IN STRIJD. Haar vinger* dwalen, onzeker zoekend over de gele toetsen der oude piano. Zóó zacht, dat t slechts een fluistrende zang lijkt, begint ze de ééne molodie na de andere, Chopin's Nocturne, Mendelssohns liederen, een serenade — maar telken» wordt haar zachte droomstemming bedorven, nu door een onverschillig meeneuriende stem, dan door het luid gerammel van theekopjes of door een schel stemmetje, plotseling losbrekend in gesprek over hoedjes, jacquetjes en dergelijke. Och, ze begrijpt 't best, dat haar kunsteloos spel niet boeit, maar waarom spreken ze dan niet wat zachter, zoodat zij tenminste zichzelve verstaan mag. waarom bederven ze haar teer genot? Ze heeft zoo'n behoefte aan die zachttroostende, raadgevende stem der muziek juisi nu: moedeloos staat ze op en sluipt naar haar eigen, stil kamertje. En daar in haar laag stoeltje tegen het wit ledikant geleund, het hoofd rustend tegen de kussens, staart ze naar den wand, naar het portret van den vroeggestorven broer en peinst: „O, Fred, wat is hier alles toch veranderd!" Ja, arme. kleine Nelly. maar je werdt ook zoo verwend door dien eenigen broer, den jongen luitenant, die eigenlijk voor vader speelde in het gezin, waarde ouders vroeg gestorven waren. Toen die krachtige steun hun plotseling ontnomen was. hadden de zusters, om de opvoeding der twee kleine broers te kunnen voltooien, pensionnaires in huis moeten nemen, vriendelijke, goedhartige meisjes over hef algemeen, maar niet allen met zooveel beschaafd fijn gevoel als de samenleving in een ouderwetsch deftig gezin wel eischte. De overgevoelige Nelly vooral leed hieronder, en kon zich in het nieuwe leven maar niet schikken in oogenblikken zooals nu. en met de oogen naar het fier openhartig gelaat tegenover haar denkt, ze : ..Keen hé, broertje, hoe 'n gul. gastvrij huis het onze ook was, goede logementhouders zullen wij nooit kunnen worden." Die lieve, fijngevoelige Fred, wat verwende hij haar toch ! Vroeger — die uren in de schemering, als ze haar overgevoelig hartje uitstortte in haar geliefde muziek! Als er dan kindervoetjes wat hard trippelden over den grond, of een ander geluid haar stille droommuziek Icws 't was zijn verbiedend .. dat de stilte herstelde; en klein broertje werd fluisterend op de canapé gelokt, of de meid. die met geraas het porcelein kwam bergen, moest op haar teenen heensluipen om vooreerst niet terug te komen. Fred, die ai haar kleine wenschen begreep, toen ze nog een kind was, die altijd zorgde voor bloeiende planten en in haar kamer in haar aren, die elke schaduw op haar gelaat scheen te raden, later — altijd! Ach. had ze hem maar hier, om haar één oogenblik raad te geven nu. Daar ligt een brief te wachten op een antwoord. Jat zij geven moet, vanavond nog. En de zusters vinden dat zij „ja" moet zeggen op do vraag, die hij bevat, dat haar leven dan zoo zorgeloos, zoo . gelukkiger zal zijn; maar het kost haar zoover! strijd. Ze peinst, en peinst... Plotseling springt ze op. Maar zijn al die kleine ondervindingen haar dan geen les genoeg? Dan ... dan zouden immers dagelijks de teere schubjes van haar gevoelsleven gekwetst worden, telkens zooals nu. Die E lompe liefde, haar zoo gulhartig aangeoden, ze zou immers een last worden, een looden last en dien zij niet zou dragen alleen; en de zorgelooze toekomst, die men haar voorspiegelt, een donkere wolkenvracht voor hen beiden. Neen ... neen ! Het kost haar veel moeite, het zware antwoord, dat dien éénen, die het ontvangen moet, niet kwetsen mag. Nu zullen straks de zusters weer verwonderd zijn. en zeggen, dat ze niets van haar begrijpen. ir jij begrijpt 't wel, hé Fred ?"' vraagt ze opziende naar 't lief gelaat aan den wand. Dan plotseling als ze zich afvraagt, of de dooden alle schuilhoeken zouden kennen van ons hart, verft éérj gedachte haar gelaat donker — donkerrood. Zou hij het kennen, dat geheime plekje, waar één zich een plaats veroverd heeft — langzaam maar vast — zoo vast, dat ze die niet meer wegschenken kan! En met de handen voor de oogen herhaalt ze: „O Fred. Fred, zou je alles weten?" Tel. Else van Brabant. --- Oe graftombe te Midwolde. Onder dit opschrift schrijft A. M., uit IL, in „de Tel.:" Het is een treurig maar zeker niet te loochenen feit, dat vele Nederlanders beter de fraaie kunstwerken en schoone streken in het buitenland dan in hun eigen vaderland kennen. Ons land is, sinds men den vreemdeling toeliet onze kunstschatten te ruilen voor geld en te brengen in zijne verzamelingen, waar ze niet to huis behooren, armer aan kunstgewrochten geworden. Maar niettegenstaande het vele schoone, dat naar 't buitenland is gegaan, bezit Nederland, nog kunstschatten, die ieder vreemdeling ofingezetenemetbewonderingaanschouwt. Zulk een meesterstuk van beeldhouwwerk bezit nog de kerk te Midwolde. De graftombe aldaar zou, lag zij aan den Rijn, gewis aan vele Nederlanders beter bekend zijn, dan nu zij ligt te Midwolde in de provincie Groningen. Daar trekt zij alleen de oogen tot zich van allen, die dit gedeelte dier provincie ben. Het naaste station is dat van Vierverlaten, aan de lijn Groningen— Leeuwarden. Van daar uit is de graftombe in ruim één uur, van uit Groningen in twee uur te bereiken. Om een duidelijk beeld van de gra tombe te krijgen, is een kleine uitweiding op het gebied der geschiedenis noodig. Een der oudste en edelste geslachten van de provincie Groningen is ongetwijfeld het geslacht Ewssum. Bij hun stamslot te Middelstum verwier: dit geslacht spoedig groote bezittingen in Vredewold, een oud landschap, bestaande uit de tegenwoordige gemeenten Leek en Marum. Daar stichtten zij op de grensscheiding van de hooge en lage venen een trotsch kasteel van twee verdiepingen; het was aan alle zijden door muren en diepe grachten omgeven. In 1845 is dit kasteel door den toenmaligen eigenaar Folef, Baron van Innund Kniphausen, op de fraaie Bentheimerpoort, de valbrug en een paar kamers na, afgebroken en door den tegenwoordigen eigenaar Jhr. Mr. J. M. A. van Panhuys, vice-president van den Raad van State, geheel gerestaureerd. Deze familie, geparenteerd aan de edelste geslachten uit den lande, — zoo was o. a. Casper van Ewssum, overl. 1639, gehuwd met Anna van der Does, de edele dochter van den kloekmoedigen bevelhebber Jan van der Does, die in 1574 Leiden heldhaftig tegen de Spanen verdedigde, — stierf in de mannelijke linie met Wilhelm van Ewssum, over!. 1643, uit. Zijne eenige dochter, de schoone, jeugdige Anna van Ewssum, trad in 1657 in het huwelijk met Carel Ilieronymus, Baron van Innhausen und Kniphausen, een Oost-Friesch edelman. Dat de echtgenoot van Anna van Ewssum niet lang als vreemdeling werd aangemerkt, blijkt uit de vele en gewichtige betrekkingen, die hij in de Staten van Stad en Ommelanden bekleedde. Spoedig daarop werd hij afgevaardigde ter Staten-Generaal. Op eene zending naar de Zuidelijke Nederlanden werd hij door de Vlaamsche koorts aangetast en bereikte hij met moeite 's-Gravenhage. Daar overleed hij den 31en Juli 1664 in den ouderdom van 31 jaar en 9 maanden, na eene gelukkige eebtvereeniging van ruim 7 jaren. De diep bedroefde weduwe gaf eenige weken daarna, den 6 October, aan haren dierbaren afgestorvene eene plechtige en luisterrijke begrafenis. Bovendien had de weduwe behoefte, de nagedachtenis van haren echtgenoot door een gedenkteeken blijven te vereeren. Reeds den 8en September 1664 ging zij over de vervaardiging van eene graftombe, te plaatsen in de kerk te Midwolde, eene overeenkomst aan met Rombout Verhuist. Deze beroemde beeldhouwer van Den Haag zal voorzeker in het geheugen zijner landgenooten bewaard blijven, want aan hem hebben wij te danken het verhevene grafgesteente van Hollands grootsten admiraal, Michiel Adriaansz. de Ruiter, in de Nieuwe Kerk te Amsterdam ; de praalgraven van de Gebroeders Évertsen in de Oude Kerk te Middelburg: de graftombe van Meerman in de St. Pieterskerk te Leiden; een overheerlijk gebeeldhouwde graftombe in de kerk te Katwijk-binnen ; het uitmuntend gedenkteeken van den edelen, dapperen Leidschen burgemeester Pieter Adriaanszoon van der Werffin de kerk van Sint Pancras te Leiden, enz. De bekwame beeldhouwer heeft, gelijk door ieder, die nog heden het uitstekend bewerkte gedenkteeken in de kerk te Midwolde aanschouwt, zal worden erkend, op eene uitnemende wijze aan zijne verbintenis voldaan. De kerk te Midwolde is een oud, hoogstwaarschijnlijk uit de 10e of lic eeuw, laag en smal gebouw, niet roode pannen gedekt en voorzien van een steenen gewelf. In het midden der kerk vindt men een fraaien eikenhouten preekstoel met verschillende gebeeldhouwde figuren, voorstellende geloof, hoop, liefde, gerechtigheid, verleiding en waarheid. Tusschen deze figuren vindt men vier kleinere, die der vier evangelisten. Aan het westeinde bevindt zich een zeer oud, klein orgel; aan den noord-en zuidzij-muur hangen een achttal wapenschilden van de heeren van Inn- und Kniphausen, en één van de familie Van Ewssum. De wapenschilden van graaf George Wilhelm en zijne gemalin Anna van Ewssum zijn zeer sierlijk bewerkt. In het noorlijk deel der kerk bevindt zich, behalve het gestoelte van de heeren Van Nienoort, een ruime grafkelder, gebouwd in 1665. Boven den grafkelder vindt men de kostbare en fraaie graftombe. Op een voetstuk van zwart marmer ter hoogte van ruim één meter ligt het beeld van Carel Hieronytnus, baron van Inn- und Kniphausen. Het beeld ligt op een matras, het hoofd rustende op een kussen, waardoor het eenigszins voorover gebogen is. De handen liggen over elkander en alles kenteekent stille rust. door don overgang van het leven tot den dood niet misvormd. De teekening van het beeld is uitnemend, doch inzonderheid aan het hoofd en de handen schijnt de kunstenaar al zijn kunst en vlijt te hebben besteed en hierin is hij dan ook volkomen geslaagd. Niet alleen de gelaatstrekken, de flauw gesloten oogen, de eenigszins geopende mond, maar ook de machteloos neerhangende handen geven een mensch weer, die pas gestorven is. Achter dit beeld ziet men op een voetstuk, ongeveer een halven voet hooger dan het vorige, de schoone en jeugdige Anna van Ewssum, liggende op een rustbed in schuine houding, met het aangezicht naar haren gemaal gewend en leunende met den linkerarm op den bijbel, terwijl de hand op een zandlooper rust. Het beeld vertoont in alles waarheid en bevalligheid, en de geheele houding is in alle opzichten, evenals de kleeding, keurig bewerkt en uitgevoerd. Het hoofddeksel is van dun kamerdoek, de rok breed geplooid. Het daarbij later geplaatste staande en geharnaste beeld is de afbeelding van Anna's tweede echtgenoot, Georg Wilhelm, graai' van Inn-und Kniphausen. Dit beeld, vervaardigd door den Haagschen beeldhouwer Bartholomeus Eggers, ook de vervaardiger van de graftombe in de St. Jacobskerk te 's-Gravenhage van den graaf van Wassenaar-Obdam, gesneuveld in 1665, mist, zooals tetrecfat wordt opgemerkt, den teederen beitel van de beide andere beelden, en is ook minder zacht uitgevoerd dan deze. Tegen den muur van het koor, waar het g< teeken geplaatst is, is een zwarte steen aangebracht in den vorm van een schild met een grafschrift, waarvan de Latijnsche tekst in „de Tel." is opgenomen, doch waarvan wij alleen de Hollandsche vertaling laten volgen, die luidt: „De weg des doods is de weg des levens. Ter eeuwige gedachtenis van een man van aanzienlijken bloede en afkomst, den HoogEdelGeboren Heer Carel Ilieronymus, vrijen Rijksbaron van Innhausen und Kniphausen. heer van Nijo-oort, Vredewold en Uplewert, lid van de Edel Mogende Staten der stad Groningen en der Ommelanden, na andere getrouw bekleede openbare betrekkingen, gewoon afgevaardigde ter vergadering van lf.11 M.M. de Staten-Generaal der Vereenigde gewesten en alzoo een waar erfgenaam van het schrandere beleid, van de talenten en den roem, zoowel in vrede als in oorlog, het doorluchtige geslacht van Kniphausen als het ware aangeboren; haren dierbaren echtgenoot, zoolang het lot dit gedoogde, nadat hij 31 jaren en 9 maanden hier op aarde geleefd en 7 jaren en 2 maanden met haar getrouwd was geweest, te 's-Gravenhage, onder de voornaamste mannen van den Staat, den 31 Juli 1664. door een wel ontijdig en droevig, maar echter vroom afsterven in hei geloot' aan zijnen Heer, naar zijne eeuwige verblijfplaats overgebracht, heeft Anna van Ewssum, zijne weduwe, eene echte spruit van het, in vrede en oorlog en ook in de benauwdste tijden jegens het vaderland altijd zeer verdienstelijk geslacht van Van Ewssum. dat door den luister van eene edele en aloude afkomst vermoord is, en de eenige erfgename van Nye-oort en Vredewold, dit gedenkteeken opgericht, gewijd en toegeheiligd. „Toen zij echter naderhand, nog in den vollen bloei van haar leven zijnde, uit eene innige neiging voor het luisterrijk geslacht der Kniphausens, door een tweede huwelijk getrouwd was met een bloedverwant van haren eersten man. met den hooggeboren Georg Wilhelm, vrij- en rijksgraaf van Inn-und Kniphausen, Elteren. Vogelsanck en van de stad Bastenach (Bastogne), heer van Nije-oort, Vredewold en Uplewert, hebben beiden. in de eensgezinde en onscheidbare verbintenis van hun leven, aan humi. lelijkheid gedachtig, hier, ook voor eigen stoffelijk overschot en dat der hunnen, in de hoop op eene roemrijke opstanding, door den eenigen Zaligmaker Christus, eene plechtige bewaarplaats bepaald en bestemd, in het jaar 1669." Aan weerszijden van het schild met het opschrift bevinden zich de wapenen van 16 kwartieren en daarboven liet hoofdwapen, het wapen van Kniphausen en Ewssum. De kwartieren zijn: van Ewssum, v. Freitag. v. Does, v. Notwijc, v. Haren, v. Rasquert, v. Oldersum. v. Wylich, v. Oldenbocum, v. Palant, v. Bolswin. v. Zuylen, v. der Haer, v. Schade, v.Nienroy, v. Langen, v. Draker.buirch, v. Stahll, v. Amelauxen. v. Kniphause. v. Hall, v. Uplewert. v. Rutenberg. v. Manninga, v. Blitterwick, v. Bartensleben, v.Ripperda, v. Gropelingk, v. Braakel, v. Budde, v. Brinen, gr. van Culemborg, v. Busch, gr. Rennenberg. Vier engelen schragen het schild, eeu vijfde in de faam boven het hoofdwapen geplaatst; een zesde staat ter rechterzijde met den voet op een schedel, hebbende een spiegel in de handen. Het zevende beeldje is hoogstwaarschijnlijk verwijderd, om ruimte te geven voor bet staande, geharnaste beeld. In het jaar 1665 trad de nog jeugdige Anna v. Ewssum voor de tweede maal in bet huwelijk met Georg Wilhelm, baron v. Inn-und Kniphausen. neef van haren eersten gemaal Carel Hieronymus. Georg Wilhelm bekleedde tot aan zijn dood in de provincie hooge en aanzienlijke betrekkingen ; herhaaldelijk had hij namens de Ommelanden zitting in de Staten-Generaal. Hij werd den 9en Maart 1694 door keizer Leopold in den gravenstand verheven. Met mr. Ferdinand Folef', baron Von Innhausen und Kniphausen, heer van Nienoort, geb. den 5en Mei 1804, overl. den 23en Nov. 1884. stierf het aloude geslacht dezer baronnen in Nederland uit. In Pruisen, op het kasteel Lütsburg bij Norden (Oost-Friesland), woont nog een zijtak dezer familie, n.1. de graven Von Inn-und Kniphausen—Lütsburg. Zijne bezittingen kwamen aan 4e erven van wijlen jhr. mr. Ulrich Willem Frederik van Panhuys, geb. den 5en Febr. 1807, overl. den 18en Febr. 1882, en Wendelina Cornera, baronesse Von Innhausen und Kniphausen, geb. den 9en Nov. 1806, overl. 6 Nov. 1878. Het huis Nienoort met de omliggende landerijen en bosschen werd het eigendom van den oudsten zoon jhr. mr. Johan .dSmilius Abraham van Panhuys, thans vice-president van den Raad van State. De vele herstellingen en verfraaiingen, die het huis Nienoort, de tuinen en bosschen hebben ondergaan, zijn overtuigende bewijzen, dat de tegenwoordige bezitter der heerlijkheid haar zorgvuldig in waarde en naar verdienste in eere zal I; --- Van alles wat. Het uitblazen van petroleumlampen. Om alle mogelijke gevaar bij het uitblazen eener petroleumlamp te voorkomen, doet men 't best, bij het blazen de holle hand zoo dicht mogelijk bovenaan achter het lampeglas te houden. Doordat de luchtstroom tegen een vast voorwerp stoot, zet de lucht zich naar alle zijden uit en komt zoodoende ook in het lampeglas. --- Nagemaakte koffieboonen. Men leest in het „Maandblad tegen de Vervalschingen :" Zooals onze lezers zich zullen herinneren, maakten wij verscheidene jaren geleden het publiek opmerkzaam op de zeer vernuftige bedriegerij met nagemaakte kotlicbooncn, welke moesten dienen om, gemengd met echte, den kooper in de waan te brengen, dat hij zuivere koffieboonen kocht. Er waren zelfs op een tentoonstelling te Keulen groote, zeer vernuftig samengestelde machines voor het vervaardigen dier boonon geëxposeerd, en bet scheelde weinig, of zij hadden een oi' andere onderscheiding verkregen ! Gelukkig kwam er weldra een verbod van regeeringswege en werd de verkoop van dergelijke machines verboden in het Duitsche rijk. Daarop werd Spanje voor het verder fabriceeren der kunstboonen uitgekozen, en niet minder dan vijf'groote fabrieken zorgden er voor dat de Spanjaarden, in plaats van zuivere koffie, een aftreksel van gebrand meel en kleurstof te drinken kregen, en hoewel talloozc malen tegen dit bedrog door deskundigen gewaarschuwd werd, tierden de fabrh'ken welig en hadden een grooten omzet Nadat men in Duitschland dooi officieel verbod en hier te lande door herhaalde publiciteit aan de zaak te geven, den namaak van boonon op moest geven, heeft men nu weer iets nieuws bedacht, om het koffiedrinkend publiek te bedriegen. "NV ij ontvingen dezer dagen eenige boontjes, welke precies de kleur van koffie bezitten en als „Liberia"-koffie in den groothandel aangeboden worden, doch met koffie niets dan die kleur gemeen hebben, 't Zijn kleine ronde gedroogde zaden, die eerder aan erwten dan aan koffieboonen doen denken, doch wij zijn er zeker van dat, indien zij onder echte boonen gemengd worden, het bedrog niet zoo direct (tenzij natuurlijk door cii>skundi(;en) ontdekt zal worden. Wij vermoeden, dat' men hier te doen heeft met de vrachtjes van een of andere (waarschijnlijk uithcemsche) plant en behouden ons voor, een nader onderzoek daaromtrent in te stellen. Intusschen achten wij het van belang nu reeds het publiek aan te raden voorzichtig te zijn bij den aankoop van koffie. --- Huwelijken van millionnairs. De New-Yorksche miljonnairs schijnen met elkander te willen wedijveren in pracht en praal bij huwclijks-feesten in hun families. Toen eenigen tijd geleden de dochter van Jay Gould huwde met den Franschen graaf van Castellane waren de feesten zoo schitterend, dat men ze zich niet luisterrijker voor kon stellen. Thans heeft men echter ingezien dat dit. toch nog kon gebeuren. Enkele dagen geleden huwde de dochter van den miljonnair W. Donglas Hoane met den heer Jonas Abercrombie. Tot denbruiloftsdisch waren de rijkste inwoners van New-York genoodigd. De partij werd te Lenox gegeven en de gasten werden in extra-treinen, die vorstelijk ingericht waren, daarheen gevoerd. Op iederen trein bevond zich een muziekkorps en onderweg werden verfïisschingen aangeboden. Aan het station te Lenox waren 80 prachtige rijtuigen om de gasten naar de feestzaal te brengen. Van daar naar de kerk was een groote eereboog van bloemen gemaakt. Het feestmaal bestond uit de fijnste en duurste spijzen, terwijl de wijnen uit de beste kelders aangekocht waren. Het bal dat hierop volgde was in één woord schitterend. De waarde van de cadeaux, die het jonge paar kreeg, wordt op 700.000 dollars geschat. Een oom van de bruid had haar een collier geschonken van 50.000 dollars. De uitzet van de brnid kostte 60.000 dollars en de onkosten van het feestmaal worden op een miljoen dollars geschat. --- Gezellig bezoek. Rubenstein kon soms erg stilzwijgend zijn en uren in een gezelschap doorbrengen zonder een woord te spreken. Na afloop van een concert te Glasgow was hij genoodigd bij een kunstenaar, dien hij gaarne mocht lijden. Het was reeds na middernacht. Rubenstein zat maar steeds zonder te spreken thee drinkend en veel sigaretten rookend. Eindelijk waagde de Schot het, iets te zeggen. ~Ge houdt veel van Beethoven, nietwaar?" Kubenstein nam een slokje thee en zei: „Beethoven! mooi!" Na een half uur diepe stilte waagde de gastheer andermaal te vragen: „Houdt gij van Wagner ?" Rubenstein wierp zijn cigarotte weg en zei: „Wagner! niet mooi!" Na een half uur stond de gastheer op, daar hij niets meer wist ze zeggen. „Blijf nog wat zitten, beste vriend," zeide Rubenstein „uw conversatie bevalt mij uitstekend." En zij bleven tot drie uur zitten zonder veroer iets te zeggen, behalve het traditionneele „goeden nacht." --- Zonderlinge afschaffers. Te Atshilka in Siberië bestaat een zonderling niatigheidsgenootschap, welks leden gedurende 364 dagen van het jaar geheel-onthouders zijn; 1 September gaan zij ter kerke en zweren bij het altaar, dat zij, te beginnen met den volgenden dag en gedurende twaalf maanden, wijn noch spiritualiën zullen gebruiken. Bij het uitgaan der kerk begeven mannen en vrouwen zich naar de herberg; 's avonds zijn allen beschonken en den volgenden dag gaat de niatigheidsperiode in. --- Hanen als herdershonden. De herdershonden krijgen concurrenten in do hanen. Een rijk Amerikaansch veehouder, die een groote kudde schapen bezit, laat deze bewaken door tien Spaansche vechthanon, alle voorzien van groote sporen. Zoodra een schaap zich onbehoorlijk gedraagt, vliegt een der hanen op het dier af en roept het met zijn pooten tot de orde. De hanen zijn afkomstig van deCanarischc eilanden, waar zij door de dochter van den Amerikaan zijn gekocht. --- Een brave dienaar. „Mijnheer, de moeder van mevrouw uw gemalin is aangekomen!" „Maar, Jan, waarom zeg jo niet eenvoudig, „mijn schoonmoeder." „Ik -wilde u niet zoo laten schrikken." --- Royaal! Mijnheer Rozenveld (die door een se!-per met levensgevaar uit het water gei is. in een grootmoedige bui): „Bard, kan een van de heeren soms een tistuiverstuk wisselea i" --- De waarheid bovenal. Burger (met Jen dominee de sgtcit verlatend): „Eerwaarde, laat ij voorgaan, dan kar ik aan mijn vrw zeggen, dat ik nog voor den domineie sociëteit verlaten leb." --- Wekelijksche lijst van markten. Maand Juli. Maandag- 8; Dalen en Gieten, varkensi»' Dinsdag 9: Borger,\ee- en paardenD* Woensdag 10: Assen, wolmarkt. Donderdag 11: Scheemda, vee- en paaf demn., Hoogeveen en Mef pel, veem. Vrijdag 12: Musselkanaal,\cem.,SpV kerburen, varkotsm. Zaterdag 13: Ommélandermjk,\o.r\e^ markt. --- Tegen slapeloosheid. 's Avonds moet men het aangezicht, den hals en 't bovenlijf met koud water wasschen. Kort vóór het naar bed gaan, drinkt men een glas frisch water. Ook moot men zorg dragen, niet kort voor den nacht te eten, maar evenmin is 't raadzaam zich met een hal; hongerige maag ter ruste te leggen. --- Hoe een lucifer gemaakt wordt. Wanneer men het onderscheid tusschen heden en verleden, tusschen het gebrekkige comfort onzer voorvaderen en het moderne, dikwijls overdreven comfort eens recht duidelijk wil maken, wijst men meestal op de groote, baanbrekende, de wereld het onderstboven keerende uitvindingen, het gebruik van den stoom en de electriciteit en vergeet slechts al te gemakkelijk, dat een groot aantal zaken, welker bestaan ons tegenwoordig als van zelf sprekend voorkomt en die ons onontbeerlijk zijn, juist met evenveel nadruk bet groote verschil aanwijzen. In dit opzicht is geen treffender voorbeeld te geven, dan de wijze waarop wij ons tegenwoordig ieder oogenblik de vonk verschaffen, voor het wegnemen waarvan Protnettieus zoo zwaar gestraft werd. Tegenwoordig zijn de lucifers, dank zij de uitvinding van professor dr. Boettgor, meestal „Zweedsche," gemaakt van espen en populieren, omdat dat hout tengevolge zijner poreusheid gemakkelijk met paraffine gedrenkt wordt, gemakkelijk brandt en een mooi wit licht verspreidt. Nog eenige andere houtsoorten kunnen echter voor flat doel dienen. Vroeger werden de lucifers door middel van een schaafmachine gesneden, maar daarbij werd het hout zoo sterk samengedrukt, dat de poreusheid verloren ging. Slechts voor phosphorlucifers kon het gebruikt worden. Voor de Zweedsche veiligheidslucifers gebruikt men machines, die als het ware het hout schillen. Met dezelfde machine maakt men ook de dunne spanen, waaruit de lucifersdoosjes gemaakt worden. Wanneer men die spanen heeft, moeten zij verdeeld worden in enkele houtjes. Ook hierbij is een machine noodzakelijk'; 60—70 lagen hout worden tegelijk doorsneden, zoodat de houtjes juist alle even lang zijn. Daar zij nog geheel nat zijn, worden ze nu eerst gedroogd, daarna van stof en splinters gezuiverd. Dagelijks kan de machine, waarmede dit gedaan wordt, wanneer zij 330 maal per minuut draait, 8 tot 10 millioen tentjes zuiveren. Nadat nog eens een schifting heeft plaats gehad, waardoor de te kleine houtjes verwijderd zijn, gaat een machi; het werk, die de houtjes, telkens 2200 tegelijk, in de paraffine doopt en dan in de stof. die de licifers doet ontbranden. Op die manier kan men dagelijks drie millioen lucifers maken. Zoo is eindelijk het onmisbare artikeltje gereed; doch thans moet nog het eigenaardige phosphor op ieder doosje aangebracht worden. Verder het etiket. Daarna worden de doosjes gevuld, doch alles geschiedt machinaal, evenals het vervaardigen der doosjes. Vroeger moesten de doosjes gevuld worden door meisjes, die een verbazende handigheid daarin verkregen; thans doet een machine, door één vrouw bediend, dat werk: 18000 doosjes worden af zoo per dag gevuld. Zoo worden, zelfs voor een voorwerp, zoo nietig als een lucifer, de kunstigste machines gemaakt, om den handenarbeid te vervangen. --- Iets over de das. Volgens geloofwaardige schrijvers werd dc das — het kleedingstuk — m 1636 voor het eerst m Frankrijk ingevoerd door officieren, die tijdens den dertigjarigen oorlog uit het. leger m Duitsehiand terugkeerden en dit sieraad van dc Kroaten hadden overgenomen, naar wie zij het cravate noemden. Dc uitvinder is niet bekend. Het heeft echter lang geduurd eerde das zich het burgerrecht heeft veroverd. Ineen oud reglement van het Calvinistisch college te Languedoc o. a. wordt zij den leerlingen verboden als een „tegen dc eerbaarheid strijdende modedwaasheid." Muur onder Lodewijk XIV kwam zij algemeen m zwang en ook do dames droegen dassen, los om den hals geslagen a Ia Steenkeroue, m navolging van dc prinsen, die, bij Steenkerken, door Willem 111 overrompeld, geen tijd hadden om hun das behoorlijk om te doen. Later kwamen dc nadeelige breede dassen m den smaak, die dc groote halsaderen inpersten; men ging zelfs eenigen tijd zoover, van den hals m te snoeren, om het bloed naarde wangen en lippen te drijven, teneinde die rooder te kleuren. Onder Lodewijk XV en XVI kwamen de wijde dassen in de mode; men kon toen de leden der nationale vergadering aan hunne dassen onderscheiden. De mannen van den derden stand droegen witte dassen, die, op hun zwarten rok, hun een eerwaardig voorkomen gaven; de saletjonkers pronkten met dassen, die in dichte plooien om hun hals geslagen waren. In het jaar IX der Republiek droeg men de dassen om „vadermoorders" en het groote model bleef tot na het consultaat in zwang. Bij zijn kroning bracht Napoleon I de koninklijke met kant bezette das weer in de mode. Hij verscheen alle dagen in de Tuillerieën met een zwarte, witgorande das. De das moet zeer los gedragen worden, opdat zij den bloedsomloop niet belemmert, vooral personen, die een korten hals en breede schouders hebben, zich veel bewegen of lang in lage, wanne vertrekken vertoeven moeten, mogen dit wef in acht nemen. De ouderwetsche militaire stropdassen waren bepaald zeer ongezond ; zij veroorzaakten niet alloen door haar wrijving ontsteking van de halsklieren, maar gaven ook aanleiding tot gevaarlijke opstijgingen van het bloed. Tijdens de Krim-expeditie kwam het dikiwijls voor. dat, Engelsche soldaten door ' een beroerte getroffen werden tengevolge van de strakgebonden dassen, die zij dragen moesten. --- Slim! Moeder: „Rudolf, ga eens even hierover een maatjesliaring halen!" Rudoli gaat heen en komtnageruimen tijd terug. „Waar blijf je toch zoo lang, Rudolf; heb je een haring?" „Neen: ik ben den voornaam van den haring vergeten!" --- Toppunten. Het toppunt van wettelijke gesi rongheid is iemand aanslaan, omdat hij lucbtkasteelen gebouwd heeft; van toepassing do" drankwet: iemand oppakken omdat lij dronken van vreugdeis; van helderziendheid: een pasgeboren wicht, dat hit levenslicht aanschouwt in het midden val den nacht; van kleingeestigheid: naar ca oogarts gaan omdat u iets in 't oog gtvallen is; van meegaandheid: een wijikooper, die steeds water in zijn wii doet; van verstrooidheid : een beul dB den delinquent staan laat en zichzelva opknoopt 1 --- Probaat middel. A: „Weet gij een middel tegen lastiJ schoonmoeders?" B: „Zeker : — niet trouwen." --- Al te veel gevergd. Mijnheer D. is soms wol wat verstroo. Eens liet hij zijn haar knippen. Toona kunstbewerking was afgeloopen en hiji een spiegel keek, riep hij verstoord vj: „Mijn haar is veel te kort geknipt ;c verzoek n, het dadelijk over te doen.': --- Inhelding. Jonge dame: I, ga zoo gaarneet schaatsen over strat. — Waarom? — Wel, als die tgen elkaar kleren, dan denk ik altijf een cavalerieofbr aan mijn zijde te hbben. --- Wekelijksche Kalender. ZONDAC 7 Juli. (Volle aan.) Wien de natuur giftig isgezid, die. geeft zij geest, hartn talent; - ny.m; wien zij 't allergunstig is. diengoeftz: een scherpe tong on eltóogm. MAANDAG Juli. Wat men zelf als een Ivensgenotleee kennen, dat worde, immens in geihichn en zoover mogelijk oc in de prakte, ook aan alle anderen vn ganscher tv.» gegund. Dr. £ U. Meyboon DINSDAG i Juli. Er is maar één boozi vrouw in derereld en ieder meent Sj tijden, datiet de zijne is. WOENSDAG 10 Juli. Niemand is gaarne ;evredon metietgeen hem geschonken is. En daar ,ebt gij altijd en eeuwig roedsel voorden, strijd. DONDERDAG tl Juli. Een kus is de lucifer, waarmee net hait in vlam gezet wordt. VRIJDAG 12 Juli. De vruchten, die 't leven ons te oogsten geeft, hangen zelden rijp en onder ona Dereik aan den tak, gelijk een roodvangige appel ons tegenlacht. Gocthe. ZATERDAG 13 Juli. Struikelen en vallen i« der stervelingen lot. Zoowel de leerling doet in" nis de meester, maar de val van den laatste ia gevaarlijker. ---