BUITENLAND. Het beleid van het Engelsehe kabinet is nogmaals scherp gehekeld door sir William Harcourt, dezen keer in eene rede, welke hij te Tredegar hield. Hij moest nu erkennen, zeide hij, dat de inval in de Transvaal thans gebleken was een lang te voren beraamd plan te zijn geweest, op het touw gezet door een syndicaat van beursspeculanten, en dat de leider, die het plan ontwierp en hielp ten uitvoer brengen, was geweest de eerste minister van een van H. Majesteits koloniën. ..Rechtvaardigheid verhoogt een volk 1" sprak Harcourt verder. „Met diep leedwezen heb ik den heer Chamberlain hooren zeggen, dat zonder mannen als de heer Rhodes het gebied des rijks heel wat kleiner zou wezen. Maar een beleid, als nu gevolgd wordt, door een man te handhaven, die schuldig is aan den inval — een zoodanig beleid bestendigt het jegens Engeland opgewekte wantrouwen bij de Nederlandsche republieken, belet bet heelen der geslagen wonden en zal op den langen duur Engeland nietgrooter, maar kleiner maken in de oogen der wereld!" De „Daily Chronicle" acht het besluit van de diiecteuren der Chartered Cornpany om het ontslag van Rhodes nog aan te houden, van groot gewicht en meent, dat het eene groote verantwoordelijkheid op die directeuren laadt. Dit zal sir Harcourt zeker wel met hem eens zijn. Het blijkt, dat Rhodes en Beit uit hunnen zak 17000 pond hebben betaald voor de kosten van wapens, ammunitie, paarden en uitrustingen van Jameson's expeditie-corps. Het zaakje is hun dus vrij duur gekomen! De „Petersburger Wjedomosti" neemt de gelegenheid ook eens waar om den Engelschen een peuter te geven en zegt onder meer: „na de verklaringen van Chamberlain zouden wij, hoewel we geen aanhangers van de doodstraf zijn, toch verheugd wezen, als we het conservatieve ministorie-Salisbury aan een touwtje zagen bengelen!-' Het in den regel zeer goed ingelichte „Berl. Tageblatt" heeft het volgende bericht: De verloving der jonge koningin Wilhelmina derNederlandenmetprins Bernhard Heiurich, den tweeden zoon van den overleden erf-groothertog van Saksen- Weimar, wordt volgens mededeelingen uit naar 't heet zeer goede bron bij beide hoven ernstig in overweging genomen. Het publiek maken der verloving zou echter eerst na eenigen tijd, misschien op den 80sten verjaardag van den groothertog (24 Juni) plaats hebben. De prins is in zijn negentiende jaar. Zooals bekend ia, is zijne grootmoeder, de gemalin van den logeerenden groothertog, eene Nederlandsche prinses. Prins Bernhard Heinrich studeert tegenwoordig in Jena. De keizer van Oostenrijk heeft de verkiezing van den anti-semiet Strobach tot burgemeester van Weenen goedgekeurd. De nieuwe burgervader heeft reeds den eed afgelegd. In Rusland komen telkens meer vorstelijke en andere personen aan. die de kroning van don czaar te Moskou zullen bijwonen, daaronder b.v. prins Maximiliaan van Baden, de prins van Saksen-Altenburg en de emir van Bokhara, die voor den czaar onder meer een paar prachtige paarden meebracht. De Bulgaarsene deputatie zal den keizer een album aanbieden met gezichten uit Bulgarije. Vrijdag heeft de czaar met zijne gemalin voor hun vertrek naar Moskou eenen pelgrimstocht naar het graf van Alexander 111 en de Peter- en Paulskerk gemaakt, waar ze een gebed deden, om daarna naar Zarskoje-Sselo terug te koeren. Zeer veel diplomaten zijn reeds in Moskou gearriveerd of op reis er naar toe. De keizerin-weduwe van Rusland is op reis naar 't vaderland aan 't station Nancy door den president der Fransche republiek begroet. Prins Bariatinsky verzocht hem in het salon der keizerin te komen, die de grootvorstin Olga en den grootvorst Michaël aan hem voorstelde en zich zeer vriendschappelijk met hem onderhield. De heer Faure nam te Pagny afscheid van de keizerin.. De prinsen Galitzin en Bariatinsky zijn benoemd tot riddergrootkruis van 't Legioen van Eer. In het Hongaarsche Huis van Afgevaardigden heeft minister Banffy in antwoord op eene interpellatie verklaard, dat de demonstratie te Belgrado niets dan eene onhandigheid en eene onbeleefdheid is geweest. Hij oordeelde, dat de regeering voldoende satisfactie heeft verkregen en men niet verder moet gaan. De Kamer nam acte van deze verklaring. De militaire rechtbank te Berlijn heeft den ceremoniemeester von Kotze, die den ceremoniemeester von Schrader in een duel doodschoot, tot twee jaar gevangenisstraf veroordeeld. Het vonnis moet nu nog door den keizerbekrachtigd worden. --- Feuilleton. DE GELUKSSTER. Roman uit het Duitsch VAN NATALY VON ESCHSTRUTH. 51) Zij wil uitrusten en slapen, ze is tot steryens toe moede. Waarom nog langer deze ellende te verdragen ? Elke minuut, die haar nog in de nabijheid van Roman Ermönyi doet blijven, is eene kwelling. Weg ! weg I Er moet een eind aan komen ! Als vuur vliegt, zeplotselingdoorMarga's aderen; de gedachte verlost te worden uit alle pijn, heeft iets levenwekkends voor haar, en het vaste besluit, dat ze nu eindelijk na lang worstelen en strijden heeft genomen, sterkt en kalmeert hare zenuwen. Ze overlegt vol ongeduldigen ijver het plan voor hare reis. Als ze alles verkoopt, wat ze nog bezit, heeft ze genoeg middelen om de lange reis te ondernemen. Alleen de gedachte, dat ze onderweg ziek kan blijven liggen, pijnigt haar. Zou ze overal direct in een hospitaal opgenomen worden ? Misschien helpt het, als de schouwburgdokter — de armendokter een attest schrijft 1 De onheilbrengende brief, waarin hij heeft verklaard, dat Marga door de kwaal aan haar strottenhoofd en de heftige katarrh ongeschikt is geworden voor hare taak, heeft de directeur haar met haar ontslag toegezonden. Misschien kan hij haar ook hier van dienst zijn. Luister — huilt niet de storm om den gevel? Dat beteekent voorjaar en zacht weer! De koude zal verminderen, en Marga kan zeker reeds spoedig, spoedig met hare bleeko kleine lieveling den weg tot de vrijheid betredenl Hare wangen gloeien van opgewondenheid, zii haalt zoo diep adem, alsofgeestenhanden haar een centenaarslast van de borst hebben genomen. Zij wil morgen opstaan, ze wil nog een keer het geld voor de versterkende droppels opofferen, en Bertha zal het kind des nachts oppassen, opdat zrj spoediger herstelt en sterk wordt. Voelt ze zich niet reeds veel beter? Het liefst zou ze maar dadelijk uit het bed springen en alles voor de reis in gereedheid brengen. De hoop. het blijde vertrouwen op het behoud van haar kind stort haar nieuwe kracht in de aderen. Het ongeduld en de vrees, dat ze haar plan niet meer ten uitvoer kan brengen, wekken haar nog meer op. Bertha komt met een van blijdschap stralend gezicht terug. Ze heeft de kostbare japon naar de eerste zangeres gebracht en die heeft haar er volle twee honderd mark voor betaald en gevraagd, of mevrouw Ermönyi nog meer van hare garderobe wilde verkoopen ? Marga kleurt hevig. Verlegenheid en schaamte schijnen haar nog eens de keel të willen toesnoeren. Ze schaamt zich, dat de wereld van hare ellende zal vernemen. Maar slechts een oogenblik. Dan strijkt ze met de hand over 't voorhoofd en zucht diep. Waartoe nog deze valsche, belachelijke hoogmoed? Wat ligt haar gelegen aan het gebabbel der menschen? Zij heeft met de wereld afgerekend. Vol dankbare vreugde prijst zy Bertha's goeden inval om direct naar de zangeres te gaan. De wensch van deze om nog meer te koopen. komt haar uiterst gelegen, en de beide geldswaardige papiertjes in hare hand wegen zoo zwaar, alsof ze al dat geld volstrekt niet kan oplichten. - Nu wil ze iets voor hare gezondheid doen. Eene warme kamer, versterkend voedsel, medicijnen. Bertha ziet haar bezorgd aan. „Bedaard aan, mevrouw Ermönyi, anders zitten we heel gauw weer op 't droge !" Marga glimlachte. „Wees onbezorgd, we zullen hulp krijgen." En terwijl het meisje, blijde verrast, inkoopen doet, luistert zo vol angst en spanning naar de strompelende voetstappen van haren man. Zonder noodzaak. Roman Ermönyi komt noch in dezen, noch in de volgende nachten thuis. Wie weet. of hij wel ooit tot vrouw en kind terugkeert! ' De dokter komt den volgenden voormiddag en vindt de jonge vrouw uit het bod. Hij verheugt zich over hare opgewektheid en over het besluit om naar hare bloedverwanten te reizen. Marga vertelt den welwillenden ouden heer zonder terughoudendheid haar gansche ellende vanaf den dag van haar huwelijk tot op het oogenblik. Een armendokter krijgt dikwijls een kijkje in huiselijke ellende, maar het lijden naar lichaam en ziel, waaronder deze ongelukkige moeder gebukt gaat, snijdt hem door de ziel meer dan alle ellende, waarvan hij getuige is geweest. Hij belooft haar een' persoonlijken aanbevelingsbrief te zullen schrijven, dien ze aan den dokter, in wiens kliniek ze bij verergering harer kwaal gedurende de reis mocht opgenomen worden, kan afgeven. Marga ziet hem smeekend aan. Dan smeek ik u om eenen dienst, dokter; noem niet den overal bekenden naam van mijnen man, het zou mij pijnlijk zijn daardoor eene bijzondere belangstelling op te wekken, omdat ik mijne gastvoorstellingen als mevrouw Ermönyi gaf. Mijn meisjesnaam is minder bekend geworden; buiten de residentie heeft misschien wel niemand iets van Marga Daja vernomen. Wil u zoo vriendelijk zijn en mij in uwen brief alloen „de zangeres Marga Daja" zonder bijvoeging van mevrouw of juffrouw noemen ?" De dokter beloofde haren wensch te zullen vervullen en zond haar nog denzelfden dag een onderteekenden en van een zegel voorzienen brief, waarin hij verzocht „de zangeres Marga Daja, welke door haar langdurig lijden voor het tooneel en voor 't zingen ongeschikt is geworden, in geval zulks maar eenigszins mogelijk is, in de kliniek of het ziekenhuis op te nemen en wel, zoo mogelijk, gratis, daar de kunstenares zich in zeer behoeftige omstandigheden bevindt." Marga was onbeschrijfelijk dankbaar en verborg den brief als een dierbaar kleinood op hare borst. Het werd dooi weer. Regendruppels vielen als tranen der verlossing op de aarde neer, die lang genoeg in de boeien van den strengen winter had gezucht. Daarop waaiden zachte windjes en streken liefkoozend om het open venster, waartegen Marga diep ademhalend leunde. Zoo juist had de kastelein van eene ongunstig bekende kroeg haar een paar vergeten brieven en hot aanteekenboekje van haren man gebracht. Hij scheen te veronderstellen, dat mevrouw Ermönyi wist van 't vertrek van haren man, die eene opvoering van zijne opera wilde bijwonen. Waar? dat had hij vergeten. Dat was eene blijde tijiüiijj en ze bevrijdde Marga van het drukkende gevoel, dat ze den verafschuwden, gehaten man misschien nog eenmaal zou moeten zien. Haar hart en haar verlangen schenen vleugels gekregen te hebben, haar zwak lichaam richtte zich op, alsof de adem der vrijheid, dien ze reeds op haar voorhoofd meende te voelen, een' nieuwen evensadem voor haar was. Ze verkocht al wat ze bezat, berekende het geld voor de reis, loonde Bertha mot ruime hand af en kon voor 't overschot nog oen spaarbankboekje voor haar kind krijgen, zoodat dit toch niet geheel zonder ouderlijk erfdeel achterbleef. Voor den laatsten keer zat ze alleen en van allen verlaten in haar kaal vertrek, waaruit alles verdwenen was. Voor den laatsten keer zou ze met haar lieveling slapen onder het dak van haren man, dezen ellendeling, wien ze haren vloek en haren haat als eenig aandenken achterliet. Het blonde haar was in een kleinen wrong op het achterhoofd opgestoken, zilverwitte strepen vertoonde het aan de slapen, en het zwarte kleed deed de doodelijke bleekheid en de magerheid van haar gezichtje nog meer uitkomen, dat smal en verwelkt als de kelk eener versmachtende bloem op de borst neerzonk. Een klein bundeltje met de noodzakelijkste Weertjes voort kind lag naast haar op den grond ; de kleine zelf lag met ver geopende, weemoedig starende oogen op haren schoot. Tegenover haar aan den wand hing de groote scheerspiegel van haren man. Hij kaatste het beeld van vrouw en kind terug. Marga ving het op — lillend keerde ze het hoofd af, en bittere tranen rolden zonder ophouden over hare wangen. De wind gierde om het huis. Hoorde zij er niet eene melodie in? „Helder als't morgenrood glimlacht de toekomst! Gelukkige sterren, bedriegt ons niet!" Marga droogde hare tranen en wierp een blik naar den hemel, waarin eene stomme aanklacht lag opgesloten. De ster der liefde had haar bedrogen; het was een dwaallicht geweest, dat haar boosaardig in ongeluk en dood had gelokt. Verwelkte lauwerkransen hingen aan den wand. In plotseling opkomende bitterheid scheurde Marga ze er af en vertrapte ze. Zij waren op dien avond van de première de koopprijs van haar schijngeluk. Het sterft in 't stof als hy — het sterft, zooals Marga zal sterven. Weg, weg! — De tijd is om. --- BINNENLAND. Het lot der Kieswet. De Haagsche-kroniek-schrijver der„N. Gr. Crt." neemt in zijn kroniek van Zaterdag minister van Houten onder handen naar aanleiding van diens uitdagende woorden, Woensdag in de Kamer gesproken, — woorden, die de schrijver meent, dat aanneming der Kieswet nu juist niet in de hand zullen werken. De schrijver gaat dan na waar de meerderheid voor van Houten's Kieswet eigenlijk vandaan moet komen. „Een kleine groep van vooruitstrevende liberalen, de heeren Veegens c.s.. zijn onverbiddelijk tegen 't voorstel en de toon, waarop zoowel de heer Rutgers als de minister dien spreker weigerden op zijn „absurde" bewering der ongrondwettigheid to antwoorden, zal hem zeker niet van dit plan hebben teruggebracht. Do fractie-Borgesius c.s. heeft natuurlijk ernstige bezwaren, maar wilde langs den weg van gemeen overleg trachten met 's min. voorstel mee te gaan. Do minister wijst dat overleg als een streven naar „verminking" van zijn mcnschelijkoi wijze volmaakt werk k priori af en de. heer van Kaïnebeek waarschuwt voor die medewerking waarvan de bedoeling wellicht is een voorloopige regeling te helpen tot stand brengen, in den geest van 't advies der Liberale Unie. Wordt die medewerking en dat overleg afgewezen, dan schiet er voor de Takkeanen niets anders over dan tegen te stemmen. De katholieken hebben, in de pers en in hun tot hiertoe gehouden redevoeringen, vrijwel te verstaan gegeven dat zij geen kiesrechtuitbreiding aannemen zonder kiesplicht; de minister wijst hen beslist ;;f; onder een wet met kiesdwangzet ik mijn naam niet, voegt hij hun toe. De heeren kunnen dus.inpakken. „Zullen zij nu het hoofd eenvoudig in den schoot leggen en hun desideratuna opeten? Het kon wel eens gebeuren dat zij, zoo niet allen, dan toch meerei na verwerping van een kiesplichtvoorstelj zich tegen het ontwerp-van Houten verklaarden. Het zou veel consequenter zijn dan het loslaten van den gestelden eisch. Uit hetgeen de heer Kuyper te hooren gaf mag men afleiden dat, zonder zeer ingrijpende wijzigingen in het stelsel der wet, de gauche der anti-revolutionairen niet voor het voorstel is te vinden. „Blijven over: «lo gematigd liberalen, waarvan de meesten het ontwerp wel bijna „heel loelijk" vinden (gelijk de hoer van Kerkwijk) of geenszins zonder gebreken, op enkele punten ook strijdig met de grondwet enzoovoort, maar die ten slotte toch wel, pour I'honneur du drapeau over alle bezwaren zullen heenstappen ; en voorts de wildon on de mannen der anti-revolutionaire droite. Doch ook bij lange niet allen. De heeren Pijnappel, Bastert en van Karnebeek bijv. zijn stellig niet bereid zonder wezenlijke besnoeiingen met het voonstel mee te gaan ; onder de Lohman-fractie schuilen ook nog afvallige elementen, zooals de heer Beelaerts en vermoedelijk ook de heeren Mackay en van Bylandt. „Waar moet dus de meerderheid van daan komen ? Met een zacht lijntje kan de minister misschien nog enkele weifelaars tot zich trekken, — met de Woensdag gehanteerde karwats of oude schoolmeesters-plak zeker niet. Mocht ik — aldus de schrijver — den minister dus een goeden raad geven, dan zou het deze zijn: Excellentie, een beetje matiging wat ik u bidden mag; span den boog niet zoo strak. „Men verwacht algemeen dat het debat Dinsdag aanst. zal af Ioopen; de lust is er af en de minister heeft in zoever zijn doel bereikt dat nog slechts weinigen opgewektheid gevoelen om nader met hem in een principiëele discussie te treden. Bij de artikelen zal de strijd misschien even spoedig worden opgegeven. Maar hoe meer de heei van Houten er in slaagt de discussiën te bekorten, des te grooter wordt 't gevaar voor de eindbeslissing." --- Kieswet-amendementen. Door den heer Bastert is als amendement voorgesteld om in art. 1 a der minimum aanslag in 's rijks directe belastingen die aanspraak heeft op kiesrecht van f 1 op f 3 te brengen. Door den hoor Travaglino is voorgesteld in art. 1 den leeftijd van 25 jaren te veranderen in 28 jaren. Door de heeren Goeman Borgesius, Cremer. Drucker. Lcly en Rink zijn 7 amendementen voorgesteld strekkende: 10. om aan het regeeringsontwerp in het kader en stelsel van dat ontwerp eenige uitbreidingen verbetering te geven door daarin de bepaling op te nemen, dat kiesbevoegdheid wordt verleend aan hen, die gedurende 24 maanden in gebruik hebben geluid éénzelfde gebouwd eigendom, waarvan de grondbelasting tenminste f 1 bedraagt; 20. om de kiesbevoegdheid, op grond van art. Ib 10, niet te onthouden aan hen die tusschen 1 Augustus en 31 Januari éénmaal zijn verhuisd, met dien verstande, dat beide woningen dan zullen moeten voldoen aan de eischen omtrent den huurprijs gesteld; 30. om de minimum huurprijzen in de tabel bedoeld in art. Ib 10, die zij voor verreweg de meeste gemeenten te hoog achten, zonder te raken aan de rangschikking der verschillende gemeenten, overal eenigszins te verlagen, en wel met een vijfde gedeelte; 40. een amendement: a. strekkende om den invloed van den patroon óp het kiesrecht van personen in zijn dienst te verminderen, en b. om te voorkomen dat personen, die b.v. door den aard van hun vak tijdelijk buiten werk geraken, hun kiesrecht verliezen, hoewel zij binnen het bij de wet genoemde tijdvak in dienstbetrekking reeds meer inkomen hebben genoten dan volgens de tabel veréischt wordt; 50. om de laatste twee alinea's van art. 16, 20. te wijzigen met. het doel om lijfrente met pensioenen gelijk te stellen en pensioenen niet alleen in aanmerking te doen komen, wanneer ze door openbare instellingen zijn verleend, maar ook wanneer ze door bijzondere vereenigingen of particuliere personen zijn toegekend ; 60. om achter de 7e alinea van art. 2 in te voegen de volgende alinea : ~Inkomen, pensioen en lijfrente, bedoeld in Ib. 30. van de vrouw en van de inwonende kinderen beneden 18 jaar, worden geacht door den man te zijn genoten; 10. om te doen uitmaken, dat de regeling van het kiesrecht voor de gemeenteraden niet bij deze wet, te gelijk met het politieke kiesrecht, zal geschieden. Door den heer Bouman is een amendement voorgesteld, strekkende om iemand die vijf malen achtereen is waardig gekeurd op de kiezerslijsten geplaatst te worden, daardoor recht te geven tot kiezen. Door het Comité voor Kiesrechtuitbreiding is aan de Tweede Kamer in druk de resolutie gezonden, zooals die is vastgesteld in de op 26 Dec. j.l. te Zwolle gehouden bijeenkomst, ter bespreking van het kiesrechtontwerp. Zooals men weet, wordt in de resolutie aangegeven, welke wijzigingen in het ontwerp moeten worden aangebracht, wil het minderonaannemelijk worden gemaakt. --- Kolonisatie van Europeanen in Suriname. Naar de Surinaamsche bladen meidon, is het rapport der kolonisatie-commissie in Suriname bij den gouverneur ingediend.' In hoofdzaak komt de inhoud daarvan op het volgende neer: Of kolonisatie van Europeanen, speciaal van Nederlandsche landbouwers in Suriname uitvoerbaar is, zal, naar de meening der commissie, nog lang eene open vraag zijn, waarop noch de wetenschap, noch de'geschiedenis van reeds genomen proeven oen beslissend antwoord zal vermogen te geven, eene vraag dus, waarop alleen nieuwe proefneming kan antwoorden. Waar evenwel menschenlevens op het spel kunnen staan en waar vaststaat, dat tot dusverre nagenoeg alle genomen proeven in meerdere of minder mate mislukt zijn en tal van menschenlevens gekost hebben, daar past de uiterste omzichtigheid. Geen massale overbrenging dus van Nederlandsche landbouwers naar dit gewest, maar een zeer bescheiden en met alle voorzorgen voorbereide en geleide proef met een klein getal gezonde, krachtige en arbeidzame boerengezinnen ; eene proef niet door eene particuliere maatschappij maar van staatswege genomen. Men kwam tot de conclusie, dat de proef moet genomen worden met een twintigtal gezinnen. Hebben deze eenigen tijd. b.v. een jaar, in Suriname het landbouwbedrijf uitgeoefend en blijft hun gezondheidstoestand goed, dan kan een tweede groep weer van een twintigtal gezinnen volgen en zoo vervolgens. Gaat het dezen kolonisten goed, dan zullen zij familieleden en vrienden in hot moederland aanmoedigen om hun voorbeeld te volgen en zich in Suriname te komen vestigen; zoodoende zou na verloop van tijd een, zij het ook bescheiden, stroom van landverhuizers zijn weg naar de kolonie vinden, waarbij leiding en toezicht van staatswege steeds wenschelijk zouden blijven. --- De oorlog op Atjeh. Zaterdagmiddag ontving „de Tel." het volgende telegram uitNederlandsch-Indië: „Een aanval van de marechaussees op de kampong van Toekoe Tjoet Machnioed is verijdeld door de waakzaamneid van den vijand." --- De werkstaking te Maastricht. Men meldt uit Maastricht van Zaterdag Ondanks de bekendmaking van de firma Regout, dat hedenochtend te 7 ure de termijn zou verstrijken, waarop de werkstakende glasslijpers nog tot de fabriek zouden worden toegelaten, heeft geen van dezen het werk hervat. --- „Nijverheid” en „Nijverheid.” Wij vernemen, dat door het hoofdbestuur der „Vereeniging ter bevordering van Fabrieks- en Handwerksnijverheid" aan het hoofdbestuur der „Ned. Maatschappij ter bevordering van Nijverheid" inzake de fusie tusschen deze beide corporatiën, schriftelijk te kennen is gegeven dat het van verdere onderhandelingen afziet. N. R. Crt. --- Inbraak. Vrijdagnacht werd er ingebroken in een pand aan den Plantageweg, te Rotterdam, waarvan de bewoners uitstedig zijn. Ontvreemd werden drie gangloopers, een waterleidingslang met straalpijp, enz. In den volgenden nacht datzelfde huis passeerende te omstreeks 31/» uur, ontdekten twee politieagenten daarin een man, die bij aanhouding in het bezit werd bevonden van daar ontvreemd geld. Hij is een zwerveling enrecidivist, die terstond naar het politiebureau gebracht en in bewaring gesteld is. Zyn medeplichtige is nog niet gevat --- Een volksoploop. Woensdagavond had te Broek op Langendijk een volksoploop plaats. Wat was het geval? De schoenmaker F. had een deel van zijn huis verhuurd aan den arbeider B„ die een huisgezin heeft met 7 kinderen. De vrouwen van F. en B. konden het niet best met elkander vinden en hadden dikwijls oneenigheid. Een gevolg hiervan was, dat F. aan B. de huur opzegde. Daar deze echter niet veel lust had, onder den blooten hemel te bivakeeren en er in het dorp geen enkele woning voor hem te vinden was, wilde hij zijne woning niet verlaten. De hulp der rechterlijke macht werd ingeroepen en B. word Woensdagochtend het huis uitgezet. Een medelijdende schipper stolde zijn vaartuig tijdelijk ter beschikking van B. en zijn gezin. Een groot deel der dorpsgenooten was hiermede echter nog niet voldaan en trok partij voor 8., die zeer oppassend is en, zoo men zegt, volstrekt niet nalatig is in het betalen van huishuur. Daar kwam tegen den avond een oploop van menschen voor het huis van F., er werd met steenen naar het huis gegooid en toen eenmaal het sein gegeven was. vlogen klinkers en kei6teenen bij tientallen door de ruiten en werd het huis gedurende eenigen tijd gebombardeerd. De burgemeester, vreczende dat de woede der steenengooiers nog niet wm bekoeld en dat hetzelfde tooneel zich zou herhalen, had de hulp der rijkspolitie te Alkmaar ingeroepen en zoo kon men Woensdagavond de helmen zien schitteren van eenige rijksveldwachters, die voor de woning van F. surveilleerden en waardoor er heel wat beweging op straat was. Geen wonder bij zulk een ongewoon verschijnsel. --- Aan groot gevaar ontsnapt. Eenige kerkgangers bij de Ger. Gemeente te Andel zijn op Hemelvaartsdag aan een groot gevaar ontsnapt. Het plafond van de kerk, dat reeds geruimen tijd gescheurd was en voor lang re; behoefde, viel, even voor de godsdienstoefening een aanvang nam, plotseling met donderend geraas naar beneden, waardoor verscheidene personen hunne gewone plaatsen niet konden bezetten. --- Een centrale Arbeidsbeurs. Door een aantal ingezetenen van Amsterdam, allen werkgevers, bestuursleden van werkliedenvereenigingen,kortom, deskundigen op het gebied van den arbeid, is een circulaire verspreid, waarin de medewerking van alle belanghebbenden gevraagd wordt voor de oprichting van een Centrale Arbeidsbeurs. De beurs zou strekken tot het bij elkaar brengen van werkgevenden en werkzoekenden en het verschaften van inlichtingen wedorkeerig. In het bestuur zullen zoowel patroons als werklieden zitting hebben, teneinde het vertrouwen van beide categorieën te wekken. — --- De kerkelijke quaestie te St. Anna- Parochie. Voor den Iloogen Raad is gepleit in zake de kerkelijke quaestie te St. Anna- Parochie. Mr. J. A. Stoop uit Leeuwarden trad op voor de partij der meerderheid van de gemeente, die getracht heeft zich van de organisatie der Ned. Herv. Kerk los te maken en die dientengevolge door het Classikaal Bestuur van het lidmaatschap is ontzet. Pleiter bestreed de wettigheid van de door den president-kerkvoogd (die tot de minderheid behoorde) opgemaakte lijst van stembevoegden, omdat die lijst niet op de door het kerkelijk reglement voorgeschreven wijze was vastgesteld en betoogde, dat het Hof te Leeuwarden ten onrechte de toepassing van dat reglement in deze niet noodig achtte. Mr. W. Thorbecke, voor den presidentkerkvoogd en zijne tegenwoordige medekerkvoogden optredende, wees er op dat de naleving van het reglement niet kon geschieden, omdat de oorspronkelijke tot de meerderheid behoorende kerkvoogden daartoe hunne medewerking weigerden. En nu mocht men van deze zijde, volgens pleiter, zich allerminst op onwettigheid beroepen. Het O. M. zal 29 dezer conclusie nemen. --- ZEVENTIENDE HOOFDSTUK. De gele postkoets, die van het spoorwegstation naar de kleine districtshoofdplaats in 't gebergte reed, vervoerde zoo vroeg in 't voorjaar weinig passagiers, en de postillon zette verbaasde oogen op, toen eene bleeke, eenvoudig gekleede vrouw met een zorgvuldig ingepakt kind op den arm, over het perron kwam om in de koets te stappen. Ze vroeg, of men er aan den Floringhofer chaussee uit kon gaan. . , Nou, dat zal uitkomen ! zei de postillon met een knikje en met de vriendelijke spraakzaamheid zijner landslieden. Daar rijden- wij immers voorbij, en of ilc nou even aan de teugels trek en de beide bruintjes een beetje uit laat blazen, dat blijft precies gelijk! Wil u misschien naar Floringhof?" Marga knikte, „'t Is nog drie kwartier loopens van den weg, niet waar?" vroeg ze zuchtend. De koetsier wierp een vluchtigen blik op de magere, gebogen gestalte der jonge vrouw — haar treurige blik trof hem in 't hart. „TJ is zeker ziek, mevrouwtje, dat u zoo tegen den weg opziet?" Marga knikte toestemmend, en de tranen kwamen haar in de oogen. „Wij zijn beiden ziek, mijn kind en ik. Ach, als ik maar niet op den eenzamen weg door 'tbosch liggen blijf!" „Kom, kom! Schrei maar niet, mevrouwtje! Zoo erg zal 't wel niet worden ! Waarom zendt de barones geen rijtuig aaD 't station? Of wil n naar den pachter of een der andere ondergeschikten?" (Wordt vervolgd.) ---