ZIJN REISAVONTUUR. Vertelling van Paul Eberhardt. 'Max Berger was vrijgezel, zeven-enveertig jaar oud en in tegenwoordigheid van kinderen verschrikkelijk zenuwachtig. Hij was een flink gebouwd, knap man en zeer vermogend. Hij bewoonde twee aardig gemeubileerde Isamers in de stad en gebruikte zijne maaltijden in een restaurant. Een eigen huishouding wilde hij niet aanschaffen, omdat hij overtuigd was, dat alleenwonende vrijgezellen en Weduwnaars doorgaans door hunne huishoudsters zoo werden verstrikt, dat zij met deze gingen trouwen. Dat paste hem niet. Alleen reeds bij de gedachte aan zoon huwelijk rezen hem de haren te berge. Op een mooien zomerdag ging hij op reis om eenige weken buiten door te brengen. Hij pakte zijne benoodigdheden, wat niet ging zonder gemopper, want hij was in zulke dingen niet bijzonder handig. In :de grootste haast kwam hij aan het staition, waar hij nog juist tijd had om in ihet allerlaatste oogenblik in een coupé Iderde klasse te springen, hoewel hij een kaartje tweede had genomen. Er was slechts ééne plaats meer open, en dat tusschen twee vrouwen. De eene maakte met een zeer vriendelijken glimlach plaats voor hem en nam een pakket, dat gedeeltelijk op de vrije plaats had gelegen, liefdevol op haar schoot— Zal ik uw pakket in het bagagenet leggen? begon Max Berger, omdat hij vreesde, dat.hij last zou kunnen krijgen van het groote pak, zoo dicht in zijne nabijheid. Zijri:,,buurvrouw keek hem met groote voogenuoogen verschrikt aan, toen schoof zij een Hfffprt sluier, die boven op het pakket lag, terzijde en toonde hem een rozig kindergezichtje. Max verontschuldigde zich herhaaldelijk, waarbij hem het .koude zweet op het voorhofd kwam. Hij besloot aan het volgende station over te stappen. Het liefst was hij bij het raampje gaan staan, maar hij droeg nieuwe schoenen, die hem vreeselijk knelden, als hij niet zat. Hij probeerde te lezen, maar het geluid van de baby en het gebabbel van de moeder, het praten en lachen van de andere passagiers, maakten het hem onmogelijk. Misnoegd Stak hij de krant in den zak. Zoodra de trein stilhield, sprong hij op. , — Is er nog tweede klasse? vroeg hij den conducteur. — Neen mijnheer, alles bezet. In de tweede klasse moeten reeds eenige heeren staan. Max Berger zonk op zijne, plaats terug. Aan het volgende station verliet een jonge, man, die een hoekplaatsje had bezet, den trein. Max stond op om daar plaats te nemen. Maar een oude vrouw met een dik rood gezicht was hem juist voor. Woedend ging hij weer zitten. Aan het volgende station wilde hij echter beslist overstappen. Toen de trein stil hield, riep de conducteur: „Overstappen Voor Bornefeld en Grunhausen! De vrouw met het kind stond vlug op. Verlicht haalde Max Berger adem. De trein stopte hier vijf minuten. — Kan ik u behulpzaam zijn, dame? richtte hij zich tot de jonge vrouw. — O, als _ mijn kindje een oogenblik wilt vasthouden, zou ik u hartelijk dankbaar zijn! Ik zou gaarne een kop koffie gaan drinken. U moet echter de kleine een beetje scheef houden Zij wees hem, hoe hij de baby dragen tooest. Vóór hij eenig antwoord kon geven, "had zij hém het kind reeds in de armen gelegd en was verdwenen. Het was afschuwelijk! Hij had nog nooit een kind op de armen gehad. Aan uitstappen viel niet meer te denken! — Instappen! Instappen! riepen de conducteurs. Weer was de coupé geheel bezet. Nieuwe reizigers waren ingestapt, maar de moeder van het kleintje was er niet. Het signaal van vertrek klonk — de portieren Werden dichtgeslagen. Max,Berger stak het hoofd buiten het raampje, schreeuwde tegen den conducteur en gesticuleerde als een wilde, maar het was to laat, de trein reeds in beweging. De menschen op het perron schenen Berger voor een krankzinnige te houden. Max stond op het punt aan de noodrem *e trekken. Maar neen, dat liet hij liever. £*e medereizigers sloegen hem onafgebroken gade en sommigen fluisterden met elkaar over zijn opgewonden gedragingen. .- —• U weet werkelijk niet met kleine kinderen om te gaan," zei plotseling een °udere dame. IJ zal het kind nog dooddrukken, als u het langer zoo vast houdt, eens, hoe rood het kleine gezicht al is. Leg u het hoofdje wat hooger." Max Bergër's gezicht was in elk geval "°g veel rooder dan dat van de baby. Hij "chtte het bundeltje zoo on. dat het nu bijna loodrecht op zijn knieën stond. Het schreeuwde erbarmelijk. — Het is verschrikkelijk, hoe sommige menschen kleine kinderen behandelen, vervolgde de vrouw en keek Max boos aan. — U brengt het kind vast naar zijne moeder? vroeg nu eene naast hem staande vrouw. — Neen, antwoordde Max wanhopig, zijne moeder heeft het bij mij gelaten. — U is zeker weduwnaar? vroeg een oud heer. Ik ken dat.... zeer treurig. Mijn vrouw stierf voor een jaar, ik kan haar niet vergeten. Ik heb haar nu een mooi gedenkteeken op haar graf laten zetten. Onderwijl de trein voortratelde, moest Max Berger duizend en nog wat opmerkingen en raadgevingen omtrent de baby aanhooren. .. Houdt u het toch niet voortdurend zoo rechtop, zei de eerste dame weer. U moet het oók eens weer neerleggen. — Hebt u dan heelemaal niets voor het kind te drinken? — Neen maar, hoe een moeder zoo een kind kan verlaten, dat toch nog zoo klein is! — Ik geloof volstrekt niet, dat de moeder haar kind heeft verlaten, mengde zich een mager man met een waar vossengezicht in het gesprek. Waarschijnlijk is de kleine gestolen en deze man hier de dief. Ik heb straks iets in de krant gelezen wacht eens even.... En hij las voor: „Donderdag vroeg werd uit een kindenvagen in het stadspark een zeven maand oud kind .gestolen. Het heeft blauwe oogen. donker haar en is mooi. Hooge belooning wordt uitgeloofd aan dengene. die omtrent het verblijf van het kind inlichtingen kan geren. Bandelsra&d Behrens, Kroonprins-allee 101." De man met, zijn vossengezicht keek Max Berger doordringend aan. — Dit kind hier is mooi, het heeft blauwe oogen en donker haar en is ongeveer zeven maand oud. Stellig beeft die man het kind gestolen, omdat hij weet, dat. de 'ouders heel rijk zijn. Zulke histories komen tegenwoordig herhaaldelijk voor. Ik heb een vriend, die detective is. van hom weet ik een menigte van die dingen: het is gewoonlijk om een hoogen losprüs te doen. Onder deze omstandigheden acht ik het mijn plicht, mij het lot van het kind aan te trekken.... — O, ge moogt het gaarne hebben, zei Max snel. Ik' ge«f u nog honderd mark toe, „Is u het mij afneemt. — Dat wil ik gelooven. zei de ander, maar ik-wil u liever gevangen laten nemen. En ik richt mij tot al de aanwezigen met het verzoek, mij hij te staan, zoodat wij de zaak in handen van de politie kunnen geven. Tot Max Bergers grootste verwondering gingen de medereizigers op dit voorstel in. Teder geloofde vast en zeker, dat hij het kind had gestolen. Niet één twijfelde aan zijn schuld. Hij wist werkelijk niet meer, wat hij denken moest. De minuten werden hem eeuwigheden. Eindelijk was het volgende station bereikt. Max wilde uitstappen .... reeds had hij den deurknop in de hand.... daar voelde hij zich door verscheidene vuisten vastgehouden. Maar op hetzelfde oogenblik kwam de moeder van het kind aanvliegen en sprong in de coupé bij Max, wien zij het kind letterlijk uit de armen greep. — Mijn baby, mijn zoet, lief kind! Mijn lieveling! Mijn zoete, kleine engel! kwam 'het gejaagd over haar lippen, terwijl zij haar kind kuste, dat men moest vreezen, dat het stikken zou. , — Neen, maar, hebt u ooit zooiets gezien? vroeg een oude dame ontnuchterd, terwijl de anderen verschrikkelijk domme gezichten zetten. — Gelukkig! kreunde Max Berger. In mijn heele. leven ben ik niet zoo blij geweest als in dit oogenblik. En de jonge modder drukte hem steeds weer opnieuw de hand. — O, ik ben u zoo oneindig dankbaar, mijnheer! zei ze diep ademhalend Ik werd bijna waanzinnig van angst om mijn kind. De koffie was zoo heet ik bereikte deze coupé niet meer de trein zette zich reeds in beweging toen sprong ik nog in de eerste de beste coupé . De magere man met het vossengezich keek schuin naar de jonge moeder. — Het kind is dus werkelijk niet gestolen? — Gestolen? U is we 1.... het is mijn kind, mijnheer! Wat durft u te denken! Het is mijn één en mijn alles, sedert mijn man is gestorven voor acht maanden.... — Ik vraag duizendmaal excuus. Maar de advertentie ik was stellig overtuigd Laat maar weerde Max Berger af. Maar u zal goed doen, in het vervolg uw neus in uw eigen, niet in andermans zaken te stekenl Toen het einde van den zoo verschrikkelijk opwindenden tocht was bereikt en de medereizigers verdwenen waren, kon Berger niet nalaten, de knappe jonge moeder ook verder ter zijde te staan. Hij geleidde haar, daar zij tamelijk veel bagage had en geen rijtuig wilde nemen, zelfs naar huis. En toen hij afscheid van haar man, toen speet het hem, van haar en het rozige kindje te moeten scheiden. Doch spoedig bezocht hij haar opnieuw en daarna kwam hij weer en steeds weer. Het scheen hem uitstekend te bevallen, het kleine bundeltje nu en dan in de armen te mogen nemen. Max. Berger denkt nog dikwiils'aan zijn relsavontuur terug. Nu is hij acht-enveertig jaar oud, maar. hij heeft geen afschuw meer van kleine kinderen en hij is ook geen vrijgezel meer ■ (T. Gr.) --- De sneeuwjacht. 't Was aan 'n tafeltje, in 'n restaurant, dat ik, Hans zag zitten,. Hans, dien ik in vier jaren niet gezien had, nadat hij uit Amsterdam was vertrokken, om ergens in Brabant te gaan schilderen. Dat hij er best uitzag, kan ik niet zeggen. Hij keek somber en stil voor zich, scheen zich in 't geheel niet te bekommeren om de menschen. die langs hem gingen, om het troepje vroolijke gasten aan het tafeltje naast hem, of om de muziek van het waarlijk verdienstelijke strijkje. Ik stond op en ging naar zijn tafeltje. Toen hij mij zag, sprong hij verheugd op en 't deed me waarlijk genoegen te zien, dat 't hem-■ genoegen* scheen te doen. — Wel, Hans, da's 'n bof, je hier te treffen. Hoe gaat 't tegenwoordig? zei ik, zijn hartelijken handdruk beantwoordend. — Doet mij ook genoegen, kerel! antwoordde hij, maar mijn laatste vraag bleef onbeantwoord, zoodat, ik in de meening versterkt werd, dat het hem alles behalve goed ging. Ik wenkte den kellner dat hij mijn bestelling aan het tafeltje van Hans zou brengen, en een oogenblik later zaten we gezellig bij een sigaar en onder 't nuttigen, van een aperitief op het diner te wachten. Ik vertelde wat ik de laatste jaren gedaan had, om Hans ook aan t' praten te krijgen, maar hij luisterde zwijgend, ofschoon hij in mijn lotgevallen belang scheen te stellen. — Zoo, en nu ben je' teekenleeraar geworden. Je hebt gelijk, want voor 'n schilder is er niets te verdienen. — Je hebt dat zeker persoonlijk ondervonden? vroeg ik, om toch eindelijk eens wat van hem te 'hooren. — O, geldelijk niet, want ik heb een vrouw getrouwd met veel geld en — Hé, ben je getrouwd? riep ik uit. — Geweest! vervolgde hij en toen wees hij op zijn linker hand, v/aar twee ringen zaten. — Dood? vroeg ik. Hij knikte begon toen opeens haastig te spreken, alsof hij vreesde, dat hij ër later spijt van zou krijgen - — Ja, jongen, ze was mooi en lief en jong, zoo jong nog, negentien jaar. Ik schilderde haar portret, had kennis gemaakt met haar vader in de stoomtram op weg naar het dorp, waar ik een poosje woonde en hij vroeg mij op zijn villa te komen, zijn schilderijen te zien en toen ik haar zag, wist ik dadelijk, dat ze mijn vrouw zou worden, hoewel ik tien jaar ouder was dan zij. Ze was zoo mooi, zoo fijn, als 'n eerste lentedag en ik vond 't heerlijk, dat haar vader mij vroeg, een portret van haar te maken. Nu weet je, dat ik niet veel vóél voor portret, meer voor landschap, maar ik schilderde haar buiten in de zon, onder een bloeiende jasmijn. Ik weet nog hoe ze mij plaagde, omdat de jasmijn al uitgebloeid w „s vóór de schilderij klaar was en ik lachte, als de wind de takken schudde en een regen van witte blaadjes neerviel op haar blonde haren en in haar schoot' en rondom op den grond. — Net 'n sneeuwstorm! riep ze toen en zij meende, dat het heerlijk moest wezen onder die geurige sneeuw bedolven te worden. Even wachtte hij, doch vervolgde toen: — Maar ik zal je niet verder vertellen over ons geluk. Wij trouwden nog vóór eert jaar verstreek. En weer was het lente en zaten wij onder de jasmijn in den sneuwstorm en toen werd het weer winter en toen, toen kwam de echte, de wreede sneeuwstorm, die haar wegnam. Woorden van troost kon ik hier niet spreken. Ik zweeg en hij keek me met zijn trouwhartige oogen aan en vervolgde: — 't Was op 'n dag dat zij naar de stad geweest was om inkoopen te doen. 's Morgens ging ze heen met helder vriezend weer, maar 's middags betrok de lucht en er viel sneeuw... Ik was angstig, toen ze voor 't avondmaal niet thuis was. In mijn atelier kon ik 't niet uithouden en ik ging naar de villa, waar wij bij Ellie's papa onzen intrek hadden genomen. De oude heer was ook ongerust, omdat de wind een orkaan was geworden en de sneeuw zóó dicht viel, dat men geen hand voor de oogen zien kon. — Ik ga haar tegemoet, zei ik. — Wel, jongen, dat is dwaas. Ze komt toch met de stoomtram. — Die van zeven uur is al aan, en dan komt er pas èen om half tien. Ik kan een rijtuig nemen en vóór die tram uit H. vertrekt, kan ik haar aan het station oppikken. — Zie je daar kans voor, doe het dan of neem liever een auto, die gaat vlugger. Een paard komt met dezen storm niet vooruit en er ligt zooveel sneeuw. Ik ging heen, om een auto op te scharrelen en. hoorde tot mijn schrik, dat de tram, die om zeven uur in ons dorp aankwam, door den sneeuwstorn van de rails geraakt was en nu konden er geen trams meer rijden. Er was een wagen onderweg om de rails schoon te maken en dan zou de dienst weer hervat worden. Nu begreep ik waarom Ellie niet gekomen was. Zij had in de tram van zeven \mr gezeten, had moeten uitstappen en nu was ze waarschijnlijk op weg naar hier loopende, loopende in den storm, in de sneeuw, die hoog lag op den bijna niet bereden w>~ naar ons stil dorpje. Een vriend van mijn schoonvader stond ons zi-n auto a. ik reed nog even voorbij ons huis om te hooren of Ellie intusschen gekomen was, maar veor het hek stond haar vader en schudde treurig het hoofd. Toen reden wij langzaam den weg naar H, heel langzaam, want ik moest uitkijken of ik 't kleine vrouwtje niet zag loopen. Opeens zag ik in de verte een paar lantarens heen en weer bewegen n/er d