Jodenhaat: neurotisch symptoom Geleerden, keurige mensen en antisemieten HET verschijnen van de laatste vier delen van Arnold J. Toynbee's omvangrijke weck, „A Study of History", getiteld, die doordrenkt zijn met een verbitterde haat jegens Joden en Jodendom en wemelen van de onjuiste gevolgtrekkingen waartoe een antagonistische houding pleegt te leiden, herinnert ons opnieuw aan de oude waarheid dat geleerdheid en Jodenhaat elkaar niet alleen geenszins uitsluiten, maar elkaar integendeel zelfs herhaaldelijk aanvullen. Sedert de Egyptische historicus en theoloog Manetho een kleine 23 eeuwen terug zijn driedelige geschiedenis van Egypte schreef, gaan tot op dit Ogenblik de geleerden die zich toeleggen op historische, theologische en Bijbelse studie, zich rijkelijk te buiten aan laster tegen Joden en Jodendom. Leopold Zunz, „vader" van de Wissenschaft des Judentums, heeft de richtlijnen ontworpen voor het moderne onderzoek naar de wijze waarop de Westerse wereld de bronnen van 't Jodendom presenteert, om langs deze weg de Christelijke wereld ertoe te brengen de Joodse bijdrage op haar werkelijke waarde te schatten en zodoende de Joden te sterken in hun gevoel van eigenwaarde. Zunz (1794—1886) die de weg Volgde die hij had uitgestippeld, was er «eker van dat het verstrekken van de juiste gegevens over Joden en Jodendom een einde aou kunnen maken aan «t antisemitisme era de kwaden die het fceweeghrengt. Naar zijn mening was „de emanoipatie der Joden in leven en maatschappij verbonden met de emanpipatie van de Wissenschaft des Judentums". Evenals Joaephus vijftienhonderd jaar voor hem, was Zunz ervan overtuigd dat het, antisemitisme ten Val zou zijn gebracht zodra de waarheid over Joden en Jodendom algemene bekendheid zou hebben verworven. Moderne Joodse bewegingen die zich toeleggen op „de strijd tegen het antisemitisme" zien hun reden van bestaan in het propageren van voorlichting over JÖden en Jodendom. Een voorbeeld hiervan zijn de verdedigingsorganisaties der Duitse Joden die boekdelen vol uitgezocht studiemateriaal hebben gepubliceerd naast populaire schrifturen voor de gemiddelde lezer, met geen ander doel dan de authentieke feiten over de leer van het Jodendom te verbreiden. Toch hebben al deze publicaties, ondanks hun eerbied afdwingend gehalte en de reusachtige schaal waarop zij werden verspreid, niets kunnen uitrichten tegen het wetenschappelijke antisemitisme, culminerend in een „ras enleer" die de rationalisering verschafte voor de uitroeiing van zes millioen Joden. Tweeduizend jaar lang hebben de Joden zich laten verleiden tot het geloof dat kennis en juiste voorlichting de leugen van het antisemitisme konden ontzenuwen. Josephus heeft de Romeinse geschiedschrijver en Jodenlasteraar Apion van repliek gediend in de hoop dat de waarheid zou zegevieren over de duisternis van het vooroordeel. Nu, bijna tweeduizend jaar later, houden Joodse organisaties en geleerden zich nog steeds bezig met het schrijven van boeken die „tegen de laster" zijn gericht. Doch deze pogingen waren tevergeefs — en het schijnt dat zij dat zullen blijven — aangezien zij berusten op de veronderstelling dat laster over Joden en Jodendom niet neerkomt op welbewuste, moedwillige verdraaiing van feiten, die de lasteraars terdege bekend zijn, maar op door onwetendheid ingegeven misvattingen. Het voorbeeld van Arnold J. Toynbee Van wie men nauwelijks kan aannemen dat hij de ware feiten over Joden en Jodendom niet kent, moet zelfs de meest hardnekkige aanhangers van de doeltreffendheid der „anti-laster" lectuur, wel ervan overtuigen dat kennis van de Joodse geschiedenis en cultuur geen tegengif vormt tegen de haat jegens Joden en Jodendom. Merkwaardig genoeg zijn de meest kwaadaardige soorten van antisemitisme aangekweekt door geleerden die behoorden tot de deskundigsten op het gebied van het Jodendom. Zo is de tegenwoordige misprijzende houding ten aanzien van de Hebreeuwse bijbel, die hand in hand ging met de pogingen om „de bronnen op te sporen" waarvan de oude Hebreeën zich in hun Geschriften hadden „meester gemaakt", het werk geweest van deskundigen op het gebied van het Oude Testament, die over een degelijke kennis van het Hebreeuws beschikten. De „Hogere Critiek" op de Hebreeuwse Bijbel was, zoals Solomon Schechter terecht heeft opgemerkt, een „Hoger antisemitisme" dat de feiten bewust negeerde volgens een weloverwogen en boosaardig plan. Moedwillige verdraaiing MEN zou eventueel nog kunnen volhouden dat de Grieken en Romeinen die laster over Joden en Jodendom verspreidden door te beweren dat het Joodse volk afstamde van lepralijders, dat de Joden een ezelskop aanbaden en dat zij iedere zeven jaar een vreemdeling offerden overeenkomstig een aan dat tijdsbestek gebonden ritueel, inderdaad niet over de juiste feiten beschikten en dientengevolge de kwaadaardige leugens van Manetho en Apion navertelden. Dit gaat echter niet op voor de schrijvers van het Nieuwe Testament, die de Hebreeuwse Bijbel onjuist hebben geciteerd en even onjuist geïnterpreteerd. De Evangeliën en met name de brieven van Paulus bewijzen dat degelijke kennis allerminst een waarborg is tegen verdraaiing van de feiten. Paulus voorstelling van „het ware Israël van God", dat gevormd zou worden door de aanhangers van het Christendom, kan evenmin als zijn brandmerking van de Joden als huichelaars worden toegeschreven aan gebrekkige kennis. Paulus, die eens als Saul de leerling was geweest van de voornaamste rabbijnen van de Misjna, wist werkelijk wel beter, toen hij beweerde dat de Joden afstamden van de zoon van Abraham en Hagar en dat de Christenen daarentegen als nakomelingen van Izaak de zegeningen der Vaderen deelachtig waren geworden. De hardnekkige ontkenning door de Kerk dat de Joden het „uitverkoren volk" vormen, is geen gevolg van onwetendheid. De eerste bouwers van het Christendom wisten heel goed dat zij de Hebreeuwse Bijbel door middel van vergezochte, uit de lucht gegrepen Interpretaties verdraaiden teneinde tegemoet te komen aan het verlangen van hun opdrachtgever om af te rekenen met een „concurrent" die alleen al door er te zijn het onafhankelijke bestaan van de nieuwe rivaal weerlegde. Als professor Toynbee de Joden „een fossiel van de Syrische beschaving" noemt, is hij niet alleen bezig met het oppoetsen van de typering die Theophrastus (Van Lesbos, 372—287) van de Joden gaf, namelijk als „Syriërs die de oude methode van dierenoffers nog ln ere houden", maar ontpopt hij zich tevens als een aanhanger van de traditionele Christelijke theologie die beweert dat de Joden alleen nog bestaan als overblijfsel, als een dode boom, met het uitsluitende doel om door hun lage staat de waarheid van het Christendom kracht bij te zetten. Adolphe von Harnack, een van de weinige geleerden die zich bezighouden met het Nieuwe Testament zonder te zwichten voor de traditionele Christelijke theologie en met behoud van een onafhankelijk eigen oordeel, heeft op bondige wijze het verdraaiings-procédé aan de kaak gesteld met behulp waarvan de Kerk in staat was te beweren dat „het Oude Testament van de eerste tot de laatste letter niets met de Joden heeft uit te staan". Zijn analyse van de Christelijke tactiek toont stap voor stap aan hoe de fantastische kunstgreep waardoor de Joden hun eigen wezen werd ontzegd, ln zijn werk is gegaan. Volgens Adolph von Harnack beweert het Christendom dat de Joden „zich wederrechtelijk en onbeschaamd van het (Oude Testament) hebben meester gemaakt, dat zij er beslag op hebben gelegd en getracht hebben het als hun rechtmatig bezit op te eisen. Zij hebben het door hun interpretatie en zelfs door wijzigingen en weglatingen vervalst. Het zou een zonde r\R Trude Weiss—Rosmarin, hoofdredactrice van het toonaangevende Zionistische maandblad „The Jewish Spectator" dat in de Verenigde Staten verschijnt, heeft daarin onlangs een artikel gewijd aam, het werk van de Britse cultuurhistoricus Arnold J. Toynbee, waarbij zij vooral het licht laat vallen op het standpunt dat professor Toynbee ten aanzien van de Joden inneemt. Deze beschouwing die met behulp van aan Toynbee's werk ontleende citaten, zowel betreffende de Joden in Bybelse tijden ils het huidige Zionisme en de staat Israël, wil bewijzen dat ook Toynbee ten prooi is gevallen aan de neurose van het antisemitisme, achten wij interessant genoeg om er onze lezers kennis van te laten nemen. Het eerste deel drukken wij hierbij af. zijn als Christenen zeiden ,Het Boek behoort aan ons èn aan de Joden' Neen! Het Boek behoort, nu en voor altijd, uitsluitend en alleen aan de Christenen." Von Harnack komt tot de volgende conclusie: „een onrecht als het Jodendom door de niet-Joodse kerk is aangedaan, vindt in de annalen der geschiedenis nauwelijks zijn weerga. De niet-Joodse kerk heeft het Jodendom van alles ontdaan, ze heeft het zijn kenmerk van heiligheid ontnomen; zelf een transformatie van het Jodendom, heeft zij alle betrekkingen met de moeder-godsdienst verbroken. Nadat de dochter haar moeder had beroofd, heeft zij haar bovendien nog verloochend." (Slot volgt/ --- BUITENLANDSE BERICHTEN EGYPTISCHE OVERVAL OP BRUILOFTSGASTEN Een vrouw werd gedood en negentien personen liepen verwondingen op toen op 24 Maart j.l. twee Egyptische infiltranten in de Israëlische nederzetting Patisj doordrongen tot een huis waar een bruiloft werd gevierd, waarna zij de bruilofstgasten met geweervuur en handgranaten bestookten. Uit het onderzoek dat waarnemers der Verenigde Naties kort na het incident in Patisj hebben ingesteld, is gebleken dat de overval is gepleegd door vier mannen, wier voetsporen leidden naar de streek by Gaza, op achttien kilometer afstand van de nederzetting. De voetsporen hielden op bij een Egyptische grenspost, zes kilometer ten zuiden van Gaza. Op de avond van 24 Maart hadden ongeveer honderd gasten zich verzameld in de nederzetting Patisj, die op twintig kilometer van de Egyptische grens ligt, om de bruiloft van twee Perzische immigranten, de twintigjarige Sjmoeëel Kalimi en de zeventienjarige Simcha Sjemas, te vieren. Waarschijnlijk aangetrokken door het lichtschijnsel dat door de ramen naar buiten viel, kropen de infiltranten tot op enkele meters afstand van het huis en verborgen zich in een schuur van waaruit ze het gezicht hadden op het vertrek waar de gasten dansten en zongen. Tegen middernacht, toen de feestvreugde haar hoogtepunt had bereikt, werden er twee handgranaten door het raam geworpen, waarna de gasten onder geweervuur werden genomen. Een van de bruiloftsgasten, de twee-en-twintigjarige Warda Fried. man, een landbouwinstructrice uit Kfar Witkin, werd dodelijk gewond. Negentien andere gasten, waaronder vrouwen en kinderen, liepen verwondingen op van granaatsplinters of geweerkogels. Twee van hen moesten naar een ziekenhuis worden vervoerd. --- Egypte terechtgewezen Op 27 Maart heeft de gemengd Israëlisc —Egyptische wapenstilstandcommissie naar aanleiding hiervan Egypte ernstig berispt wegens „gewelddadige en moordzuchtige daden van agressie". De commissie voegde er aan toe, „met diepe zorg" te moeten constateren, dat de daden van agressie tegen Israël nog niet beëindigd zijn. Ze noemde het incident bij Patisj „een provocerende schending van de wapenstilstandsovereenkomsten". En ze voegde er „met zeer ernstige ongerustheid" aan toe, dat deze aanval de toch al gespannen situatie aan de grens nog had verzwaard. De commissie besloot met een oproep aan Egypte om de daders te straffen. --- Alle kopij, berichten en advertenties, bestemd voor het Pesach-nummer, dat op 6 April verschijnt, moeten uiterlijk Maandagmorgen om 9 uur op ons bureau worden ingeleverd. --- PROCESSEN TEGEN ROEMEENSE ZIONISTEN HEROPEND Het Roemeense Hoge Gerechtshof heeft besloten tot heropening van de processen tegen zestig Zionisten die sinds enige tijd gevangen zitten. Onder deze mensen bevinden zich de vroegere voorzitter van de Zionistische organisatie in Roemenië, Bernard Rührlich en de vroegere vice-voorzitter van de Bond van Algemeen Zionisten, Dr K. Janku. Verder maken van de groep deel uit de vroegere voorzitter van de Ichoed, J. Avircohen, mevrouw Rosa Kleiner, de Revisionist Dolberg, Dr Theo Levinstein, Janko Berner en Regina Rosenhirsch, die in dienst waren bij de Israëlische legatie, en de vroegere juridische adviseur van de Israëlische legatie, Dr Sumerskin. ---