Kerknieuws. DE NIEUWE LITURGIE DER GER, KERKEN. De synode van 1933. In De Heraut deelt prof. dr. EL H. Kuyper mede, dat de deputaten der generale synode van de Geref. Kerken, benoemd om de nieuwe liturgie der Geref. kerken nader voor te bereiden, met hun arbeid zijn gereed gekomen, dat hun rapport vermoedelijk in September a.s. liet licht ziet en de generale synode, die het volgend jaar bijeenkomt, deze rapporten met gereed* voorstellen ter tafel zal hebben. Deze rapporten bevatten als belangrijkste, voorstel de uitbreiding van de thans achter de psalmen staande gezangen met nog een aantal inzonderheid voor de feestdagen, de bediening der sacramenten en kerkelijke bevestiging van ambtsdragers en huwelijken passende gezangen (vermoedelijk een 20-tal). Voorts hebben de da deputaten de thans in gebruik zijnde gemaiigen achter de psalmen ingevolge hun opdracht herzien, een orde voor de liturgie van de Zondagsgodsdienstoefeningen ontworpen en een advies opgesteld over de vraag of de bij ons in gebruik zijnde psalmberijming niet verbeterd behoort te worden. --- GEREF. ZENDINGSBOND. Vanwege den Gereformeerden Zendingsbond zal er wederom op Hemelvaartsdag D.V. een Zendingsmiddag gehouden worden. Als sprekers hopen dan op te treden: Ds. W. J. van Lokhorst van Hilversum, openingsrede; Ds. H. A. Leenmans van Delft, „Gideons Vlies"; Ds. B, Batelaan, van Barneveld, „De omhulde heerlijkheid der Zending"; Ds. J. J. Timmer van Ermelo, „De opdracht aan den Knecht des Heeren"; Ds. G. Lans, van Huizen, slotrede. Het terrein is gelegen aan de Beethovenlaan te Hilversum en is te bereiken met de autobus Hilversum—Bussum of omgekeerd. Uitstappen halte Bachlaan. Aanvang half twee. Programma's 25 ets. en kinderen 30 ets. Bij ongunstig weer in de Groote Kerk te Hilversum (Kerkbrink) --- Jubileum van Oud-Zendeling J. A. van Balen. Maandag herdacht de oud-zendeling J, A. van Balen te Utrecht den dag, dat hij voor 50 jaren als zendeling naar Nieuw- Guinea werd afgevaardigd. De heer van Balen wilde dezen dag ongemerkt laten voorbijbaan en alleen in dën familiekring gedenken. Hy ontving niettemin vele blijken van belangsteling. A.s. Vrijdag wordt de heer van Balen officieel gehuldigd door het hoofdbestuur der Utrechtsche Zendings-Vereeniging. --- AFSCHEID Ds. J. DE VOOGD. Zondagmiddag nam Ds. J. de Voogd, predikant bij de Ned. Herv. Gem. te 's-Heer-Arendskerke, afscheid van deze gemeente, daar door hem emeritaat was aangevraagd en verkregen om gezondheidsredenen. Daar Z. Eerw. door ziekte verhinderd was, dit zelf te doen, werd door Ds, de Vries een afscheidsrede uitgesproken, naar aanleiding van Psalm 39 vers 8. Deze gaf op ontroerende wijze weer, wat op 't oogenblik omging in het hart van Ds. de Voogd, die den dienst persoonlijk niet kon bijwonen. Een woord van dank werd door Ds. de Vries gesproken tot den burgemeester, de collega's van den predikant, kerkeraad, kerkelijke colleges en de gemeente en tot allen, die in meerdere of mindere mate met den vertrekkende in nauwe betrekking stonden. Hierna sprak de consulent Ds. J. Koopman te 's-Heer-Hendrikskinderen, die in herinnering bracht, wat de vertrekkende in bijna 25 jaar als herder en leeraax voor de gemeente heeft gedaan en bracht den vertrekkende hiervoor dank. Tenslotte werd nog het woord gevoerd door Ds. Mol. --- Scheveningen. Na een ruim 38-jarigen ambtsbediening, waarvan hij 31 jaren te Scheveningen werkzaam was, nam Ds. J. Wartena, wegens emeritaat, Zondagavond in de Oude Kerk afscheid van de Ned. Herv. Gem. Reeds langen tijd voor den aanvang was het ruime kerkgebouw tot de laatste plaats bezet, zoodat velen zich met een staanplaats tevreden moesten stellen. Onder de aanwezigen merkten we op den 92--jarigen vader van den scheidenden predikant Ds. A. Wartena, zijn broer Ds. A. Wartena van Rome en Ds. de Zwart, cm. predikant te Scheveningen, met wien Ds. Wartena 20 jaren heeft samengewerkt; vervolgens de vijf Scheveningsche collega's van Ds. Wartena, terwijl ook de ringpredikanten van Voorburg den dienst bijwoonden. Ds. Wartena had als afscheidstekst gekozen Efeze 3 : 14 tot 17: „Om deze oorzaak buig ik mijn knieën tot den Vader van onzen Heere Jezus Christus enz.", waarbij hij een tweetal gedachten ontwikkelde: le. Waarom wij moeten bidden, 2e. Hoe wij moeten bidden. Na de predikatie richtte Ds. Wartena zich tot het ministerie van predikanten, ringpredikanten, kerkeraad, organist, koster, voorlezer, vereenigingen en gemeente, om in hartelijke en welgekozen woorden afscheid te nemen. Aan het slot werd den scheidenden leeraar staande toegezongen de zegenbede uit Psalm 134 : 3. Hierna verlieten de duizenden het kerkgebouw. --- Die volharden zal tot den einde, die zal zalig worden. 5 Mark. 13:13 b Deze woorden openden de oogen van Johanna. Zij barstte in tranen uit, viel op haar knieën en riep luide: „O, mijn God, wees mij genadig! Bedek mijn misdaden met de verdiensten van Uwen Zoon! Geef mij kracht om mijn eerste belijdenis te vernieuwen en na te volgen! Houd mij volstandig tot het einde mijns levens". Johanna was gered. Nog bleven moeder en zoon eenige minuten bij elkander en spraken over den éénigen Naam onder den hemel tot zaligheid gegeven. Toen kwamen de monniken binnen. „Wel, hebt gij uwen zoon van zijn dwaalweg teruggebracht", vroeg een hunner. „Neen!" was het beslist antwoord, „en ik dank ex mijn God voor. Hij blijft xrjn Heiland getrouw. Dat ik Hem een heb is door vrees geschied. Bc herroep alles wat ik daaromtrent gezegd heb. Dat ik een kind van God en Zijn gemeente en Hervormd ben, wil ik, desgevorderd, met mijn bloed onderteekenen. Uw woorden en bedreigingen zullen mij niet weder aan het wankelen brengen". Johanna was een heldin geworden. En van toen af waren de woorden der geestelijken ijdel. Hun bedreigingen hadden even weinig invloed op Johanna's hart als hun beloften. Zij bleef haar belijdenis verdedigen op een wijze die men niet van haar zou hebben verwacht. Maarten werd natuurlijk de verleider genoemd. Hem werd de dood gezworen en van af het oogenblik dat zijn moeder zich weder beslist voor Christus verklaard had, werd hij aanhoudend door monniken bezocht, die hem zelfs in den nicht niet verlieten. De vele verhooren, die volgden, gaan wij voorbij. Zij hadden op moeder noch zoon eenigen invloed. Wel kregen zij daardoor gelegenheid om te spreken over het heerlijke en zalige van Jezus' dienst en over het geluk dat hen wachtte als zij deze aaide zouden verlaten. Zeven dagen na den dood van Robert en Boudewijrf werd Johanna en Maarten aangekondigd dat zij ten vure waren veroordeeld. Met blijdschap hoorden zij dat vonnis, hetwelk reeds den volgenden dag zou voltrokken worden en zeiden: „Wij danken u! De Heere zegene u en geve u uwe misdaden te belijden!" Nog wilde Rome een laatste poging wagen en zond nogmaals eenige overheidspersonen en monniken naar den kerker. „Gij zijt nog zoo jong om te sterven. Bedenk toch dat de leer die gij belijdt en verdedigt nog zoo kort is ontstaan en dat onze godsdienst reeds eeuwen heeft verduurd. Duizenden zijn door Rome zalig geworden. Wees dus zoo dom niet om uwe nieuwe leer voor die van onzen beproefden godsdienst te stellen l" zeide een monnik tegen Maarten. Nu nam Johanna het woord en sprak: „Vriend, de weg die tot het verderf leidt, zegt Jezus Christus, is breed en velen zijn er die denzelven bewandelen; maar de weg ten leven is nauw en weinigen zijn er die denzelven vinden. Wij zijn een klein hoopje en worden door ieder geschuwd en vervolgd; ia het daardoor: niet'