Manifest voorlopig Kath. Comité van Actie Ter beëindiging politiek samengaan met Partij van de Arbeid Het Voorlopig Katholiek Comité van Actie" zal in de loop van deze week een manifest publiceren, gericht aan de Katholieken van Nederland. In dit manifest, getekend door de heren Ch. J. I. M. Welter, M. L. F. Bajetto en mr H. P. Marchant, wordt gezegd, dat het Comité zich ten doel stelt, zonder te streven naar een eigen partij en met behoud van de principiële eenheid der Ned. Katholieken, een uitgebreide propaganda in woord en geschrift te voeren, om zodoende alle kringen der Kathol. kiezers en daarmee ook de K.V.P. van de noodzakelijkheid te doordringen, het politieke samengaan met de Partij van de Arbeid te beëindigen. Het Comité doet een dringend beroep op de Katholieken van Nederland zich aan te sluiten bij het comité. In het manifest wordt voorts gezegd, dat „steeds duidelijker is gebleken dat het verschil tussen het K.V.P.-program en dat der socialisten zeer groot is en dat een voortdurende politiek van concessies aan de wederpartij nodig is, om de samenwerking in stand te houden, waardoor onze eigen doelstellingen aanhoudend verder op de achtergrond worden gedrongen. De vrijheid van gedachtenuiting, die men naar buiten voor ons allen opeist, beperkt men in eigen kring. Daarnaast tolereert de regering, dat van communistische zijde de vrijheid wordt misbruikt, om ons volk door haat- en lastercampagnes te vergiftigen en een vijfde colonne op te bouwen. Als uitgangspunt dient voor de a.s. verkiezingen te worden aangenomen, dat de Katholieken zich voor de komende parlementaire periode niet vastleggen aan het samengaan van de K.V.P. met de P. v. d. A., omdat dit samengaan op het ontworpen program een krachtig beleid over de gehele linie voor het behoud en de vernieuwing van de Christelijke grondslag van de Nederlandse beschaving in de weg staat. In het manifest wordt er voorts op gewezen, dat een diep meningsverschil tussen genoemde partijen naar voren is gekomen op het economische congres van de P. v. d. A. --- Strijd tegen communisme Een manifest in Engeland en zuivering in Frankrijk Een aantal vooraanstaande Britten hebben een manifest tegen „totalitaire en politionele staten" gepubliceerd. De ondertekenaars zijn de conservatieve peer lord Brabazon of Tara, graaf Russell, de filosoof Bertrand Russell, de diplomaat lord Vansittart, de liberale leidster lady Violet Bonham Carter, de geestelijke W. R. Matthews, de leider der liberale parlementsfractie: Clement Davies, de dichter T. S. Eliot en drie Labour-parlementsleden. Zij betogen, dat communisme, fa» cisnie cD nationaal-sociahsme loten v;. 1 dezelfde stam zijn en menen, dat het communisme thans reeds sterker in de wereld is dan eens het fascisme. De Sovjet-Unie heeft volgens het manifest de controle over de atoom-energie onmogelijk gemaakt. Daardoor wordt de wereld ten zeerste bedreigd. De ondertekenaars merken op, dat de tortuur door de communisten „niet zo dik opgelegd maar subtieler" dan door de nazi's wordt toegepast. Zij waarschuwen tegen „de communistische vijfde colonne in Groot-Brittannië". Frankrijk De Franse nationale vergadering heeft het eerste artikel van een wet goedgekeurd, welke beoogt communistische afgevaardigden het voorzitterschap van parlementaire commissies te ontnemen evenals het vice-presidentschap. . Tegelijkertijd is men begonnen, „met de discrete verwijdering van communisten uit sleutelposities in 't bestuursapparaat", gelijk blijkt uit de kolommen van de Staatscourant. Twee communistische prefecten hebben hun ontslag gekregen. De communistische directeur van de genationaliseerde kolenmijnen heeft vorige maand zijn ontslag genomen en zijn opvolger, eveneens een communist, is thans verwijderd na veroordeeld te zijn wegens handtastelijkheid jegens „een mijnwerker, die bezwaren had tegen de jongste staking". Ook de communistische burgemeesters van een aantal gemeenten binnen Parijs wil men ontslaan. Een reeks uitzendingen, die als „zuivere pro-Sovjetpropaganda" beschouwd worden zijn uit de programma's der Franse radio geschrapt. Duitsland Het bestuur van de Duitse sociaaldemocratische partij heeft een resolutie aanvaard, waarin betreurd wordt, dat „de Sovjet-Unie er aanspraak op maakt in Duitsland te overheersen" en dat zij poogt Duitsland tot een „winstobject" te maken. --- Weinig optimistisch geluid George Earle, voormalig ambassadeur der V.S. in Bulgarije, heeft in een interview verklaard, dat „de Sowjet- Russische troepen ieder ogenblik geheel Europa zouden kunnen bezetten . Hij baseerde deze verklaring op „officiële bewijsstukken", die hij zou bezitten, doch die „voor het ogenblik absoluut geheim waren". Hij zeide voorts ervan overtuigd te zijn, dat het plan Marshall op een echec zou uitlopen „daar rf ontvangende landen zich act tiart en ziel aan de wederopbouw zouden wijden uit vrees, dat' de bereikte resultaten uiteindelijk slechts de Sowjet-Unie ten goede zouden komen". --- 1 Jan.: douane-unie Invoerrechten zullen enkele prijsstijgingen veroorzaken Nieuwe bron van staatsinkomsten Per 1 Januari 1948 zal het gemeenschappelijk tarief van invoerrechten voor Nederland en de Belgisch-Luxemburgse Unie in werking treden. Beide gebieden zullen dus voortaan tegenover het buitenland dezelfde rechten heffen, terwijl in hun onderling verkeer de heffing van invoerrechten komt te vervallen (hetgeen nog niet het wegvallen van de onderlinge douanegrens betekent). Zoals bekend hief Nederland voor en tijdens de oorlog op de meeste goederen eveneens invoerrechten. Na de bevrijding is deze heffing echter geschorst in verband met de grote noodzaak tot goedereninvoer. Practisch betekent dus de invoering van het gemeenschappelijk tarief voor Nederland dat de prijs van de ingevoerde goederen met het volle bedrag van het invoerrecht wordt verhoogd. Het zou echter onjuist zijn — aldus wordt van de zijde van het ministerie van financiën opgemerkt — deze prijsverhoging uitsluitend als veroorzaakt door de Benelux-overeenkomst te zien. Immers de thans bestaande toestand, dat hier te lande in het geheel geen invoerrecht wordt geheven, is abnormaal, ook zonder aanvaarding van 't gemeenschappelijk tarief had de regering tot het wederinstellen van invoerrechten moeten overgaan, alleen al omdat de schatkist de opbrengst daarvan niet kan missen. Een prijsverhogende tendens zou daarvan eveneens het gevolg zijn geweest. Wat de opzet van het nieuwe tarief betreft, deze kan in het kort aldus worden samengevat, dat ruwe grondstoffen als regel onbelast zijn, iets meer bewerkte grondstoffen en halffabrikaten door een laag recht worden getroffen, terwijl op producten in vergevorderd stadium van bewerking en vooral op voor de consumptie bestemde eindproducten hogere rechten worden geheven. Ongetwijfeld zullen de prijzen van verschillende consumptiegoederen een zekere verhoging ondergaan. De omvang hiervan dient men echter niet te overschatten. Slechts voor goederen, die voor een zeer belangrijk deel uit geïmporteerde onderdelen zijn samengesteld of die geheel gereed uit het buitenland worden ingevoerd, zal de prijsverhoging van groter betekenis zijn. In het budget van de grote massa der consumenten is de relatieve betekenis van deze goederen echter niet groot, terwijl bovendien ook hier nog rekening gehouden moet worden met het feit, dat Belgische en Luxemburgse goederen niet in prijs verhoogd worden. Tenslotte moet dan nog rekening gehouden worden met de waarschijnlijkheid, dat, de verhoging van het invoerrecht niet tot prijsstijging zal leiden, omdat uit anderen hoofde de prijs gedrukt kan worden. Op deze gronden is het aannemelijk, dat de invloed van het tarief op het prijsniveau voor de consument normaliter slechts weinig voelbaar zal zijn. Ook deze kleine stijging kan men nog betreuren. Hiertegenover dient men dan echter in aanmerking te nemen: 1. De belangrijke voordelen, die deze douane-unie op de duur voor ons land zal opleveren, voordelen, die ook voor de consument voelbaar zullen zijn; 2 Dat dit tarief een zeer belangrijke bijdrage zal zijn in de staatsinkomsten en zodoende zal medewerken tot herstel van ons financieel evenwicht. --- Bijzonder Gerechtshof Mr Rademaker is hoogst opgewonden „Het is een schandaal...” - In de zitting van het Hof van 14 October j.l. eiste de advocaat-fiscaal, jhr mr Van der Wijck, tegen de 49-j. mr H. W. M. J. Rademaker, advocaat en procureur te Groningen, ged., wegens verraad 20 j. met aftrek en ontz. kiesr. Het Hof hield deze zaak aan om in het geval-Spijkers, een der punten van de tenlastelegging, nieuwe getuigen te horen. In dit geval verklaarde de beruchte S.D.-helper Jan Ale Visser, dat mr Rademaker hiermee niets te maken had. Visser maakte met behulp van een vang-apparaat op de telefoonlijn uit, in welk perceel Spijkers, die uit Tilburg was gekomen en door de S.D. werd gezocht, met mr Rademaker telefoneerde. Verdachte ontkende elk aandeel in deze zaak, maar de de broer van Spijkers, welke laatste later in Neuengamme is overleden, de heer F. G. M. Spijkers te Tilburg, beweerde in een nader onderzoek het tegendeel. Verdichte stond er op, dat deze broer onder ede zou worden gehoord. Dit nieuwe getuigenverhoor , staat thans op de rol, maar tevens is verdachte nog een andere zaak ten laste gelegd, namelijk dat hij in Mei 1944 tl dan niet in overleg met J. Wesseling aan de Duitsers heeft meegedeeld, dat Georg Wilbrink een geheim distilleertoestel had en dat zijn zwager, Geert Boels bij Wilbrink was ondergedoken. Wilbrink en Boels werden te Stadskanaal gearresteerd. Wilbrink werd de dag daarop tegen betaling van een boete weer losgelaten Boels werd naar Duitsland overgebracht, waar hij tot de bevrijding gevangen is S6De heer Spijkers verklaart als getuige, dat zijn broer als vertegenwoordiger bij de Rhumpunex had gewerkt. Hij had zodoende veel relaties in het Noorden en daarom besloot hij hier onder te duiken. Getuige heeft zim broer in het Huis van Bewaring bezocht. Toen vertelde zijn broer, dat het de schuld van mr Rademaker was, dat hij gearresteerd was. Hij was vroeger kind aan huis bij mr Rademaker. Zo had hij meer te horen gekregen dan waarschijnlijk mr Rademaker lief was. Daarom wilde mr Rademaker hem laten verdwijnen en daarom heeft deze hem verraden. Dit was het verhaal, dat getuige van zijn broer kreeg. Wanneer verdachte op nogal aanmatigende wijze d* getuige verschilrelt, waarvan de strekking is dat Spijkers tot hét laatst toe bij verdachte thuis kwam, hetgeen de getuige ontkent, valt de President uit: — U staat hier als verdachte en n hebt hier niet als Rechter-Commissaris op te treden. VERDACHTE (opgewonden): — Ik wens mij te verdedigen, het gaat om mijn leven, begrijpt u dat? PRESIDENT: — Als u dat maar beseft. Maar u treedt hier niet als Rechter-Commissaris op. Verdachte vraagt getuige waaraan zijn broer overleden is. GETUIGE: — Aan ontbering. VERDACHTE (verwonderd): — Ontbering ? PRESIDENT: — Ja, het is net alsof u het voor het eerst hoort, dat er in de Duitse concentratiekampen duizenden aan ontbering zijn gestorven. VERDACHTE: — Dat is mij wel bekend, meneer de President. Maar 't moet nog bewezen worden, dat Spijkers in een concentratiekamp is overleden. PRESIDENT: — Dat kunt u wel aan ons overlaten. VERDACHTE: — Maar er is niets van bewezen. Getuige heeft een telefoongesprek met verdachte gehad, waarin deze weigerde iets te doen om zijn broer vrij te krijgen. Verdachte ontkent dit telefoongesprek met de qualificatie „te onzinnig om er over te praten." De techniek van het vangapparaat wordt weer uitvoerig besproken met de deskundige D. Verver. Visser zegt het anders Jan Ale Visser geeft toe, dat hij de vorige keer niet geheel volledig is geweest. Hij hoorde, dat Spijkers in telefonisch contact stond met Rademaker om deze te bewegen te proberen zijn verloofde, mej. Ridderhof, vrij te krijgen. Rademaker was bereid mee te werken om Spijkers door middel van een vangapparaat te snappen. Visser heeft de vorige keer niet de waarheid gezegd, omdat hij er niet voor in de stemming was. In het Gerechtsgebouw heeft hij toen namelijk in een cel gezeten met een fietsendief, die hij als S.D.'er eens had „behandeld". Begrijpelijk was deze man niet vriendelijk tegenover Visser, die door deze cel-ervaring geen zin had het Hof iets te vertellen. VERDACHTE: — Deze getuige zou • toen dus een meineed hebben afgelegd. Zijn verklaring ontlastte mij en die verklaring was goed. Maar de vorige keer is mr Stouten van de P.R.A. bij hem in de kelder geweest en die heeft hem bewerkt. PRESIDENT: (hamert): — Daar komt ik tegen op. VERDACHTE: — Ik protesteer er ...t er zo met getuigen wordt gehandeld. Dit is niet de enige keer. De Duitser Gross is in een dwangbuis gestopt en gemarteld, totdat hij een gewenste verklaring aflegde. Waarom wordt Lehnhoff hier niet gehoord? Hij kan zeggen, dat ik niets van het vangapparaat ken weten. PRESIDENT: — U hebt hier niets te protesteren. VERDACHTE: — Het is een schandaal, wat mij hier in m'n schoenen wordt gesmeten. En hij smijt nijdig zijn papieren op de verdachtenbank. Even later staat hij weer op en zegt: — Neemt u mij toch niet kwalijk, maar het komt, doordat ik zo opgewonden ben. Het ligt aan mijn psychische toestand. Ik zit nu al drie jaar. In normale tijden zou ik zo niet tegenover uw Hof optreden. Visser verklaart niets tegen Rademaker te hebben. De rechercheur Koning legt er de nadruk op, dat Visser uit zich zelf op zijn verklaring in de vorige zitting terugkwam. Verdachte dringt er op aan Lehnhoff te horen. In verband hiermee stelt de President de behandeling van de zaak, alsmede van de nieuwe ten laste legging uit tot 12 Januari. --- Monument te Vught onthuld Zaterdagmiddag heeft Prinses Juliana de plechtige onthulling verricht van het nationale monument, dat in het voormalige concentratiekamp Vught op het terrein van Lunet 11, ter nagedachtenis van de gevallenen, is opgericht. Het was een sombere herfstmiddag en onafgebroken viel de regen, toen om half drie de Prinses op de Fussiladeplaats arriveerde. Alvorens tot onthulling over te gaan, sprak H. K. H. Prinses Juliana een korte rede uit. „Dit gedenkteken, aldus sprak H. K. H., „is bij leven en sterven als een symbool voor ons en de geslachten, die na ons komen. Hunne levens werden afgesneden, opdat wij zouden leven. Zij waren de pioniers. Zij wezen ons de weg, die als een lichtend spoor voor ons ligt Zij eindigden hun levens als overwinnaars over de machten van den boze. Zij gaven ons land en zijn vele mogelijkheden weerom. Aan ons de plicht dit te verwezenlijken". Dan trad de Prinses voorwaarts en verwijderde het nationale dundoek, dat tot dat ogenblik het monument aan het oog had onttrokken. Het werd voor allen zichtbaar in zijn lange bijna 2 m hoge muur, voor het front van de kogelvanger waar de helden zijn gevallen. Een muur in Franse natuursteen, waarin gebeiteld de namen van 310 Nederlanders, die werden vermoord, toen de bevrijding in de verte naderde. Ter linkerzijde wapperde flauw in de najaarswind de Nederlandse vlag, rechts de Belgische driekleur, ter ere van de omgekomen Belgen voor wier namen nog plaatsen op de gedenkmuur zijn opengelaten. Velen legden bloemen neer. Prinses Juliana heeft te Vught een gedenkteken onthuld, opgericht ter nagedachtenis van hen, die in het beruchte kamp aldaar in de oorlogsjaren als slachtoffer gevallen zijn. --- Nederland haalt de schouders op Als een volk het beleid van zijn regering afkeurt, is dit niet zo erg; 't is vaak een gezond verschijnsel, waaruit blijkt, dat het niet maar domweg „ja en amen" knikt, zoals in totalitaire staten. — Een treffend staaltje hiervan gaf gisteren Moskou bij de verkiezingen: Alle stemmen voor Stalin! — Maar als een volk met stomheid geslagen de schouders optrekt over de wijze van regeren van zijn Kabinet, dan moet er wel iets erg mis zijn. Is het in Nederland op 't ogenblik niet zo ver? Vier ministers reizen achter elkaar naar Indië. Minister-president Beel is nummer 2 in de rij en nog'voor de minister van Overzeese Gebiedsdelen, mr Jonkman, Zaterdag op Schiphol als laatste de reis aanvaardt, is onze premier in Sumatra op tournee, om daar via de radio de spoedige vorming van de Verenigde Staten van Indonesië aan te kondigen, waarbij de republiek van Djokja een laatste kans geboden wordt al of niet mee te doen. Natuurlijk kreeg dr Beel aanstonds yan de republiek nul op 't request. Gelukkig wel, zouden we willen zeggen, want had Djokja „ja" gezegd, dan had de republiek straks toch weer volgens „neen" gehandeld. Maar het feit van een „laatste beroep" was o.i. psychologisch zo verkeerd na wat zich tot op heden heeft afgespeeld. Daarin zit immers te veel erkenning, welke de republiek zeker niet meer waard is. En hoe moet het de Commissie van goede diensten op de „Renville" nog weer gesterkt hebben in de door de republiek steeds weer gepropageerde mening, dat het gaat om twee gelijkwaardige partijen in het Indonesische conflict. Terwijl Nederland op dat Amerikaanse schip volgens de berichten toch al verre achterop moet zijn met zijn voorlichting, achterop als het daarmee is en blijft in de gehele wereld. Wat een regering in Den Haag niet zegt en wat van uit Batavia niet rechtstreeks tot Djokja wordt gericht, gaan ide ministers Beel en Neher in Sumatra via de aether verkondigen. Volgens afspraak met mr Jonkman, of achter zijn rug om? Want waarom werd toch niet gewacht, tot de minister van O. G. zelf in Indië was? Wat moet een volk denken van de figuur van zulk een verantwoordelijk bewindsman? En dan: mocht onze regering de risico lopen van een vals „ja" of een zeker „neen"? Immers hiermee zal wel iedere mogelijkheid voor een succes op de „Renville" meteen vervallen zijn. Kan dit verstandig zijn, nu de Nederlandse regering het eenmaal zover had laten komen? Nederland haalt de schouders op over zijn regering, en dit is erger, dan de felste critiek. --- „Rede van minister Beel een uitdaging” aldus Republikeinen Jonkman naar en Drees in Indië Het republikeinse ministerie van Voorlichting heeft een verklaring uitgegeven in verband met de radiorede van minister-president Beel. Naar men weet heeft deze een laatste beroep gedaan op de republiek om thans daadwerkelijk het bewijs te willen leveren bereid te zijn de voorgenomen staatkundige opbouw mede te voltooien. In de verklaring wordt o.m. gezegd, dat deze redevoering „in feite een laatste uitdaging is aan de republiek over de hoofden van de vertegenwoordigers van de commissie voor goede diensten heen en buiten de thans gaande zijnde onderhandelingen om". „Zowel het tijdstip van het uitspreken dezer verklaring van de hoogste Nederlandse autoriteit als de inhoud en de formulering ervan kunnen nauwelijks in overeenstemming worden geacht noch met de fase, het karakter en de belangrijkheid der huidige onderhandelingen, nóch met de zin voor verantwoordelijkheid, welke in de huidige omstandigheden zou kunnen verwacht worden". Met betrekking tot het deelnemen aan de onderhandelingen over de toekomstige federatie wordt gezegd: „dit programma wordt voor het uiterlijk naar voren gebracht door een aantal personen van het Komité Indonesia Serikat, maar het is kennelijk het programma van de Nederlandse regering zelf. Terwijl met nadruk verklaard wordt, dat de republiek bereid is te spreken over de vorming van een federatie van souverein en democratisch karakter bij de onderhandelingen op de Renville, is de republikeinse regering van mening, dat deze activiteiten van de Nederlanders een poging betekenen om de huidige onderhandelingen voorbij te gaan en tegenstrijdig zijn aan de methode van oplossing, waarmede de Nederlandse regering zelf aceoord ging". De republikeinse regeringsverklaring voert verder aan, dat de Nederlandse federatieve acties plaats vinden op het terrein waar de republiek de facto geeag uitoefent, welk gebied onlangs met geweld van wapenen werd veroverd. Minister Jonkman is naar Indië vertrokken, minister Drees is er inmiddels aangekomen, luj werd er door minister Neher begroet. De raad van Zuid Oost Borneo dringt er bij de regering op aan om de Ver. Staten van Indonesië spoedig te vormen. --- Curaçao vraagt vervulling der Koninklijke belofte De Staten van Curacao hebben een instructie aangenomen voor de delegatie der Nederlandse Antillen ter rijksconferentie. Deze instructie wenst een onmiddellijke vervulling 'van de beloften, vervat in de Koninklijke boodschap van 1942 op het stuk der staatkundige gelijkberechtigdheid der verschillende delen van het Koninkrijk der Nederlanden. --- Onregelmatigheden Bij geschenkzendingen van militairen uit Indië Door de legerleiding in Indië is de gelegenheid goepend, dat ieder Nederlands militair in Indië een pakket van plm. 3 kg naar Nederland kan sturen aan familie of relaties. Door enige Nederlandse militairen in Indië is naast deze actie op eigen gelegenheid een pakkettenverzending georganiseerd. Hierbij is — naar het ANP verneemt — de indruk gevestigd, dat deze verzending onder toezicht stond van de Nederlandse legerleiding. Door de Kon. Marechaussee te Amsterdam in samenwerking met de C.C.D. is vastgesteld, dat met deze pakkettenverzending op eigen gelegenheid onregelmatigheden zijn geschied, waardoor de familieleden niet datgene ontvingen, waarvoor de militairen in Indië hadden betaald. Zowel in Indië als in Nederland zijn enige personen gearresteerd. In Laren is bovendien een grote hoeveelheid levensmiddelen in beslag genomen. Het is nu reeds gebleken, dat vele militairen aan de initiatiefnemers dezer actie hun vertrouwen hebben geschonken. De mogelijkheid wordt overwogen of uit de grote hoeveelheid in beslag genomen levensmiddelen aan benadeelden nog het hun toekomende kan worden toegezonden. --- 500.000 Duitse soldaten Duits leger traint zich bij Moskou Een politiek en propagandistisch element v00r.... straks! (Van onze correspondent te Berlijn.) Volgens berichten in Amerikaanse, Engelse en Zwitserse bladen zou het vermaarde Duitse leger, dat gedurende en na de jongste wereldoorlog uit overgelopen Duitse communisten en Duitse krijgsgevangenen is geformeerd, thans een half millioen man sterk zijn. Ofschoon de bewering, dat deze berichten een authentiek karakter dragen, met de nodige voorzichtigheid en twijfel moet worden aanvaard, nopen de telkens weer herhaalde mededelingen over deze Duitse armee tot de veronderstelling, dat zij inderdaad bestaat en door de Russische regering met een bepaald doel is georganiseerd. De traditionele trots der Sovjet-Russische generaliteit, de sterke neiging van Moskou om zijn militaire manipulaties strikt geheim te houden, de steeds door Stalin en zijn voorgangers gevolgde mthode om door een consequente isoleringspolitiek de geest van hun soldaten van vreemde smetten vrij te houden en de aangeboren achterdocht, die de Russen nu eenmaal tegen vreemdelingen koesteren, maken het moeilijk te geloven, dat de Sovjet-Unie ooit van plan zou zijn dit Duitse leger in geval van oorlog met een zuiver militaire taak te belasten. Op grond van overwegingen, die met de Russische mentaliteit rekening houden, moet men tot de slotsom komen, dat deze Duitse strijdkrachten bestemd zijn om te gelegenertijd een werktuig te vormen, dat in Duitsland de Sovjetlsche ideologie moet propageren en moet garanderen, dat er in de Duitse staat van de toekomst niets gebeurt, wat tegen de belangen van Rusland indruist en alles geschiedt, wat de grote politiek van het Kremlin bevordert. Psychologisch verklaarbaar Er wordt dikwijls over geredetwist of het denkbaar en mogelijk is, dat Duitse generaals, hoge officieren en elitetroepen, die met voorbeeldige discipline, met niet te ontkennen dapperheid en verbluffende hardnekkigheid maandenlang de strijd tegen een numeriek sterkere tegenstander volhielden, plotseling en „en bloc" het vaandel verwisselden en zich in dienst stelden van de overwinnaar. Men diene evenwel te bedenken, dat de Duitse troepen, die in Stalingrad waren ingesloten, de indruk moesten krijgen dat Hitler en zijn generale staf hen snood aan hun lot overlieten en hun leven opofferden om niets anders te winnen dan tijd. Dit gevoel van verraden en verkocht te zijn, de verbittering over de onbegrijpelijke besluiten vat-, het uaüse hoofdkwartier, dat de hopeloze verdediging gelastte, toen een doorbraak naar het Zuidwesten met een goede kans ran slagen nog mogelijk was, en de teleurstelling over het uitblijven an iedere ontlastingsmanoeuvre, heblen ongetwijfeld een stemmins gekwekt, welke de bereidwilligheid van iet gros der Duitse troepen om zich teien hun eigen regering te keren, verklaart. En in de tweede plaats mag men riet vergeten, dat de Russische propagarüfi met ongebreideld geweld op de ontgeochelde officieren en de moedeloze, £- schonden manschappen kon inwerken >n zeker niet verzuimd heeft te speculer.A op de sluimerende hoop der Duitse sor daten, in de toekomst als aaneengeslotei, geoefende en gewapende legergroep h een nieuw Duitsland een factor van br tekenis te zijn. Juist de yerwachting der Duitsers, onder veranderde omstandigheden een mil/-taire macht te vormen, zal naar on:e mening voor Rusland een reden te me