haar steeds weer, dat ze voor mij het mooiste meisje was. En ze geloofde me. De volgende dag op school, zag ik Greetje met de andere meisjes voorbij gaan en weer zag ik, dat ze niet knap was. Maar ik keek haar aan als ze voorbijging en lachte haar heimelijk toe. Zij keek mij weer aan en haar gezicht was zo vol vertrouwen en toegenegenheid op me gericht, dat mijn hprt sneller klopte. Ze was niet meer het mooiste meisje i'oor me, maar ik wist, dat ze mij het liefste was en ook, dat dit oneindig veel meer te betekenen heeft, dan alle schoonheid ter wereld. --- Dolores Ibarruri-La Pasionaria 55 jaar VONDAG vierde Dolores Ibarruri, die de naam La Pasionaria draagt, haar 55ste verjaardag. Zij, die veel geleden heeft en het leed der mensen heejt meegeleden — is de vrije vertaling van haar bijnaam La Pasionaria, een naam die zij draagt sinds zij op 17--jarige leeftijd toetrad tot d socialistische partij van Asturie' in Spanje. La Pasionaria kent het leven en lijden van de arbeidersklasse uit eigen ervaring. Zij kent echter ook de harde en moedige strijd tegen het fascisme, dat zij met de wapens in de hand bevochten heeft. Als kind uit een mijnwerkersgezin en later als vrouu van een mijnwerker heeft zij het harde leven van de Spaanse arbeiders meegemaakt. Zware arbeid, honger, de arrestatie van haar man en de dood van haar vier kinderen omdat het geld voor een goede behandeling ontbrak, heeft deze revolutionnaire ongebroken ondergaan. Vooraan stond zij in de vrijheidsstrijd van het Spaanse volk tegen het fascisme, tegen Hitler en Mussolini. tegen Engeland en Frankrijk die het Spaanse volk aan het fascisme overleverden. Zij werd tot een legendarische figuur voor de vrijwilligers van alle nationaliteiten die het Spaanse volk te hulp zijn gesneld. Van haar is de trotse leuze: „No pasaran!' (Zij komen er niet door!) Een leuze die tot werkelijkheid geworden zou zijn, indien men het Spaanse volk' niet had verraden en aan zijn beulen had uitgeleverd. Niet ontmoedigd en ongebroken strijdt zij verder voor de vrijheid van Spanje, voor de vernietiging van het fascisme, waar ter wereld ook. De trotse leuze „No pasaran" is thans gevolgd door een nieuwe leuze die de zekerheid en de hoop van het verdrukte Spaanse volk versterkt: „Venceremos!" (Wij zullen overwinnen!) Bij de stroom van gelukwensen die zij uit alle delen van de wereld ontvangt, voegen wij ook de onze, in de zekerheid namens duizenden vrienden van de vrede en strijders tegen het fascisme in ons land te spreken. --- Het begon in Parijs... Vijf jaar Internationale Democratische Vrouwen-Federatie JJET was eind November 1945, toen in Parijs kwieke Mexicaansen en gracieuze Indische vrouwen, een twintigtal Sowjet-vrouwen en verder uit aller heren landen vrouwen bijeenkwamen. Voor het eerst na de oorlog, waarvan velen harer nog de sporen droegen, vonden zij elkaar hier en sloten een hechte band. Heldinnen waren er velen onder da honderden afgevaardigden. Daar waa Nina Popowa, die een grote rol heeft gespeeld bij de verdediging van Moskou tegen de nazi's. Daar was Marie Clauda Vaillant—Couturier, die onverschrokken tegen het fascisme had gestreden, in het vernietigingskamp Auschwitz had gezeten en tot het laatst toe was gebleven om de zieken te verzorgen. Daar was Dragoitsjewa, de dappere Bulgaarse, om wier hoofd zich reeds legenden hadden, geweven. Voorts Griekse meisjes met de fiere blik der partisanen. Al deze vrouwen, wier leven even verschillend 'Was als haar uiterlijk, beloofden elkaar toen te Parijs, gezamenlijk op te komen voor een beter lot voor haar kinderen en voor de wezen van haar gedode zusters, voor haar eigen rechten, voor het uitroeien van de wortel van het fascisme en bovenal zwoeren zij op de bres te blijven staan voor da vrede, om een herhaling van de nog verse beproeving te voorkomen. Op 2 December zag de Internationale Democratische Vrouwen-Federatie het levenslicht. Tachtig millioen vrouwen uit 40 landen gingen terstond aan da slag. Thans vieren 91 millioen vrouwen in 59 landen het vijfjarig bestaan van haar organisatie. Wij in Nederland Wat heeft het eerste jubileum van da grote zusterschap ons, Nederlandse vrouwen, te zeggen? Vijf jaar geleden waren wij nog niet vertegenwoordigd. Maar spoedig namen de vrouwen, die da hel van Ravensbrück hadden gekend, het initiatief tot een beweging, die het behoud van de vrede en een betere toekomst voor haar kinderen nastreefde. Zo ontstond in 1946 de Nederlandse Vrouwenbeweging, die zich terstond bij de I.D.V.F. aansloot en sindsdien aan alle activiteit van de grote wereldorganisatie heeft meegewerkt. Eniga Nederlandse vrouwen genoten verleden jaar de eer om uitgenodigd te worden naar Peking, de hoofdstad van het nieuwe China, waar voor het eerst in da geschiedenis de vrouwen van Azië beraadslaagden over haar taak in de worsteling voor vrijheid en vrede. Van de machtige stroom handtekeningen onder de Oproep van ( Stockholm, die duidelijke waar- I schuwing aan oorlogszuchtige re- j geringen, dat de volken de atoombom in de ban hebben gedaan, hebben de vrouwen een belangrijk deel geleverd. Nog veel te doen En is het niet begrijpelijk, dat de Internationale Kinderdag op 1 Juni elk jaar door meer vrouwen en op treffender wijze gevierd wordt? Overal waar het gaat om de vrede en om de nieuwa generatie, komt immers het hart van da vrouwen in beweging. En waar vrouwen in beweging komen, gaat de I.D.V.F. vooraan. Zij heeft dat bewezen sinds die grijz. winterdag, toen zij onder het gejuich van honderden Parijse vrouwen haar eerste manifest de wereld inzond, tot nu toe, nu de vrouwen optreden om haarzelf, haar kinderen en die van anderen het lot van de Koreaanse vrouwen en kinderen te helpen besparen. Vrouwen van China en vrouwen van Amerika, van de Sowjet-Unie en van India, van Nederland en van Indonesië, zij zijn vol goede moed in deze herdenkingsdagen. Zij weten, dat haar nog veel werk te doen staat, maar dat het doel, een vreedzame wereld, de gedane moeita rijkelijk lonen zal. --- Zojuist verschenen: „Wat deden de rode wethouders van Finsterwolde?" Uiterst actueel vlugschrift Prijs slechts 3 cent Verlucht met twee foto's Verkrijgbaar in alle afdelingen der CPN Werkt er mee in buurt en bedrijf! --- Recept van de week Een geliefde winterkost in ons land vormen de stamppotten. Zij verzadigen en warmen op koude dagen en vragen niet al te veel werk, indien de groente niet afzonderlijk afgekookt wordt, zoals bijv. met zuurkool en boerenkool nog wel gedaan wordt. Deze twee wintergroenten bevatten veel vitamines en voedingszouten, die wij juist in de winter zo hard nodig hebben om ons weerstand te geven tegen verkoudheid en andere infectieziekten. Niet-af'gekookte groente. is pittiger en smakelijker. Bij het koken in veel water gooien we bij het afgieten n.l. een groot deel van de beschermende stoffen, die in het water opgelost zijn, weg. Ga daarom bij het koken van stamppot eens op de volgende manier te werk: Boerenkool met worst Zes struik e boerenkool, 1% kilo aardappelen, 6 ons gerookte worst, 30 gram vet of margarine, zout. Bereiding: alle bladeren van de stronk afplukken en afsnijden en van elk blad alleen het bladgroen gebruiken. De kool goed wassen en desgewenst voor het koken klein snijden. De kool opzetten met aanhangend water en een kwartier voorkoken. Als de kool nog niet gesneden te, ze daarna fijnsnijden of hakken. Darr de geschilde, in kleine parten gesneden aardappelen en zout toevoegen en desgewenst de afgespoelde rookworst (deze gaarkoken in het nat van de boerenkool, dus geen water toevoegen). Als de aardappelen gaar zijn, het geheel (behalve de worst natuurlijk) stampen. Is er veel kooknat, dan het overtollige nat eerst opvangen. Dit zoveel mogelijk in de stamppot verwerken; het vocht, dat niet gebruikt wordt bij soep of saus gieten. Vet of margarine naar smaak bij de stamppot voegen. Ook kan men er wat melk door roeren. Zuurkool De zuurkool wassen of afspo