Een wetsvoorstel, waar nog wat bijbehoort. Onze maatschappij heeft tegenwoordig niet te klagen over het getal wetten, waaraan ze moet gehoorzamen. Wetten voor dit, wetten yoor dat, besluiten van gemeentelijke, provinciale en rijksbesturen, er behoort waarlijk een heel goed geheugen toe om ze zelfs maar bij riame te onthouden. Den inhoud er van tot zijn eigendom te maken, zoodat men altijd zeker is van tegen geene enkele bepaling te zondigen, dat is voor den gewonen sterveling eene totale onmogelijkheid. Gelukkig dat de zegswijze: de wetten zijn voor de slechten, althans gedeeltelijk waarheid bevat en een braaf en rustig burger althans in het gewone leven niet zoo heel vaak buiten het schreefje zal gaan. Maar hoevele wetten en wetjes we ook rijk zijn, op het gebied van de arbeidswetgeving is er tot nog toe zoo goed als niets gedaan en 't is geen wonder dat dit de ontevredenheid der werklieden en hunne leiders opwekt, zoodat zelfs in onze Tweede Kamer het verwijt moet worden gehoord, dat we met nog een paar andere staten tot de ongunstige uitzonderingen op dat gebied behooren. Alleen de wet op den Kinderarbeid van den heer van Houten wijst Lpp eenig leven in die zaak, maar wordt door Velen van heel weinig beteekenis geacht en met een minachtend schoudergebaar aangewezen als het eenige ongelukkige stumpertje, dat onder leiding der liberale partij op 't gebied van ar■ieidswetgeving is geboren. Men verwachtte van de nieuwe regeering die zoovele fouten van de vorige partij wist aan te wijzen ook omtrent deze dingen verbetering en had dan ook al spoedig het genoegen te hooren aankondigen, dat er een wetsvoorstel tot het tegengaan van overmatigen arbeid van jeugdige personen en vrouwen in gereedheid werd gebracht. Dat ontwerp is voor eenigen tijd openbaar gemaakt en zal dus binnen een niet 41 te langen tijd een onderwerp van bespreking •n onze volksvertegenwoordiging uitmaken. We Villen niet profeteeren omtrent het al of niet aannemen van dat voorstel, alleenlijk wenschen We op een paar punten te wijzen, die naar Onze meening geheel vergeten zijn. Allereerst treft het ons, dat er alleen van jeugdige personen en vrouwen sprake is; de eigenlijk gezegde werklieden, zij die volwassen e« dus in de kracht van hun leven zijn, worden niet genoemd. De minister van justitie ïegt in zijne toelichting, dat alles, wat de enquête-commissie het vorige jaar aan het licht heeft gebracht, voldoende het noodzakelijke heeft aangetoond van meerdere staatszorg op het gebied van den arbeid van jeugdige personen en in sommige opzichten ook ten aanzien van vrouwenarbeid. Volkomen waar! Er is veel aan 't Jicht gekomen, dat hen, die hart voor de werklieden hebben, heeft wakker geschud. Maar was dat alleen wat betreft jeugdige personen en vrouwen? Ons dunkt, we hebben wel andere dingen gelezen, waaruit bleek, dat ook de volwassen werkman wel beschermd mocht worden. Of zou hij dat niet wenschen ? Zou het misschien de mannen gaan als de schrijfster in de Huisvrouw, die de zorg voor de vrouwen, welke uit het tegenwoordig wetsontwerp spreekt, wat al te overdreven acht en er volstrekt niet mee schijnt ingenomen, dat men beperkende bepalingen voor den vrouwenarbeid heeft opgenomen. Maar neen, dat weten we wel beter. Een dringende eisch van de sociale partij is toch sedert lang eene regeling van den werktijd, zelfs de vaststelling van eenen normalen arbeidsdag, liefst voor alle landen gelijk. Daaraan had toch wel eens mogen gedacht worden. Nu zijn er zelfs geene bepalingen omtrent het aantal werkuren opgenomen, alleen is voor personen beneden 18 jaren en voor vrouwen in fabrieken en werkplaatsen bepaald dat van 1 April tot den 30 Sept. niet vroeger mag worden begonnen dan om 5 uren des morgens en niet later geëindigd dan om 7 uur des avonds, terwijl men in de overige maanden mag laten werken van 7 tot 7, in beide gevallen met rusttijden, gezamenlijk van minstens twee uren. Men zou zoo zeggen, dat het dan ook wel kan. In de zomermaanden kan dan de werkdag 12 uren worden, in de wintermaanden nog 10, zeker een cijfer, dat behoorlijk respect verdient. Maar bovenal is er iets anders vergeten, wat vooral gewenscht zou zijn. De minister acht het ongeraden om reeds thans het verbod van kinderarbeid uit te breiden tot dertienjarigen leeftijd. Alzoo behouden we den onhoudbaren toestand, dien we zoozeer verfoeien, dat men van de jeugdige krachten vergt, wat ze nog niet moeten verrichten. De min. meent, dat er nog geene zekerheid bestaat, dat men in verschillende bedrijven de werkkrachten van de twaalfjarigen zou kunnen ontberen. We willen dat niet beoordeelen, omdat ons de gegevens daartoe ontbreken, maar het wil er bij ons nog niet in, dat de wereld onderst boven zou gaan als men in plaats van 12 jaar eens 14 jaar stelde als het punt, waarop de jeugdige mensch mocht beginnen te arbeiden. Men zal ons tegenwerpen, dat vele huisgezinnen deinkomsten hunner kinderen niet kunnen missen. Maar eilieve! als het werk der kinderen verboden wordt, zal dan de werkgever niet genoodzaakt zijn liet werk der ouderen beter te beloonen ? En zeker zal ieder rechtgeaard vader met alle kracht voor zijne kinderen willen werken, ook al zijn ze 12 en 13 jaar, indien dat werk maar zoodanig beloond wordt, dat hij zijn huisgezin behoorlijk kan onderliouden. Zelfs zal hij het liever doen, dan dat hij de zwakke krachten van zijne kinderen ziet misbruikt, ja misbruikt, omdat ze nog niet genoeg ontwikkeld zijn voor 't werk dat er van gevergd wordt. Maar er zal misschien ook nog wel eene andere overweging geleid hebben tot het vasthouden aan dén twaalfjarigen leeftijd. Als het kind niet bij den arbeid geduld wordt, waar moet het dan zijn ? Op straat, waar het schandalen uitvoert of in de school, waar het zijnen geest ontwikkelt, een van beiden. En wil men 't eerste niet, dan zal men tot het laatste desnoods moeten dwingen. Leerplicht zal een onverbiddelijke eisch worden, waaraan men niet langer weerstand zal kunnen bieden. Welnu, als daartoe het wetsvoorste] tot beteugeling van overmatigen arbeid had kunnen leiden, we zouden het gezegend hebben. Het kind behoort niet vóór zijnen tijd bij het werk. Laat het eeret lichamelijk en geestelijk tot rijpheid zijn gekomen, laat het eerst voor zich zelven lichaamskracht en verstandsontwikkeling vergaderen, eer het beide zal moeten besteden ten nutte van anderen. Ge zult immers de schadelijke gevolgen van den to vroegen arbeid wel hebben gezien? Lichamelijke verzwakking spreekt immers duidelijk genoc op de gezichten ? En wat is de toekomst van de kinderen, die zoo vroeg reeds hebben moeten meedoen in den strijd om 't bestaan ? Ze kunnen immers slechts in 't zelfde gareel blijven loopen tot hunnen dood toe, zonder ooit eene trede hooger te komen op de maatschappelijke ladder ? Zie, deze leemte hadden we zoo graag in de nieuwe wet aangevuld gezien : een hooger cijfer van jaren, waarop men het kind als werkkracht zal mogen bezigen en dan als uitvloeisel en noodzakelijke aanvulling eene wet waarin de Jeei-plicht weid voorgeschreven. Moge het zoo worden! --- FEUILLETON. DE MISDAAD Naar 'tJransch van ADOLPHE BELOT. in de Bue de la Paix. 50) -— Hij had nog slechts één denkbeeld: zoo spoedig mogelijk Zonsondergang terug te zien. De agent van politie begreep (dat het gevaarlijk zou zijn nog langer *e dralen om zijn woord te houden. Hij betaalde de rekening,wapende zijn pistool, iBteeg weer in de fiacre, die zoolang gedacht had en richtte zich met zijn met- Sezel naar de prefectuur. V. De reis werd door geen enkel voorval gestoord. Langlade, nog geheel verstompt de gevolgen van zijn dronkenschap, *&t weggeschoten in een der hoeken van •tot rijtuig en zei geen woord. De agent v&n politie bewaakte hem oplettend; met *öne hand aan 't pistool, was hij gereed 0lö. bij de minste poging tot ontvluchting te geven. Hij wilde niet dat zijn hem ontsnapte op 't oogenblik *t men de haven bereikte. > Op eenige schreden van de prefectuur eVal Vibert den koetsier stil te houden, ** toen Langlade zich gereed maakte il* te stappen, zei hij tot dezen, terwijl il hem bij den arm nam: *"- Een woord, asjeblieft. *— Al weer! bromde de galeiboef. —■ Stel je gerust, het zal niet lang duren, 't Komt er alleen op aan dat we elkaar goed begrijpen. — Ga je gang, sprak Langlade gelaten, terwijl hij weer in zijn hoekje wegdook. — Ik weet niet, hernam Vibert, welke meening je in 't algemeen omtrent de politie-agenten hebt. Waarschijnlijk geen voortreffelijke, dat is te begrijpen. Maar ik heb ook mijn persoonlijke eigenliefde en wensch dat je zoo weinig mogelijk kwaad van mij denkt. Laten we dus alles samenvatten en de kwestie duidelijk stellen, opdat je mij nooit verwijten hebt toe te voegen. Jij hebt verlangd Zonsondergang te zien, ik heb je beloofd dat dit gebeuren zou en 'k zal mijn woord houden, ten eerste, omdat 'k er geen belang bij heb het niet te houden, vervolgens een agent van politie die zich zelven en zijn beroep eerbiedigt, naar mijn begrip geen boosdoener moet bedriegen : hij zou er te laag door dalen. Maar bedenk wel dat je, eenmaal den voet in de Prefectuur zettende, niets meer bent dan een losgebroken galeiboef, een recidivist, een gevaarlijk wezen in openlijken strijd met de maatschappij en waar men niet te veel voorzorgsmaatregelen tegen nemen kan. Je hebt niet meer op mij te rekenen; mijn invloed houdt op aan de deur van het stuk onroerend goed dat je daar voor ons ziet oprijzen. Zoo even nog was ik een tafelbuurman, een tochtgenoot, een makker voor je, wien je al je huiselijk leed vertelde; thans word ik weer eenvoudig beambte der Prefectuur. Ik heb je gearresteerd; ik lever je uit aan den rechthebbende, en, wat er ook gebeure, mijn taak is verricht; ik keer weer naar mijn andere zaken. — Je zult mij niet verlaten zonder mij bij Zonsondergang gebracht te hebben, zei Langlade, die, vervolgd door zijn idéé f ixe, maar matig acht geslagen had op hetgeen Vibert zeide. — Dat is natuurlijk, hernam deze; maar, alvorens we elkaar goeden dag zeggen, kon je wel zoo gedienstig wezen mij je beide handen toe te vertrouwen. — Waarom? — Om je de handboeien aan te doen. — Maar 'k zal niemand kwaad doen, zei de boef, geheel getemd en zachtzinniger dan een kind: ik heb het op Zonsondergang gemunt. — Vriendje, antwoordde Vibert steeds op zoetsappigen toon, sedert de vier uur die wij nu naast elkaar geleefd hebben, bewees ik je voldoende, geloof ik, dat 'k volstrekt niet bang voor je was. Maar van dit oogenblik af zullen we niet langer alleen zijn. Ik laat je nu trappen bestijgen, corridors door en bureaus in gaan, waar je een menigte personen zult aantreffen die je van aanzien gerucht kennen en wien je, ik beken het, een zeer overdreven, maar dan toch een ernstige vrees hebt ingeboezemd. In 't belang van hun rust stel ik je dien kleinen voorzorgsmaatregel voor. Wees zoo goed je er toe te leenen. — Als ik de handboeien aan heb,' merkte de tuchtboef naïef met zachte Istem op, kan ik Zonsondergangniet dooden. — Ten eerste, zei Vibert, verhindereil de handboeien niet om de armen op te heffen en ze op iemands hoofd te laten neervallen. Met de kracht dio jij het geluk hebt te bezitten, was één beweging van dien aard voldoende om je van verscheiden zwakke vrouwen te ontslaan. Verder, daar 'k je al gezegd heb dat het leven van Zonsondergang mij volmaakt onverschillig is verbind ik mij, als je er op staat, om je de handboeien te laten afnemen wanneer je in haar tegenwoordigheid bent. — Laten we er dan een einde aan maken, ik heb haast, zei Langlade, terwijl hij Vibert zijn handen toestak. Vibert maakte van de vergunning gebruik, en zich tot den koetsier wendende, sprak hij: — Sla de straat Jeruzalem in, rijd het voorplein der Prefectuur op en houd stil voor de groote trap. Vijf minuten later liet Vibert zich aandienen en verscheen hij weldra met zijn vangst in het kabinet van den chef der veiligheidspolitie. Hij naderde diens schrijflessenaar en sprak: — Ik heb mijn belofte gehouden en breng u hem. — Wien? vroeg de chef het hoofd opbeurende. — Langlade ... hier is hij. — En gij hebt hem gearresteerd? — Ik alleen; had ik het niet op mij genomen ? — 't Is goed mijnheer; ik dank u wat mij persoonlijk betreft; gij hebt ons een uitstekenden dienst bewezen. Binnen een uur kom ik bij den prefect en beloof u hem over u te spreken. — Zoo ge verkiest, mijnheer, zei Vibert, maar 'k weiger elke soort van gratificatie voor deze onderneming, die mij levendig belang ingeboezemd heeft en afleiding van andere beslommeringen, 'k Heb alleen een enkel verzoek tot u te richten. — Het is u vooruit toegestaan. De chef van den veiligheidsdienst stond op en ging met Vibert in een hoek bij 't venster praten. — Dat is voor elkaar, zei hij na een kortstondig onderhoud; ik ben van uw gevoelen, overigens moet men altijd zijn beloften houden jegens lui van dat slag. Zij vreezen, haten en dooden ons, maar zij zijn gedwongen ons te achten. Ik laat 'Langlade voor eenige uren in een der cellen van de Conciergerie brengen en orders geven ten opzichte van zijn minnares. — Ik wenschte eenige minuten met die vrouw te spreken, zei Vibert, voor men haar in tegenwoordigheid van Langlade brengt; 'k heb een gewichtig punt op te helderen aangaande een andere zaak en zij kan mij nuttige inlichtingen geven. — Dat is voldoende; gij hebt u maar naar de gevangenis te begeven; hier is een briefje voor den opper-bewaker. Vibert groette en ging heen, terwijl de chef agenten riep en dezen Langlade naar de Conciergerie brachten. Die man, zoo forsch, zoo woest, zoo verschrikkelijk, volgde bedaard degenen, welke zich van hem meester maakten. Hij had slechts één gedachte: zoo spoedig mogelijk Zonsondergang terug te zien. (Wordt vervolgd.) --- BUITENLAND. Duitschland. Voor het gedenkteeken, dat van Rijkswege te Berlijn zal worden opgericht voor „Keizer Wilhelm, den stichter des Rijks" zal een prijsvraag worden uitgeschreven, waarvoor de regeering verscheidene prijzen tot een gezamenlijk bedrag van 60.000 gld. zal uitloven. --- Een goed teeken. De eerste eigenlijke regeeringsdaad van den nieuwen keizer, „de opening van den Rijksdag", maakt een uitmuntenden indruk. Sedert jaren, wij weten 't allen, zweeft boven Europa het gevaar van een grooten oorlog. Zoolang keizer Wilhelm leefde was zijn persoon een vrij zekere waarborg dat de vrede niet verbroken zou worden. De grijze vorst had terecht den bijvaam van „de Overwinnaar" verdiend en was wars van bloedvergieten en de ellende van don krijg. Ook zijn laatste dag brak aan en hij gaf 't bewind over aan den edelen Frederik, die zich ten doel had gesteld den naam van „Vredevorst" te verwerven. Fredeiik had als kroonprins zijn sporen op het slagveld verdiend en behoefde geen lauweren meer te hechten aan zijn wapenschild. Het Duitsche volk, het Duitsche leger, kende hem als een dapper en gehard soldaat en als een uitmuntend generaal, hoofdvereischten voor een Duitsch keizer. Maar Prederik viel en de hoop, dat zijn regeering een zegen zon worden voor Duitschland, viel geheel in duigen. De regeering van het machtigste rijk van Europa werd thans toevertrouwd aan de handen van een jeugdig man, die reeds vroeg blijken had gegeven van een zeer oorlogzuchtige natuur. Zijn eerste optreden was niet geschikt om vertrouwen in te boezemen. Niet een toespraak aan het geheele volk, maar een proclamatie aan het leger. Een veeg teeken! Daarop volgden de reizen, die moesten dienen om nieuwe banden aan te kuoopen of oude te versterken. Overal waar hij kwam, bestond de hoofdschotel uit prachtige parades van leger en vloot. Bovendien verklaarde hij zich een bepaald tegenstander van de staatkunde zijns vaders, in woord en daad, en hij liet zwijgend toe dat de regeeringsbladen zich op den meest vijandigen toon uitlieten over Frankrijk en steeds met een naderenden oorlog dreigden. Gelukkig echter heeft de jonge man geen gehoor gegeven aan de stem, die in zijn binnenste sprak, van krijgsroem en lauweren op het slagveld. Hij heeft gehoor gegeven aan den raad van zijn bezadigde raadslieden, waaronder Bismarck ongetwijfeld behoort, en hij besloot Europa den vrede te beloven. De rede, uitgesproken in den rijksdag, ademt een geest van welwillendheid, en vooral werd met groot genoegen de tijding vernomen, dat het Rijk, met alle Europeesche Rijken op goeden voet is. Van de millioenen, die aangevraagd zouden worden voor legeruitbreiding, werd niet gerept, alleen zal een som van ruim 70 miilioen besteed worden voor uitbreiding der vloot. De Duitsche marine schijnt niet op de hoogte te zijn van den tijd, zoodat er 9 pantserschepen aangebouwd moeten worden voor de kustverdediging, wil men, wat de marine aangaat, gelijk komen met de staten van den tweeden rang. Daar de aangevraagde 70 miilioen verdeeld worden over een aantal jaren, zal er geen bezwaar bestaan, om deze som toe te kennen. Over het geheel wordt de troonrede, zoowel in als in net buitenland, opgevat als een vredeteeken, en men gelooft, dat er thans ook wel een einde zal komen aan de oorlogzuchtige artikelen in de groote bladen, die Europa voortdurend in onrust hielden. Uit Parijs wordt bericht, dat in den Elzas een oproer is uitgebroken onder de jeugdige dienstplichtigen. Volgens de loopende geruchten laat de zaak zich zeer ernstig aanzien, maar daar deze van Fransche zijde komen, moet men er niet dadelijk te veel geloof aan hechten. De Elzasser rekruten zouden een aanval gedaan hebben op de hen begeleidende Pruisische soldaten, om daarna te vluchten. Tweehonderd der jongelieden zouden de wijk genomen hebben naar Zwitserland. Bij het gevecht werd een Pruisisch officier ernstig gewond. In verband met deze voorvallen zouden verscheidene parsonen in hechtenis genomen zijn. Italië. In Italië, alwaar het staatkundig leven ouder de arbeiders nog al groot is, werd den 18en dezer door de gemachtigden van een 100-tal staatkundige werkliedenvereenigingen te Milaan eene ■ gehouden, om te protesteerer staatkunde der regeering, die i bedacht is Frankrijk afbreuk daardoor voert tot buitenspori toerustingen. Er is eene motie aangenomen, waarin gezegd wordt: De vergadering, overwegende dat sommige regeeringen, hare roeping vergetende, in plaats van aan de volken de weldaden des vredes te verzekeren, dezen met de verschrikkingen des oorlogs bedreigen en hen inmiddels onder het gewicht der buitensporige krijgstoerustingen verpletteren; — overwegende dat het ltalië's bijzondere roeping is om den vrede te handhaven en geenszins om afschuwelijke oorlogen voor te bereiden, inzonderheid tegen Frankrijk, waaraan wij door onverbreekbare banden gehecht zijn; overwegende, dat zoo het regeerende Italië roekeloos den oorlog wil, het lijdende en arbeidende Italië standvastig den vrede wil, —• besluit alle vereenigingen en genootschappen uit te noodigen, zich in dezen zin te verklaren en hen aan te manen openlijk van hun verlangen naar vrede te doen blijken, opdat, waar de regeering in haar plicht te kort schiet, het gezond verstand en de krachtige wil der natie dezen vervullen. ---