Gevonden Voorwerpen. Een geel puckhondje, te bevragen bij G. Menholt. Noorderbinnensingel. Eenige Zakdoeken, bij G. Sassen, Kl. Kruisstraat. Een zweep, bij Sekkel & Van Raap, oohuitendiep. 2 paar kindersokken, bij F. de Jong, Houtstraat. Een parapluie, oij Römeling, Heerestraat. Een wit schaap, p.l C. Venema, Walstraat. Een schaartje, bij Stuurman. 2e Hunzestraat. Een voorschot van een groentenwagen, bij J. Terbrugge, le Hanzestraat Een zwarte handschoen, bij '• e y!'.eB Ijangesteeg. Een gouden broche, by J. Döpheide, Meeuwerderweg. Een zwart vest, bij K. Eekma, Tuinstraat. Een slot, bij C. Mel'ema, Sluiskade. 3 lampenpoetsers, bij ttozema Tonkens, Vischmarkt. Een knipmes, bij W. Wijngaard, Oosterstraat Een handschoen, bij Wed. Zuithof, Violetsteeg. Een zwart wollen handschoen, bij J. F. Deelman, Schuitendiep. Een gevoerde glacé handschoen, bij H. Ensdorff, Kl. Leliestraat no. 34. Een kindertasehje, Grachtstraat V 513. Een sleutel, bij J. de Boer. Coehoo in singel. Een gouden oorknop, bij J. van longeren, David- Steeg. Een handzaag, by Tekelenburg, Hulpbureau v. Politie. Een zwarte boezelaar, bij Eminelot, Pelsterstraat. Een bril, bij J. Cremer, Groote Raamstraat. Een damesmof, bij Si ij ver, btoeldraaier-Btraat. Een pakriem, by van Laaten, Mauritsdwarsstraat. Een gummiband van een kinderwagen, bij ,u- Hilberdink, Vivelstraat. Een bonte boezelaar, by A. Kubbenga, üurwerkersgang. Een vraagboekje. Politiebureau. Een gouden ring. bij II de Wit, schipper op Fransurn, ligplaats b/d v/m Apoort, des Dinsdags. Een staalboek, bij Tekelenburg, Hulpbureau v. Politie. n Groningen, den 12 Deo. WJrt. De Commissaris van Politie: DOIJER. --- Brieven van een Fries. cm Wie Zaterdag il. in de groote zaal van de wed. van der Wielen geweest is, mocht '■ich daar met zoovele honderden en nog honderden kinderen verheugen, hoe St. Nicolaas het land doorgaat, goeddoende. In zijn geest was wederom de dames- St. Nicolaas'-commissje aan twerk getogen en zij kon een 2000-tal schoolgaande kinderen (alleen «_n de kostelooze scholen) verrassen met koek, kleedingstukken, boeken, enz. en velerhande versnaperingen. Allen kregen iets, wie uitgemunt had, het meeste: zooals de oude heilige "oet, de boo/.on bestraft en waarschuwt, de goeden beloont en zegent. Zij kwamen op, uur na uur, en school Voor school, met hunne onderwijzers, soms in Zondagsgewaad, proper en net, voortgaande in blij vooruitzicht, met schitterende oogen en een gelukkige lach om den mond, de geschonken ontvangend, nadat eerst het lied uit volle borst had geklonken, de wanden der zaal hadden gedaverd van het refrein op de wijze der .boeren van Transvaal," Want Sint Niklaas is heden jarig, Hiep, hiep, hoera! Dit werd gezongen door de kleinen, beginnende in grootte van twee ponden tabak op elkander en vervolgens tot de ouderen, die twee- of meerstemmige liederen aanhieven, zoo correct voordroegen, dat het een genot was hen aan te hooren. Tevens hadden de onderwijzers eene goede gelegenheid om het daar aanwezige publiek te laten hooren, dat het zangonderwijs op deze scholen niet gelukkig gevolg onderwezen wordt. Zoo weinig wordt gewoonlijk notitie genomen van hetgeen in de klas wordt geleerd en onderwezen en hoe men leert en onderwijst. Wij dachten het kan geen kwaad, ook voor de goede zaak van het onderwijs, dat in 't openbaar af en toe eens iets dergelijks gebeurt. En buiten op straat stonden vader en moeke of een van beiden, vrienden en familie-leden de naar buiten stormende kinderen op te vangen. En er was een oogenblik van geluk, eene feestvierende stemming des gemoed» bij allen, grooten en kleinen. De dartele jeugd heft zich zoo gemakkelijk op tot vreugde, en beklagenswaardig is de mensen, die ook in dat ééne oogenblik niet mede lacht en jubelt op de zonnige hoogten des kinderlevens. Maar, er was overvloed van rechtmatige blijdschap, er straalde van ieder helder gelaat een zonne, spreidend goeddoende, warmte en licht, straks in de kamer thuis, morgen op school voortglorend in de harten. En dit is reeds voldoening. Bevrediging erlangt de wensch der dames-commissie het kind gelukkig te zien. Zonder stoffelijke hulp, zonder krachtigen, geldelijken steun kan deze begeerte niet in vervulling treden. Waarom — er blijft veel te vragen over — waren er niet meerderen naar v. d. Wielen gestroomd (!) om tegen de geringe entree van een dubbeltje, waardeering, belangstelling te schenken aan dezen arbeid? De vreugde van het kind welt uit eene reine bron. Kan men helaas! dat leven niet leven? Is er bij de grooten naar het lichaam zóó weinig onvermengd genot, dat deze kinder-blijdschap te hoog wordt voor het in de drabbige laagten rondzoekend oog der volwassenen? Wij moeten het beamen. Wat zijn ze klein, microscopisch klein, die uit de hoogte neerzien op kindergeluk, dat den verborgen sleutel bevat van de sclmtkameren voor het groote geluk des levens. Hoe weinigen zien ze geopend l Maar roept de goeddoende geest ons niet tot nadenkend stilstaan, om voortaan deze zonnige paden wat vaker op te zoeken, om het heerlijk kinderlijk vertrouwen te verwerven? Wij hopen van Leeuwardens ingezetenen het buste. Wij zouden a.s. jaar bij deze uitdeeling wat hooger belangstelling wenschen. Er zijn nog zooveel stakkerts en onnoozelen in het vinden van geluk. Brrl Die aangekleede voornaamheid, wat is ze koud, en machtig onbeduidend, en minder dan nul. V De Vrijdag vóór Sinterklaas was voor Leeuwarden geen voordeelige marktdag. Een breede stroom menschen golfde de Nieuwstad langs, zooals men alleen bij enkele bijzondere gelegenheden ziet. Daar kwam echter ook nog eene omstandigheid ten goede medewerken, in het onbevaarbaar zijn van vele vaarwaters voor snik- en beuitschepen. Donderdagmiddag was eerst de dooi ingetreden, maar niet van dien aard, dat ook van heinde en verre de marktschepen de stad zouden kunnen bereiken. Hooiwagens en andore voertuigen werden nu gebezigd om de vele goederen ter plaatse te brengen voor het groote kinderfeest. Op zulke tijden zouden we wel naar andere middelen van vervoer omzien. Terecht heeft het kleine Franeker zulks begrepen. Van ouds een plaatselijk middelpunt voor den handel, heeft het geene ongunstige ligging, omdat op zijne markt «oord en Zuid elkander de hand kunnen reiken. Door de verbetering van het kanaal Harlingen—Leeuwarden is het evenwel in geene gunstiger conditie gekomen, daar de rechtlijnige afsnijding de scheepvaart het stadje voorbij gaat, wat vroeger langs de grachten geschiedde. Een nieuw gevaar dreigde nu. Ernstige pogingen worden aangewend om een tramweg te krijgen van Harlingen door Barradeel, over het Bildt naar Stiens, in aansluiting niet den nu wel haast spoedig geprojecteerden spoorweg van Leeuwarden naar het noorden der provincie. Doch op deze wijze zou Franeker geheel buiten het verkeer gesloten worden en de reeds wankele positie van het stadje dermate verzwakt, dat aan eene zekere toekomst niet meer te hopen viel. Daarom sliep de afd. Franeker „Door arbeid tot Verbetering" niet op haar post. Zij begaf zich (eene commissie uit het bestuur) naar den heer Hamelink, te Heerenveen, om diens medewerking te verkrijgen, Franeker op te nemen in het tramnet van Friesland. De commissie wenseht den aanleg van Arum over Franeker naar Tznmmarum en Minnertsga, zoo aansluiting met den genoemden tramweg uit Harlingen en daarna door Menaldumadeel naar Leeuwarden. Wat de uitkomst der beraadslaging moge wezen, het zou voor Franeker een harde slag zijn, als niet aan dezen wensch kon worden tegemoet gekomen. Verbetering der verkeersmiddelen moet evenwel in ons gewest aan de orde blijven. De groote vaarwaters zijn voldoende, maar dat baat al weinig als de kleine dorpsvaarten geheel of gedeeltelijk onbruikbaar zijn. Komt dan eens een vroeg invallende winter, dan is men geheel van de buitenwereld afgesloten en is het goederenvervoer uit den aard der zaak niet dan hoogst gebrekkig en tijdroovend. Maar nu blijkt uit het aangehaalde nog iets anders. In den laatsten tijd was er in de afd. Franeker „Door arbeid tot Verbetering" sprake om deze op te heffen, omdat naar veler meening de vruchten dor werkzaamheid zoowat nul waren. Waarom nu zulke wenschen, om maar gauw weer af te breken, wat mot veel moeite werd opgehouwd? En waarom geen vruchten? Welk eene ongedurig. heid, maar ook welk eene weinig gestadige, vlijtige arbeidzaamheid. Men wji zaaien en oogsten tegelijk. Waarom die doodende haast? De afd. Franeker „Door A. t. V." heeft recht van bestaan en zal hare vruchten schenken onder deze voorwaarde: als de leden alleen met oprechtheid en y ver aan haren bloei medewerken. V Wat de kanalen nog verder betreft. Door een der leden van de Kamer van Koophandel te Harlingen is een bezwaarschrift ingediend bij andere Kamers tegen het besluit van Provinciale Staten om, nadat een gelijksoortig besluit door de Hooge Regeenng was vernietigd, toch over te gaan tot de heffing van tollen op de kanalen in de provincie. Het bedrag der opbrengst zou, bij eventueele uitvoering van het besluit van 12 Nov. j.1., f 15.500 en niet meer dan f 18.800 beloopen. Adressant rekent uit, dat hoe matig de tollen ook mogen zijn, voor één der schippers, varende van Harlingen naar Leeuwarden met een stoomboot, toch voor hem pl.m. f 1000 per jaar beloopt. Een eigenaardig argument wordt voorts nog gebezigd. Er wordt op de consequentie gewezen der regeering onzer provincie. Den Ned. Tramweg-Mij. is vergunning verleend tot aanleg van de lijn Joure—Lemmer op de bermen van den weg zonder eenige tolheffing, ja, die Mpij. wordt bovendien nog f 5000 subsidie verleend. Maar wij zouden daaraan nog ééne kunnen toevoegen. De groote waterwegen naar de centra's van onzen groothandel, zijn die ook betold? Immers neen! Amsterdam en Rotterdam weten wel, welke groote belemmering, welk een slag dit voor hun bestaan zou zijn, ja, hun den doodsteek zou toebrengen, indien men hen eens met de maat wilde meten, die gebruikt wordt voor den binnenhandel. Is Antwerpen niet,begonnen te herleven, toen de Schelde geopend werd ? Daarom worde aangedrongen eerst bij het Rijk op afschaffing van de rijkstollen, als de financiën zulks maar even gedoogen, op land- en waterwegen, dan zal de provincie wel moeten volgen. Hier wordt een beginsel van rechtvaardigheid gehuldigd, dat, in toepassing gebracht, een anderen voornamen tak van ons volksbestaan, landbouw en veeteelt, bijzonder ten goede zal komen. Ook in deze richting is dus al weder iets te doen om ons gewest een weg te openen tot meerderen bloei. Als de politiek maar eens niet aan het woord komt in de eerste jaren van de nieuwe kiezers, dan hebben wij grondige hoop, dat er van al het werk, dat wacht, veel zal en kan worden afgedaan, ten algemeenen nutte. Het tijdperk van doen en daad moet aanbreken ; hervormingen tot stand gebracht, die reeds jaren zijn voorbereid; de drang der tijden noopt tot ernst en plichtsbetrachting. --- Feuilleton. EXCELSIOR. 23) Een paar weken voor den trouwdag, in "et laatst van Februari, keerde baron "Von Ellerich mot zijn dochter terug. Op hun doorreis hadden zij te Weenen uit de couranten vernomen, dat aan doctor Friediich Schwerdtner wegens zijn verdienstelijk geschreven boek een leerstoel *as aangeboden als buitengewoon hoogleraar aan oen Oostennjksche universiteit £n dat de jonge geloerde deze aanbieding °ad aangenomen. , Zoodra hij was aangekomen, zocht de °aron den gouverneur van zijn zoon op, ®n toon deze hem mondeling hetcouran- Jtënbericht had bevestigd, wenschte hij !fen jongen man hartelijk geluk on bekeurde alleen, dat zijn zoon zulk een "Oortreffelijk opvoeder zou moeten missen. i.Doch ge hebt een schoone, benijdenswaardige loopbaan vóór u," sprak hij, le_fwijl hij hem hartelijk de hand schudde. «Bewandel die voorspoedig." - Schwerdtner was verbaasd. Juist door j:6 laatste gebeurtenissen in de familie ad hij van ,|cn Daion minder dan ooit ooveel deelneming en zooveel erkenning ,an de ideale goederen dezer wereld verftcht. En ditmaal was de baron niet gekunsteld; integendeel schoon hij zich jj schamen, dat hij zich door zijn gevoel |J?.<> laten meeslepen; hij zag er uit, of ,J Vreesde te verraden, dat zijn geweten Ln> heimelijk aanklaagde. ,)J °'!. opzichte van Robert werd besloten, x^niJ onmiddellijk na het huwelijk zijner jLj?' °P een degelijke kostschool zou "'(len gedaan, daar Schwerdtner niet langer zou blijven. Wel behoefde hij zyn leerstoel aan de universiteit niet te vervullen vóór den aanvang van het zomerhalfjaar; doch hij wilde zich deugdelijk voorbereiden, en dit kon hij allerbest doen in de eenzaamheid van een afgelegen plaatsje, misschien welinßerghausen, zijn geboortestad. Hij kon zich natuurlijk niet onttrekken aan de feestelijkheden bij het huwelijk, hoe gaarne hij dit gedaan had. Zijn leerling zou daarmede tevens afscheid nemen van het vaderlijke huis en het paste den vertrekkenden gouverneur hem daarbij ter zijde te staan. Bovendien was zijne tegenwoordfgheid bij de feestelijkheden voor hem een proefstuk voor de niet te vermijden noodzakelijkheid om in en met de wereld te leven, hoezeer men die ook veracht. Hij was nu ook kalmer geworden en meer een zwijgend toeschouwer bij de monsterachtige tragikomedie des levens, ja — een zwijgend toeschouwer, die den lust heeft verloren om de wereld te helpen verbeteren en zich bedaard terugtrekt om alloen zijn plichten streng te vervullen. Elvira had hij niet weer te zien gekregen. Gedurende den korten tijd vóór haar huwelijk had zij zooveel drukte, dat zij als in een maalstroom voortleefde. Zij moest maatregelen nemen voor haar Bilzet; zij moest paarden en rijtuigen gaan zien, die Snoward haar ter beschikking wilde geven; vervolgens moest zij de meubelen kiezen, en op een anderen tijd had zij haar keuze te doen uit een menigte kostbare sieraden. Zij was zoo druk in do weer, dat zij nauwelijks tot rust kon komen. Aan die zenuwachtige gejaagdheid moest zij dan ook het gevoel van leegte toeschrijven, waarvan zij zich niet kon bevrijden. Eindelijk kwam de beslissende dag. Het paleis van baron Von Elleric'' was met koninklijke pracht versierd, die moest dienen om den genoodigden gasten te bewijzen, dat hier schoonheid en rijkdom vereenigd zouden worden. Mijnheer Von Rümmel, die natuurlijk hierbij niet ontbrak, maakte echter aan den eersten vriend den besten de opmerking, dat al die vergulde heerlijkheid hem deed denken aan een heidensch offerfeest, ofschoon in dit geval het oifer zich vrijwillig in de armen van Moloch wierp. Overigens was Von Rünimel dien dag niet zoo fideel als gewoonlijk en dit was hem in den laatsten tijd wel meer gebeurd. Zijn woorden waren misschien nog giftiger en boosaardiger, maar de humor van vroeger ontbrak. „Die Rümmel is niet zoo amusant meer, naar het schijnt," zeide een diplomaat achter zijn rug: „hij begint onaangenaam te worden." Schwerdtner was van plan reeds den volgenden dag te vertrekken, om zijn leerling naar de kostschool te brengen. Met het inpakken van zijn boeken en kleeren was hij lang bezig en nog was hij niet in feestgewaad, toen de bediende hem en den jongen baron kwam melden, dat het tijd was naar de feestzaal te gaan, ais zij zich bij den stoet wildon aansluiten. Schwerdtner was pijnlijk verrast. Hij moest Robert alloen laten vertrekken en kon alleen beloven, zoo spoedig mogelijk te volgon. Robert zwichtte slechts voor zijn dringend verzoek; liefst zou hij bij Schwerdtner gebleven zijn, want „deze domme streek van Elvira ergerde hem, zooals hij bij het heengaan trotsch zeide. Schwerdtner hield zich doof voor die woorden, en dit had hij trouwens reeds drie maanden lang gedaan, eiken keer dat de knaap zijn hart wilde luchten over zijn zwager, die hem volstrekt niet aanstond. Schwerdtner maakte zoo spoedig voort, dat hij juist nog midden in de huwelijksplechtigheid ter kerke kwam. Hij moest zijn weg door de sacristij nemen om bij Robert te komen, die met zijn vader en zijn broeder Guido in de onmiddellijke nabijheid van het bruidspaar had plaats genomen ; de geheele kerk was met menschen gevuld. De geestelijke hield slechts een zeer korte aanspraak; hij zal wel gevoeld hebben dat bij dit ongelijke paar niet aan een innige liefde kon gedacht worden. Toen Schwerdtner op den drempel der sacristij verscheen, sloeg Elvira de oogen op en verbleekte. Ook hij was zoo ontroerd, dat hij een poos onbeweeglijk bleef staan. Elvira was in haar prachtige bruidskleederen een aangrijpende schoonheid ; doch er lag een waas van droefgeestigheid over haar gelaat. Hij werd smartelijk aangedaan en gevoelde medelijden met haar, ondanks zijn overtuiging dat zij geen medelijden verdiende. Hij kon zijn blik niet van haar gebogen hoofd afwenden, van dat rijke, blonde haar, dat hij sedert dien namiddag op het ijs niet meer gezien had, maar dat hem 's nachts nog menigmaal in den droom verschenen was. En dan had hij bij dat goudgele haar steeds aan gemunt goud moeten denken, aan den afschuwelijken Mammon, die hem langen tijd onverschillig was geweest, doch'dien hij nu haatte met een gloeienden haat. Op dit oogenblik dacht hij echter niet aan die afschuwelijke droombeelden. Hij schrikte op door het luide jawoord, waarmee de bruidegom de beslissende vraag van den geestelijke beantwoordde. Thans wendde deze zich tot de bruid... Elvira's „ja" klonk slechts zacht en bevend, doch in Schwerdtners binnenste weerklonk dit geluid als een gesmoorde klacht, totdat de geestelijke zijn zegen over de inecngelegde handen van het paar had uitgesproken en er een algemeene beweging ontstond na afloop der kerkelijke plechtigheid. Elvira stond op als een wassen beeld, dat door een gebrekkig mechanisme in beweging wordt gebracht. Snoward echter richtte zich op in de houding van een overwinnaar, om door de aanwezigen gecomplimenteerd te worden. Baron Von Ellerich sloot zijn dochter in zijn armen en drukte een kus op haar marmerwit voorhoofd; doch daarbij zag hij er uit als iemand die door gewetenswroeging wordt gefolterd. Zijn lippen trokken zenuwachtig, maar hij kon geen woord uiten van hetgeen hij vooruit bedacht had. Elvira stond met neergeslagen oogen, stijf en gevoelloos als een pop. Schwerdtner, die dicht bij stond en met goed fatsoen niet kon terugtreden, maakte een buiging voor het echtpaar, dat langzaam voortschreed. Men kon die beweging zeer wel aannemen als den gewonen gelukwensch. Elvira kreeg van haar broeder Guido een vluchtigen kus en kwam nu bij Robert, dien zij zacht de hand op den schouder legde. De knaap, die al dien tijd met sombere trekken had toegezien, knikte als een weerbarstig kind, dat slechts gedwongen een groet toebrengt, en wilde zich losmaken. Uit een droom ontwakende, zag zijn zuster hem met wijd geopende oogen aan en ontmoette zijn trotschen blik,waaruit maar al te duidelijk zijne gemoedsstemming bleek. En plotseling trok zij den knaap dicht tot zich en kuste hem, terwijl zij met moeite haar tranen bedwong. Een lange poos hield zij hem in hare armen geklemd. „Vaarwel, mijn jongen, vaarwel," fluisterde zij met bloedend hart. „Blijf maar voel van mij houden .... en en ...." Zij bleef in haar woorden steken en lcon den knaap.die nu ook verteederd werd en haar omhelsde, slechts op mond en oogen kussen. Schwerdtner keerde zich om en staarde op den vloer; eerst toen het gedruisch van voetstappen hem zei, dat men heenging, waagde hij het om te zien. Robert trok hem aan de mouw van zijn jas. „Kom toch mee, mijnheer!" Langzaam verliet de gouverneur met zijn leerling het kerkgebouw; zij waren de laatsten en moesten in het achterste rijtuig plaats nemen. De gasten waren ongeregeld ingestapt en de overige rijtuigen waren reeds vol. Schwerdtner bleef in gepeins verdiept zitten. Robert keek uit het portierraampje, maar blijkbaar niet uit nieuwsgierigheid; van tijd tot tijd wischte hij nog zijn tranen weg. Plotseling wendde hij zich tot zijn vriend en leermeester en zeide: „Weet u Elvira is toch een lief meisje, on ik ben erg met haar begaan. Tot dusver heb ik haar eigenlijk niet goed gekend ; maar nu eerst spijt het me zeer, dat zij dien Amerikaan heeft genomen. Ik geloof, dat zij niet goed bij haar zinnen was; — zij zou zoo straks liefst „neen" gezegd hebben, toen de geestelijke vroeg, ot zij hem liefhad en zijn vrouw wilde worden." „Zijt go daarvan zoo vast. overtuigd?" vroeg Schwerdtner met geveinsde kalmte. „Ja — hebt ge dan niet opgemerkt, hoe zij te moede was — later, toen het reeds gebeurd was en zij mij kuste? Eerst wilde ik niet, maar .... ik weet niet, hoe het kwam plotseling was het, of mijn hart zou borsten." De flinke knaap onderdrukte met moeite zijn tranen en sloeg nu opeens een verwijtenden toon aan. (Wordt vervolgd.) --- GEMENGD NIEUWS. De omwenteling van het rijwiel. Een Amerikaanse!) maandschrift bevat een aardige schets van den heer V. B. Bishop Over de verbazende veranderingen, die het rijwiel bezig is te brengen in de maatschappij. Dat daaraan eerlang een eind zal komen gelooft hij niet. Niets zal minder gauw verdwijnen dan het wielrijden. 't Heeft er niets van, dat het slechts een voorbijgaande mode zou zijn. Evengoed zou men kunnen voorspellen, dat spoorwegen, gas en electriciteit zouden worden afgeschaft. We zijn een ras van Mercuriussen geworden — gevleugelde boden der Goden en onze vreugde bij het aanwenden onzer nieuwe kracht zweemt naar een hartstocht. Niemand, die niet wielrijdt, die die kent of begrijpt. Niemand, die nog volkomen beseft welk een maatschappelijke revolutiemacht het rijwiel worden zal. Het is de eerste liefhebberij, die te gelijk de kerk en het tooneel schade doet. De kerken lijden het meest in kleine steden en dorpen. Het aantal jonge toehoorders vermindert iedere week en het schijnt, dat pogingen om hen te trekken door bijv. een bewaarplaats voor hunne wielen aan te bieden niet helpen. Nog erger staat het met de schouwburgen. „Het speelseizoen is overal uit, zoodra de wegen goed zijn voor het fietsen," verklaarde een tooneeldirecteur. Het „fatsoen" veranderd totaal. Ouders moeten zich schikken in geheel nieuwe wetten van welvoeglijkheid, opdat hunne dochters het geliefkoosde vermaak zullen kunnen genieten. Zoo zouden er niet aan denken, haar zonder chaperone met jongemannen naar den schouwburg te laten gaan. Maar dat zij samen fietsen wordt als volkomen behoorlijk beschouwd. Voorts hebben wielrijders — althans in Amerika een geheel nieuwe opvatting van beleefdheidsvormen ingevoerd. Zij spreken elkaar aan op den weg: helpen elkaar bij een ongeluk en toonen telkens dat het rijwiel in hun oog elk standsverschil wegneemt. Geen andere sport bevordert zoodanig de goede manieren, en een ongekunstelde en welwillende houding tegenover iedereen. Het gezonde genot het gevoel van physieke behagelijkheid brengt alle standen tot elkaar. Doch het meest wint, volgens den schrijver door dit open-lucht-vermaak.... het huiselijk leven. Vader en zoons, moeders en dochters, echtgenooten, geheele gezinnen rijden samen en voeren den geest van den familiekring overal met zich. Hier is eindelijk het vermaak, dat de vrouw te gelijk met den man kan genieten en dat na een jarenlang huwelijksleven, de gezelligste dagen van vóór dien tijd terugbrengt. Hot is een nieuwe band tusschen de leden van het gezin. Van den invloed van 't wielrijden op de nijverheid heeft men nog geen flauw begrip. Juweliers en horlogemakers klagen, omdat in plaats van horloges tegenwoordig fietsen gegeven worden als nieuwjaars- en verjaardagsgeschenken. De pianohandel in de V. S. is het afgeloopen jaar 50 pCt. verminderd ;'meubelmakers lijden doordien onveranderlijk rijwielen als geschenk verkozen worden boven kastjes, schrijftafels of stoelen. Paardrijden raakt uit de mode, groote verhuurders van paard en rijtuig hebben moeten opdoeken, enz. Maar niet minder groot is de zijilelingsche invloed. Het verbruik van sigaren is in"ditjaar met ongeveer een millioen per dag vermindert en met 700.000.000 sinds de werkelijke fietswoede uitbrak. De kleermakers verliezen volgens hun zeggen ongeveer 25 pCt. van hun werk doordat klanten langer toekunnen met gemaakt gekochte fietscostumes. Schoenmakers klagen, dat hun klanten niet meer loopen; hoedenmakers, dat tegenwoordig zooveel petten gedragen worden. Winkeliers van damessloffen zeggen dat zij voor 25 tot 50 pCt. minder aan dure japonstoffen verkoopen. Een boekhandelaar in Newyork rekent, dat hij van 't jaar niet minder dan 1.000.000 dollars verloren heeft door minderverkoop van boeken en geschriften, Caféhouders lijden doordien hunne zalen op mooie avonden verlaten zijn en wielrijders, 'die hem bezoeken slechts bier en lichte dranken gebruiken. Het zonderlingst is de klacht van een New-Yorksch barbier. „Er is niets meer te verdienen" verklaarde hij. „Vóór de fietswoede waren de menschen gewoon op Zaterdagmiddag zich te laten scheren en knippen, vóór zij naar de comedie of elders heengingen. Nu gaan zij eropuit met, hun fiets en 't kan hun niet schelen of zij geschoren zijn of rie . Gij begrijpt waarom dit ons zooveel kwaad doet. Wie vandaag zich niet laat scheren, kunnen wij het morgen geen tweemaal doen. Die shave is voor altijd verloren." Voel van deze nadeelen duren slechts tijdelijk. Waar velen door het wielrijden verliezen, zullen ook velen winnen. In Amerika is de waarde van den grond melkbaar gestegen; landhuizen zijn weer in trek; de zin voor het buitenleven wordt merkbaar aangemoedigd; do ophooping der bevolking in de steden wordt tegengewerkt. Voeg verder, bij de voordeden, den uitstekenden invloed op de gezondheid ; op de verbetering der wegen; op de verspreiding van de beschaving der steden en van den eenvoud van het platteland, — en eerst dan wordt duidelijk, wat de omwenteling van het rijwiel werkelijk beteokent. Volgens een gezaghebbend schrijver, die de zaak vijfjaren lang ernstig bestudeerde, zaljjhetjwieliijden meer doen dan iets anders voor de gezondheid der (Amerikaansche) vrouw en dus van het volk. Frissche lucht en zonneschijn zullen om aan velen opgewektheid bij het werk, vertrouwen in de menschen en den lust in 't leven terug te geven; meer uitwerken dan de meest philanthropische wetten, die onze teergevoelige en bezorgde tijd kan uitdenken. --- Hoe de Amerikaan zich de ideale vrouw voorstelt kan men opmaken uit een artikel van een Amerikaanse!] schrijver in een New- Yorker vakblad. De Fransche vrouw, zoo wordt er in gezegd, zal als echtgenoote steeds trachten zich zoo interessant mogelijk aan haar man voor te doen, zij verveelvoudigt zich als 't ware om dit doel te bereiken, zij is zijn vrouw, zijn vriendin, zijn vertrouwde, zijn compagnon in de zaken en zijn .... geliefde. Elk oogenblik treedt zij op in een andere rol, en steeds tracht zij haar man door haar uiterlijk in te nemen en aan zich te binden. Men zal haar, wordt in het blad beweerd, bijvoorbeeld niet langer dan drie weken op dezelfde wijze gekapt zien, want zij weet zeer goed, dat de liefde eigenlijk op suggestie berust. De Fransche vrouw kent de bekoring, die al wat nieuw, ongewoon of afwisselend is, op den man uitoefent, en daarnaar handelt zij. De vrouw van den Engelschen werkman is een huisvrouw op zijn oud-Duitsch, zij zwaait den schepter in keuken en kelder, zij voedt tien kinderen, vijf liggen er op het kerkhof. De vrouw uit de burgerklasse speelt graag piano, blijft eenvoudig en rein, maar ook zondor verheffing. De Engelsche aristocratie hoeft geen ideale echtgenoote, zij kiest een mooie of een rijke, liefst een zeer rijke vrouw. Gelukt de huwelijksproefneming niet, welnu, dan is de echtscheiding er immers nog. Geheel anders is het echter met de Duitsche vrouw en echtgenoote! Zij kent geen politiek en maakt vooraf geen programma op. maar zij is een goede huisvrouw en neemt tegelijk een werkzaam aandeel in al het goede en schoone m kunst en literatuur. De spreuk van de Duitsche echtgenoote is: „Mijn huis is mijn wereld," in het huisgezin geluk en tevredenheid te brengen, haar kinderen omringend met trouwe zorgen op te voeden, met den man lief en leed te deelen en, zooveel het haar als vrouw past, aan den geestelijken, zedelijken en socialen vooruitgang van de maatschappij mede te helpen. Zulk een lof is voor iedere Duitsche vrouw zeer vleiend, te meer daar het bekend is, dat de Amerikaan met zijn oprechte oordeelvellingen zeer terughoudend is. --- De smid van Gretna Green. De beroemde smid van Gretna Green aan de Schotsche grens, die jaren lang uit Engeland gevluchte paaltjes in het huwelijk verbond, is overleden. Deze smid is, de laatste die zulke huwelijken gesloten heeft. Sedert 1856 moet men in Schotland en eveneens in Engeland 21 dagen vóór het huwelijk gewoond hebben om er te kunnen trouwen, De huwelijken vroeger door de smeden te Gretna Green gesloten, berustten op een schotsche wet, die een verklaring van twee huwbare personen, dat zij man en vrouw wenschten te zijn, in tegenwoordigheid van een getuige afgelegd, als een huwelijksvoltrekking beschouwde. Een eeuw lang — sedert in 1753 heimelijke huwelijken in Engeland ongeldig werden verklaard — tot 1856 toe, hebben de elkaar opvolgende bewoners der smederij van Gretna Green, het eerste huis over de grens, menige jonge dame, wier ouders geen toestemming tot haar huwelijk wilden geven, "gelukkig gemaakt, men beweert ongeveer 1000 per jaar. --- Honden in Noorwegen. Het zal weinigen bekend zijn, dat in Noorwegen do invoer van honden streng verboden is. Reizigers, die naar dat land vertrekken, doen wèl, als zij afzien van het gezelschap van een viervoetigen reisgenoot, want geen vreomde hond wordt onder welke omstandigheden ook, over de Noorsche grens toegelaten. De Engelsche en Fransche jachtliefhobbers, die den jachttijd in Noorwegen doorbrengen, ondervinden de onaangename gevolgen van dezen maatregel ten zeerste, (laar zij genoodzaakt zijn, hun viervoetige medewerkers terug te zenden, aan de grens achter te laten, of af te maken. De vreemde consuls zelf mogen geen honden invoeren; kortom, de wet is streng en wordt met strengheid gehandhaafd. Deze maatregel is gebaseerd op het feit dat in Noorwegen nog n'mmer een geval van hondsdolheid is voorgekomen. Om te voorkomen, dat deze vreeselijke ziekte in Noorwegen mocht worden geacclimatiseerd, weert men alle vreemde honden, die mogelijkerwijs kieminen der hydrophobie in zich zouden kunnen omdragen. --- Een schat in een visch gevonden. De vorst van Monaco, die met zijn schip „Princesse Alice" wetenschappelijke zeereizen onderneemt, doodde eenigen tijd geleden aan de Afrikaansche kust een potvisch. Hij liet den reusachtigen visch over aan Portugeesche visschors der Azoren-eilanden, die het dier, toen zij het veertien dagen later op het strand wilden verdoelen, geheel tot ontbinding overgegaan vonden. Daar het zeemonster een ontzettende walging veroorzaakte bij allen, die het naderden, lieten zij het cadavor onaangeroerd liggen. Slechts een dor visschers bleef aan de kust om in do weeke, bedorven massa naar grijs barnsteen te zoeken. De aldus genaamde, vaste en halfdoorzichtige stof vormt zich bij den potvisch in den lever en de ingewanden. Zij is een door ziekte veroorzaakte afscheiding. De visscher vond een groote hoeveelheid dezer kostbare stof, waarmede hij zich naar Parijs begaf, waar hij de eene helft onmiddellijk voor f 50.000 van de hand deed. Grijs barnsteen is namelijk een der voortreffelijkste, zeldzaamste en duurste reukstoffen, die er worden gevonden. ---