BUITENLAND. «Het geld is zulk een schoone zaak, en geeft het menschdom veel vermaak," zou een dichtlievende leerling van Multatuli's meester Pennewip tegenwoordig met reden kunnen verkondigen, als hij per ongeluk „zijn blik naar 't oosten wendde." Want de voornaamste quacstie bij de onderhandelingen over den vrede tusschen Tnrkije en Griekenland is eigenlijk deze: hoe zal de Griek in staat zijn te betalen, wat de Turk vraagt, en wat zal de Turk doen, wanneer de Griek telkens zijne leege portemonnaie laat zien? 't Gaat met de onderhandelingen in den laatsten tijd in een sneller tempo, dat wordt van verschillende zijdon als een feit vernield. Ook de „KölnischeZeitung" schrijft in dien geest. De grensquaestie, zegt ze, is afgedaan op de vaststelling van «enige technische onderdeden na, welke Ïl™t. °? P'aats wil regelen, en omtrent de schadeloosstelling is ment in -ifens' iat men Turkije ongeveer Vier millioen Turksche ponden toegekend Wil zien. Maar nu komt de hoofdzaak; hoe zal Griekenland dat geld kunnen geven/ Verschillende mogendheden plaatsen zich op het standpunt, dat de ontruiming van Thessalië niet eerder kan verlangd worden dan wanneer de schuld is afbetaald of een in alle opzichten voldoende waarborg is gegeven, 't Schijnt heelemaal onmogelijk, dat Griekenland op 't oogenblik eene leening zou kunnen plaatsen, waaruit het de schadevergoeding betaalde. Dit zou alleen mogelijk zijn, wanneer andere mogendheden de garantie op zich namen, en dat daartoe, tenminste in de constitutioneele staten, weinig lust bestaat, is wel buiten twijfel. De vraag te stellen of Duitschland en de Duitsche Rijksdag daartoe genegen zouden zijn, is haar ontkennend beantwoorden. Schijnt alzoo de uitbetaling der schadevergoeding ineens onmogelijk, dan moeten er waarborgen gegeven worden voor eene afbetaling in termijnen. Deze waarborgen zijn volgens een deel der mogendheden, o.a. volgens Duitschland, slechts te vinden in eene internationale controle. Niemand kan van Turkije verlangen, dat ze Thessalië, het onderpand, dat ze in bezit heeft, los zal laten alleen op beloften van Griekenland. Mocht er niet in het vredesverdrag eene bepaling worden opgenomen, welke in onbetwistbare wijze de betaling waarborgt, dan zou het de vraag worden of de Duitsche regeering zal gelooven den sultan de aanneming van een verdrag te mogen aanraden, welks uitvoering van Grieksche zijde meer dan onwaarschijnlijk is. Bij de vredesonderhandelingen kon er weer heel gemakkelijk eene kink in den kabel komen. De genanten hebben verklaard zichzelven te beschouwen als soheidslieden bij de onderhandelingen, welke nu zullen beginnen op den grondslag van de preliminairen, welke zij niet Tewfik-Pacha hebben opgesteld. Als de Porte nu eens bezwaar maakt, dat de gezanten op deze wijze optreden, dan is er weer gelegenheid om de onderhandelingen te rekken, wat de Turken misschien nog niet eens zoo onaangenaam zouden vinden. De Italianen hebben op't oogenblik weer redenen om jaloersch te zijn op de Fransehen. Terwijl de eersten met onderhandelingen in Abessynië zoo goed als niets hebben bereikt, verwierven de laatsten de concessie voor den aanleg van spoorwegen, en eene zeer voordeelige concessie ook. Het kapitaal der maatschappij is van twee tot acht millioen uitgebreid. Er zullen lijnen worden aangelegd van Djibuti naar Harrar, Entotto en Kaffa en van daar naar den Witten Nijl. Binnen twee jaar moet men met de eerste lijn begonnen zijn te bouwen. De maatschappij is verplicht om in tijden van oorlog Abessynische troepen gratis te vervoeren en ze moet langs het geheele net eene telegraaflijn hebben. Maar zij heeft daartegenover ook het recht om van alle goederen, die Harrar in- en uitgaan, een recht te heften, zoolang de winst der maatschappij tenminste geen 3 millioen francs bedraagt. Haar materiaal is vrij van inkomende rechten en den grond krijgt ze kosteloos. Na 99 jaar komt het geheele net tegen betaling van 't materiaal aan den staat. --- FEUILLETON. Edelman en misdadiger. Naar het Duitsch. 61) „Zoo hebben wij eindelijk gevonden, wat wij zoolang zochten," zeide zij, hem hare beide handen reikende; „ik kan u niet /.eggen, hoe het mij verheugt, dat uw onschuld, waaraan ik nimmer getwijfeld heb, eindelijk aan den dag is gekomen." Hij hield hare handen vast en staarde haar diep in de donkere oogen. „En in dit oogenblik, waarin elke vlek van mijn eer is gewiseht, Bella, vraag ik u, of ik u aan mijn zijde een nieuwe woonplaats mag aanbieden," zeide hij. Zij had den blik neergeslagen en een purperen gloed bedekte hare wangen; hij voelde, dat hare handen, die hij nog steeds in de zijne hield, beefden; een oogenblik later lag zij in zijn armen. „Dat is te veel geluk!" finisterde zij; „ik heb uw beeld immers altijd in mijn hart gedragen en waande u reeds verloren te hebben. Ja, wij zullen ; want ik bemin u, en wat ook gebeuren mocht, wat ook mocht komen, vreugde of leed, deze liefde geeft mij de kracht, met u vereenigd, alles te dragen." „Engel 1" zeide hij, en hot hoogste geluk straalde uit zijn oogen. „XJw liefde is het kostbaarste, wat de aarde mij bieden kan. Maar nu willen wij aan de eerste toekomst denken en ernstig beraadslagen. Dezen brief moet uw moeder nog heden lezen." „Terstond !" antwoordde Bella, terwijl zij zich losrukte. „De booswicht is bij haar; zij beraadslagen over het feest, dat hier morgen zou gevierd worden. In zijn tegenwoordigheid moeten wij de aanklacht tegen hem inbrengen, niet achter zijn rug, opdat hij zich verdedigen kan, wanneer hij het vermag." „Hij kan het niet; loochent hij, dan moet uw koetsier getuigenis tegen hem afleggen." „Zal hij het doen?" vroeg Bella, in wier ziel plotseling twijfel verrees. „Hij moet de waarheid bekennen, wanneer hij niet zijn eigen bestaan in gevaar wil brengen." „Laten wij dan gaan," zeide het meisje vastberaden, en Rudolf volgde haar naar de kamer, waar zich het bruidspaar bevond. Bij den onverwachten aanblik des schilders stond Bom op, hij scheen reeds nu op de rechten van heer des huizes aanspraak te willen maken en den jongeling de deur te willen wijzen; maar Bella trad schielijk tusschenbeiden. „Geen beleediging 1" zeide zij, de hand opheffende. „Mijnheer Ertman heeft het recht onder dit dak en in onze tegenwoordigheid een aanklacht tegen u in te dienen, waarvan gij u moeilijk zult kunnen zuiveren." „Wat beteekent die komedie-vertooning?" vroeg mevrouw Blote. „Gelooft gij nog ter elfder ure mij te kunnen dwingen van een rijp overlegd besluit terug te komen? Ik wil niets hooren van een aanklacht, die alleen aan zelfzuchtige belangen haar ontstaan kan te danken hebben ; deze nuttelooze moeite kunt gij sparen ; niets kan mij in mijn besluit doen wankelen." „Mevrouw, ik geloof niet, dat gij u zoo diep kunt vernederen, om een voormaligen, van diefstal betichten kamerdienaar uw hand te reiken," zeide Rudolf. „Lees dezen brief; de naam des schrijvers zal u voldoende waarborg zijn voor de waarheid, die hij behelst." „Moet ik mij dat in uw huis laten welgevallen, Maria?" vroeg Bom,. „Veroorloof mij, dat ik het dienstpersoneel beveel, dien onbeschaamden kerel buiten de deur te zetten." „Wees op uw hoede, dat dit niet met u geschiedt," spotte Rudolf; „had ik alleen te bevelen, dan zoudt gij deze woning met de gevangenis verwisselen. Afgezien van de onteerende misdaden, die gij vroeger bedreeft, hebt gij ook te Luzern het kistje gestolen. De juwelier, bij wien gij woont de geldwisselaarendekoetsierFranz Schmalfuss moeten door hunne getuigenis deze aanklacht bevestigen. Den juwelier gaaft gij de gestolen brillanten, opdat hij daaruit een nieuwtooiselzouvervaardigen; de wisselaar heeft een biljet van duizend francs van u ontvangen, en de koetsier moest den anoniemen brief schrijven, waarin mevrouw met de openbaarmaking harer familiepapieren bedreigd werd. Schmalfuss was uw kameraad, toen gij u nog in dienst van graaf K. bevondt. Gij wildet u van zijn stilzwijgen verzekeren, door hem de betrekking in dit huis te verschaften." Doodsbleek en met van woede vlammende oogen stond Bom tegenover den jongen man, terwijl mevrouw Blote als verpletterd haar blik over de regels liet zweven, die de aanklacht bevestigden. „Wist ik niet, hoe gloeiend de haat is, waarmede ge mij vervolgt, dan zou ik gelooven, dat gij uit een gekkenhuis waart gevlucht," antwoordde hij, naar adem hijgend. „Mevrouw Blote kent mij te nauwkeurig dan dat zij aan deze aanklacht geloof kan schenken, en ik vraag u: waardoor wilt gij ze bewijzen ? Ik heb er geen vermoeden van, wie den brief geschreven kan hebben; maar ik ineen te mogen beweren, dat hij vervalscht is; in het tegenovergesteld geval kan de schrijver slechts een vuige lasteraar zijn." „De schrijver is mijnheer von Bremen," zeide Bella, hem vast en kalm aanziende; „gelooft gij dien van laster te kunnen betichten? Uit zijn brief blijkt duidelijk, dat gij tegenover hem uw schuld beleden en stilzwijgendheid van hem geëischt hebt. Hij heeft u geen belofte gedaan, en had hij het gedaan, dan ware zij voor hem niet verbindend geweest. En wanneer gij bewijzen vordert, dan zal ik u er onmiddellijk mede dienen; langs dien weg kan en zal u de verdediging niet gelukken." Hij had ijlings aan het schelkoord getrokken; mevrouw Blote zag ontsteld van den brief op. „Wat doet gij?" vroeg zij. „Ik wil de getuigenis van don koetsier.." „Waartoe? Mijnheer, deze brief bevat een zware aanklacht tegen u; wanneer uw geweten u niet daarvan vrijpleit, dan raad ik u onverwijld mijn huis te verlaten .." „Twijfelt gij ook aan mij, Marie?" viel Bom haar verwijtend in de rede. „Wie is die man, die het waagt, mij aan te tasten? Een man, die wegens diefstal onder verzwarende omstandigheden is gevangen genomen." „Niet hij klaagt u aan, doch mijnheer von Bremen !" antwoordde mevrouw Blote. „Is de echtheid van dezen brief bewezen?" zeide Bom, „Waarom zou mijnheer von Bremen tot heden daarmede gewacht hebben ?" „Omdat hij niet eer handelend tegen u mocht optreden, voor hij een anderen, met u bevrienden schurk ontmaskerd had. Gij zult dat zelf weten; want gij hebt hem immers de bewijzen geleverd, welke hij tot bereiking van dit doel noodig had. Ik vraag u nogmaals . . . ," „Maak het u niet moeilijk, mama," viel Bella haar in de rede, die ondertusschen den bediende een bevel had gegeven ; „op een vrijwillige bekentenis mogen wij niet hopen ; wij moeten hem overtuigende en verpletterende bewijzen geven. Onze koetsier kent immers het verleden van dien heer . . . ." „Is de getuigenis van zulk een man voor u beslissend, dan geef ik er de voorkeur aan, deze plaats te verlaten!" zeide Bom. „MaaT neem u voor mij in acht, jongmensch, ik zal u niet meer sparen." Hij spoedde zich naar de deur; op hetzelfde oogenblik werd zij geopend en Frans Schmalfuss stond tegenover hem. „Halt!" riep Rudolf. „Wanneer gij gelooft de aanklacht het hoofd te kunnen bieden, luister dan naar het antwoord, dat deze man op mijn vraag geven zal. Schmalfuss, zegde waarheid: was deze heer vroeger kamerdienaar? Heeft hij zijn dienst bij graaf K. heimelijk verlaten on zich aan diefstal schuldig gemaakt? En bebt gij dezen brief geschreven?" De koetsier was aanvankelijk ontsteld terug getreden, maar bemerkte weldra, dat de voormalige kameraad het spel verloren had, en achtte het in zijn eigen belang raadzaam, zich aan de zijde der tegenpartij te scharen. „Dit alles is waar," antwoordde hij; „maar ik had gedacht, dat mijnheer dit wist." Mevrouw Blote gaf hem een wenk zich te verwijderen. „Dat was voldoende," zeide zij, de fonkelende oogen op Bom vestigende. „Verdere bewijzen zult gij nu waarschijnlijk zelf niet noodig hebben. Luister nu ook naar hetgeen ik u te zeggen heb. Wanneer gij niet binnen drie dagen di verlaten hebt, of het waagt de feiten te verdraaien en mij te belasteren, dan zal ik over alle bezwaren heenstappen en bij de justitie een aanklacht tegen u indienen. Welke gevolgen daaruit voor u zouden ontstaan, behoef ik u vermoedelijk niet te zeggen. En nu, wanneer gij een goeden raad wilt aannemen, verlaat dan nog heden de stad; het kan morgen mijn vrienden of bloedverwanten invallen dar het beter ware, den voormaligen lakei terstond achter slot en grendel te brengen." liorn hoorde de laatste woorden niet meer ; met een lach had hij zich verwijderd. Het spel was verloren, en wanneer hij rechtvaardig wilde zijn, dan moest hij toegeven, dat hij het door zijn eigen domheid verloren had. Het spel was verloren, en thans bleef hem niets anders over, dan het tooneel te verlaten en wel hoe spoediger hoe beter (Wordt vervolgt.! --- Andrée’s tocht. De „Berliner-Local-Anzeiger," die ook het verhaal van den kapitein der „Dordrecht" over Andrée's ballon heeft opgenomen (zie ons vorig nummer), en zich sterk voor de ontdekkingsreis interesseert, voegt hieraan toe: De plaats, welke kapitein Lehmann aanwijst, ligt reeds ten Zuiden van de ijsgrens op de open zee. Diensvolgens schijnt het, dat Andrée op het ijs landde, om met behulp van walvischvaarders zich en zijne metgezellen te redden. Hij kan echter ook getracht hebben het land te bereiken, waarbij de ballon in zee gezonken is. Onder deze veronderstellingen, die een zeker recht van bestaan voor zich hebben, zou het denkbaar zijn, dat de drie moedige luchtschippers niet omgekomen zijn, terwijl zij hun ballon hebben moeten prijsgeven. _ Ja, nog meer; de kapitein neeft voor zijn vermoeden, dat het drijvende voorwerp het overblijfsel van Andrée's ballon was, verscheiden gronden aangevoerd, maar een onderzoek op de plaats zelf, dat elk bezwaar tegen zijn meening uit den weg zou kunnen ruimen, niet ingesteld. Men kan daarom niet met zekerheid beweren, dat dit voorwerp And rée's ballon is. Niet onopgemerkt mag voorden gelaten, dat reeds in Juni van het vorige jaar, nog voor het gereed maken der eerste expeditie, gewezen werd op de mogelijkheid, dat de ballon op de Karische Zee, dat is tusschen het kustgebied der gouvernementen Archangelsk en Tobolsk, dus op een betrekkelijk gunstige plaats, kon neerdalen. * * * Terwijl het meerendeel van de Berlijnsche bladen, ondanks het bericht in de „Nieuwe Rotterdamsche Courant," in twijfel trekt dat Andrée zou zijn verongelukt, geeft een der Duitsche meest beproefde' practische luchtsehippers, de eerste-luitenant Siegsfeld, van de afdeeling militaire luchtscheepvaart, de waarscliijnlijkheid van een ongeluk toe, en wel op grond van de volgende overwegingen: Blijkens de weerberichten uit de drie noordelijkste meteorologische stations, Bodö, Haparanda en Archangelsk, van den tijd tusschen 11 en 17 Juli, is het uiterst onwaarschijnlijk dat Andrée's ballon door lage windstroomingen zoo ver zuidelijk is gedreven als uit het „Rotterdamsche" bericht zou blijken. Daarentegen leggen luchtballons in de meestal zeer sterk bewogen hooge luchtlagen in korten tijd geweldige afstanden af. Uit de berichten over het vertrek van Andrée moet men afleiden, dat Andrée bij het opstijgen wezenlijk zooveel sleeptouwen heeft verloren, dat het hem moeilijk moest vallen, zijn ballon voortdurend op de gewenschte geringe hoogte te houden. En in het landen op het land, het ijs of in open zee onder ongunstige omstandigheden werd Andrée bemoeilijkt doordat, naar men thans beweert, Andrée aan zijn ballon geen inrichting had om dien open te scheuren. Door zulk een inrichting kan men, als de ballon bij hevigen wind zoo snel voortgesleept wordt, dat er levensgevaar ontstaat, dadelijk al het gas laten ontsnappen, door met een enkelen ruk den zijwand van den ballon geheel open te rijten. --- Uit den Groninger Raad. Onder de stukken, welke bij den Raad waren ingekomen voor de zitting van Zaterdag j.1., verdienen vooral de aandacht: 1. het adres der afdeeling Groningen van den Bond van Nederl. Onderwijzers, houdende verzoek tot scheiding van het onderwijs in de nuttige handwerken voor meisjes van het dagschoolonderwijs. Het adres, dat van eene uitvoerige memorie van toelichting is voorzien, luidt aldus: Aan den Raad der gemeente Groningen. Edelachtbare Heeren 1 De afdeeling Groningen van den Bond van Nederlandsche Ondeiwljzers (goedgekeurd bij koninklijk besluit van 22 Maart 1890 no. 28) neemt de vrijheid U beleefd te verzoeken: 1) het onderwijs in de nuttige handwerken voor meisjes geheel te scheiden van het dagschoolonderwijs; 2) de in functie zijnde ouderwijzeressen te ontheffen van het geven van onderwijs in dit vak en de nieuw te benoemen functionarissen er in 't vervolg niet mee te belasten ; 3) voor genoemd liandwerifcenondefwyi afzonderlijk bezoldigde onderwijzeressen te benoemen, waartoe echter ook onderwijzeressen der gewone dagschool, zoo ze dit verkiezen, kunnen worden aangesteld. De afdeeling meent, dat zoodanige regeling, zooals nader in de Toelichting is uiteengezet, 1) in 't belang is van het dagschoolonderwijs en het handwerkenonderwijs zelf; 2) in dat van den algemeenen gezondheidstoestand der onderwijzeressen; 3) de onbillijkheid dat van vrouwen tegen hetzelfde loon meer diensturen worden gevorderd dan van mannen. Zij hoopt daarom, dat Uw college haar verzoek in ernstige overweging zal nemen en er zoo mogelijk gunstig op zou beslissen. Met verschuldigde hoogachting. Namens de afd. Gr. v. d. B. v. N. O.: J. Bouland, voorzitter. P. Heeres, Ie secretaris. De zaak, welke de afdeeling van den Bond van N. O. thans in 't reine tracht te brengen, is reeds herhaaldelijk besproken, maar men heeft totnogtoe geene voldoende oplossing gevonden. De quaestie is deze: De onderwijzers in de gemeente Groningen zijn verplicht 26 uur les te geven, de onderwijzeressen daarentegen, voor zoover ze niet aan meisjesscholen werken, nog 4 uur handwerkenonderwijs erbij. Voor de 2 uur, die dit laatste onderwijs bovendien nog vraagt, krijgen ze f 50 per jaar vergoed. Ze zijn dus vooreerst reeds in ongunstige conditie door de 4 uur, die ze meer hebben te geven dan hare mannelijke collega's. Willen ze nu echter van't geheele onderwijs in de nuttige handwerken vrij, wat met het oog op hare 6tudie en niet het minst op de gezondheid van velen zeer noodzakelijk is, dan verliezen ze eerst de f5O vergoeding en moeten dan nog f5O uit eigen zak bijpassen, wijl ze een plaatsvervangsler moeten stellen, die ze verplicht zijn met f 100 per jaar te beloonen. Wordt de regeling aangenomen, die de Afdeeling voorstelt, dan wordt er dus een groote onbillijkheid uit den weg geruimd. * * 2. Concept-verordening op de heffing eener belasting voor 't gebruik van de korenbeurs te Groningen. De indiening dezer verordening was noodig, omdat de bestaande den 31 December van dit jaar ophoudt van kracht te zijn. Veranderingen heeft men echter niet noodig geacht. De voorgestelde verordening luidt aldus: Art. 1. Voor het gebruik des Dinsdags gedurende beurstijd d. w. z. vóór half twee uur 's namiddags, van de door B. en W. aan te wijzen afgesloten ruimten van de korenbeurs wordt — onverminderd het recht, krachtens de raadsverordening van 15 October 1864, goedgekeurd bij koninklijk besluit van 20 December d. a. v., no. 93, verschuldigd voor het gebruik van vaste standplaatsen en knoppen in die beurs — eene belasting geheven, ten bedrage als volgt: a. van ieder, aan wien op zijn verlangen het recht tot gebruik der afgesloten ruimten bij het jaar is verleend, 's jaars f 2.50, met dien verstande echter dat slechts f 1 's jaars verschuldigd is: 1) ingeval van eene firma of eene vennootschap onder eene firma één der deelgenooten of vennooten f 2.50 heeft betaald, door ieder der overige deelgenooten of vennooten van die firma of die vennootschap; 2) voor eiken bediende of knecht, in dienst van iemand, door wien f 2.50 betaald is, alsmede voor korenschippers, kapitein» van stoombooten en schuitevoerders. b. van ieder, die niet op de onder a bepaalde wijze bij het jaar betalende, van de afgesloten ruimten der Korenbeurs wil gebruik maken, telkenmale f 0.10. Voor bedienden en knechts wordt het recht tot gebruik, onder a nr. 2 vermeld, door hunne patroons aangevraagd. Art. 2. De belasting wordt bij vooruitbetaling voldaan. Het belastingjaar wordt gerekend met 1 Januari in te gaan. Bij wijze van jaargeld geheven, is zij over elk ingetreden jaar ten volle verschuldigd. Art. 3. Na het voldoen der belasting. in art. la omschreven, worden aan belanghebbenden toegangsbewijzen* uitgereikt. Deze bewijzen worden op naam gesteld en zijn volstrekt personeel. Aan patroons wordt, evenwel toegestaan een bewijs van toegang op hunne aanvrage verleend ten name van een hunner bedienden of knechts, te doen overschrijven op naam van een anderen bediende of knecht in hunnen dienst, zonder dat voor hel loopendejaar opnieuw de belasting verschuldigd is. De bewijzen van toegang moeten op aanvrage telkenmale worden vertoond aan de personen, door burgemeester en wethouders daartoe aan te wijzen, bij gebreke waarvan men geacht zal worden te verkeeren in het geval van art. Ib. Art. 4. Deze verordening treedt in werking op 1 Januari 1898. --- BINNENLAND. Het overdragen der portefeuilles. De nieuwbenoemde ministers hebben gisterenvoormiddag aan hunne departementen hun ambt aanvaard. De minister van financiën had vooraf nog een langdurig onderhoud met den heer Sprenger van Eyk, zijn afgetreden ambtsvoorganger. Aan het departement van Binnenlandsche Zaken was de overdracht van portefeuille met de daaraan gepaard gaande bespreking tusschen den afgetreden en den nieuwen minister binnen een half uur afgeloopen. De heer Borgesius ontving de hoofdambtenaren, chefs der afdeelingen, in de groote audiëntiezaal, alwaar zij aan den minister werden voorgesteld. --- Een schooltuintje. De schoolopziener in het district Arnhem geeft in zijn jaarverslag de volgende mededeelingen van het hoofd der school no. 12 te Arnhem, over een in 1896 genomen proef met een schooltuintje. „School 12 is sedert April Ao Po in het bezit van een tuin op zeer bescheiden schaal: de grootte bedraagt pl.m. '25 Ms. Voor een-derde werd er klei opgebracht en verder gewone zwarte grond. De onderwijzers der drie hoogste klassen namen het in orde brengen en de verdere zorg op zich, waarbij ieder een bepaald deel meer bijzonder voor zijne rekening nam. Uit den aard der zaak gold het dit jaar eene proefneming en ondanks de eigenaardige moeilijkheden hebben wij alle reden om over de resultaten tevreden te zijn. „Van de meest voorkomende en voor een goed deel van de bij naam bekende gewassen kregen we exemplaren in onzen ttin. We hadden aardappelen, rogge, haver, vlas, mangel- en beetwortelen, kanariezaad en tabak op de klei en den zwarten grond, — tarwe, gerst, hennep en koolzaad op de klei, — erwten, boonen, mais, boekweit, uien, spurrie, cichorei, mosterdzaad en verschillende soorten van kool op den gewonen zwarten grond. Ook aan bloemen werd een plaatsje afgestaan en bovendien nog een aantal in potten gekweekt. We hadden o.a. kamperfoelie, latirus, zonnebloemen, immortellen, goudsbloemen, afrikanen, balseminen, fuchsia's, begonia's, rozen, viooltjes en reseda. „En hoe kregen we dat alles ? Kosten voor zaden behoefden we niet veel te maken ; voor een goed doel voorzagen de leerlingen ons van planten en bloemen en brachten ze zelfs de noodige tuingereedschappen. De medewerking van de zijde der leerlingen was de eerste belooning voor de moeite en zorgen. Daaruit bleek al aanstonds hoeveel belang zij in de zaak stelden. En dat juist is een der eerste voordeden van de schooltuinen in de steden. Veel waarover de kinderen hoorden spreken of wat ze in hunne leerboeken lazen, kunnen ze nu met eigen oogen aanschouwen en ze voelen al 6 't ware hoe de duidelijkste beschrijving bij de werkelijkheid ten achter staat. „Zaaien, poten, ontspruiten en verdere ontwikkeling, ze kunnen het zien en gadeslaan; ze kunnen zelf waarnemen, wat niet dan onvolkomen te beschrijven is. Dingen, die ze tot nog toe slechts bij naam kenden, leeren ze van elkaar onderscheiden, door op de kenmerkende eigenschappen gewezen te worden. In plaats van de namen leeren ze de zaken kennen door nauwkeurige beschouwing. Dat daardoor een deel der lessen in natuurkennis meer aantrekkelijk wordt en betere resultaten moot geven, spreekt vanzelf. Trouw werd dan ook bij die lessen rekening gehouden met hetgeen de schooltuin te zien aanbood. De ruimte liet, helaas, niet toe van den tuin te maken, wat een schooltuin in den waren zin van het woord wezen moet; maar wij zijn tevreden en zullen trachten ons voordeel te doen met de ervaringen, bij de proefneming opgedaan." --- Doodgevallen. Dinsdagnamiddag, omstreeks 4 uur viel de loodgieter Th. B. van het dak van een in aanbouw zijnd huis aan den Kronenburgersingel te Nijmegen door een lichtkoker naar beneden met het treurig gevolg dat hij na enkele oogenblikken ten gevolge van schedelbreuk overleed. De overledene, 54 jaar oud, was weduwnaar' en vader van 3 kinderen en woonde bij zijn ruim 80-jarige moeder in, die op het vernemen dezer treurige tijding dermate ontstelde, dat ook zij wellicht het met den dood zal bekoopen. --- Treurig ongeval. Het ongeveer 4-jarig zoontje van den arbeider H. Oost te Emmer-compascum (Dr.) viel Maandagmorgen van een loopplank in het kanaal. De vader, die nog te bed lag, werd aanstonds geroepen, en sprong, om zijn kind te redden, in het water, met het ongelukkig gevolg, dat beiden in de diepte verdwenen en als lijken werden opgehaald. --- Goed afgeloopen. Te Roermond werden deze week een drietal huisgezinnen in beroering gebracht, doordat eenige kinderen werden vermist. Drie kinderen, een van den heer Bongaerts, een van den heer Veith en een van den heer Seerden, waren na schooltijd gaan spelen en des avondsom tien uur nog niet teruggekeerd. Alle zoeken was ie vergeefs en men kwam toen op het idee om eenige Setsrijders er op pit te zenden, teneinde in de omstreken informaties in te winnen. Een twintigtal wielrijders boden zich daartoe aan en na veel en lang zoeken mocht het aan twee hunner gelukken de vermiste kinderen terug te vinden te Mansbrachter Beek, waar zij bij den grootvader der kinderen van Bongaerts allen te bed lagen. Het was vier uur in den morgen toen de heer Grools met dit bericht terugkeerde en de ouders der vermiste kinderen kon gerust stellen. De verdwaalde schapen werden den dag daarop per rijtuig teruggehaald. --- Het onweder. Het onweder, dat Dinsdagnacht en gisteren boven ons land woedde, heeft wederom verschillende ongelukken veroorzaakt. We laten er hier enkele volgen. Te Eemster bij Dwingeloo (Dr.) werd Dinsdagnacht eene koe van den landbouwer J. J. Bijker in 't weiland „Het Holt" door 't hemelvuur getroffen en gedood. Uit Havelte wordt gemeld, dato 27 Juli: Gedurende den geheelen dag van heden ontlastten zich met korte tuesehenpoozen boven ons dorp vrij hevige onweders. Tegen den middag sloeg de bliksem in eene arbeiderswoning te Darp, waar drie personen tegen den hevigen regen schuilden. Alle drie werden getroffen : P. Zwolle van Havelterberg aan debeenen, de brievengnarder J. ter Heide aan den rechtervoorarm en een der beenen, terwijl de parapluie, welke hij in de hand had. krom sloeg; bij den derden persoon doen zich verlammings-of verdoovingsverschijnselen voor, zoodat hij voorloopig de plaats niet kan verlaten. De beide eerstgenoemden ■konden na eenigen tijd hunne woningen weder opzoeken. De vrouw des huizes Uk een paar kinderen kwamen met den f*hrik vrij. Er ontstond gelukkig geen Wand, alleen werden een tweetal glasruiten verbrijzeld. In de Friesche gemeente Oostdongeradeel woedde een onweder, dat zelden zoo bevig was, eenige uren aanhield en vergezeld ging van een geweldigen hagelslag, die groote schade heeft toegebracht aan de te veld staande gewassen. Te Nijkerk «Ka. wordt de daardoor aan een perceel koolzaad toegebrachte schade geraamd op niet minder dan f3OO. De bliksem trof enkele gebouwen, in sommige waaraan dientengevolge een begin van brand ontstond, die spoedig kon worden gebhischt. Enkele runderen werden dooitelijk getroffen. Na de buien kon op sommige plaatsen de hagel bij hoopen worden opgeschept. Met kleine tusschenpoozen woedde bijna den geheelen dag gisteren boven Oldeberkoop (Fr.) een hevig onweder. De bliksem sloeg in het huis van W. J. Nijholt, zonder brand te veroorzaken ; evenwel werden eenige meubelen geschonden en, wat erger was, een der kinderen kreeg wonden aan hals en beenen. Verder werden een drietal boomen, onmiddellijk staande naast het huis van R. T. Haanstra, door den bliksem getroffen. Het onweer ging vergezeld van een regen, die tusschenbeide op een wolkbreuk geleek; de uitgedroogde slooten staan nu meer dan half vol water. Te Wanneperveen woedden Dinsdag, bijna onafgebroken, zware onweders. Een koe van den veehouder J. Huisman werd door den bliksem gedood en twee zware eiken voor het huis van J. Denning werden door het henielvuur getroffen. Te Deurningen (onder Weerselo) sloeg de bliksem in het huis van den landbouwer C. Klieverik In korten tijd was het een prooi der vlammen, Er kwamen 7 koeien om en vier kregen zoodanige brandwonden, dat zij onmiddellyk moesten worden afgemaakt. Van den inboedel bleef niets gespaard. Een en ander was tegen brandschade verzekerd. Te Deventer sloeg de bliksem in den hoogen schoorsteen van de steenfabriek ~de Vlietberg," waardoor de rollaag en de bliksemafleider totaal werden afgeslagen en met veel geraas door 't dak vielen zonder echter ongelukken te veroorzaken. Voorts sloeg de bliksem in eenkalkloods bij de in aanbouw zijnde fabriek der firma Ankersmit, zonder echter brand te veroorzaken, alleen een paar pannen werden weggeslagen. _ Te Rijswijk doodde de bliksem een paard in de weide. In den polder Willis, onder Haastrecht, is tengevolge van het inslaan van den bliksem de hofstede, bewoond door den veehouder Houtdijker, afgebrand. ---