BUITENLAND. nar dip werd immers ook niet door 'te meerderheid des volks gesteund, ten minste niet in Engeland! moest hot Huis der Lords eerder zei de mark;' I voor 't Lagerhuis heeft vun allerlei onvruchtbare punt digt verbetering van den cl des volks. ie uit het Lagerhuis, die onderzoek of het al "lijk was om een nieuw maten en gewichten in te voe'ii haar thans uitgebracht rap- ig van bet metrieke stelsel or het handelsverkeer ijker zijn en bij het iu men er een jaar door het metrieke stelsel o willen invoeren, het n onderwijzen en dan I lichtend willen stellen. vdag is de overeeneener Chineesche n francs door zes che bankiers, benen gevolmachtigde zal de betalingslemen, als China ze ■ termijnen nakomt, n aflossingstijd is 36 ien tijd mag geene andere rsie plaats hebben. Uit Konstantinopel wordt tve groot-vizier Said .wijfs op het punt heeft e treden. Het is dan ook Kik, die hem op de . oene taak, die iijker valt te volhij minder hulp van o en ondergeschikten krijgt. m zwanger van het plan ■randeringen in het eorps te brengen en t hem beslist noodzakelijk irt van het rijk, sta zorgen. nergiek man, misruw. waar hij meent in 3 lij gaat zijn afgebai schuift alles ter zijde, wat hindernissen vooriditie hunnen oor- overgeërfde geniet en bekommert enzeden en hooLche y wil niet alleen den naam n, maar ook groot-vizier Rduw van de schaduw Gods hen zich en den sultan schaduw, fdigheid is hij reeds "itiict gekomen met varen om buiten den t hunne rapporten in 'i- Hij wil alle dramden en kent geen' ïildiz Kiosk dan die ii heenvoert. [tan staat hij echter zeer in Eindelijk is de ministeriëele een progressistisch kaomen. Navakovitch Ie van buitenlandsche an binnenlandsche gekregen. Men is te Weenen zeer ingenomen met het optreden van dit kabinet. --- FEUILLETON. CLOTHILDE. Bewerkt door AMO. ning van het gelaat ndeling, die ik uit hot gentworpen at hij met 11 "jÜ toevallig op de trap passeerde; De kerel had oen knap gezicht en ik " vroeger gezegd, dat ik por',lior uit liefhebberij ben. liet zou echter Ajets iui\ 0? ik u mijn tekening,llet zien, daar ge den verooruY, < <; och ,i00it „ezien hnbt_a v'l(bt SU 'lio schets misschien bij u?" " Ut W(-i lk zal ze u laten zien' als po "■« wilt, zoodra wij ergens gaan zitten. Ge K«nt echter verzekerd zijn. dat ik Biroulas niet yrees. Zijn kellner is een domkop, die heeft te goeder trouw getui eni8 afgelegd; maar het is bij lang niet zoo gebeurd als hij vertelde. Dat weet ik beter!" „Waart ge dan dien avond in uw a»> er?" „Wel zeker! ik was bijna uitgekleed, toen ik op net geschreeuw van Frangois, zooals ik daar stond, in de gang kwam. Maar jfc had reeds gedruisch gehoord in no. L voordat hij om hulp brulde 1" „Waarom hebt ge dat dan niet aan den commissaris van politie medegedeeld?" ,,Toen die kwam, ben ik vlug weer in mijn kamer geslopen en deed, also. ik reeds lang te bed lag en sliep. Ik bekommer mij nooit om zaken, die mij niet aangaan." , • . .. . ,.Mair later hadt ge u toch uit eigen beweging moeten aanmelden en uw schets van den vermoedelijken moordenaar moeten toonen!" „Lk heb een afschuw van alles, wat politie of gerecht heetl Als men mij in verhoor had genomen, zou ik natuurlijk alles gezegd hebben, wat ik wist. Vrijwdhgen aandrang daartoe had ik niet." „Maar als nu de man onschuldig is, dien men gisteren ter dood veroordeeld heeft ?" „Daar zou ik mijn hoofd niet op durven verwedden. Alles wat ik kan zeggen, is, dat vóór hem reeds iemand in de kamer van den Amerikaan is geweest. Dat kon wel een helper van den naam- Iooze geweest zijn, die nog te rechter tijd veilig is kunnen vluchten. Ik heb duidelijk de deur hooren openen en weer sluiten; een kwartier later hoorde men het gedruisch, dat Frangois om hulp deed roepen. De deur werd opengebroken en bij het lijk vond men den man, die in de val was geraakt. Men heeft hem ter dood veroordeeld; of dit terecht is gebeurd of niet, dat moeten de rechters en de gezworenen verantwoorden. Het gaat mij niet aan en u ook niet, laten wij daarom nu over iets anders spreken." Hugo durfde niet bij dit onderwerp te blijven, hoe gaarne hij dit ook wenschte. Hij liep echter gevaar bij den schilder argwaan te wekken, en daarom moest hij wachten op een geschikte gelegenheid om het gesprek weer op dit onderwerp te brengen, waarover Crambard bijzonderheden wist, die aan den rechter van instructie waren ontgaan. Zij waren intusschen de straat St. Denis ten einde geloopen en gingen nu den boulevard Sebastopol langs om het Bastilleplein te bereiken. Hugo volgde bedaard zijn metgezel. Hii was echter wel ongerust voor het einddoel van deze wandeling, zijne voorstelling aan de kassierster; doch hij hoopte op het laatste oogenblik nog wel een geschikt voorwendsel te vinden om Crambard daarvan terug te houden. Voorloopig moest hij trachten met den schilder op zeer vertrouwelijke!! voet te komen en daarom bracht hij hem over zijn eigen leven en werken aan het praten. Crambard hield veel van een praatje; zonder omwegen vertelde hij, dat hij zijn ouders, arme menschen, — zijn vader was ambachtsman — vroeg verloren en sinds dien tijd voor zichzelven had moeten zorgen. Nadat hij nu eens dit, dan weer dat bij dc hand had gehad, landde hij eindelijk aan m dc werkplaats van een schilder, die hem als jongen bezigde. Hier moest hij voorde leerlingen boodschappen doen, dc kamers zindelijk houden en zoo meer, maar vond toch gelegenheid om zijn talent voor teekenen en schilderen eenigszins te ontwikkelen, daar dc leerlingen er smaak m vonden bij hem nu en dan den leermeester te spelen. Zoodoende had hij het zoover gebracht, dat hij later van dc daar verworven bekwaamheid kon leven door nu eens portretten m olieverf te schilderen tegen tien francs per stuk, en dan weer uithangborden of kamers te schilderen. Lang was hij echter nergens gebleven ; met den ransel op den rug was hy halt Frankrijk doorgetrokken, waarbij hij meest den nacht m boerenschuren of ook wel onder den blooten hemel had doorgebracht. Hij was een zwerver, die niet alleen van woonplaats, maar ook menigmaal van handwerk veranderde : zoo was hij van alles geweest, o.a. ook reizend photograaf en zelfs marktschreeuwer. Zijn gevoel van onafhankelijkheid was zeer groot. Hij bemoeide zich niet met staatkunde, maar van dc overheden, bijzonder van dc politie, had hij een afschuw, ofschoon hij nooit iets gei laan had, waarvoor hij ze moest vreezen. Door deze zelfbekentenissen vond Hugo zijn eersten indruk bevestigd. Jacques Crambard was een arme duivel, doch hij was niet in staat tot verraad en daarentegen zeer gevoelig voor een vriendelijk tegemoetkomen. Hugo moest trachten hem to vriend te maken ; dit kon niet moeilijk zijn, want Crambard stelde geen hooge eischen en zou zeker dankbaar zijn, als hij meermalen werd vrijgehouden. Spoedig zou daarvoor de gelegenheid komen. De straat, waar zij op het oogenblik door liepen, werd brandend heet door de zon beschenen. „Verduiveld, wat heb ik een dorst," klaagde Crambard, terwijl hij met de haml de zweetdruppels afveegde. „De tong kleeft me aan het gehemelte, ik zou ook wel een goeden slok lusten." „Ik zou je gaarne uitnoodigen. maar je weet reeds . . . ." sprak Crambard met eenveelbetcekenendgebaardo voering van zijn ledigen zak te voorschijn halende. „Dat is niets," zei Hugo lachend ; „integendeel, het zal mij een genoegen zijn uw vertering te betalen. Daar is reeds een koffiehuis met een schaduwrijk plaatsje er voor, daar zitten we aangenamer dan binnen." Hot bedoelde huis stond op den hoek der St. Antoniestraat. Onder een linnen zonnescherm was met oleanders en klimop een soort van tuintje gemaakt, waar de twee vrienden op de bank voor een openstaand venster plaats namen. Van buiten gezien had het huis een gewoon voorkomen ; een blik naar binnen deed echter zien, dat hier meest gegoede burgers kwamen. De zaal was met een zekere sierlijkheid ingericht, de tafels hadden marmeren bladen en de stoelen waren voorzien van trijpen zittingen. Achter de twee nieuwe gasten zaten in de zaal verscheidene vaste bezoekers aan groepjes van vier persojjwi domino te spelen ; hunne nabijheid verontrustte Hugo echter niet. want hij was in deze wijk geheel onbekend. De schilder bekommerde zich nog minder om hen; hij riep onmiddellijk den kellner en zonder lang op de toestemming van zijn metgezel te wachten, bestelde hij twee glazen bockbier en een glas cognac. Toen hij meende te bemerken, dat Hugo over dit laatste gedeelte der bestelling verwonderd was, verklaarde hij: „Ik drink gaarne bier, maar als ik een paar glazen gedronken heb, krijg ik een dauwen smaak in den mond ; ik giet er dan af en toe een beetje cognac bij. Doetinen bij u ook niet zoo ? Ik heb gehoord, dat de Bretons daar niet bang voor waren." „Zij drinken de cognac zelfs onvermengd," antwoordde de gewaande Martin Guerre lachend. „Ik voor mijn persoon houd er niet van." „Daarom hebt ge ook nog geen rooden neus en zoo'n gezonde kleur. Als ge mij niet gezegd hadt, dat ge uit de provincie komt, had ik u voor een Parijsch modeheertje gehouden." „Het schijnt, dat mijn vermomming nog niet volmaakt is," dacht Hugo bij zich zelven. „Maar ge zijt een brave kameraad," vervolgde Crambard, „en ik ben wel in mijn schik kennis met je gemaakt te hebben." Hij dronk nu de rest van zijn glas bier op. Na nog een Hinken slok van het tweede glas, dat de kellner bracht zeide hy : Als ge mij nog een glaasje cognac geeft, zal me dat goed doen " Het was Hugo te doen om Crambard spraakzaam te maken, daarom haastte hij zich dezen wensch te vervullen. Terwijl hij een beetje cognac in het bierglas van den schilder liet loopen, greep w° QzlJïw haml en rieP verbaasd uit: „Wat:" Draagt ge een zegelring met een wapen ? Zijt ge dan van adel v Tot zijne ontsteltenis zag Hugo de Carolles nu eerst, dat hij vergeten had den kostbaren ring met zijn familiewapen af te leggen. Dit was ook aan Adèle's aandacht ontsnapt, en dreigde nu het doel van zijn vermomming te doen mislukken. Hij verborg echter zijn ontsteltenis zoo goed mogelijk en antwoordde tamelijk onbeschroomd: „Oh neen, ik ben volstrekt niet van adel. Ik heb den ring van mijne tante ten geschenke gekregen." Hij hoopte, dat de schilder met dit antwoord tevreden zou zijn. maar deze vroeg: „Dan is uw tante zeker barones ?" „Een mooie barones," antwoordde Hugo met een poging oin te lachen, ..haar overleden man was molenaar." „Het kan zoo zijn, maar die kroon boven het wapen is een baronnenkroon; ik heb daar kennis van. Eens heb ik zes maanden lang bij een rijtuigmaker gewerkt, ik moest de wapens van zijn voorname klanten op de rijtuigdeuren schilderen. Zoodoende leert men een beetje wapenkunde ook." Hij had Hugo's hand nog niet losgelaten en hem scherp aangezien, zoodat deze reeds begon te vreezen zijn wantrouwen opgewekt te hebben. Dat zou natuurlijk zeer onaangenaam geweest zijn, want er was hem veel aan gelegen den schilder verdere onthullingen omtrent het gebeurde in de straat Fiquetonne te ontlokken. Gelukkig scheen zijn vrees echter ongegrond te zijn, want Crambard liet zijn hand los on zei: „Wel, zoudt ge mij nog een hartigen dronk willen aanbieden?" (Wordt vervolgd.) --- BINNENLAND. Generaal Vetter de gast van oud-strijders. Men schrijft uit Rotterdam van gisteren: Generaal Vetter heeft gisteren eenige oogenblikkon aangenaam doorgebracht onder zijne „oude jongens,'- n.l. door het bijwonen van eene vergadering, gevolgd door een kort, gezellig samenzijn der Vereeniging van Ned.-lnd. Oud-strijders „Je Maintiendrai." Op den weg van het station daarheen werd hij door duizenden daverende toegejuicht. De zaal der samenkomst was smaakvol versierd. De muziek der Weerbaarheid begroette den generaal met de volksliederen. In de zaal waren ook tegenwoordig de heer Hoos, oud-resident van Bah en Lombok, en vele oud-officieren buitengewone leden der Vereeniging' voorts ook de commandant der d.d. schutterij Blankenheijm, de commandant en hoofdofficieren der Weerbaarheid, enz. De voorzitter, de heer J. M. Schoonebeek, begroette den generaal en de andere autoriteiten. De beschermheer der Vereeniging, de heer Weis, dankte den generaal voor zijne tegenwoordigheid, en hield tot hem eene hartelijke toespraak. _De generaal bedankte voor de hartelijke ontvangst hem bereid en de gelukwenschen met zijn benoeming tot opperbevelhebber van het Indische leger. Het deed hem genoegen zich thans te midden van zoovele dapperen te bevinden, die ook in het Indische leger gediend hadden, waaraan hij zelf ruim 35 jaar verbonden was. Onnoodig te zeggen, dat beide toespraken met een donderend gejuich werden bezegeld. De generaal verliet zijn zetel en bega: zich te midden der oudstrijders. Menige kennismaking van voor jaren her werd vernieuwd, menig krijgsmanshart klopte weder met nieuwe warmte, waar men den held van den dag thans van aangezicht tot aangezicht kon aanschouwen. De generaal verklaarde, dat Zaterdag bij de plechtigheid te 's-Gravenhage hem het meeste getroffen had de hartelijke wijze, waarop de kleine koningin hem had toegesproken, en hij gevoelde behoefte dit hier aan zijne oude strijdmakkers mede te deelen. De generaal, die te ruim 10 uren weder naar den Haag vertrok, leed merkbaar aan rheumattscho pijnen. De wijze, waarop hij de trappen van het station beklom, gat daarvan het bewijs. Een gevaarlijke vreemdeling. Uit Utrecht meldt men van gisteren: Een in zijn eigen land veroordeelde Duitscher loste hedenmorgen, zonder dat daarvoor eenige aanleiding was te vinden, revolverschoten op de voorbijgangers. De heer Van der Kamp. wonende in de Spoorstraat, werd daardoor in den arm getroffen. Toen de omstanders een weinig van den schrik bekomen waren, zetten /.ij den inmiddels gevlochten Duitscher achterna. Deze stortte zich in het water en zwom over de Kruisvaart en den Rijn in de richting van Houten. Hij werd achtervolgd door politie-agenten en artilleristen. De toestand van den gewonde, die in het Academisch ziekenhuis werd opgenomen, is bevredigend. Begrijpelijkerwijs wekte het geval groote opschudding. --- Een zakkenrolster gesnapt. Den laatsten tijd kwam het te Arnhem herhaaldelijk voor, dat door marktbezoeksters hare portemonnaies werden vermist. Vrijdagmorgen werd een 20-jarige meid op heeterdaad betrapt, terwijl zij zich onledig hield eene dame hare portemonnaie te rollen. Bij eene daarop ten harent door de politie verrichte huis/.oeking, werden ongeveer 30 portemonnaies en geldbeursjes gevonden, waarvan er bereids enkele door vrouwen, als haar op de markt ontrold, herkend zijn. --- Valschheid in geschrifte. Door de Nederlandsche regeering is aan de Duitsche de uitlevering gevraagd van Ferd. "Van R., te Amsterdam, die verdacht wordt van valschheid in autentieke geschriften. De Duitsche regeering heeft het verzoek ingewilligd; dientengevolge zal de verdachte, die te Keulen in hechtenis genomen is, op 9 Juli a.s. te Venlo aan de Nederlandsche politie overgeleverd worden. --- Een brandje op de tentoonstelling. Van gisteren wordt uit Amsterdam gemeld: De Amsterdamsche tentoonstelling was met het prachtige zomerweer gisteravond weer op haar volst. In Oud-Holland, waar de onttroonde nachtwacht en stedelijke Schop in een keurig politiekje met vele biertjes zijn gewezen medeburgers toedronk, was het niet zoo bijster druk, al was het ook de gedenkdag van het afbranden van het stadhuis. De meesten waren thans in de buurt van de muziektent op het terrein te vinden, waar de mijnwerkers van Frameries in hun witte kielen en met hun zwarte hoeden veel meer hoorders op de stoelen brachten dan het orkest van het Concertgebouw of van Mannstadt ooit vermocht. En zij speelden dat het een lust was om te hooren, zoodat aan het slot de Brabangonne, die na het Wien Neerlandsch bloed was gespeeld, na daverend gejuich werd gebisseerd en het halve publiek de wak- Duigen volgde, toon zij een ommegang over het terrein maakten. De grijze Coenen was in 't begin van den avond ook al met ons volkslied ontvangen. Het was dus algemeene feestvreugd, toen plotseling omstreeks tien uur. achter de Bodega een heele oploop ontstond. Brand in het Chalet Girondinl 't Was inderdaad zoo. Pas had de heer Fehlmann aangekondigd, dat hij zijn proeflokaal nieuw had ingericht — en heel aardig ook, met een grot niet sneeuwtoppen nogal! — of daar komt de brand er in. Wel was het niet erg. Een jongen had met vuurwerk gespeeld in de grot, die van linnen is, op houten latwerk, maar 't was toch voor de omstanders een aardiger gezicht om de brandweermannen als Alpenjagers op de Jungfrau te zien rondkliinnien, dan voor den eigenaar, om te zien hoe zij een groot gat maakten in de rots. Overigens werd het vuur met een paar emmers water gemakkelijk gebluscht zonder dat de brandweer van de tentoonstelling oi die van het Loidscheplein (ook aangerukt) er iets aan behoefde te doen en.. • zonder dat zelfs de sneeuw op de bergtoppen smolt. Het geval veroorzaakte natuurlijk een heele drukte. Voor den eigenaar zal het gat in de rots wel worden gevuld door de belangstelling, die nu voor het Chalet Girondin zal zijn gewekt. * De Wereldtentoonstelling werd Zondag bezocht door 15300 betalende bezoekers. --- Zware mishandeling met doodelijken afloop. Te Haarlem is Zondagmorgen overleden Jan Kwast, kruier van beroep, die door den werkman Gerardus Iden zoodanig met een bierglas op het hoofd werd geslagen, dat hersenvlies-ontsteking het gevolg was. Iden zal zich dus te verantwoorden hebben wegens zware mishandeling met doodelijken afloop. Hij is reeds voorloopig in arrest. --- Zondagsrust voor krnideniersbedienden. De twee kruideniers te Leeuwarden, die ongenegen waren geweest zich bij hunne beroepsgenooten aan te sluiten om Zondags en op sommige feestdagen niet te verkoopen, hebben thans ook daartoe besloten. Met Zondag 4 Aug. a.s. zal nu voor alle kruideniersbedienden aldaar volkomen Zondagsrust intreden. --- Lastig volkje. Men schrijft uit Gennep: Van over de grenzen hadden eenige verdachte luidjes het voornemen opgevat ons landje eens met een bezoek te vereeren, en met niet genoeg te waardeeren ijver hadden ze aan dat plan gevolg gegeven. Zij begonnen evenwel hun bezoek op eenigszins vreemde wijze aan te kondigen door kalm en gemoedelijk uit den eenen winkel een hoeveelheid spek, uit een anderen winkel wat eitjes, enz. in onbewaakte oogenblikken mede te nemen, zonder, zooals we dat hier gewoon zijn, te betalen. Dit beviel onzen inwoners minder en ook in de naburige plaatsen scheen deze eigenaardige handelwijze minder in den smaak te vallen, reden waarom de marechaussees alhier zich dan ook beijverden met die reizigers kennis te maken, ten einde hun aan het verstand te brengen dat voor dergelijke bezoeken hier meestal belet is. Het kostte evenwel nogal moeite deze nette menschen _ in hun domicilie op te sporen, want zij spreidden eene groote mate van behendigheid ten toon om dat domicilie te verplaatsen en steeds met rijker buit van de eene villa naar de andere te kuieren. Doch onze marechaussees zijn uitstekende kerels, die als het op vlugheid en behendigheid aankomt, zich niet spoedig gewonnen geven. Na een vermoeienden rit en na menigvuldige tegenspoeden mocht het hun gelukken de hooge bezoekers, één van het vrouwelijk en twee van het mannelijk geslacht, te Vierlingsbeek, op grooten afstand van hier, te ontmoeten, om hen met de noodige eerbewijzingen te overladen, en hun vrij logies en staatskosten te verschaften,zoodat ze van onze nette wijze van receptie houden en van onze gulle gastvrijheid een goeden indruk mochten ontvangen. --- Overreden. Op de stoomtramlijn Breda—Rozendaal heeft weder een droevig ongeluk plaats gehad. Een 8-jarig meisje stond op de markt te Prinsenhage met hare kameraadjes naar een winkel te kijken en ging achterwaarts om den anderen kinderen ook gelegenheid te geven het moois te zien, juist op het oogenblik toen de tram passeerde. De arme kleine werd door de machine gegrepen en letterlijk in stukken gereden, zoodat de dood onmiddellijk volgde. * * * Te Eist (Betuwe) heeft ook een ernstig ongeluk plaats gehad. De 12-jarige zoon van den halte-chel aan „de Vork" was bij een landbouwer gezeten op een der boomen van een in beweging zijnde hooiharkmachine. Door het breken der singel werd het jonge paard schichtig en geraakte de jongen onder de machine, zoodat een der wielen over hem ging en een paar tanden in het lichaam drongen. Zwaar gewond werd hij naar de ouderlijke woning vervoerd. Zijn toestand is levensgevaarlijk. --- Uit de boerderg gezet. Te Oostergo is de veehouder v. d. Lei te Kollum door de bevoegde macht uit de boerderij gezet. Niet minder dan 16 maréchaussèe's waren daarbij tegenwoordig. Deze uitzetting had plaats wegens een vonnis van 't Hot van Friesland, gewezen in zake eene procedure tusschen v. d. Lei als huurder en mr. baron van Heemstra te Veenwouden als eigenaar, die langen tijd aanhangig is geweest. --- Een kwâjongensstreek, die kan nawerken. Het „U. D." bevatte Vrijdag de volgende mededeeling: Bekendmaking. Stedelijk Gymnasium. Wegens verschillende omstandigheden zullen de overgangsexamens van Zaterdag 6 Juli a.s. niet toegankelijk zijn voor de ouders en voogden der leerlingen. De Rector, Dr. W. H. v. d. Sande Bakbuijzen. Later bleek, dat dit stuk evenals de onderteekening valsch was. Men vreest, dat een der leerlingen dezen streek heeft uitgehaald — misschien omdat hij reden had zijn huisgenooten liever niet op het examen te zien. --- Verdronken. Te Enkhuizen is eergisteren de 17-jarige jongeling A. Eken, bij het baden in de Spoorhaven, verdronken. *** Te Loenhout is dien dag het 12-jarig zoontje van den heer De H. bij het baden verdronken. V In het kanaal van Sluis naar Brugge, is op bijzondere wijze iemand verdronken. In de gemeente Knocke kwamen een man en een vrouw, die met brillen, postpapier, enz. leurden, ook bij den landbouwer J. Waegha hunne waren aanbieden. Bij hun vertrek echter ontwaarde deze dat een zilveren horloge verdwenen was en het vermoeden viel dadelijk ep die beide personen. Waegha en zijn zoon gingen dadelijk hun bezoekers achterna en waren hen op het spoor, doch zoodra dezen hun achtervolgers in het oog kregen, zetten zij het op een loopen. De vrouw, die in het bezit van het ontvreemde gevonden werd, werd spoedig ingehaald en aan de politie overgeleverd. Zij verklaarde te heeten M. V., 20 jaar oud te zijn, te Brugge te wonen, maar haren medeplichtige niet te kennen; zij meende dat hij van Rousselaere afkomstig was. Sedert drie maanden waren zij samen den boer opgegaan. Haar medeplichtige was intusschen voortgeloopen, achtervolgd door eenige personen, doch ziende dat hij den dans niet meer kon ontspringen en geen anderen uitweg vindende, moest hij van den nood een deugd maken en sprong in het kanaal met het doel er over te zwemmen. Doch toen hij halverwege was, verdween bij in de diepte om niet meer boven te komen. Eenige oogenblikken daarna werd zijn lijk opgehaald en in eene naburige herberg gebracht. De vrouw werd intusschen naar de gevangenis te Brugge vervoerd. ---