FEUILLETON. CLOTHILDE. Rwerkt door AMO. 24) „VoortrofJ.Hjk!" riep zij. „Ge verraadt een onmisWnharen aanleg voor het tooneel ; ge zjt een heel ander mensch geworden ; afeen moet jjj uw staanden halsboord noj wat kreukelen en uw das anders kQoopon . g 0 ziet er me nog een beetje te voornaam uit. Zoo, dat is nu een kno«p, gelijk de modeheertjes in Quimperlé zu|ien ,|nl£.en. Vergeet niet, dat ge van Quimperlé komt. Die naam staat op h(lf piakbrjfefje, dat men op het goederenkinitoor van het spoorwegstation aan uw ki)ff|,r heeft, en deze bevat nu a||ps, wat ge noodig hebt. Intusschen heb ik met Rigolo afgehandeld, ge moet voor alles samen honderd en zeventig francs betalen en telkens afzonderlijk vijf francs voor huur van de kleedkamer." Toen mijnheer de Carolles betaald had, zeide de jonge tooneolspeelster tot den uitdrager: „Kom, Rigolo, breng nu den koffer naar de wachtplaats voor huurnjtuigen op den hoek van den boulevara des Batignollcs. Ge zult uw winkel wei voor een paar minuten alleen kunnen laten." De uitdrager nam den koffer op den schouder en gat dien op de aangewezen plaats over aan een huurkoetsier, maar haastte zich toen dadelijk naar zijn winkel terug. , Terwijl Hugo met Adèle naar het rijtuig gingen, zeide zij: „Ik zou er op durven wedden, dat ge nu rechtstreeks naar de straat Piquetonne zoudt rijden, als ik u liet begaan." Ja, waarheen dan anders? vroeg HÜ'go' verwonderd. Dat zou zeer onvoorzichtig zyn. He moet u eerst naar het spoorwegstation Mont-Parnasse laten brengen, daar is het eindpunt van alle spoorlijnen die van ttretagne naar Parijs voeren. Van daar tiint «re naar het hotel gaan; het is mo™liik dat iemand op de gedachte kwam t • 'onderzoek naar te doen. Als men a komedie wil spelen, moet men op feilbaar nietige kleinigheden, letten. n Uat eerst met uw koffer in de wachtkamer van het station; na verloop van cc„ kwartier roept ge een pakjesdragor »n laat uw koffer in een andere y.gelante brengen, waarmee ge dan naar het hotel rïilt De koetsier zal-dan gelooven, dat JL met een trein van den Westerfnoonvog zijt aangekomen, en dit ook aan Te" P°rtier of kelner ,len' j', , daarnaar gevraagd wordt." Ge hebt gelijk, ik zal uw raad nauwkeurig opvolgen. En nu, mejuffrouw Adèle, betuig ik u mijn hartelijken dank en wensch u voortdurend welzijn!" Het is geen dank waard,-' antwoordde de" tooneelspeelster, terwijl zij hem de hand drukte. „Ik hoop, dat uwe onderneming mag slagen. --- Uit den Groninger Raad. Doorspoeling van urinoirs. - Restitutie van betaald vergxmningswckU - Het tramplan-Oppcnheim - tgfc sionneering van den heerS. Berghuis. - Wijziging in de heffing van den Hoofdelijken Omslag. - Uitstel van eene verplichting tot plaatsing van een gebouw. — Het stratenplan-Simt. - Inhuring van domeingrond. Tot B. en W. werd bij de behandeling van de begrooting-1895 de uitnoodiging gericht, te willen overwegen, of het stoompompwerktuig ten behoeve van de doorspoeling der riolen ook zou kunnen worden gebezigd voor het doorspoelen van de urinoirs. Nu, B. en W hebben dat overwogen, maar aan de hand van het rapport van den directeur der gemeentewerken zijn zij tot de conclusie gekomen, dat het technisch wel mogelijk zou zijn, maar dat het maar eventjes, globaal berekend, f85000 zou kosten, terwijl het dan nog zéér de vraag zou zijn of het beoogde sanitaire doel zou worden bereikt Zoodat zij den Raad dan ook in overweging geven om van dien maatregel maar af te zien. Hier of opeen andere plaats hebben wü reeds eens dc opmerking gemaakt, dat men voor buitengewone dingen, voor buitenissigheden, bij den Groningschen Raad moet komen. Zoo wordt ook nu weer zijn oordeel gevraagd m oen zaak, waarin dc wet niet voorziet. Het geldt het volgende geval: Sinds 1882 heeft dc Wr J. van der Sluis vergunning tot den verkoop van sterken drank m het klem m dc boven- en beneden lokalen van dc nerceclen G 3 en 4 aan het A-kerkhof. Voor het dienstjaar 1895-96 betaalde hij daarvoor weder aan vergunningsrecht f 162 50. Ineen der genoemde lokalen verkocht echter sinds jaren H. Pulvers sterken drank m het klem, op naam van den heer van der Sluis. Maar nu met ingang van 1 Mei is Pulvers begonnen met m dat lokaal op eigen naam te gaan finnen, en het daarvoor verschuldigde vergunningsrecht ad fSO werd ook door hem betaald, zoodat nu voor dat ééne lokaal tweemaal vergunningsrecht is betaald. Nu verbiedt de verordening op de he. - fing van het vergunningsrecht wel de restitutie van betaald recht, maar B. en W. meenen, dat het hier zóó'n speciaal geval geldt, dat zij — terecht — niet aarzelen om den Raad voor te stellen, aan den heer van der Sluis de f50, die hij feitelijk te veel betaalde, terug te geven. De billijkheid van dit voorstel zal ongetwijfeld ook door den Raad worden beaamd. Met het tramplan—Oppenheim zijn we in zoover een stapje vooruit, dat we nu tenminste weten, wat B. en W. wenschen, dat onder „zuivere winst" zal worden verstaan. Men weet, dat het noodig is, £"* j duidelÜk wordt geformuleerd, wijl bij de laatste behandeling van de tramquaestie een voorstel van den heer Mesdag werd aangenomen, strekkende om den concessionaris of zijnen rechtverkrijgenden de verplichting op te leggen, jaarlijks een tiende gedeelte van de meerdere zuivere winst boven 4 pCt. van het bedrijfskapitaal aan de gemeente te betalen Onder zuivere winst nu wenscht de meerderheid van het college van B. en W. — de minderheid is het met de commissie voor de financiën eens, dat die quaestie later wel kan worden uitgemaakt — dat zal worden verstaan: „het bedrag, hetwelk verkregen wordt, wanneer van alle ontvangsten der onderneming over één Jaar W01.d afg(,trokken. t) a,loten laste van de exploitatie komende uitgaven, bena,eennenan9?Ptgen01,,,'M gelden hieronder wl.?tP;n',2) tWOe procont van l>et aanvin V ™la,LWteSOnS ■i1,arliJksche afschrija les w» hl >tlamW';g-o.Hler„eming me* Dar i«♦ °e' Z0° '0S ills V,,sl' behoort." Van dP JH.n"1Steu('ellbenoorli.)k<'fo™«le. voomaar£elTn£eid' datziJ de c°™essiemoesTon '." TtS gemaakt 1 '"' hebben B' en W- der nsen na' andere veranbeh noSrtninndea:e Lbn,n8(;n' En d,aa,t0ft de vorice e,plaats eene' (lle wij inij<]lnggvan h"r t,:r lo0ps' ter ver" wegingS gaven bBeIZ,nn'^Ci(L' & 0Verna,nelij gdJwiJdte'v«nnfl W"., hebb(>» ™ in centimeter! - 75Tm T''S U,t«edr?k* van de bepalin„ ~ *' vervarigmg rails gelijk mo't ■•de sP00r/iJrden Se" verordening tot Wijziging v!„ 7. een «lening op de heffing yfJT deveror- Omslag aan, die, behalviMvV T' Hooft el' van het genoemde beLinloillB!nvi?onng in enkele andere betïf- 0ok de thans vigeerend, v,?„ V,evscl'llt van is getracht overeènstonw n,enin«f- Zo° tusschen ,1e aanKif™ krijgen belasting en den HoofdelÖ Obwl*^ Het concept-besehrii,; J ,!,.°mslag. voordracht vergeZe J; ,,gsb,l'ct' da* d* kracht als dal van Vr-T» v?n.,,e belasting: even • RlJksbedrijfstoch met dit vèrsèlnM W.g,01'ig< lnaar belastingplichtigen wensen! ' •? de in het „i Y* '6 K? vragen van welke vriflu jd & het - de minister van fi' ~~m™ weS* weten. B. en W J u hnancien niets wil den vragen-beantwnn a ecbter voor om te govonffbovennhteVn°0ler««™ ™>™M antwoord laten, en dar Ln •'" 0n*be' muleerd in een art tilvo,or''ecluis Sefordat bij Ti1-' dat °-a- bepaalt, gifte didenlvanghu„ die "d aan" „belastbaar inkomen» w°mfn' 0nder !?et product dat t~5 wordt verstaan het ' lagstt' cijfer deerkUe" P W°rdt • "et p aatst ziin t0 „ klasse, waarin zij geverhomlin ff,l?T--nif. "iet het duid,-en8bfihal' st aan! zonder weifelen EntaJhÏÏP dle m a's= „Martin Guerre, kantoorbed.ende uit Quimperlé, departehi .X'ni,terre- Vervolgens betaalde ™wJa ' ,g(m kamerhuur vooruit en ir> Jde" kellnpr- Uit dc portierskamer, waar geen portiei m was, kwam men m een lange nonkere gang; om toch een beetje te Kunnen zien, brandde daar nacht, en dag een gasvlam. Achter m die gang voerde een trap rechts naareen tamelijk breede gang op dc eerste verdieping; aan do rechterhand had men dan dc kamers, die uitzicht op straat gaven en aan dc linkerhand ook kamers, die echter naar achteren uitzagen en daarom tegen minderen prijs werden verhuurd. Tot deze kamers behoorde ook die, welke Hugo gehuurd had en die no. 11 op dc deur vertoonde. Inde gang slenterde een man m hemdsmouwen gemakkelijk heen en weer, terwijl hij een pijp rookte. Hij had een stoppeligen ringbaard en droeg oen rood mutsje op het hoofd. Terwijl dc kellner m dc kamer ging. nam hij dc gelegenheid om een gesprek met den vreemdeling aan te knoopen. „Ge komt zeker uit dc provincie, nietwaar, mijnheer?" vroeg hij nieuwsgierig. „Ja. uit Quimperlé," antwoordde Hugo. „En zijt ge niet m Parijs bekend V „Ik kom hier voorde eerste maal. „Dan zal het mij eengenoegen doen u overal den weg te wijzen, want ik heb op het oogenblik geen werk. * ..Hier is «Ie kamer.- sprak do kellner, terwijl hij weer m dc gang kwam. „Ik zal uw koffer gaan halen." „Biroulas zal wel in zijn schik wezen, dat er weer eens een kamer verhuurd is," sprak de man met de roode muts. „Sedert drie maanden staat bijna het geheide huis ledig. Behalve ik zijn alle huurders vertrokken, sedert hier die misdaad gepleegd is; hoogstens komt hier nu en dan een vreemdeling logeeren, die er niet van weet." Hugo prees het toeval, dat hem onmiddellijk met dezen praatgragen huurder in aanraking had gebracht; die man wist zeker veel te vertellen. Hij paste echter wel op dit niet te laten bemerken, maar vraagde met goed geveinsde verbazing: „Wat? Is in dit huis een misdaad gepleegd?" „Nu, en wel een groote misdaad. Hebt ge dan niets gehoord van den Amerikaan, dien men vermoord en daarna voor een millioen bestolen heeft?" „Verschrikkelijk! Neen, dat hoor ik nu voor 't eerst!" „Dat is sterk! Leest men dan daar in uw woonplaats geen couranten ?" „Jawel, maar alleen in de koffiehuizen en daar kom ik heel zelden." De man in hemdsmouwen beschouwde den vreemdeling met een mengeling van medelijden en verbazing. „Zoo, en wat doet ge daar den ganschen dag?" vroeg hij. „Ik was schrijver op het raadhuis en ben naar Parijs gekomen om hie betrekking te zoeken in een winkel of op een kantoor.'1 „Een goed denkbeeld! Dat zal iets beters voor u zijn! Doch wendt u niet tot een der hier bestaande plaatsingkantoron ; die plunderen hun klanten. Laat het maar aan mij over een betrekking voor u te vinden." „Hartelijk dank, mijnheer. Ik neem uw vriendelijk aanbod gaarne aan. want ik ken niemand hier in de stad." „Zoo heel spoedig zal het wel niet gaan, want er is hier een geweldige toevloed, on overal is te veel van. Waar zult ge intusschen van leven?"' „Mijn tante heeft mij geld meegegeven, zoodat ik een poosje kan uitkijken." „Ei, eene erftante dus?" „Nu ja, zij heeft geen kinderen en houdt nog al van mij." „Ge moogt van geluk spreken, dat ge dadelijk met mij kennis hebt gemaakt. Even gemakkelijk hadt ge in handen van een kwartjesvinder kunnen vallen, die u had uitgeplunderd, maar aan mij kunt ge u gerust toevertrouwen." „Daar ben ik van overtuigd. Woont ge ook hier?" „Onze deuren zijn naast elkander, gij hebt no. 11 en ik heb no. 10 in gebruik." „Waart ge reeds hier, toen . . ." „Toen die Amerikaan vermoord werd ? Ja, zeker! Ik heb alles bijgewoond; bijna zou ik zeggen : ik heb alles gezien. Dat zal ik u wel eens vertellen." Dit voor Hugo belangrijke gesprek werd onderbroken door den kellner die hijgende met den koffer op zijn schouders de trap opkwam. „Die is er ook bij geweest," vervolgde de man met de roode muts, „maar hii is wed zoo shm om u die geschiedenis met te vertellen, niet waar, Franeois^' „Houd op met die praatjes," bromde de kenner spijtig. „Ge moest liever de huur be alen, die ge sedert vier weken zijt schuldig gebleven. ,|an dat ge dozen heer met uw praatjes het verblijf hierin huis tracht te vergallen." „Wat? Omdat ik hem vertel wat er vroeger in no. I gebeurd is? Dat mag ik wel vertellen, het heeft in alle couranten gestaan. Deze heer ziet er ook volstrekt niet uit, of hij daarover zal gaan suften, of dat hij bang is voor een nachtelijke geestverschijning van den Amerikaan." „Neen, zeker niet," bevestigde Hugo lachende. Toen dc kellner weer naarbeneden was gegaan, voerde dc man met dc muts Hugo naarde deur, waarop no l stond en opende die, zoodat Hugo m dc kamer kon zien, waar dc Amerikaan vermoord en Henri dc Vrains gegrepen was. „Hier is hot gebeurd," sprak dc man, „daar voor het venster links lag dc Arno nkaan." „Brr! — Ik ben niet bang van aard maar m deze kamer zou ik toch niet gaarne wonen," r.oide Hugo. „Dat wil ik gelooven," antwoordde dc ander lachend, terwijl hij do den: en Hugo naar zijn kamer vergezelde „Ik heb het u reeds gezegd: sedert dien tijd ml niemand hier m huis „,<;er wonen roulas"he(dtCi^1,-- "Ja' maar hij zal niet lang moer dc eigenaar ziin, want hij wil het hui koopen. Hy heeft alle I ontslagen behalve den kellner IV, tiet overige werk wordt verricht r twee werkvrouwen. die naar huis als zij haar taak hebbon afgedaan. - den moord van den 28n Februari huis erg achteruit gegaan. I is dc man ter dood veroordeeld, die hier gevat werd." „Dc moordenaar van den Amerikaan?" „Dat moet hij wel wezen, want dc gezworenen hebben hem schuldigverkl „Iwijfelt ge eraan, dat hij do moordenaar is?'- vroeg Hugo met zichtbare belangstelling. (Wordt vervolgd.) --- Wat er Donderdag op de Rechtbank, alhier, voorviel. In den kennisroes. 1. 't Ontkennen zat Donderdagmorgen in de lucht. Dat begon al in de eerste zaak, en dat zette zich zoo voort, op eene enkele uitzondering na, bij alle volgende zaken, waarin de beklaagden waren verschenen; en in die, waarin zij niet waren opgekomen, hadden zij dan toch minstens bij het voorloopig verhoor alle schuld, die men op hen wilde leggen, verre van zich geworpen. Dat kan zoo wel eens gebeuren. De eerste ontkennende beklaagden vormden een koppeltje van zes, alle Groningsche werklieden, met name Hendrik N., Johannes V., Hendrik Sch., diens 15-jarig zoontje Jan, Jan B. en Folkert de V. Met hun zessen, of eigenlijk met nog meer, doch die meerderen waren den dans ontsprongen, hadden zij in den namiddag van den 13en Mei —Maandag van kermis! _ de Bleekerstraat en omliggende buurten overeind gezet door hun rumoerig optreden. Het kabaal had eigenlijk een aanvang genomen, toen een van het gezelschap een kuitenflikker had geslagen op de tonen van een draaiorgel, en daarbij door een amice als toeken van goedkeuring op den schouder was getikt, wat echter door de overige leden van het gezelschap was beschouwd als een vijandige demonstratie van gezegden amice, zoodat er een algemeene kloppartij was ontstaan. Dat was, zooals gezegd, het begin van de historie geweest. Maar er was verder nog meer gevochten. Er was ook een droogrek, dat op straat stond, totaal vernield, zoodat er letterlijk niets van was overgeschoten. En eindelijk was er — en dat was 't nu, waarom 't eigenlijk voor de Rechtbank ging —ook verzet gepleegd tegen den agent van politie Jongsma, die een van het gezelschap had willen arresteeren, waartegen de overigen — de zes beklaagden — zich echter zoo krachtig hadden verzet, dat de arrestatie doodeenvoudig niet had kunnen plaats hebben. Al de beklaagden nu, met uitzondering van Johannes V., die niet verschenen was, zoodat verstek tegen hem werd verleend, ontkenden ook maar één vinger naar den agent te hebben uitgestoken. Zelfs de jeugdige Sch. en Folkert de V. onderschreven die ontkentenis, niettegenstaande zij voor den commissaris van politie een gedetailleerde bekentenis, zoo al niet ten opzichte van zichzelf dan toch van de anderen, hadden afgelegd. Maar behalve de agent van politie, die verklaarde, dat al de beklaagden zich met geweld tegen hem hadden verzet, toen hij een der rumoerigen had willen arresteeren, was er nog een tweede getuige, Harm Geert B., die zoo positief in zijn verklaringen omtrent de schuld van al de beklaagden was als maar kon worden verlangd, en die de bescheidenheid niet zóó ver dreef, dat hij niet verklaarde, dat als hij er niet aan te pas was gekomen, de agent leelijk klappen zou hebben gekregen. Tegen elk der beklaagden meende het O. M. dan ook veilig 45 dagen gev.straf te kunnen eischen, wegens wederspannigheid, door meer dan twee vereenigde personen gepleegd, wat Sch. jr. betreft met oordeel des onderscheids. --- Niet voor den eersten keer. 5. Diefstal werd ook ten laste gelegd aan Johanna Helena S.. vrouw Klaas B., alhier, en verduistering tevens. Bekl.. die niet verschenen was, was namelijk met de kermis in dienst gekomen bij den caféhouder Johannes S., alhier, om overdag als werk vrouw dienst te doen en om 's avonds de klanten te bedienen. Op een morgen had S. aan Johanna 'n paar gouden ringen laten zien, die zij heel mooi had gevonden, zóó mooi, dat zij ze dienzelfden dag nog uit S.'s jas had weggepikt, en — had beleend. Dat was de diefstal. En de verduistering had daarin bestaan, dat zij een japon, die S.'s vrouw haar had geleend om 's avonds netjes voor den dag te kunnen komen, den laatsten avond, dat zij haar hebe-diensten had verricht, had meegenomen en — ook had beleend. Nu had bekl., een juffrouw met een rumoerig verleden, die den gang van zaken in de gevangenis ook al op haar duimpje kent. voor den commissaris van politie een verhaal opgedischt — om aan te toonen, dat ringen en japon haar van rechtswege toebehoorden, en zij er dus de vrije beschikking over had — zóó handig verzonnen, maar tevens zóó gemeen, dat een dragonder er van blozen zou, als het hier werd naverteld. Van de waarheid van dat verhaal bleek dan ook niets ter terechtzitting, zoodat door het O. M. tegen bekl. bij verstek wegens diefstal en verduistering 6 maanden gev.straf werd geëischt. --- ’nHeel zondenboek. 6 en 7. Eigenlijk zou er moeten staan zes. zeven, acht en negen, want 't waren feitelijk vier afzonderlijke misdrijven, waarvoor Johannes Mindert v. d. M., alhier, zich had te verantwoorden, doch waarvoor hij niet gekomen was om zich te verantwoorden, zoodat bij verstek recht tegen hem werd gedaan. In de eerste plaats had hij 's avonds van den 7en Mei een koperen gewicht weggenomen van de toonbank van bakker Jan D„ alhier. Dan had hij zich dien eigen avond meester gemaakt van een konijn, dat toebehoorde aan Hendrik N„ en dat achter diens woning in een hokje was gehuisvest. Verder had hij zich in den nacht van 19 op 20 Mei op hi Zuiderdiep aan den agent van politie Blauw vergrepen, door dezen zonder do minste aanleiding een slag met een stuk hout op het aangezicht te geven, waardoor de agent bloedend verwond was geraakt, en door zich voorts met geweld tegen dien agent te verzetten, toen deze hem naar het bureau van politic overbrengen. En eindelijk had hij zich met evenveel geweld verzet tegen den agent van politie van Lingen, toen deze hem den 26en Mei had willen arresteeren, omdat hij bedelde en zich niet gi naar de voorschriften, die geldend zijn voor de pakjesdragers, die aan het si vagabondeeren. Meer niet! Het O. M„ gehoord de verschillende getuigen, meende dat bekl., ook al 'n „oude bekende" voor een en ander gi moest worden met 1 jaar gev. --- In een bloeddorstige bni. 8. Ten slotte een 19-jarige schipper, Siewert v.d. W., die den lOen Jui, zijn schipper, Jan H„ met zijn vaartuig te Weiwerd had gelegen, te veel drank had gebruikt en daardoor — v.d. W. schijnt een kwaden dronk „over zich" te hebben — zóó somber-bloeddorstig was geworden, dat hij zijn mes had getrokken, en daarmee den schipper en diens vrouw gedreigd had Jden kop te znllen len," en hun verder in het vooruitzicht gesteld had, den volgenden nacht te zullen sterrrrven !.... Nu was gelukkig noch het een noch het ander geschied. Maar de bedreiging had in allen geval plaats gehad, en al beriep bekl. zich ook al op de beschimmelde aardappeltjes van vier dagen oud, die hij altijd maar moest eten, en op de aanmerkingen, die voortdurend op zijn werk werden gemaakt — verontschuldigingen, waarvan bet echtpaar H. echter wilde weten — het O. M. eischte toeh zijne veroordeeling tot 7 dagen gev.straf. praak in deze zaken Donderdag a.s. --- Brieven uit Friesland. XXIX „Tjoenderij." — Ontdekt. — i Eensgezindheid. — Openingsrede. De schim van Balthazar Bekker komt nit het graf. Gedurig hoort men, hetzij in de achterbuurten der steden of op het platteland, hoe het bijgeloof nog rondspookt als de booze. Verwonderlijk mag het schijnen hoe in onze eeuw en in onze tijden nog velen rondwaren, beneveld van geest en benepen van hart. Doch als wij ons het optreden van Sequah herinneren, hoe duizenden bij duizenden toestroomden, terwijl nu toch nergens zijne remedie of zijne groote gaven worden geraadpleegd, dan moeten wij toch erkennen, dat de waarheid, het licht der wetenschap, zegeviert over alle kwakzalverij. Zoo is nu in de omstreken van Bergumerheide de geest des bijgeloofs doende, eenvoudige menschen met angst en schrik te vervullen, 't Is of men nog in de middeleeuwen is, zoo viert de booze hoogtij en komt in den Walpurgisnacht op duizenden bezemstelen met zijn gevolg van heksen door de lucht rijden. Wat was het? Een kind was ziek en sukkelend. Hoeveel huismiddel! jos ook door welwillende buurtjes werden aangeprezen en door de beangstigde en verslagen moeder aangewend, ten slotte ging allen een licht op en mot hoogen ernst in 't oog en volle verzekerdheid in 't hart kon slechts de betuiging geslaakt worden „dêr plaege it bern hwet!" (de booze kwelt hem!) Zoo kwam de Tweede Kamer van buurvrouwen na lang geredevoerd te hebben, tot de slotsom, dat er dan vooreerst een krans in't kussen moest zitten. Waarlijk, het corpus delicti kwam te voorschijn. Tastbaar was het.: heksen hadden de hand in het werk. Nu was het verklaarbaar hoe de moeder, als zij 's nachts, wanneer het kind schreide, wild(' opstaan, als 't ware heen en weder geslingerd werd. Dan was de booze bezig met zijn heilloos werk, om het onschuldig wicht te „betjoenen." Waarlijk, niets beter, dan een riuivelbanner te raadplegen, die de hekserij met alle bij- on tocbehooren aan den dag zou brengen. De raad van een duivelbanner in het naburige Hardegarijp had tengevolge, dat in zeker geval de booze geesten konden wijken bij een kind, daar dit geheel ontvelde. Die ontvelling was een gevolg van de besprenkeling met zeker vocht, op raad van den kwakzalver, over het bed v*n den slapenden kleine bestrooid. Komt nu artsen met uwe studies, professoren met uwe rijke ervaring en groote bekwaamheid, hier leeren wij, hoe groot de menschelijke dwaling en domheid kan gaan. Indien het licht reeds zoo duister is, hoe groot moet de duisternis zelve zijn! Wat voor de bebokken personen tjoenlerij geleek en eei duivelbanner noodig ïad, bleek wel in Ipsterland. In deadninistratie van het ïurgerlijk Armbestuur vuren fouten gesjqien, die zoo voor 't oog, uist in dien beru liten boek, geen gun: tigen indruk maalten en ik verblijd mij >ver de mannen, dit de fout ontdekt werd. )ie „duivelbanne" was de heer C. Al,erti, secretaris dr gemeente Opsterland. let bleek dat eei post van f800 in 1893 as geboekt voo ontvang en daarmede 1 '94 de voorschtten aan de armvoogde.n 'aren voldaan. log eenige andere posten kamen terecht. Ondanks het kleine gejcht. dat reeds dor de bladen wijd en zijd las rondgotrompt, kunnen wij dus gerust jn voor de eerder betrokken ambtena»n. Gelukkig, dat zulk een smet van iidenking weeuitgewischt kan worden .0. spoediger oplaart dan in de verduisi'le harten de bijgeloovige Bergumerjilster eenvoiige inwoners. De laster tatert ook m nog zoo spoedig over het wïe Wereldind en jaagt zijn giftig s# langs diaarde. Toch — eer verlof' v.ftel venren ! Wee hem, die een all>r zijn goieii naam ontrooft, die hem njt rijker msr den betrokkene doodarm ka maken. 3ok zulke feiten en zaken behoren mei tot onze tijden. Zijleeren o/;, dat het jnime bijgeloof en de booze ',.s/,-rzucht »t slapen, al zijn wij in de Vjt, eeuw I f>ie broesrlijkheid wordt nog te veel ontbeerd. |0ok zulks op de vergadering der centra commissie voor de belangen der rsfeüeten in Nederland te Amsterdam I. Zondag, ook in velerlei andere plaats e„ dingei) Hier n<1. wiide men een beslissen tusschen den opperrabbij van Nü01,|-Holland en dr. Ll(;euwostein. beroepen opperrabbijn te Zarbse in Polen, 't Gelukte evenwel niet voetstoots. Toch zal nog het gevolg kunnen zijn, dat dr. TobiasLeeuwenstein weldra als opperrabbijn in Friesland te Leeuwarden kan worden geïnstalleerd. Geen eendracht dus nog, ook onder Abrahams nakroost. Geen overeenstemming in denken en doen. Welnu, ook dat is niet noodig, zelfs soms heelemaal niet, indien de vrede daarmede bewaard wordt. Indien er vooruitgang valt waar te nemen in rang en stand, in ontwikkeling en beschaving, dan mogen wij langs verschillende wegen gaan; wij bevorderen één belang, en bereiken één doel. Die bevordering van bet geheel door allen voor allen drukte onze commissaris der koningin uit, bij de opening der Staten. Als gewoonlijk wierp spreker een terugblik op het jaar 1894, dat vele teleurstellingen opleverde, zooals het mislukken van den oogst door buitengewoon sterken regenval en voortdurend ongunstig weder; het gesloten houden der grenzen van Duitschland en België voor den invoer van ons vee; de steeds dalende prijzen der landbouw- en nu ook van de zuivelproducten, die zich totnogtoe vrij goed hadden staande gehouden ; de kwijnende toestand in de venen en meer omstandigheden, waardoor alle aanverwante bedriiven, als handel en scheepvaart blijven kwijnen en de algemeene welstand in de provincie blijft afnemen. Spr. wees er on dat door alle standen in Friesland de druk der tijden wordt gevoe d, niet w minst door den werkman, die met % dagelijCh loon in het onderhoud van zich en zijn gezin moet voorzien. In ■ nlC H»g.rB«tr, iP \ Si hooD niet op betere tijden. I Daarom de toXm"t moedig tegengegaan , llaaiom ut ■- n mtner het tanen : onze"? voMvïrt met grond ook voor , onzer voiksw , to(,goschrcvon aan ' e0" fnsheid de.Provinciale Vertegeni zorgeloosheid oer "u haar , aiMfgwtA «s I Jïï herijk, «»« «« r-»*"" --- Nog ’n apart je. 2. Voor het vernielen van het droogrek moesten zich vervolgens nog afzonderlijk verantwoorden Folkert de V. en de jeugdige Sch., en de V. heelemaal afzonderlijk nog wegens het toedienen van een slag aan Jan J„ die de vernieling van het rek nog had trachten te voorkomen. Ook dit werd door de beklaagden ontkend. Maar er waren verschillende getuigen, die de jongens hadden zien doen wat hun werd ten laste gelegd, zoodat het O. M. deswege de veroordeeling eischte van de V. tot 14 dagen en van Jan Sch. tot 7 dagen gev.straf. --- Eenvoudige beleediging. 3. Hoewel het blijkbaar lang 'n punt van ernstige overweging bij den heer E. T., te Veendam, had uitgemaakt, of hij al dan niet een aanklacht zou indienen tegen den heer R. K„ alhier, wegens een hem den 14en April aangedane beleediging. was hij daartoe toch den 3en Juni overgegaan, zoodat de heer K. zich thans had te verantwoorden ter zake dat hij op gemelden datum, op den weg van Groningen naar Haren, nabij het tolhek, tot zijn zwager had gezegd: „Daar heb-i nou die kerel, die me zestig gulden heeft afgestolen," daarbij doelende op den heer T„ die daar juist met den heer L. R„ uit Assen, en diens vrouw was gepasseerd. Dat hij die woorden had gebezigd, gaf de heer K. gereedelijk toe, onder opmerking echter, dat hij ze minder had geuit met de bedoeling om den heer T. te beleedigen dan wel om zijn zwager tegen dezen te waarschuwen, terwijl hij voorts uiteenzette, dat de heer T. hem inderdaad 'n jaar of 8, 9 geleden f60 te kort had gedaan. Met den heer T„ die ten stelligste ontkende den heer K. ooit iets te hebben ontstolen, bevestigde de heer R., dat de heer K. de beleedigende woorden had gesproken, zoodat het O. M. de veroordeeling van bekl. eischte tot f 10 boete of 10 dagen hechtenis. --- ’n Zakje meel 4. 't Was werkelijk niet onverdienstelijk opgebouwd 't kaartenhuisje, dat huisvesting moest verleenen aan de onschuld, die Evert L., een 24-jarig arbeider alhier, voor de Rechtbank met dure eeden bezwoer ten aanzien van een hem ten laste gelegden diefstal van een zakje meel ten nadeele van den heer Cornelis E., die, toen de diefstal had plaats gehad, — den 24en Mei — bekl.'s patroon was. 't Was eenvoudig zóó in zijn werk gegaan, vertelde bekl.: Hij had dien dag eenige vaten siroop op een kar moeten wegbrengen, en om nu de vaten te steunen had hij er een 50-kilo's zakje meel bij opgelegd. Maar ongelukkigerwijze was onder weg het zakje gescheurd, en daarom had hij het zoo lang te bewaren gegeven aan schoorsteenveger Enne Harms S., met het vaste voornemen om met een naald en een draad terug te komen, het zakje te naaien en het dan weer meê terug te nemen naar zijn patroon. Diefstal was nooit of te nimmer in zijn brein opgekomen. Maar daar kwamen de getuigen, en zij bliezen bet kaartenhuisje wreedelijk in elkander. Want zoowel de heer E. als de meesterknecht V. en de bediende I. verklaarden, dat toen het zakje meel was vermist, en bekl. er bij zijn terugkomst met de ledige kar over was onderhouden, hij om genade had gesmeekt en had bekend het zakje in quaestie wèl te hebben gestolen, doch de overige acht — die successievelijk door den heer E. waren vermist en waarnaar bekl. toen meteen was gevraagd — niet. Uit wat de getuigen verder nog mededeelden omtrent het totaal overbodige van iets tot steun op de kar te leggen en omtrent het tijdstip, waarop hij het zakje meel bij S. bad gebracht en dat. waarop hij gezegd had het te zullen terughalen, meende het O. M., dat zóó overtuigend bekl.'s schuld aan het hem ten laste gelegde bleek, dat het niet aarzelde bekl.'s veroordeeling tot 3 maanden gev.straf te eischen. ---