Armoede, ziekte en misdaad. Eigenaardig is het op te merken, hoe steeds geheel tegen elkander overstaande meeningen door de menschen met de innigste overtuiging en met de meeste beslistheid worden verdedigd. Wat de een vermeent te zyn eene noodzakelijke voorwaarde voor het bestaan der maatschappij, dat noemt de andere het resultaat eener onjuiste redeneering, de vrucht van eene ziekelijke inbeelding. Heeft men nu eene kleine dertig jaar geleden in ons land de doodstraf afgeschaft, deze straf vindt tegenwoordig nog even goed voorstanders als toen ze nog in 't wetboek werd opgenomen, misschien zelfs vooral niet minder dan toen. En terwyl men van den eenen kant bezig is om tegenover de overtreders deiwetten steeds meer de humaniteit in toepassing te brengen, werd er onlangs in Rotterdam weer eene beweging op touw gezet om de doodstraf weer ingevoerd te kragen. We weten op welke gronden en naar aanleiding waarvan. Geheel anders dan zy, die deze beweging meehielpen ontstaan, redeneeren tegenwoordig tal van philantropen, juristen, geneeskundigen, redeneert ook de Franschman Paul Mi mande, van wiens hand onlangs in de „Revue politique et littéraire" een artikel verscheen, dat overgenomen werd in de „Wetenschappelijke Bladen." De heer Mimande heeft in de beide stiafkoloniën Guyana en Nieuw- Caledonië geruimen tyd doorgebracht om er het stelsel van deportatie te bestudeeren. Hy heeft daar naar alles gevraagd, wat licht kon verspreiden, alles trachten te zien en af te luisteren. Ook met de bevolking der galeien heeft hij jaren achtereen kennis gemaakt en hij zich met iederen misdadiger, die daarvoor maar eenigszins in aanmerking kwam, persoonlijk onderhouden. Zoo Heeft bij eene eigen overtuiging gevormd omtrent den aard der zielstoestanden, welke een nauwkeurig onderzoek van misdadigers leert kennen, en omtrent de aanleidingen, waardoor zy tot het bedrijven van misdaad komen. En de vroeger door hem gevormde voorstellingen, overeenkomende met de algemeen gangbare, maakten plaats voor geheel andere, nu hy de wereld der dwangarbeiders enforcats (tot de galeien veroordeelde) heeft leeren kennen. Hy laat zich daaromtrent aldus uit: „Hoe geheel anders klinkt my nu dat woord in de ooren en hoe geheel andere denkbeelden roept het te voorschijn! Geen verontwaardiging maar medelijden doet het my gevoelen; de openbare wraakoefening schijnt my' eene handeling van barbaren; de guillotine een werktuig voor monsters, en het komt mij voor dat de menschelijke rechtvaardigheid, die zich na het gebruik dier machine bevredigd kan gevoelen, waarlijk wat al te gemakkelijk voldaan is. Het is mij duidelijk geworden, dat 'de maatschappij zich het recht niet mag aanmatigen iemand ter dood te veroordeel en, daar het de vraag kan «ïyn, of zy heelemaal wel het recht heeft om te straffen." De schryver gevoelt, dat men hem hier in de rede zal vallen, en hy voegt er dan ook dadelyk by: „Laten wy elkander echter goed begrypen en houd my niet terstond voor een gevaarlijken utopist, naar wiens redeneeringen men liever niet moet luisteren. Ik wil geen woord peggen tegen eene krachtige bestrijding van alle misdaden, integendeel, ,k wensch die zoo streng en zoo ernstig mogelijk. Maar ik zou gaarne zien, dat men niet langer middel en doel met elkander verwarde. Alle strafoefening moet tevens middel zyn om in de toekomst de noodzakelijkheid van straffen zooveel mogelyk minder noodig te maken; zy moet strekken om de zedelijke verbetering van den delinquent te bevorderen en daarom op redelijke gronden steunen, niet doctrinair voor den naam van eene bepaalde misdaad in alle gevallen vastgesteld worden, maar in verschillenden graad, afhankelijk van den aard van den misdadigen mensch en de omstandigheden, waaronder hy misdreef, toepasselijk zyn." De heer Mimande merkt dan verder op, dat men reeds terstond twee groote groepen van misdadigers moet onderscheiden: zy, wier zielstoestand voor en tydens het bedrijven der daad die was van normale menschen, welke geacht worden het onderscheid tusschen geoorloofde en ongeoorloofde daden voortdurend te kunnen beseffen, en een tweede groep, by welke men moet aannemen, dat zulk een besef of onderscheidingsvermogen geheel of gedeeltelijk ontbrak. Het Code Pénal zegt daaromtrent in art. 64: „er is noch misdaad, noch wanbedryf, wanneer de beklaagde ten tyde van het feit in staat van krankzinnigheid was, of wanneer hü door overmacht gedrongen was." En het Duitsche Wetboek van Strafrecht bepaalt, dat eene handeling niet strafbaar is, indien iemand haar bedryft: „in einein Zustande der Bewustlosigkeit oder krankhafter Störung der Geistesfahigkeit." „De gewichtige en moeilijke taak van den rechter bestaat nu hoofdzakelijk in het onderscheiden deiniet van de weltoerekenbaren/'zegt de heer Mimande. „Deze taak komt my zoo zwaar voor, dat ik haar onuitvoerbaar durf noemen. Slechts de alwetende goddelijke gerechtigheid zou haar kunnen volbrengen. In elk geval beweer ik, dat het, ook by wai ruimer onderzoek met onze gebrekkige menschelijke hulpmiddelen en niettegenstaande het zwakke licht van onze kennis en ons inzicht, hoe langer hoe meer blyken zal, dat wy met volle overtuiging slechts zeer weinig ontwijfelbaar toerekenbaren kunnen onderscheiden. En daarom meen ik, dat men de galeien als een groot hospitaal voor een eigenaardig soort van zieken moet beschouwen, waarin ook eene bijzondere soort van geneeskundige behandeling moet worden toegepast." Wat de schrijver hier zegt van de galeien, zal by hem natuurlijk ook, hoewel misschien in mindere mate, gelden voor de gevangenissen. Immers, hij herhaalt later nogmaals, dat hij op grond van zyn onderzoek van veroordeelde misdadigers, deze voor verreweg 't grootste deel voor zieken houdt, maar voor lijders aan ziekten, die voor andere menschen gevaarlijk zyn, zoodat zy onschadelijk moeten gemaakt worden en men hen zoo mogelyk moet trachten te genezen. „Ik zou," zegt hij, „de aanleidingen tot misdaad willen vergelijken met microben of bacteriën, die alleen tot ontwikkeling en tot uiting van hunnen schadelijken invloed kunnen komen, als zy in eene geschikte middenstof en omgeving geraken, en die dan, in den mensch dringende, hem tot krankzinnigheid voeren." We begrijpen reeds uit deze woorden, dat Mimande ook de armoede als een grooten factor van misdaad zal beschouwen. Wat hy daaromtrent zegt, is ook al weer een gevolg van een persoonlijk en zeer uitgebreid onderzoek. Wig geven het by eene volgende gelegenheid. --- BUITENLAND. Nog altijd komen er hoogst ernstige berichten uit Italië, berichten, waaruit duidelijk blijkt van welken geest de bevolking tegenwoordig is. Of ze alle de juiste waarheid bevatten, kan moeielijk worden uitgemaakt, maar aangezien de censuur in Italië ook duchtig aan het werk schijnt te zijn, mag men veronderstellen, dat ze althans voor 't grootste deel waar zijn. En als men ook maar de helft mag gelooven, is 't al erg genoeg. In Milaan werden de spoorwegrails opgebroken, toen zich het gerucht verspreidde, dat er nieuwe troepen naar Afrika zouden vertrekken. En toen men in de kazerne onder de soldaten van het zeven en zestigste regiment aan het loten ging, wie naar het terrein van den oorlog gezonden zouden worden, hadden er zeer ernstige voorvallen plaats. De manschappen, die in 't gelid stonden, schreeuwden: „wij willen niet naar de slachtbank gevoerd worden I" zoodat de loting niet gehouden kon worden. Omtrent den toestand in Abessynië blijven de berichten even ernstig luiden. Generaal Baldissera telegrafeerde uit Asmara, dat het er zeer slecht uitzag en vroeg nieuwen aanvoer van troepen en oorlogsmateriëel om de plaats te beter te kunnen versterken. Volgens de ~Temps" hebben de Schoanen ook het fort Aeli-Agri geblokkeerd. Ze bevinden zich halverwege Asinara en zullen ook generaal Baldissera slag leveren. De „Opinione" schrijft zeer ongunstig over den toestand in Adrigat. Het fort is omringd door vijandelijke troepen en Baldissera berichtte, dat hij thans tot ontzet niets kon doen. Er moeten voor eene maand levensmiddelen aanwezig zijn. Ook neemt men aan, dat velen, die in den slag van 1 Maart gewond en uiteen gejaagd zijn, eene schuilplaats in Adrigat hebben gezocht en gevonden. De „Time.s" heeft leelijke berichten uit Kaïro. Volgens deze hebben Derwischen of Abessyniërs de telcgraafgeleiding tusschen Kassala en Massoeah doorgesneden. Men vreest, dat 2000 Italianen, welke deze week Asmara verlieten om de bezetting van Kassala te versterken, van de hunnen afgesneden zijn. Volgens de nieuwste tijdingen zou een groot leger Derwischen Ka sal la bedreigen; volgens een bericht uit de „Corriere della Sera" heeft de insluiting van de vesting reeds plaats gehad. Een redacteur van de „Baseier Nachrichten" had een onderhoud met den bekenden ingenieur Igl, den vertrouweling van Menelik. Hij verklaarde, dat de aanvoerders der Schoanen kaarten van Abessynië hadden, vervaardigd door den Italiaanschen generalen staf. De Fransche kapitein Clochette zou in dienst van Menelik staan. De negus wordt, volgens Igl, geregeld op de hoogte gehouden van 't geen in Italië gebeurt. Er zal voor Italië, meent de ingenieur, niets anders overblijven dan de garnizoenen van Kassala en Adrigat terug te trekken. De crisis in Italië is nog niet opgelost. Daaromtrent wordt het volgende bericht: wijl aan de aftreding van 't kabinet- Cnspi geen votum der Kamer voorafging, kon de koning, zooals anders in t parlementaire systeem past, zich ook niet wenden tot den markies di Rudini, den felsten tegenstander van het vroegere kabinet. Het schijnt zelfs eerder mogelijk, dat de koning aan Saraooo de opdracht zal geven om een ministerie te vormen, die dan verschillende leden van het tegenwoordige kabinet zou willen behouden. Naar aanleiding van deze geruchten besloten 46 radicale en socialistische atgevaardigden eene motie aan te nemen, waarin ze verklaren hunne agitatie in de Kamer en in 't land voort te zullen zetten en elk kabinet zullen bestrijden, dat niet een geheelen omkeer in de politiek van Italië brengt, zoowel wat de Afrikaansche qnaestie als de binnenlandsche politiek betreft. De Engelsche „Moming Post" bespreekt de vraag in hoever Engeland betrokken is bij het lot van Italië. Engeland, zegt het blad, heeft alle reden om Italië steun te verleenen, daar de ondergang van Italië dit land zou drijven in de armen van Frankrijk, wat eene verplaatsing van het Europeesch evenwicht tengevolge zou hebben. Van zulk eene verplaatsing, gaat het verder, zou Engeland het meest te lijden hebben, wat reeds blijkt uit hetgeen over de samenwerking der Engelsche en Italiaansche vloten is gezegd. In zijn eigen belang, zoowel als in het belang van den Europeeschen vrede, moet Engeland Italië thans helpen in het ongeluk. Maar tevens kan en mag Engeland niet vergeten, dat iedere hulp, aan Italië verleend, in zekeren zin ook hulp aan de bondgenooten van Italië beteekent. Dit zal eene goede gelegenheid geven, om aan het misverstand van Duitschland een einde te maken. Aan de Duitsche regeering moet duidelijk worden gemaakt, dat iedere politiek van interventie in de koloniën, of in de Britsche sfeer van invloeden eens en vooral moet worden opgegeven, en dat, als Duitschland en zijne bondgenooten den wereldvrede verzekerd willen zien met de hulp van Engeland, zij bewijzen moeten geven van de oprechtheid hunner vriendschap. Reuter bericht uit Londen, dat de kanaalquaestie in Panama eindelijk staat opgelost te worden door eene samensmelting van de Panama-maatschappij en de Nicaragua-kanaal maatschappij, welke laatste de aandeelen der eerste zou aankoopeo om dan het kanaal volgens het plan der P.C.maatschappij aan te. leggen. Fransche en Engelsche bankiers moeten dit plan zeer gunstig gestemd zijn. --- Engeland. De heer baron Quarles de Quarles, secretaris van den heer Leyds, gaf een vertegenwoordiger van Reuter de verzekering, dat het bezoek van den heer Leyds aan Europa geen politiek doel had. De betrekkingen tusschen Duitschland en de Zuid-Afrikaansche Republiek blijven dezelfde als voor het bezoek en er zijn geen nieuwe overeenkomsten gesloten tusschen de Republiek en eenige andere regeering. --- Italië. Het verlies aan materieel in den slag bij Adua wordt bij benadering berekend op: 1 millioen patronen, 5000 lasten artillerie, 5000 muilezels en 10.000 geweren. --- BINNENLAND. Van een strooper. Voor de Rechtbank te Leeuwarden heeft terechtgestaan P. ten H., 34 jaar, polderwerker, zonder vaste woonplaats, thans in hechtenis, omdat hij den 29 Nov. U. met een geladen tweeloopsgeweeraan het stroopen van eenden zijnde bij een boerenplaats onder Wolsuni, doch door den boer R. Koopmans en diens knecht H. Wildschut betrapt, op de vlucht gejaagd en achtervolgd, op het oogenblik dat zijne vervolgers hem tot op 10 pas genaderd waren, hun in het Friesch toeriep: „staan blijven, anders schiet ik jelui," zich omdraaide en een schot loste, alles in één oogenblik op elkaar volgende, zoodat het schot aan de linkerzijde van Koopmans dezen voorbij vloog, zonder hem te treffen. Daarop opnieuw achtervolgd struikelde hij en toen hij weer opgestaan was, pakte Koopmans hem beet, waarop hij het geweer in de lucht zwaaide, en het tweede schot afging. Inmiddels waren 2 knechts van een buurman toegeschoten en met hun vieren brachten ze hem naar den veldwachter. De subst. off. van justitie, mr. M. Th. Westenberg, requireerde, dat beklaagde wegens poging tot doodslag, voorafgegaan door poging tot diefstal, zal veroordeeld worden tot 2 jaar en 6 maanden gev.straf. De verdediger, mr. C. L. baron van Harinxma thoe Slooten, bestreed het oogmerk om te dooden. --- Een sollicitatie-brief. De burgemeester van een gemeente, waarin het ambt van gemeente-veldwachter vaceert, ontving dezer dagen onder meer andere den volgenden sollicitatie-brief.: 4 Veebruwaarie 180096. U Ed. Daar ik vernoome heef Dat u een ge Meente volwagter zoekt soo biet Ik mij aan as stolle Stand u ergemeente diezig noemd oudt nege en 20 jaare gepospateerd schrep Schuter bei het 6 reziemend inwantrie. ik heef goet schrijfve en leezegeleerdt en kunt l prin zesvanbaal maake.dus zoo u blang in mijn stel is mijn aadres u Frient --- Een veelbewogen leven. Uit Putten (G.) is gevankelijk naar Utrecht overgebracht de gepasporteerde militair van het O. I. leger, C. F. H. S., die vroeger in den Fransch-Duitschen oorlog en in Afrika heeft gediend. Hij wordt beschuldigd aan A. v. d. H. te Voorthuizen op bedriegelijke wijze f 588 te hebben afhandig gemaakt. --- Meineed en zijn gevolgen. Zooals gemeld, werden in de jl. Woensdag gehouden zitting der arrondissements-rechtbank te Zutphen 2 personen, van meineed verdacht, in arrest gebracht. Naar thans wordt medegedeeld, waren het twee broeders uit Heerde. Een dezer, een jongman van 20 jaar, heeft bekend een valschen eed te hebben afgelegd, doch waarschijnlijk uit vrees voor de straf, heeft hij in de gevangenis een einde aan zijn Teven gemaakt, door zich met zijn zakdoek te worgen. --- Uitvoer naar de Z.-A. Republiek. Blijkens bericht van den consul-generaal der Nederlanden te Pretoria zijn. bij besluit van den Uitvoerenden Raad der Zuid-Afrikaansche republiek, d.d. 21 Januari 1896, van 1 Februari 1896 af de volgende artikelen vrijgesteld van de speciale invoerrechten, vastgesteld bij wet no. 4 van 1894: vleesch in blikjes, beschuit en koek in blikjes of niet, eieren, groenten (versche, ingelegde en gedroogde), ham, spek, worst, varkensvleesch en varkensvet, varkens, kafferkoren, koren, meel, (alle soorten), mielies, aardvruchten. Van genoemde artikelen zal, totdat door den Eersten Volksraad nadere voorziening ter zake zal zijn gemaakt, slechts geheven worden hét algemeen invoerrecht van 7'/> pCt. van de met 20 pCt. verhoogde factuurwaarde. --- Ingestort. Aan den Achterdam, te Alkmaar, is Vrijdagavond ongeveer 8 uur, het boyengedeelte van een pakhuis, behoorende aan den heer Oortmeijer, naar terzijde, waar men begonnen was een nieuw perceel te bouwen, overgezakt. Het dak en bijna de geheele bovenverdieping liggen in puin. Op het open terrein waren werklieden bezig, die, wonderbaarlijk genoeg, geheel ongedeerd bleven. --- Staten van Friesland. Door de commissie uit de Prov. Staten van Friesland is rapport uitgebracht over de voorstellen van Ged. Staten tot: !. wijziging van het werkplan voor 1896 voor het waterschap der vijf deelen Zeedijken buitendijks, met dien verstande, dat de staat der uit te voeren gewone en buitengewone werken wordt aangevuld met a. het doen aanleggen van 346 M. steenglooiing met daarbij behoorende werken van paal 20 tot 28, begroot op f 72,583,05; b. het doen aanleggen van 750 M. steenglooiing met daarbij behoorende werken, van paal 41 tot 45 en verder tot 49, begroot op f 150,703,28; c. het verbreeden van de bestaande steenglooiing bij Makkum, paal 71 met 3 M. en het daar aanleggen van eene steenbestrating op de zeedijkskruin, begroot op f 3,294,60; 2. tot het doen herstellen van de door den storm van 5—7 Dec. 1895 aan de provinciale zeewering te De Lemmer toegebrachte schade; 3. het toekennen aan de gemeente Hindeloopen van een prov. subsidie der kosten van buitengewone herstelling van de haven- en zeeweringswerken dier gemeente, naar een maximum van f6OOO. De conclusie van al deze rapporten strekt tot onveranderde aanneming der gedane voorstellen. De rapporten zullen a.s. Dinsdag worden behandeld. --- Brand. De politie te Rotterda in alarmeerde Zaterdagavond voor een uitslaanden brand in een kosthuis in de Doelstraat, aldaar, welke zich in den beginne vrij ernstig liet aanzien, maar toch met behulp van twee handspuiten kon worden gebluscht, hoewel niet, dan nadat, een tweetal verdiepingen waren uitgebrand. Het vuur had bijna een menschenleven gevergd. Een persoon, die zijn roes lag uit te slapen, had men in de drukte vergeten, zoodat hij slechts op het laatste oogenblik in veiligneid kon gebracht worden. Daar de bedoelde persoon nog niet volkomen ontnuchterd was, werd hij per brancard naar het betrokken bureau vervoerd. --- Geen baldadigheid. Het bericht, voorkomende in het dagblad „De Tijd," en ook door ons overgenomen, als zou te Amsterdam op den Haarlemmerweg een meisje door baldadige jongens aan een paal gebonden en door voorbijgangers in bewusteloo/.en toestand aangetroffen zijn, is bij een door een agent ingesteld onderzoek, onjuist gebleken te zijn. --- Pensionneering van werklieden. In eene te Leeuwarden vanwege het „Comité ter behartiging van arbeidersbelangen" gehouden openbare vergadering, is na een voordracht van ds. G. W. Heesen en daarop gevolgde gedachtenwisseling over pensionneering van werklieden, eene motie aangenomen van den volgenden inhoud: ~De vergadering, lettende op het feit, dat duizenden ijverige, eerlijke, trouwe burgers door de geheele desorganisatie van den arbeid in een maatschappelijke positie verkeeren, waarin zij vandaag niet weten of zij morgen nog een middel van bestaan hebben, acht het een zedelijke plicht en tevens in het belang eener goede volkshuishouding, dat aan dien toestand een einde kome. „Daar iedere poging zal mislukken langs don _ weg van particulier initiatief, spreekt zij als hare overtuiging uit, dat de arbeid wettelijk moet worden georganiseerd — en de verzekering vau arbeiders c. a. bij invaliditeit, ouderdom en sterven door de wet verplichtend moet worden gesteld. „Zij dringt daarom ten zeerste er op aan, dat de Regeering aan dit zoo diep ingrijpend volksbelang hare volle aandacht wijde." --- 'n Gevaarlijk mensch. Voor de Arr.-Rechtbank, te Leeuwarden, heeft terecht gestaan Trijntje S., 28jaren, huisvrouw van H. F. te Midlum, omdat zij, toen haar man wegens brandstichting terechtgestaan had doch nog niet veroordeeld was, een brief aan den off. van justitie te Leeuwarden geschreven en dezen per post toegezonden heeft, meldende, dat de rijksveldwachter van Schuijlenburg te Harlingen, een hoofdgetuige in de strafzaak tegen haren man, twee malen onzedelijke handelingen met haar gepleegd heeft, als hij over die brandstichting bii haar aan huis kwam i derde maal op den weg daartoe aangezocht had, wat zij geweigerd had. De 71-jarige gemeenteveldwachter te Midlum, haar kennende, had evenwel dien rijksveld wachter van tevoren gewaarschuwd,-zoodat zij telkens te zamen naar haar toegingen; eene buurvrouw noemde haar een slecht wijf en verklaarde, evenals een buurman, dat de rijksveldwachter den 2den dag na den brand niet bij haar aan huis geweest was, terwijl nog een derde getuige verklaarde, dat zij hem aangezocht had om voor den rechter te verklaren, dat hij den rijksveldwachter op den weg met haar gezien had, wat hij geweigerd had, omdat het niet waar was. Ook had zij hem f5OO beloofd als hij haar huis in brand stak, wat hij eveneens had geweigerd. Het O. M. requireerde, dat beklaagde wegens het doen van een lasterlijke aanklacht zal veroordeeld worden tot 6 maanden gevangenisstraf. Uitspraak in beide zaken Woensdag a.s. --- Lehman Israëls. Aan de Amerikaansche editie van den „New-York Herald" is het volgende ontleend : Den 21 Februari stierf na een langdurig ziekbed de welbekende dagbladschrijver en deskundige in onroerend goed, de heer Lehman Israëls, te zijnen huize te New-York. In 1833 te Gronin- gen in Nederland geboren, ontving hij daar zijne opleiding aan het gymnasium doch vervolgde zijne studie niet en kwam op 18-jarigen leeftijd met handelsdoeleinden in Amerika. Spoedig evenwel vond hij zijn weg in de dagbladpers en schreef als Erastus Brooks in „The Express," toen de burgeroorlog uitbrak. Hij nam toen dienst als sergeantmajoor van het 55e Newyorker vriiwilligersregiment en na tweemaal voor dapperheid op het slagveld eervol bij dagorder te zijn vermeld, werd hij tot luitenant bevorderd. Bij den veldslag te Fairoaks werd hij zwaar gewond en ofschoon zorgvuldige verpleging hem weder op de been bracht, is hij nooit volkomen hersteld van de gevolgen der verwonding. Tijdens den oorlog deed hij bij den krijgsdienst ook dienst als oorlogscorrespondent, en na zijn herstel werd hij aan de redactie van ~the World" verbonden. Als zoodanig maakte hij voor zijn blad een gedeelte van den Fransch-Duitschen oorlog mede. Na zijn terugkomst in Amerika werkte hij o. a. aan de „New-York Herald" en andere bladen voornamelijk als specialiteit voor de in Amerika zoo belangrijke rubriek „Real Estate." De heer Lehman Israëls laat, behalve zijne weduwe, twee kinderen na, eene getrouwde dochter en zijn zoon, de heer Charles H. Israëls, die zich als architect reeds eenigen naam gemaakt heeft. De overledene was de broeder van den schilder Jozef Israëls en van wijlen den Amsterdamschen hoogleeraar dr. A. H. Israëls. --- Wat in 't vat is verzuurt niet. Men meldt uit Haarlem : Na een verblijf buitenslands van mcci dan 20 jaren, vestigde onlangs iemand zijne woonplaats weder in het moederland, om de vruchten te plukken van zijn noesten arbeid in den vreemde. Het duurde echter niet lang, of op minder aangename wijze werd hij herinnerd aan iets, dat hij reeds lang vergeten waande. Op zeer jeugdigen leeftijd vrijwillig in militairen dienst getreden, nam hij weder afscheid van het soldatenleven, alvorens hij recht had den dienst te verlaten. Even 18 jaar oud deserteerde hij en nam de wijk naar het buitenland. De autoriteiten waren blijkbaar deze ontrouw aan het -«vaandel na dit lange tijdsverloop niet vergeten en herinnerden den pas gerepatrieerde aan zijn plicht om den vrijwillig op zich genomen diensttijd te vervullen. Het gelukte den deserteur den dans te ontspringen; hem werd toegestaan zijn nog overigen diensttijd als vrijwilliger voor zijn rekening door een anderen vrijwilliger te doen vervullen. De straf op het misdrijf van desertie verjaard zijnde, meende hij nu geheel van de zaak af te zijn. Doch deze berekening faalde; hij had ook aan de loting voor de militie deelgenomen en werd door den militieraad voor den dienst aangewezen, omdat hij tijdens de uitspraak van dien raad reeds als deserteur uit de gelederen was gevoerd. Van zijn militie-diensttijd nu werd hij niet ontheven Ingevolge de bepaling van art. 173 der militiewet werd hij dezer dagen te Amsterdam als achtergebleven joteling voor zeven jaren bij de militie ingelijfd, om gedurende de eerste vijf jaren onder de wapenen te worden gehouden. Eerst op ruim 43-jarigen leeftijd zal hij al» milicien met onbepaald verlof den dienst kunnen verlaten. --- Ongelukken. Te Hoek van Holland kreeg een stoker, H. V., werkzaam op de sleepboot „Hoek van Holland 6," bij het ophalen Van het anker een klap van de lier- Bewusteloos werd hij naar Rotterdam en vervolgens naar het Ziekenhuis vervoerd, waar het bleek, dat hij eene schedelbreuk bekomen had. Hij is denzelfden dag nog overleden. Te Helder is een machinist van de goederenboot „Anna Cornelia" in het kanaal over boord geraakt en verdronken. Hij laat eene weduwe met 5 kinderen onverzorgd achter. Te Enschedé is het 3-jarig zoontje van C. J. achterover in een pot kokend water gevallen. Het kind is aan de gevolgen zijner brandwonden overleden. Te Gouda had de 13-jarige P. v. Leer het ongeluk op de machinale garenspinnerij zoodanig met zijn hand tusschen de machine bekneld te geraken, dat hij naar het Ziekenhuis moest vervoerd worden, waar men zijne hand amputeerde. ---