Een heerlijk einde. Vrij naar het Duitsch. 't Was de laatste dag des jaars. Een dichte nevel hing over de straten en hulde alles in een schemerachtig licht, ofschoon het reeds negen uur in den morgen was. In het vertrek is het donker, en toch is het gordijn neergelaten, en in plaats van het daglicht moet een klein nachtlampje verhinderen, dat eene onzekeie hand niet de verschillende voorwerpen op de tafel omver stiet. Het eenvoudige en doelmatig ingerichte vertrek bevindt zich in een der voornaamste hospitalen van Berlijn en behoort tot de „eerste klasse." Slechts gegoede patiënten worden hier verpleegd en genieten het voorrecht om hunne bloedverwanten dag en nacht bij zich te mogen hebben. Daar is een mensch in levensgevaar. Het lichaam worstelt met eene hevige ziekte, 't Is een jonge man de patiënt, ongeveer vier-entwintig jaar oud. Bewusteloos ligt hy op zjjne legerstede. De oude dame, in den leuningstoel, by zijn ledikant, is zijne moeder. Eene voorname, deftige verschijning, ofschoon ze de zestig reeds gepasseerd is. Sedert drie dagen en drie nachten wijkt ze niet van de sponde van haren zoon, altijd hopend, dat hy haar tenminste nog eenmaal zal herkennen en aanspreken. Drie jaren lang heeft zy zich den omgang met haren zoon vrijwillig ontzegd, hem niet willen zien. Thans — thans heeft ze nog juist geen berouw, omdat ze nog altijd overtuigd is van gelijk gehad te hebben, maar deze laatste oogenblikken des jaars zullen aan vergeving, aan liefde gewijd zijn. Het Nieuwe Testament ligt op haren schoot; het is te donker om te lezen, maar de bybelkundige vrouw kant het hoofdstuk van buiten: de geschiedenis van den „verloren zoon." Daar wordt zachtkens aan de deur geklopt. De pleegzuster staat op zonder gedmisch te maken en gaat naar de deur. Daarna nadert ze de oude vrouw en fluistert: „een jong meisje wacht in de spreekkamer. Ze smeekt om mevrouw de barones voor een enkel oogenblikje te mogen spreken." „Ik verlaat mijn' stervenden zoon niet. Is het eene dame ?" „Zij heeft een fijn besneden gezicht en goede manieren, maar is zeer eenvoudig gekleed. Ik geloof niet, dat ze tot den kring uwer bekenden behoort, mevrouw!" „Misschien eene van myne armen. Vraag haar, als 't u belieft, wat ze van my verlangt," zegt de oude dame en grijpt mechanisch naar haar geldtaschje. Zy heeft overal den naam van zeer weldadig te zijn. „Ik geloof niet, dat het eene bedelaarster is," zegt de zuster. „Dan heeft ze geen recht om my te storen," zegt de dame ongeduldig en wendt haar hoofd weer naar den zieke. In deze drie dagen heeft ze meer aalmoezen uitgereikt dan ooit te voren, — en haar zoon heeft drie jaren lang gebrek geleden; slechte voeding en overmatig werken ondermijnden zyne krachten en maakten hem onmachtig om aan de ziekte weerstand te bieden, zoo zei de dokter. In den beginne is de moeder ontzet geweest over zijn vermagerd gezicht, dat eens zoo bloeiend was en volkomen op dat van zijn' vader geleek. De barones was tweemaal gehuwd geweest. Als levenslustig jong meisje had een bejaard diplomaat haar naar het altaar geleid; hem schonk ze twee kinderen, een jongen en een meisje. Beiden hadden eene positie in de maatschappij, de zoon als gezantschaps-attaché in Petersburg, de dochter als gemalin van een' hooggeplaatsten ambtenaar, die in Berlijn woonde. Uit haar tweede huwelijk had de barones slechts dezen zoon Bernhard. Het geluk duurde tien jaren, toen werd ze ten tweeden male weduwe en leefde voortaan alleen voor hare herinneringen en voor de opvoeding van haren jongsten zoon. De beide andere kinderen waren toen reeds verzorgd. Bernhard had van moederszijde in 't geheel geen vermogen en moest dus zorgen eene schitterende carrière te maken. Aan aanleg en talent ontbrak het hem geenszins, maar indien hy al eerzucht had, dan was deze op geheel andere zaken gericht dan met de overleveringen der familie overeenstemden. Hy' werd naar Bonn aan de hoogeschool gezonden, waar hy' zich by' een voornaam corps aansloot, en daar — daar ging hy verloren. Reeds in zijne jongensjaren had hy de neiging gehad om in slecht gezelschap te verkeeren, — dat wil zeggen, slecht gezelschap volgens de opvatting der moeder. Niet die soort van slecht gezelschap, die men soms ook in hooge kringen aantreft, slecht gezelschap met mooie kleeren en fijne manieren. Neen, hij ging met lieden om, die buiten zijne kaste stonden, met kunstenaars en handwerkslieden zelfs. Toen hij eenentwintig jaar was, verraste hy zpe moeder met het bericht, dat hy niet langer in de rechten wilde studeeren, maar technicus dacht te worden. Natuurlijk werden hem de middelen voor dat doel geweigerd. Hy' studeerde verder, tenminste hy bleef in Bonn, waar hy' de colleges verzuimde en in de herbergen verkeerde, waarschijnlijk om de familie te dwingen zijne wenschen te vervullen. En eindelijk deed hij de maat overloopen door zyne moeder toestemming te vragen tot het aangaan van een huwelijk met eene winkeljuffrouw. De bloedverwanten lieten hem los. Voor de wereld — want in stilte hielden ze hem en wat het best voor hem was in 'toog: ze wisten het te verhinderen, dat hij hier of daar eene aanstelling of werk kreeg. Personen, die een langen arm hebben, kunnen op deze wyze veel doen om een onwaardigen drager*van hunnen naam de middelen voor zyn levensonderhoud te doen missen. Als hy moest hongerlyden, zou hy vanzelf wel den weg vinden naar de vleeschpotten thuis en zich in de voorwaarden schikken, die men hem zou stellen. Hij deed het niet. Met allerlei schrijfwerk voorzag hy in zyne noodzakelijkste levensbehoeften. Eerst buiten, maar later zelfs in Berlijn, waar bekenden hem in zyne schamele kleeding op straat konden ontmoeten. In een dakkamertje woonde hy — tot schande van de aanzienlijke familie, wier naam hy droeg. Deze naam verried hem ten slotte, toen hy, door typhus aangetast, in het hospitaal werd gebracht. Men gaf zijne moeder kennis van 't geval. Zy kwam dadelijk ora te zorgen, dat hij in 'de „eerste klasse" werd geplaatst. Nu ontbrak het hem nergens meer aan — dan aan de levenskracht, zonder welke de beste verpleging zonder resultaten blijft. Weer werd er aan de deur geklopt. „Mevrouw is met het rijtuig voor de deur. Mevrouw wil persoonlijk naar den toestand van den patiënt in for meeren." Thans staat de oude dame op en laat de pleegzuster aan het ziekbed. Ze ijlt vlugger dan oude en bedroefde menschen in den regel doen naar de spreekkamer, waar zich bare dochter bevindt. Als de belangstelling van Mathilde in haren broeder haar bewoog op een zoo buitengewoon vroeg uur reeds toilet te maken en het rijtuig te laten inspannen, dan. mag men haar niet laten wachten. Toilet heeft ze zelfs heel veel gemaakt; ze draagt eene fluweelen japon in de „bisschopskleur," een betooverend Paryzer capote-hoedje, lange Zweedsche handschoenen, en ook sieraden, wat anders toch des voormiddags niet hare gewoonte is. Ze is zeer schoon; met hare statige figuur en hare regelmati_.e #•<■' trekken g-elijkt zo op hare moeder. J „Goodenmorgen, mama! Ik rijd naarden weldadiglieidsbazar; 'kmoet daar in een kraampje staan, parfumerie en kunstbloemen — maar ik wilde toch onderweg eens vragen, hoe het met Bernhard gaat." „Slecht. Hij zal sterven," zegt de oude dame ruw en kort, want ze wil niet schreien. Dit bericht komt voor Mathilda niet onverwacht; ze heeft dezelfde mededeeling, eer de moeder by' haar kwam, reeds van de hoofdverpleegster ontvangen. Daarom vertoont zich op haar gelaat geen schrik, maar wel eene uitdrukking van smartelijke sympathie. „Overspan u niet, mama!" „Als 't maar wat kon helpen!" steunt de oude vrouw. „Gaarne gaf ik mijn leven voor het zyne." „Men moet den moed niet verliezen. Misschien komt er verbetering in den toestand. Maar mocht het ergste gebeuren, dan moeten we ons met de gedachte troosten, dat er een mislukt leven is afgesloten en er uit den armen Bernhard nouit meer iets goeds had kunnen groeien. U komt dan by ons, mama, 't is niet noodig langer zoo eenzaam te wonen." De barones schudt weemoedig het hoofd. Ze weerstond totnogtoe altyd het dringen van de dochter om hare eigen woning te verlaten, wy'l ze hoopte daar nog eens den „verloren zoon" een thuis te kunnen bereiden. „Ik moet weg, 't is meer dan ty'd!" roept Mathilde, terwijl ze een blik op de wijzerplaat van haar kostbaar klein horloge werpt. „Adieu, mama!" De barones keert zich om en wil weer naar de ziekenkamer gaan. Daar houdt eene hand haar by' de japon vast. 't Is een jong meisje of eene zeer jonge vrouw, die zonder gezien te worden in een hoek van 't vertrek had gezeten. „Neem me niet kwalijk, mevrouw de barones! Reeds eerder verzocht ik u een oogenblik te mogen spreken. Ik zou — ik zou den zieke nog zoo gaarne eens willen zien — zelfs als hy' bewusteloos is en niemand herkent." „Mijnen zoon? Wie zy'tgedan?" ,Jk — myn naam — ik ben Veronica." De winkeljuffrouw, Berhards beminde! De barones trekt haastig haar kleed uit de hand van het meisje, en in hare oogen ligt eene wereld van verontwaardiging. „Hier is niet uwe woning, mevrouw, 't Is hier een ziekenhuis, waar slechts de Heer van leven en dood heeft te bevelen!" zegt Veronica thans op veel vaster toon. 't Zou gemakkelijk zyn om deze bewering te weerleggen, maar de oude dame heeft niet hare gewone tegenwoordigheid van geest. Zij kan in dit droevige oogenblik eene zekere nieuwsgierigheid niet bedwingen tegenover het jonge meisje, dat het hart van haren zoon van haar vervreemd heeft. Niets van de koket opgedirkte, on nl wikkelde dametjes met klok' mouwen on 00/ i l>:ii-i-t'.t. m. zooals zü zich Veronicïa altüd voor- I stelde. Groot en slank met bruine oogen en bruin haar, met een zacht gezicht, dat anders wel eene bloeiende kleur zal gehad hebben, maar thans bleek is als eene lelie. Een schoon meisje, dit kind uit het volk. Schooner dan de meeste voorname jonge dames uit haren kring, schooner dan hare eigene dochter Mathilde op dezen leeftijd was. „Zyt ge gekomen om eenig recht met betrekking tot myn zoon te doen gelden ?" „Geen enkel — dan hoogstens alleen dat, hetwelk zyne liefde mij gaf. Ik was hem toch het naaste op de wereld — zijne moeder natuurlijk uitgezonderd." „Zijne familie!" antwoordt de barones scherp. • Zy bespeurt, dat Veronica het natuurrecht tegenover wet en maatschappij wil stellen. „Mijn zoon had — had voorbereidende maatregelen genomen tot een huwelijk metu. Zyt ge gehuwd? Verder wil ik niets weten." „Neen, mevrouw." „Dan ...." De barones wees naar de deur. „Laat my hem nog eens zien!" Besluiteloos keerde de moeder zich tot haar. „Hebt ge tot het laatst toe met hem in verbinding gestaan P Hy leefde hier toch alleen?" „Hy schreef my naar myne woonplaats. Even voor zyne ziekte ontving ik zyn laatsten brief. Ik heb hem by my." Hoe gaarne zou de moeder dezen brief lezen! Maar welk eene vernederingdaarom te moeten vragen aan deze persoon, die de laatste gedachten van haren zoon golden! Haar verlangen om het schrift van den zoon te kunnen zien zegevierde over haren trots. „Wilt ge my den brief laten zien ?" Veronica aarzelt. Daarop echter vervult zy den wensch der oude dame en reikt haar het blad over. De letters zyn hier en daar uitgewischt door tranen. Waren ze van den schrijver of van Veronica? „Dierbare, eenige geliefde! Vergeef me, dat ik eerst nu je letteren beantwoord. Maar ik heb dag en nacht gewerkt en myn hoofd duizelt my van vermoeienis. Je spreekt van offers, die ik je gebracht zou hebben? Gevoel je niet, hoe diep my dat moet vernederen P Je bent gedurende deze drie jaren de eenige zonnestraal in myn leven geweest, en ik smeek je vergiffenis voor al het leed, dat je misschien door my is aangedaan! Het eenige, wat ik je voor je oneindige liefde kon aanbieden, was myn naam, dien je zonder toestemming mijner moeder niet wilde aannemen. Eerst speet me dat, maar thans denk ik er anders over. In jou wereld, mijne lieve, denkt men minder wreed dan in die, tot welke ik door geboorte behoor. De familie beteekent by ons niet een band, welke de harten aan elk::' ier bindt, BUI eene ij/.ei'eu uit smede keten; de _reöi■/■ meer dan de persoon. Eene nuttige bezigheid mocht ik niet aangrijpen, wyl een ongeschikt ambtenaar hooger op de maatschappelijke ladder staat dan de be-1 kwaamste technicus! Was je myne vrouw, dan zouden mijn naam en titel je geen toegang verschaft hebben in onze kringen, en ze hadden je van jou kringen vervreemd. Eene barones mag haar brood niet met de handen verdienen. Ik heb aan mijzelven de treurige ondervinding opgedaan, dat men hem, die uit de kaste was getreden, overal met wantrouwen ontving. Om jouwentwil, geliefde, heb ik totnogtoe den moed gehad om alles te verdragen, en zelfs nu ik van jou verwijderd ben, houdt de gedachte aan eene hereeniging my' staande. Ik zou niet gaarne sterven, omdat jij dan verlaten zoudt zijn in de wereld. Maar kwam de dood — door mij niet geroepen — dan moge de bewustheid je troosten, dat ik door jou trouwe liefde in weerwil van alle ellende tot het laatst toe gelukkig was. Sedert eenige dagen is 't mij vreemd te moede; ik vrees ziek te worden. Het gezondene, lief meisje, neem ik aan, ofschoon het rood der schaamte mijne wangen kleurt. Er moeten toch weer betere tijden komen, dat ik het brood kan verdienen voor my en voor jou . . . ." De barones had den brief reeds lang uitgelezen, maar staarde evenwel nog altijd strak op het papier. Wat beteekenden deze laatste regels? Misschien dat Bernhard, haar zoon, in den nood geld had aangenomen van het jonge meisje hier, dat zich van het werk harer handen moest onderhouden ? In de kringen van de barones plachten de heeren, zelfs wanneer ze tot over de ooren in de schulden staken, haren vriendinnen een schitterend lot te bereiden — noblesse oblige! Bernhard had toch vroeger eergevoel bezeten. Ook trots. Zooveel trots, dat hij zich niet tot den schoonbroeder, zelfs niet tot de eigen moeder wendde om ondersteuning. De zijnen verloochenden hem weliswaar, terwijl het meisje alles met hem deelde, geluk en leed en ten laatste het dagelyksch brood. Op dit oogenblik kreeg de barones iets als eene hallucinatie: zy zag Mathilda in het fluweelen kleed, glimlachend, beminnelijk babbelend, omringd door heeren en dames, die onder complimenten en schertsende woorden parfumerieën en kunstbloemen kochten van de voorname koopster, die voor haar pleizier winkeljuffrouw was. En Mathilda had geen gedachte voor den stervenden broeder dan hoogstens deze, of hij nog wel zoo lang zou leven, dat ze de eerstvolgende party aan het hof kon bijwonen .... Zwijgend gaf de barones den brief aan Veronica terug. Na een poosje zei ze op weeken toon: Kom met mii mee'" I nen treden der boide v / maakte voor de oude 1/ by het bed van den lijder. Op den vragenden blik der moeder antwoordde ze schouderophalend: „onveranderd." Veronica brak niet in een luid geween uit, zooals de moeder had verwacht. Met eene zekere plechtige kalmte kwam ze naderby zonder den kranke aan te raken. Slechts hare oogen spraken. De barones wees op een' stoel aan het hoofdeinde. „Neem plaats, myn kind." Weer was alles stil. De vrouwen wachtten gelaten op de „verandering," die de dokter als aanstaande had aangekondigd. Deze oogenblikken mocht Veronica hier blijven, de korte spanne tijds waarin de beslissing moest komen. De oude dame was door nachtwaken uitgeput. De natuur toonde zich sterker dan haar wil, s» zelfs dan hare smart. Langzamerhand viel haar hoofd tegen de stoelleuning en ze sluimerde in. In een' onrustigen halfsluimer komen droomen. Ook de moeder droomde. Zij woonde — in den droom — de begrafenis van Bernhard bij. Die was niet eenvoudig, zooals het gepast zou hebben by zyn ellendig leven in de laatste jaren, maar prachtig „overeenkomstig den stand." Alle vrienden der familie hadden de kist met kostbare kransen overladen. Daar stond Bernhards schoonbroeder, die droeg zelfs al zyne ordeteekenen ! En Mathilda, in een zeer elegant rouwkleed, drukte haren kanten zakdoek voor de oogen, die heelemaal droog waren. Hare drie kleine dochtertjes, lieve kinderen van twaalf, negen en acht jaar, had ze ook meegebracht. Ze deden mama alles allerliefst na. En weer hoorde de barones, hoe Mathilda tot haar zei: „u komt by' ons, er is geen reden om langer zoo eenzaam te wonen." En toen zag ze zich in 't huis van hare dochter overgeplaatst, 't Was er wat heel druk. Bals en partijen te geven eischte de positie van den schoonzoon. De barones zat op hare kamer en hoorde van uit haren leuningstoel de dansmuziek. Soms werd ze door de bedienden, die zooveel te doen hadden, vergeten en ging zonder avondmaal naar bed. Des ens kwamen geregeld de kleine meisjes, vroegen hoe grootmama geslapen had en kusten haar de hand. Dat was alles, wat ze by haar te doen hadden. Wandelen deden ze niet de gouvernante, en om te spelen kwamen vriendinnetjes, die even zoo modern werden opgevoed als zyzelven — — — De barones zuchtte in haren slaap, Ide het hoofd om, en ontwaakte door die beweging. Veronica zat met gevouwen handen bij het ledikant in dezelfde houding als straks. Hare oogen rustten op het gelaat van den beminden man met eene uitdrukking, zooals de barones had gezien op eene Oud-Italiaansche afbeelding der Moedermaagd. Bernhard ademde zwaar. Zijne trekken schenen der barones thans minder vreemd en strak dan voor een uur; hy leek thans een kalm slapende, niet een stervende. De deur ging open, de dokter trad binnen. Zijn blik vloog met een uitdrukking van verrassing over het schoone meisje. „Eene bloedverwante," zei de oude dame, „die gekomen is om my ter zijde te staan." De dokter boog. Daarna wijdde hij zijne volle opmerkzaamheid aan den patiënt, wiens hart- en polsslag hü langen tyd waarnam. „Er is eene verrassende verandering ten goede gekomen," zeide hy nide. „Het gevaar voor eene erlamming bestaat niet meer. Als de krachten voldoende blijken, heb ik hoop." Thans vloeiden de tranen uit Veroniea's oogen. Daar voelt zy' zich plotseling door de armen der oude dame omvat, die haar aan hare borst en haar toefluistert: „Als mijn zoon in leven blyft — zult gij myne dochter zyn. Een : jaar — een beter jaar, naar ik hoop." --- FEUILLETON. De Huwelijksgift. 6) „Hm," hernam de man, „dezen nacht hebben hier drie mensehen geslapen, twee lijn vermoord en de derde heeft zich voor dag en dauw uit de voeten gemaakt. Nooit van mijn leven vergeet ik, hoe hij schrikte, toen ik hem ontmoette; hij kwam juist van den bankier Goldstein." „En wie was deze derde?" „De architect Bouman." „Wat vertel je daar voor zottenpraat P" riep Elsa. De rechter viel haar in de rede: „Laat dezen man praten, juffrouw Straus; wil o mij tevens eene kamer aanwijzen en mij eenige vragen beantwoorden. 11 ij gaf bevel de woon- en slaapkamer en papieren van den heer Straus nauwkeurig te onderzoeken. Elsa ging met hem in een ander vertrek en nam tegenover den rechter plaats. Ze vertelde, hoe haar oom er op gestaan had dezen nacht nog in de oude woning te slapen. „Ik smeekte hem mee in het nieuwe slot te gaan," voegde ze er bij, „doch hij wilde daar niet van hooren." „Waarom wilde hij dat?" „Dat was eene idee," hernam ze even glimlachende. „Eerst wilde hij morgen alles betalen en daar hij nooit van iets gebruik maakt, voordat het betaald is, deed hij dit ook met het nieuwe kasteel. Hij wilde het genoegen hebben, de mensclien zelf te betalen." „En hiervoor had hij zeker eene groote som geld in huis?" „Ja, eene heel groote som, vijfhonderdduizend mark." De rechter Lindner schudde het hoofd. „Eene wonderbare gedachte van een ouden man: waarschijnlijk heeft ze hem het leven gekost. Wisten nog meer personen, dat Straus zooveelgeld in huis had?" „Ja, Jozef, die gisteren met mijn oom naar den bankier geweest is en de heer Bouman." „Anders niemand ?" „Niemand ; doch wacht even . . ." „Wat?" „Oom zei voor eenige dagen in mijne tegenwoordigheid tot mijn neef Karel Bretter, dat hij Vrijdag 500.000 mark bij zijn bankier zou gaan halen." „En waar is deze neef?" vroeg Lindner. „Hij is verleden Maandag naar Breinen gereisd en nog niet teruggekeerd," antwoordde Elsa, die er nu aan dacht, dat ze Karel van het voorgevallene kennis moest geven. „En waar is de heer Bouman nu?" „Dat kan ik niet zeggen ; ik weet wel, dat hij dezen nacht hier geslapen heeft," hernam ze aarzelend. „Waarom ging hij niet in het nieuwe gebouw f" „Na de inwijding wilde hij vertrekken en wensohte zoolang zijne oude kamer te behouden." „En hij heeft zich in dezen nacht verwijderd ; de koetsier heeft hem in Hamburg gezien; vindt u dat ook niet zonderling?" vroeg de rechter. „Ik weet en begrijp het niet," stamelde Elsa. „Om 's hemels wil, mijnheer," riep ze plotseling, „u zal Bouman toch niet verdenken. Hij is een jonge man van onbesproken gedrag mijn oom achtte hem hoog." „Ik verdenk hem nog niet. doch ik vind zijne handelwijze zonderling," hernam de rechter met nadruk. Op dit oogenblik kwam de oude politie-agent binnen en fluisterde hem eenige woorden in het oor. „Zooals ik dacht," sprak hij luid, „behalve eenige goudstukken, die op den vloer lagen, is er geen geld meer gevonden: we hebben dus hier met een roofmoord te doen." „Is u er zeker van, dat de som met reeds uitgegeven was?" „Neen, de betalingen zouden eerst henen beginnen: dat heb ik van oom en ook van den heer Bouman gehoord." „Bouman en altijd Bouman," mompelde de rechter. „Onderzoek nauwkeurig de kamer van den architect," beval hij den agent, die dadelijk verdween. Onderlussclien nam de rechter de bedienden in verhoor, echter zonder gevolg. Met beter gevolg hadden de agenten in korten tijd de kamer van Bouman doorzocht. Het scherpziende oog van den ouden politie-dienaar had dadelijk ontdekt, dat er een wapen ontbrak in de verzameling aan den muur en het kamermeisje, dat eiken dag de kamer in orde bracht, verklaarde, dat op die plaats een bijzonder fraaie en scherpe dolk gehangen had. Ook was het meisje verwonderd, dat het water in de waschkom, dat de architect vroeger liet staan, door het raam uitgeworpen was; ook de sleutel vertoonde sporen van bloed. De twee handdoeken ontbraken. De kleerkast stond open, zoowel als eenige schuifladen; des te opvallender was het, dat Bouman een klein hoekkastje zorgvuldig gesloten had. Niet zonder moeite werd het opengebroken. In een hoek vond de agenteenige doeken; het waren de twee met bloed bevlekte handdoeken, een met bloed bevlekt hemd gemerkt A. B. en daarin was de dolk gewikkeld, waaraan nog het bloed van liet slachtoffer kleefde. De agenten twijfelden niet meer; de moordenaar was gevonden en heette August Bouman ; de rechter kon zich echter niet met deze meening vereenigen. Niet alleen Elsa, maar alle huisgenoo: ten getuigden van den architect, dat hij een vreedzaam, goed opgevoed man was, die met den ouden heer Straus in de beste verstandhouding leefde; ze waren als vader en zoon. Hij was de zoon van een der rijkste boeren in Holstein en zou als loon voor het bouwen eene aanzienlijke som van den heer Straus ontvangen. Heden zou hij verloofd worden met de eenige dochter van een schatrijk man; was het aan te nemen, dat hij in deD nacht te voren een moord zou plegen ter wille van het ellendige geld op zijn vriend en weldoener? De rechter had al veel ondervonden in zijn jarenlange loopbaan en menig nienschenhart leeren peilen; hier stond hij echter voor een raadsel, indien de moord niet aan plotselinge krankzinnigheid moest toegeschreven worden. Het onderzoek der papieren leidde in den beginne tot niets; 't waren meest teekeningen van plannen en ontwerpen en brieven hierop betrekking hebbende. De rechter wilde de schuifladen reeds weer sluiten, toen zijn oog op een blad grof postpapier viel door eene stijve hand beschreven. Het was een brief van den ouden Bouman aan zijn zoon. waarin hij hein de 300.000 mark weigerde, die de vader der bruid gevorderd had eer de verloving kon doorgaan. Daartusschen lag een brief van den architect aau zijn vader, waarin hij hem smeekte, hem tot geen leugenaar te maken, daar hij reeds gezegd had, dat hij het geld kreeg Zijne eer, zyne liefde, zijne heele toekomst stond op het spel, zijn vader zou hem niet tot wanhoop brengen hij wist niet waartoe hij in staat zou zijn, indien hij bleef weigeren. Öm de een of andere reden was deze brief niet verzonden; volgons den poststempel had de architecteerst gisteren het weigerend antwoord zijns vaders ontvangen. Nu was de misdaad duidelijk. August Bouman wilde tot eiken prijs 300.000 mark hebben; hij wist, dat Straus dat geld in huis had. Waarschijnlijk had hij het geld willen stelen, was door den reeder betrapt en werd zoodoende een moordenaar. Was hij gevlucht of had hij het gewaagd met zijn met bloed bevlekte handen naar Buchholz te gaan? Meende hij soms door de ingedrukte vensterruit en de geopende balkondeur de justitie op een valsch spoor te hebben gebracht? De rechter begaf zich naar 't nabijgelegen station en telegrafeerde aan den bankier Goldstein te Hamburg. Na eenige vragen wist hij, dat Bouman reeds zeer vroeg bij hem gekomen was, zeggende dat hij hem binnen een unr 300.000 mark effecten moest verschaffen. Slechts met moeite en met behulp van eenige andere bankiers had hij de order kunnen uitvoeren. Bouman betaalde hem in bankbiljetten, die hij terstond herkende, want op elk pakje van tienduizend mark stond de stempel zijner firma;het waren dezelfde, die hij daags te voren aan Straus had uitbetaald. Nu keerde de rechter Lindner naar Adlerstein terug, liet er een agent achter en reed met twee politieagenten naar Rosenhagen, om, indien Bouman daar was, hem van de zijde zijner bruid naar de gevangenis te brengen. Hij kwam juist op tijd om de voorlezing van het huwelijkscontract en de verklaring van den ouden Bouman aan te hooren. De onbedachte uitroep van den architect, toen hij hem in hechtenis nam:, „Gij kunt mij niet voor den moordenaar houden!" was bijna eene bekentenis. Het zwaarst woog de aanklacht van zijn eigen vader en het gedrag der bruid, die hem dadelijk verstiet. August Bouman had haar niet verheeld, dat hij de zoon was van een landman en in plaats, dat haar dit misviel, vond ze het heel aardig. Toch beviel haar niet het optreden van den boer en zijne bedeesde dochter; ze gevoelde zich in haren trots gekrenkt. August, de flinke, jonge man, dien zij meende te beminnen en zonder welken zij dacht nier te kunnen leven, scheen haar naast zijc plompen vader en eenvoudige zuster nie> meer beminnenswaardig. Toen haar vader het woord nam om de verloving bekend te maken, maakte ze onwillekeurig eene beweging om hen. dit te beletten, doch inziende, dat dit vergeefsch was, werd ze boos op August, want ze dacht, dat zij ter wille van hein een offer brengen moest. Het onverwachte voorval kwam haar als eene bevrijding voor; ze geloofde dadelijk aan Boumans schuld en stiet hem koel van zich af. Twijfelde de rechter Lindner nog aan de schuld van Bouman, toen hij naar , Rosenhagen reed, toen hij terugKeerde, . was alle twijfel geweken. Hij wenschte zich geluk reeds in korten • tijd den schuldige gevonden te hebben. Nog gekleed in zijn zwart pak, werd • de architect naar de gevangenis te Ham• burg overgebracht. Den ■ waarder verzocht hij naar Adlerstein te zenden om andere Weeren te laten halen. (Wordt vervolgd.) ---