BUITENLAND. Is Maceo, het hoofd der Cubaansche opstandelingen, dood of niet? De Cubaansche vertegenwoordiger te Parijs ontkent het, de Cubanen te New-York gelooven het ook niet en tarten de Spanjaarden om zijn lijk te toonen. Maar de Spaansche majoor Cirujodo hoeft b\>kend gemaakt, dat hij bij San Pedro m de provincie Havana met 350 man niet minder dan 2000 opstandelingen heeft aangetast en uit hunne versterkte stelling verdreven, en dat men onder de dooden op het slagveld Maceo en Fransisoo Gomez heeft herkend. Wie nu gelijk heeft, zal later wel blijken. Er loopt een heel romantisch verhaal omtrent dezen Maceo. Toen er in 1868 een opstand op het eiland uitbrak, ver. bood Maceo's vader aan zijne tien jongens om mede te vechten. Maar eindelijk ver. brandden de Spanjaarden ook de hoeve van den ouden Maceo, namen hem alles af wat hij bezat en mishandelden vrouwen en meisjes. Toen sloot hij zich met al zijne zoons bij de opstandelingen aan. Hij sneuvelde en al zijne zoons ook, behalve Antonio Maceo, die door moed en dapperheid zich tot hoofd der opstandelingen opwerkte. Ongeveer veertien jaren later moest hij de worsteling tegen Spanje opgeven en het land verlaten. Hij gins£ toen naar de Vereenigde Staten en trachtt* daar wat krijgskundige kennis te verwerven. Later vestigde hij zich ,nefc eenige volgelingen in Costa-Rica en richtte daar eens soort krijgsschool op om ziine vrienden te onderrichten. Een paar malen beproefde hij tevergeefs om vermomd weer op Cuba te komen, doch in Februari gelukte het hem eindelijk en hij plantte wc»; -v. werkelijk dood is, zal dit, naar men algemeen gelooft, een heelen ommekeer van zaken teweegbrengen. Een Engelsch blad heeft reeds gezegd, dat de dood van dezen man gelijk staat met het verljes van een geheel leger. De positie van het Italiaansche kabinet schijnt eene zeer vaste te zijn- In de Kamerzitting van Woensdag waren twee moties ingediend door Turati en Imbriani, waarin afkeuring over de binnenlandsche politiek der regeering werd uitgesproken. Minister di Rudini wilde deze moties eerst na het begrootingsdebat aan de orde gesteld hebben, maar Imbriani drong op dadelijke behandeling aan. Het voorstel van den minister werd echter met 220 tegen 33 stemmen aangenomen. Donderdagmorgen werd het rapport der enquête over de publieke werken bekend gemaakt. Daarin wordt o.a. meegedeeld, dat tien spoorwegen, waarvan de begrooting 200 millioen bedroeg, niet minder dan 35 procent hooger komen. Het rapport vermeldtjdat sommigestaatsingenieurs met de aannemers gemeenc zaak maken. Door het enquête-rapport zijn indirect ook zekere afgevaardigden gecompromitteerd; er is namelijk tusschen de regels te lezen, dat de regeering, toen ze tot den aanleg dezer spoorwegen besloot, toegaf aan eene pressie, welke het Parlement uitoefende. Sommige afgevaardigden maakten hunnen steun aan de regeering afhankelijk van de totstandkoming van zulk een weg. In de Kamerzitting van Donderdag heeft men eens weer eene ouderwetsche scène gehad. De conservatieve afgevaardigde Macola viel den vroegeren minister van oorlog Mocenni heftig aan en verweet hem, dat hij door zijne totale ongeschiktheid de oorzaak was geweest van de nederlaag bij Abbacarima, en dat hij later nog den treurigen moed had gehad om in Oostenrijk in zijne generaalsuniform te gaan wandelen. Generaal Mocenni wilde zich verdedigen, maar men belette dat door geschreeuw en rumoer. De socialist Ferri riep hem toe: „ge deedt beter te zwijgen en ons niet aan uwen persoon te herinneren." De afgevaardigde Santini antwoordde Ferri: „houd don mond, ongeluk! "En daarop Ferri: „kom eens hier, als ie een paar oorvijgen wilt hebben." De president schorste de zitting en Santini zond Ferri zijn getuigen. Ferri echter weigerde uit beginsel een duel. De zitting kon eerst na eene lange pauze voortgezet worden. In de St James-hal te Londen werd Donderdag onder voorzitterschap van James Lowther, lid van het Lagerhuis, eene vergadering gehouden van voorstanders eener belastinghervorming op den grondslag van beschermende rechten. Er werd eene motie aangenomen ten gunste eener bescherming der nationale industrie, waarbij echter een nooit ophoudende toevoer van voedingsmiddelen gewaarborgd moet blijven en aan de binnenlandsche nijverheid door middel van wederzijdsche bevooi'deeling tusschen alle deelen van het Biitsche rijk markten verzekerd blijven. --- BINNENLAND. Tweede Kamer. Gisteren werd het debat over hoofdstuk „Marine" voortgezet. Bij art. 27 drong de heer Staalman aan op yerhooging der soldijen van de onderofficieren, ziekenoppassers en korporaals-schrijver, op verbetering van de voeding in de hospitalen en op uitkeering van voedingsgeld aan het personeel. De minister verklaarde reeds begonnen te zijn met de verhooging der soldijen. Hij beloofde te zullen onderzoeken of er onbillijkheden bestaan. Uitkeering van vuedingsgeld kon hij niet beloven. Bij art. 31 vroeg de heer Seret of aan de officieren der administratie de schadeloosstelling voor verplichten dienst aan wal is ontnomen. Hij zon dit zeer onbillijk vinden tegenover de tegenwoordige officieren. De minister erkende de juistheid van het feit, maar zag de onbillijkheid niet in, waarop de heer Seret op verandering aandrong. Bij art. 34 (Instituut Willemsoord) sprak de beert Lieftinck over de verhouding der leeraren tot de leerlingen. Hij gewaagde van het feit, dat een halfzieke leeraar een officier noodig had om de orde te bewaren. Dat getuigt van groote wreedheid. Ook drong hij aan op een scherp toezicht met het oog op 't zoogenaamde „baren." De heer Staalman was 't met hem eens, dat er te weinig personeel was. De minister antwoordde, dat er maatregelen genomen zijn om het baren zooveel mogelijk te doen verdwijnen. Als er meer onderofficieren voor het toezicht noodig zijn, zal hij ze aanstellen. Bij art. 40 (schafting) wees de heer Staalman op de bedorven voedingsmiddelen aan boord van sommige schepen, waardoor ongesteldheid is ontstaan.. Hij wenschte eene strenge keuring. De minister zeide, dat er aan boord ".■j.jia _ie_i,;_. oni._i__ii,.<ï_ttiv_u uien ue oorzaak niet kan opsporen. Hij heeft voorgeschreven, dat de keuring voortaan microscopisch geschiede. Bij art. 47 (loodswezen) betoogde de heer Plate het nut van een stoomloodsdienst. De heer E. Smidt wenschte, dat de minister aan de commissie opdrage een nieuw, ruim onderzoek omtrent de tarieven. De heer Guyot erkende de voordcelen van een stoomloodsdienst, maar kon niet beslissen of die voor den Waterweg van zooveel nut zou zijn. Hij drong er op aan, dat men niet zou ingaan op de voorstellen der commissie, maar een volledig onderzoek op te dragen. Na repliek van den minister werd hoofdstuk Marine aangenomen met 60 tegen 15 stemmen. Hoofdstuk VII A (nationale schuld) werd goedgekeurd. Bij Hoofdstuk VII B (financiën) bracht de heer Willinge klachten te berde over de toepassing der vermogens- en bedrijfsbelasting. Hij betoogde, dat het stelsel der wet niet pertinent berustte op eigen aangifte, en afwijking uitdrukkelijk is toegestaan. Hij gaf toe, dat dan de belastingschuldige dient te worden gehoord en had van den minister eene toezegging in dien geest verwacht. Hij drong er nu nog op aan, dat de minister in dien zin de inspecteurs zou aanschrijven. Dat de raden van beroep onder den invloed der administratie staan, ontkende hij. Wel was 't bij hem de vraag of de procedure van de raden wel goed is geregeld. De heer Hartogh zou wenschen, dat de belastingschuldigen, wat betreft de naamlooze vennootschappen, die ook in Indië werken, hier de geheele belasting betaalden en er dan verrekening met den fiscus in Indië plaats had. De heer Hooft wenschte de afschaffing van accijns op 't geslacht en als equivalent een klein invoerrecht op huiden en vet. De heer Zijp verklaarde, dat de minister den landbouw met een kluitje in 't riet stuurt. Zoo zit de minister stil ten aanzien van de staatshypotheekbank, omtrent de afschaffing van den vleeschaccijns gaf hij een weing bemoedigend antwoord en er is nog geen antwoord ontvangen betreffende het wetsontwerp op de ongebouwde eigendommen. De heer Tijdeman wees er op, dat voor degenen, die in den loop van een jaar gepensioneerd worden geen ontheffing in de bedrijfsbelasting wordt verleend. De heer Goeman Borgesius erkende, dat de minister bij zijn aftreden in gezegend aandenken zal blijven bij de lagere ambtenaren, omdat hij lotsverbetering voor hen heeft voorgesteld en bepaald, dat hun loon per maand kan worden uitbetaald. Ook is de regeling der borgstelling van comptabele ambtenaren ter hand genomen. De minister verdient dus hulde. Spreker wenschte, dat er aan werkelijk gemotiveerde grieven in zake bedrijfs- en vermogensbelasting tegemoet worde gekomen. Hij drong er bij den minister op aan om door het tegengaan van den smokkelhandel en krasse maatregelen tegen ontduiking mede te werken tot bestrijding van het drankmisbruik en vroeg of hij ook niet zou willen medewerken om de clandestiene tapperijen te breidelen doorj het departement van justitie te waarschuwen bij sterken inslag. De heer Van Borselen wenseht verlaging van grondbelasting, of als de minister daartoe niet kan overgaan, dan bij eventueele wetsherziening schrapping van 't grondbezit in de vermogensbelasting. Drankverkoopers zouden z.i. sterker in de bedrijfsbelasting aangeslagen kunnen worden. De minister erkende, dat de Nederanders nog niet altijd het: „geef den keizer wat des keizers is," betrachten, en dat bij de toepassing der nieuwe belastingen niet alles is, zooals 't behoort. Na Nieuwjaar zal hij opnieuw nagaan of er meer personen dienen gehoord te worden. Voor accijns op geslacht heeft hij geen sympathie, maar hem opeens af te schaffen eu 3 millioen op te offeren, zonder er dadelijk een equivalent voor te hebben, dat gaat niet. Stil gezeten, zooals de heer Zijp zegt, heeft de minister niet, hij heeft gezwoegd en gewerkt, wat hij kon. De zaak van 'tlandbouw-crediet heeft hij ernstig onderzocht, maar hij acht het oogenblik niet geschikt om haar aanhangig te maken. Als hij spoedig een rustig.n dag kan vinden, zal 't ontwerp betreffende ongebouwde eigendommen aan 't einde van deze of 't begin der volgende maand komen. Vrijstelling van grondbezit voor de vermogensbelasting kan hij niet voorstellen. Drank-accijns verhoogen, wijl de drankverkoopers door de bedrijfsbelasting gebaat zijn, gaat niet. Alles wat door justitie of politie gevraagd en door de wet toegestaan wordt om het drankmisbruik tegen te gaan, zal hij doen. Aan den heer Hartogh verzekerde hij, dat er in overleg met de koloniën een wetsontwerp is t: naakt, dat al zijne wen . - ■' t .-_igent, ... n.■■"■*! Bij (ie 4e afdeeling (muntwezen) wees de heer Ileldt op het lot van de 30 werklieden aan de rijksmunt, niet in vasten dienst, die voor f 1.20 per dag 111/_ uur moeten werken. De minister antwoordde, dat deze arbeiders door de muntgezellen worden betaald. Hij zal gaarne zien of hunne positie verbeterd kan worden. --- De lenze van Mr. van Houten. Bij de algemeene beraadslagingen over de Staatsbegrooting in de Tweede Kamer is, zooals men weet, nog eens ter sprake gekomen de oproeping van minister Van Houten tot alle liberalen om te strijden tegen het clericalisme en het protectionisme. .De heeren Kuyper, Beelaerts van Blokland en Harte voerden er het woord over. De „Maasbode" brengt het gesprokene nog eens in herinnering en'voegt er dan aan toe : De heer Van Houten moest dan ook toegeven, dat hij niet veel wil van de reis had gehad, en de heer Roëll kon moeilijk anders doen, dan hij gedaan heeft, d.i. trachten het gebeurde als van minder belang te doen beschouwen, door o. a. te zeggen, dat de minister van binnenlanksche zaken den sen September alleen datgene beweerd had, wat hij meende te zullen moeten doen, als hij geen minister meer was. Men ziet derhalve, dat, nog minder dan in den lande, de beruchte leus van mr. Van Houten weerklank heeft gevonden in de Tweede Kamer, dat die leus daar door niemand werd verdedigd, feitelijk zelfs niet van de regeeringstafel, waar men slechts bedacht was op het vinden van excuses, en dat bij deze gelegenheid de geheele voormalige rechterzijde, bij monde van drie harer woordvoerders, als één man in het strijdperk trad. Wij meenen derhalve te mogen constateeren, dat de anti-clericale leus, waarmede vroeger zoo vaak geschermd is, voor goed is losgelaten, wat trouwens ook geen verwondering kan wekken, daar men eindelijk toch wel moest gaan inzien, dat men daarmede hoogstens slechts een strijd voerde tegen windmolens. DeheerVanHouten, jarenlang de voorman der liber. partij, is de laatste geweest, die trachtte met deze versleten leuzen zijn voormalige strijdgenooten tot eenheid te brengen. En daarmede is zijn politieke rol op ons Staatstoonee), naar het ons voorkomt, afgespeeld. Voor de conservatief-liberale vrijhandelaren is Van Houten nog altoos te radicaal om op den duur hun man te kunnen wezen; bij de mannen der „Liberale Unie" heeft hij zich voor goed onmogelijk gemaakt sedert zijn oppositie tegen de kieswet-Tak, en ook de radicalen zullen voorzeker niet toonen van mr. Van Houten gediend te zijn. ■ Juist omdat hij met schier alle nietclericale partijen iets gemeen heeft, behoort de heer Van Houten metterdaad tot geen hunner. Reeds in 1894 kwam dit aan het licht. Toen viel hij, zooals men weet, te Groningen, dat hem vele jaren lang naar de Kamer had afgevaardigd. En terwijl andere bekwame mannen der liberale parlij, die bil de stembus waren gevallen, later bij de verkiezingen, die noodig werden wegens verscheidene dubbele keuzen, welke gedaan waren, schier allen elders weder werden opgevischt, was er nergens sprake van het aanbieden eener candidatuur aan mr. Van Houten. Wij gelooven, dat dit ook in de toekomst zoo wezen zal. En ofschoon toegevende, dat de heer Van Houten in veel opzichten is een talentvol man, heeft hij toch, speciaal yoor ons Katholieken, te veel miniier wenschelijke eigenschappen, dan dat wij ons over zijne verwijdering uit het staatkundig worstelperk zouden moeten bedroeven. --- De werkstaking geeindigd. In eene Donderdagnamiddag te Amsterdam gehouden vergadering van ruim 100 werkgevers in het diamantvak, leden van de Amsterdamsche Juweliersvereeniging, Roosjesjuweliersvereeniging en de vereeniging van eigenwerkmakers brillant en geïntroduceerden, welke vergadering geleid werd door den consulent van eerstgenoemde vereeniging, mr. D. Simons, werd besloten tot het aangaan van eene overeenkomst voorloopig voor den tijd van zes maanden, waarbij de contractanten zich verbinden tot handhaving der thans door hen betaald wordende tarieven en loonen, en voorts om, indien voor een hunner mocht worden gestaakt, anders dan wegens loonverlaging, onmiddellijk aan de leden der Werklieden vereeniging, die de staking mocht hebben uitgelokt, haar begunstigt of zich bij haar aansluit, geen werk meer uit te geven zoolang de staking duurt. De uitvoering en handhaving der overeenkomst werd opgedragen aan de gecombineerde besturen der drie genoemde vereenigingen. Staande de vergadering werd de overeenkomst door nagjÈteg alle aanwezigen getekend. Op grond van de oegj_ttteu der werk* ft geduurd, als geëindigd is te beschouwen. De tusschen de juweliers gesloten overeenkomst heeft tevens de beteekenis eener eerste schrede in de richting eener organisatie van alle werkgevers in het vak, waarin ook de fabriekseigenaars betrokken zullen worden, eene organisatie, waarvan de werklieden voordeel zullen trekken, aangezien zij tot bescherming der loontarieven strekt. Gistermiddag is het eerste nummer verschenen van het nieuwe weekblad „de Diamantindustrie," dat voor rekening en risico der leden van het bestuur van den buitewerking gestelden bond wordt uitgegeve0* — .' --- De quaestie te St. Anna Parochie. Tengevolge van het bekend kerkelij! proces heeft le St. Anna Parochie de ver- *~ koop plaats gehad van eene woning, van den heer J. de Boer, een der vroegere socialistische kerkvoogden. Het pand kan echter nauwelijks de daarop liggende hypotheek besommen en is dan ook door den hypotheekhouder aangekocht voor fl9lO, zoodat voor de voldoening van gerechtskosten niets overblijft. Ook de goederen van den anderen kerkvoogd, den heer T. Schat, zijn thans onder verkoop en geveild op f 4700. Naar algemeen gevoelen zal ook hier de hypotheek niet worden gehaald, en dus voor genoemd doel niets overblijven. --- De ongeregeldheden te Staphorst. In het verslag over het gebeurde in Staphorst eischt hetgeen werd medegedeeld nopens de charge eenige aanvulling en verbetering. Toen de marechaussees na afloop van den verkoop over den spoorweg het dorp inreden naar het raadhuis, maakten de opdringende boeren het hun zoo lastig met het werpen van steenen. enz., dat de wachtmeester Joossen „keert" commandeerde en een charge deed maken. Bij die charge vielen klappen van weerszijden, maar het doel, het terugdringen der boeren, werd bereikt. Daarop werd de tocht naar het raadhuis verder voortgezet. Het teruggaan, waarvan is gesproken, was dus eenvoudig het voortzetten van den tocht na de charge. Een nieuwe aanval volgde niet en een hernieuwing der charge was dientengevolge niet noodig. Dat hier met veel beleid en met bezadigdheid is gehandeld, wordt algemeen erkend. Uit Staphorst wordt ons nader gemeld, dat de gemoederen weder tot kalmte zijn gekomen en alles zoo rustig mogelijk is. Drente .behoort thans ook tot den besmetten kring, hetgeen voor Staphorst van groot belang is, daar vervoer van vee naar Meppel nu onverhinderd kan plaats hebben. (Zw. Ct.) --- Gered. Te Maastricht is Donderdagochtend oen bootje tegen een der pijlers van de Maasbrug gestooten en omgekanteld. De zich daarin bevindende schipper wist zich door een koenen sprong aan een der vooruitstekende punten van een pijler vast to klampen, uit welken neteligen toestand hij door de inmiddels ontboden brandweer werd verlost. Weinig had het gescheeld, of de man zou verdronken zijn, daar het voorval vroeg in den morgen plaats had, de slrooming aan de Maasbrug zeer sterk is en zich geen vaartuig tot redding in 4e nabijheid bevond. _ _,_ƒ, --- Haagsche Brieven. XI. 's-Gkavenhage, 11 Dec. Voorbeelden trekken. - Een miniem zaakje. - Kleine oorzaken. - Arme studenten. - IM Baagsche slippertje. — Dorst naar... -wetenschap. - Het Museum. - leder.st P°ln' d'honneur - Voorzien en met voorzien. - Non een paar hangijzers.— Ve meisjesscholen, - Excuses zijn . om ze te gebruiken- - Vcrmeulensche blooheid. - Van Tloutensche itoerheid. — De nieuwe schepen. — Wat een brutaal mensch vermag. - Drie werven. - De eerste drie. «iou de heer Van Houten .school maken"? Toen Donderdagavond in de Kamer de minister van marine nart te verdedigen zijne drie nieuwe schepen, kruisers type-Holland, sloeg de heer Van der Wijck een ongewoon heftigen toon aan. Zou de heer Van Houten hem geleerd hebben dat een „koen" optreden op de heeren nogal indruk maakt? Onze minister van binnenlandsche zaken «'thans laat niet met zich sollen en dnjtt die zelfstandigheidsopvatting zelfs wel wat ver nu en dan. Zóó «leze week bij de quaestie van het Ethnographisch Museum. Op zichzelf een weinig beteekenende quaestie, eene zaak van „minieme beteekenis," zooals de minister zelf zeide, maar die toch bijna den omvang van een portefeuille-qua estje had verkregen. Dat Ethnographisoh Museum geniet sinds twee jaren een eer die het nooit te voren genoten had. Het arme museum is langzamerhand zóó verwaarloosd, dat medelijdende zielen het zich aantrokken en een conscentieus professor (berruner) er om heenging; maar de studenten te wier behoeve het heette te dienen, zij maakten er zich allerminst druk mee. En toen er verleden jaar quaestie van was de verzameling naar Den Haag over te brengen, spotte men zelfs er zoo n beetje mee, dat de arme jongelui, als zij eens (om wetenschappelijke redenen natuurlijk) een slippertje naar Den Haag maken, dan daar maar meteen hun dorst naar ethnogriiphische kennis moesten gaan lesschen. De heer Van Houten schijnt daar zoo héél veel niet in te zien ; nu toch prof. Sorrarier aan 't hoofd van het museum moest vervangen worden, achtte hij 't maar het best het museum als museum tot zijn recht te doen komen en 't onder een specialen directeur dienstbaar te maken ten algemeenen nutte; 't mocht dan zijn dat het in Leiden bleef of naar elders overgeplaatst werd. En de minister maakte van zijne bevoegdheid gebruik om de lijst der verzamelingen onderzijn beheer zoodanig te wijzigen dat het Ethnographisch Museum niet langer tot de hulpmiddelen van het universitair onderwijs behoorde, doch onder de afdeeling Kunsten en Wetenschappen terechtkwam en de Begrotingscijfers Werden dienovereenkomstig gewijzigd. Daar hadt ge de poppen aan het dansen. De Kamer achtte zich in hare rechten gekrenkt. Maar de minister kwam op zijne beurt voor zijne rechten op. Daar stonden zij nu vlak tegenover elkander. De een wilde voor den ander niet wijken. De Kamer bracht de cijfers voor het museum weer onder de uitgaven voor de hoogeschool; de minister hield zich aan zijne beschikking. Hij zou de kosten toch niet betalen uit dat verhoogde crediet, want dat slaat nu niet meer op het koninklijk besluit, krachtens hetwelk de Rekenkamer het geld moet verevenen. En toen de Kamer hem later het geld terugnam, dat hij op de afdeeling Kunsten en Wetenschappen voor het museum had uitgetrokken, toen zei de minister, dat hij het geld toch niet zou putten uit de onderwijs-afdeeling, maar eenvoudig uit de onvoorziene uitgaven. De Kamer stoorde zich aan die soort van bedreiging niet en bekrachtigde, door het afstem men van de posten onder afdeeling Kunst hare beslissing van den vorigen dag. Daarmee vervallen de posten uit de Begrooting en komen zij dus niet voor onderde artikelen, waarop overschrijving kan plaats hebben. Hoe nu desniettemin de Rekenkamer zal kunnen verevenen uitgaven uit den post onvoorzien, waarin reeds voorzien is bij den post onder Leiden, zal de minister beter weten dan ik, doch de Kamer zelve scheen tniet zoo dadelijk te vatten. Eén ding staat vast: de minister heeft zijn wil weder eens getoond. Hij mocht de rangschikking van het museum uit eigen hoofde gelasten ; of het nu betamelijk was tegenover de Kamer, die verleden jaar de zaak op hare plaats wilde laten en die dit jaar nog te beslissen had over de Begrotingsposten, is natuurlijk eene andere vraag. Er waren nog een paar heete hangijzertjes in of liever naar aanleiding der Begrooting van binnenlandsche zaken. Ten eerste de niet-vervulling van de koninklijke belofte van 1894 omtrent de subsidiëering van de hoogere burgerscholen voor meisjes, waarover de heer Gerritsen den munster lastig viel; en de laksheid, die men het gezag verweet tegenover den „slechten geest onder het onderwiizerspersoneel. In het eerste geval heeft het vernuft van den heer Van Houten hen wel eenige wettelijke redenen van convencertie aan de hand gedaan, die zijne eigenaardige positie tegenover de Vermeulen s niet al te sterk in het licht zouden doen vallen. Maar men kan duidelijk bemerken dat zulke uitweegjes een oprecht man als de heer Van Houten intrensiek is, kregelig maken. Hij wreekte zich later dan ook door zijn haast al te cordaat optreden tegenover de klachten over den onderwijzersgeost. De heeren Rnlgers en Muisaers hadden de bloemlezing van feiten bijeen gebracht uit het noorden en andere gedeelten des lands. De heer Van Houten wilde van deze algemeene phrases niet weten. Feiten, mijnheer! en dan zal ik handelen als t noodig is, zeide hij. „Wanneer ambtelijk ter kennis van den minister wordt gebracht eenig feit van wat men noemt een slechten geest, zich in daden openbarende, die iemand voor de onderwijzerspositie niet langer in aanmerking kunnen doen komen, dan aarzelt de regeering geen oogenblik om in deze richting te beslissen." De minister herinnerde aan hetgeen met onderwijzers in Friesland en te Amsterdam is gebeurd. „Dit bewijst — zeide hij — dat onder de tallooze jongelieden, die zich aan het onderwijs wijden, er zijn, die niet alleen ideeën hebben, welke misschien niet allen behagen, maar die zich ook handelingen veroorloven, waardoor zij zich hunne gewichtige betrekking in de maatschappij, eene betrekking, welke strengere eisenen stelt dan gemiddeld de meeste andere betrekkingen, onwaardig maken; —daar- zal men den minister binnen de grenzen van zijne bevoegdheid steeds geneigd vinden te waken. Doch waartegen ik opkom is, dat enkele zulke vlegelachtige handelingen aanleiding kunnen geven tot het in discrediet brengen van net geheele korps onderwijzers." Beoordeel het eene niet naar het andere. Met die machtspreuk kreeg de minister van marine ook zijne drie nieuwe kruisers van de Kamer. De minderheid van 30 (tegen 49) was intusschen nogal sterk en wijst op een ralliement, althans in de militaire-quaestie, tusschen de geavanceerde linkerzijde-groepen. Voor het nieuwe type-Holland moest als punt van vergelijking dienen, het type-Kortenaer; nu, dat was geen bijzondere aanbeveling. Maar toen de heeren leeken den minister daarop aandachtig maakten, werd hij boos en gaf hij den heeren te verstaan, dat zij er geen verstand van hadden! Op volkomen eensgezindheid onder de deskundigen kon de minister echter als tegenstelling niet wijzen „Alle schepen slingeren en stampen." Gelach! Den minister had zijne schepen in den zak; hij kou dus doen als zijn collega Van Houten: een beetje brutaal. De heer Travaglino had een „manifest" uitgevaardigd van zijne katholieke vrienden. Zij waren wel niet tot het militairisme bekeerd, maar voor d-rfe schepen zijn drie ... werven noodig Ergo Maar aan de 12 schepen van het nieuwe bouwplan is de Kamer niet vast. Ook niet aan het organisatie-plan-zelf. Dit is van latere zorg. Alleen de drie kruisers zijn thans toegestaan. Cetera desunt.... Maltre Corbeau. ---