Medelijden, Medeleven. to"o?Hiei'in is het' dat de menschelijke °voo)'t uur zich in haar voortreffelijkheid zg dn tijt indrukken van smart en van annd.eugde, die het leed ot het geluk Pvesn anderen teweegbrengt. akkoiH°e nader die anderen tot ons aan, des te levendiger is natuurfd°jjïk het medegevoel. Het verhaal, i aanschouwing zelfs van het verolu»Het van een geacht stadgenoot, irzoóet wien we in geen nadere betrek'Mng staan dan het woord aangeeft, p „',at ons niet onbewogen, verwekt in 3 v rs een opwelling van deernis, maar ze zeer voorbijgaande gewaarworvëJMig heeft, voor onze stemming, ge- J* duel niet de beteekenis, die het gekocht van een geringer kwaad, een dorriend of naasten bloedverwant over''da(omen, hebben zou. ïar.c Eigenaardig is het zelfs, dat de 31Jiededeeling van wezenlijke rampen, hor-au zeer. grooten omvang, dikwijls übinder op het gemoed inwerkt, dan il denkbeeldig lyden, aan verdichte .öK.rsonen toegeschreven. We lezen da,y voorbeeld, dat de Yantse-Kiang dfcDrtiten haar oevers is getreden, my- ver het land overstroomd, tal r in a n dorpen tegen den grond geworm, eenige duizenden menschenlevens lëischt heeft. Ja, men vindt dat ■i schrikkelijk, — en wellicht zal by' nand als gedachte de vraag op- of de Chineesche Regeering, • over zooveel werkkrachten kan •jchikken, niet in staat zou zyn i afvoer der groote rivieren te "beteren. — maar is er eigenlijk sgl vel iemand, uit wiens hart een zucht ,«?■ nn medelijden oprijst met de onge:i£ ukkige verdronkenen, na harden °r loodstrijd medegesleept door de on-I(l'orbiddely'ke golven? Als er een =sn qzameling werd gehouden voor de 'l ele menschen, die door een over: , .ooming niet gedood maar van al'£ es' beroofd zyn, — dan zouden zeer 'elcn zeggen: Wat — de Yantse- Jt viang, daar heb ik nu heelemaal p «ets mee te maken, er is dichter •j" zooveel te helpen, — daar doe £ k niet aan. Hoe nader by' het toon ïeel der ramp we zyn, des tegroo•[ ;er wordt de kans, dat we iets tot . lulpverleening zullen bijdragen: ai'ieksche aardbevingen, Oostenryk) sche mijnrampen, dat begint al wat meer tot ons te spreken. Maar toch, die hulpverleening in den vorm eener kleine bijdrage tot een collecte, heeft nog weinig overeenkomst met het hemelsche gevoel van medelijden, 't welk doordringt tot het inwendige des gemoeds, den mensch geheel aangrijpt, en zoo machtig medewerkt tot die verweeking des harten, waarvan verhooging van het humaniteitsbegrip met grond is te wachten. Daarentegen — een artistieke voorstelling van het lyden van Niobé, eenmaal de gelukkige moeder, daarna gefolterd in 't geen haar het dierbaarst was; van Oedipos, den koninklijken lijder, bezwijkende onder de slagen van een even onverzoenlijk als onrechtvaardig noodlot, — de inwerking alzoo op onze ziel van denkbeeldig lijden, is veel sterker, en misschien ook van meer duurzamen aard dan van de wezenlijke, groote en soms grootsche tragedieën, die de geschiedenis der hedendaagsche industrie bij menigte aanbiedt. We zullen ons niet begeven in een onderzoek naar de oorzaken van dat verschijnsel, dat — niet heel moeielyk zou wezen. Alleen "willen we er op wijzen, dat er een medelijden van bloot kunstmatigen, van passieven, haast zouden we zeggen van theoretischen aard is, aan hetwelk hy, wiens lot het opwekt, niet veel heeft. Als een lijdende ons, met woord ol gebaar, al is het ook maar door ons kennis te doen verkrijgen van hetgeen hem deert, toeroept: „Heb deernis met my," dan is het zeker niet alleen met het doel om in onze gemoedsstemming een verandering te doen ontstaan. Hy vraagt, — en dat is zyn volle recht, voor zich. Hy is mensch, en heeft dus aanspraak niet slechts op menschely'ke sympathie, maar op hulp. En dat is het nu, waar het op aankomt. Het groote hart dermenschheid moet niet slechts aan het kloppen geraken, maar haar machtige hand moet zich uitstrekken. Beky'k het woord maar eens goed. Medelijden, dat is, wy ook lyden. Doch zoo gauw we kunnen, wenden wy altijd al onze hulpmiddelen aan om het leed, dat onszelven kwelt, te doen verdwijnen, niet waarP Welnu, maak de gevolgtrekking, en ge zyt er. Onze ryke Nederlandsche taal is bijzonder ryk aan woorden, die het hier geschetste gevoel uitdrukken. Al die vormen hebben eenzelfden oorsprong, en alleen het taalgebruik heeft in de beteekenis eenige beperking gebracht. Zoo spreken we van ontferming en van erbarming, als er een machtigere in het spel is, in wiens hand de beschikking ligt over her lot eens ongelukkigen. Van deernis gewagen wij, als er bedoeld wordt, dat hetgeen den een deert, ook den ander kwaad veroorzaakt; een zeer schoon denkbeeld, dat in zijn heelen omvang het hoogste menschelyk gevoel teruggeeft. Medelijden is een eisch, een voorwaarde der gemeenschap. Het verdeelt, zonder uitwendige en dwingende wet, de lasten over een aantal schouders. In zeer veel gevallen is het punt, waar de last het meest drukt, niet te verleggen en dezwaarte niet te verdeelen; er is, en dat moet ook zoo zyn, in elk leed iets uitsluitend persoonlijks. Toch is het medegevoel, dat wij in een van deelneming gctuigenden handdruk vinden, een tegenwicht, dat de draagkracht verhoogt. Om oprecht medelijden te gevoelen, het op de juiste wijze aan den dag te leggen, er het hoogste doel mede te bereiken, moeten we met anderen medeleven. Het bestaan is niet uitsluitend lijden, en wat we met elkaar te deelen hebben zijn niet eenig en alleen de werkelijk of schijnbaar kwade dingen. De wereld zou er onnoemelijk vroolijker uitzien, als we ook van elkanders vreugde het onze konden nemen. We bedoelen dat niet in een bloot stoffelijken zin — hoewel iemand, wien een groot voorrecht of voordeel te beurt valt, volstrekt geen dwaze handeling zou verrichten, als hij zyn blijdschap daarover betoonde door ook een zeker aantal anderen blij te maken, — neen, we hebben hier op het oog het gevoel van voldoening, dat wij smaken als een ander iets goeds wedervaart. Ja.... maar wilt ge wel gelooven, dat daarvan veel minder is te bespeuren dan van medelijden? Treuren met de treurenden, dat kunnen de meesten; hulp verleenen aan de hulpbehoevenden, dat willen zeer velen. Zich verheugen met de blyden... dat is zeldzamer. Heel dikwyls komt de gedachte: Hé, waarom moet juist hem zoo alles medeloopen? Waarom valt hem en niet my die onderscheiding ten deel ? Wat is de oorzaak dat hem die betrekking wordt opgedragen, en niet my, die er evenveel aanspraak op heeft? Ziet, als wy, by de mededinging naar een zelfden prys van de baan worden gedreven of voorbijgerend, dan is dat een billijke reden om het niet aangenaam te vinden. Het medeleven met anderen zal nooit zoo ver kunnen gaan, dat wy' met een vroolyk gezicht ons laten wegschuiven. Doch zelfs, als er van concurrentie geen sprake is, dan nog zyn we dikwyls ontstemd door den voorspoed onzes „broeders," en kost het ons zekere moeite, het niet te beschouwen als een nadeel, ons toegebracht. Dat is — kinderachtig, niet waar? Juist, en daarom is het zaak, bij elke gelegenheid nauwkeurig waar te nemen, of er van dat gevoel nog een spoor by ons aanwezig is. Dan eerst zullen we ten volle begrijpen, wat medeleven is, en behoeven we ons niet te gaan verdiepen in allerlei economische en andere beschouwingen, om onze plaats in de menschenwereld te bepalen. Het egoïsme, men weet het, dat is de vyand. Door met onze broeders en zusters mede te gevoelen, te lyden als het moet, te jubelen als het kan, te leven onder allerlei omstandigheden als arbeiders aan dezelfde taak en reizigers naar hetzelfde land, krijgen we dat egoïsme zoozeer onder ons bedwang, dat het onze dienaar wordt en dan ook onze vriend, die ons den weg wyst om door eigen voordeel en welzijn te behartigen, ook anderen ten zegen te zyn. Dat is het echte samenleven. R. N. --- FEUILLETON. CLOTHILDE. Bewerkt door AMO. I 38j Er bleef dus nog over, dat de heer B»Uveterre en zijn vrouw echtscheiding moesten vragen; Gémenos nam die taak op zich, maar tegenover zijn toekomsttgen schoonzoon zweeg hij wijselijk over de middelen, die hij daarvoor dacht aan te wenden. Sanguinet moest echter nog een 'poos geduld hebben, want volgens ne dieuwe Fransche wet duurt een proces tot echtscheiding nog altijd langer dan een jaar. Dit was den Amerikaan trouwens niet onaangenaam, want hij kon dezen tyd . benuttigen om eenige moeilijkheden betreffende zijn eigen persoon uit den weg te ruimen. Tot heden was hem alles naar wensch gegaan, sedert hij m zUn vaderstad teruggekeerd was. Alleen was er in den laatsten tijd aan zijn onbewolkten hemel een donker punt opgekomen, dat hem onrust baarde. Hij zat juist aan dit donkere punt te denken, toen een heer uit de leeszaal trad. voor zijn tafeltje bleef staan en in het Engelsch tot hem zeide: „Wel. hoe gaat het u te Parijs, mr. Sullivan r 4 Sanguinet had niet verwacht hier in het Grand Hotel te worden aangesproken met den naam, dien hij in de Nieuwe Wereld gevoerd had; doch hij verloor zijn koelbloedigheid niet. Zeer bedaard drukte hij zijn bekende de hand; het was een koopman uit Chicago. die 's morgens te Parijs was aangekomen. Nadat bij den koopman had beantwoord en men over minder belangrijke onderwerpen gesproken had, vroeg de koopman: „En wat zegt ge van het einde van den armen Bolton ? Zooals onze couranten meldden, is hij op een ontzettende manier om het leven gekomen." ~Dat schijnt zoo," antwoordde Sanguinet met een schouderophalen. „Ik dacht, dat ge samen met hem naar Parijs waart gegaan." «O neen ! in Havre zijn wij gescheiden. Ik heb sedert dien tijd niets van hem vernomen dan alleen door de couranten." „Dat is iets anders. Men gelooft in Amerika algemeen, dat hij vermoord werd door den jonkman, dien hij altijd bij zich had en die een soort van compagnon van hem was." „Ja, daarom is deze ook ter dood veroordeeld." „De justitie hier schijnt het niet nauw te nemen met hare nasporingen. Wanneer in Amerika behoorlijk onderzoek was gedaan, zou men vernomen hebben, dat verscheidene menschen dien John Nameless zeer goed kenden " „Nu. wat zou hem dat geholpen hebben ? Wanneer hem het hoofd voor de voeten ligt, is alles in orde. Wat gaan ons de h ransche rechters aan ?" „Daar hebt ge gelijk in. Logeert «re ook hier in het hotel ?* ""W™ ge „Ja, maar ik heb mij ingeschreven onder den naam Sanguinet; dat is eigenlijk mijn familienaam. In Amerika heette ik Sullivan, doch dien naam heb ik afgelegd en daarom verzoek ik u mij voortaan Sanguinet te noemen." „Zooalsge wilt, ik zal er aan denken." Nauwelijks was de koopman heengegaan of van de straat kwam iemand in den tuin, die volgens zijn voorkomen daar volstrekt niet behoorde. Het was een man met een smerigen fantasiehoed en een ouderwetsche slecht passende jas. Hij keek een poos onderzoekend in het rond en trad toen vlug op Sanguinet toe. Zonder verlof nam hij een stoel en ging bij het tafeltje zitten. „Wat komt ge hier doen, Biroulas?" vroeg Sanguinet met gedempten toon. „Ik heb je dat toch uitdrukkelijk verboden." „Ik moet u spreken." luidde het knorrige antwoord. „Ik kan het niet langer uithouden." „Wat is er dan aan de hand ?" „De politie schijnt verdenking tegen mij te koesteren. Veertien dagen lang heb ik een geheimen poütie-agent in huis gehad. Ik heb hem dezen morgen buiten de deur gezet, maar er zal wel weer een ander komen. Ik kan die eeuwige ongerustheid niet langer verdragen, en daarom kom ik u vertellen, dat ik morgen mijn hotel zal sluiten." „Waar denkt ge heen te trekken ?" „Dat weet ik nog niet. maar zeker blijf ik niet te Parijs; zooals ge weet, heb ik mijn huis verkocht; gisteren heb ik de koopsom ontvangen." „Ge zoudt vijfduizend francs ontvangen, als ik me niet vergis. Daar zult ge niet ver mee komen." „Dat hindert niet. Ik zal wel ergens een rustig onderkomen vinden." Sanguinet keek hem eens scherp in de oogen en fluisterde: „Ge wilt me dus in ernst wijsmaken, dat ge niet meer bezit dan die vijfduizend francs. Gij liegt!" „Hoe durft ge het wagen mij zoo grof te bejegenen ?" riep Biroulas boos. „Ik zeg de waarheid ; gij liegt mij wat voor. Waar is dan het millioen gebleven, dat Bolton bij zich had ?" „Dat heb ik niet gestolen." „Wie zou het dan gedaan hebben ?" „Wel, blijkbaar de man, die ter dood veroordeeld is." „Het is om te lachen ! Waar zou hij ze geborgen hebben. Weinige minuten na den moord werd hij in Bolton's kamer gegrepen ; dadelijk werd hij aan den lijve onderzocht en men vond slechts een kleine som geld bij hem. Denkt ge dat hij het geld ingeslokt heeft?" „Vraag hem dat zelf. Ik ben niet van plan u verder te antwoorden." „Geen onbeschaamdheden. mijnheer Biroulas. Vergeet niet, dat ik u in mijn macht heb en u op het schavot kan brengen, wanneer ik vertelde, wat ik weet." „Ik begrijp niet, wat ge daarmee bedoelt." „Waarlijk niet? Nu, dan zal ik duidelijker, spreken. Toen Charles Bolton den 28n Februari 's avonds in uw hotel terugkeerde, had hij een millioen francs in banknoten bij zich. Dat millioen is verdwenen. De man. die bij het lijk van Bolton werd aangetroffen, had geen tijd gehad om dat geld in veiligheid te brengen. Bij gevolg zijt gij de man, die het gestolen heeft." „Waarom ik? Waarom niet de kellner Frangois of één van mijn logeergasten ?" ~Ik zeg, dat gij het gedaan hebt." „Zoudt ge misschien willen beweren, dat ik den Amerikaan ook vermoord heb? „Ook dat beweer ik en ik zal het bewijzen, als ge mij er toe dwingt." „Dat zou slecht voor u afloopen." „Waarom? Omdat ik uw hotel bij Bolton heb aanbevolen? Of omdat ik hem den 28n Februari 's middags heb afgehaald, ofschoon gij voor het gerechtshof iets anders hebt verklaard ? Dat is toch zeer natuurlijk. Ik stond met Bolton op een zeer goeden voet, en kende u nog uit vroegere tijden. Bolton wilde hier logeeren in een klein, rustig en goedkoop hotel, en daarom gaf ik uw adres op, zooals ik reeds vroeger uw hotel aan Amerikanen heb aanbevolen. Ik ben nog niet vergeten, dat ge mij wel gedaan hebt in een tijd, toen ik dikwiils niet wist hoe ik mijn honger zou stillen." „Het is goed, dat ge dit nog niet vergeten hebt." „O, ik heb een uitstekend geheugen. Laat mij eens uitpraten. Bolton niemand te Parijs. Tijdens de zeereis naar hier verzocht hij me, dat ik hem in zijn hotel zou komen afhalen om hem den weg te wijzen. Nadat ik mijn zaken had afgedaan, ben ik dan met hem naar Rothsehild in de Laffitestraat gegaan, heb vervolgens met hem een rijtoer gemaakt in het bosch van Boulogne. daarna hebben wij samen lekker gedineerd op mijn kosten en toen bracht ik hem naar zijn hotel. Hij heeft me volstrekt niet gesproken van een bezoek, dat hij nog verwacht zou moeten hebben. Ik ben naar het Grand Hotel teruggekeerd; den volgenden morgen zou hij me daar komen afhalen. Hij is natuurlijk niet gekomen. Den volgenden avond hoorde ik op straat de courantenjongens hunne bladen schreeuwen met het nieuws van den moord in de straat Fiquetonne. Ik kocht een courant en vernam daaruit, wat er gebeurd was. Natuurlijk paste ik wel op, dat ik mij niet onnoodig in die zaak mengde. Men weet nooit vooruit, welke onaangenaamheden daaruit kunnen voortvloeien. De justitie is soms volslagen blind en doof; dat is ook in dit geval weer bewezen, want een onschuldige is veroordeeld. Ik heb mij stil gehouden en gewacht tot het vonnis was uitgesproken, voordat ik mij met u in verbinding stelde. Het was mij aangenaam, dat ge niet over mij hebt gesproken." „En 's avonds, toen ge bij mij kwaamt, hebt ge mij dadelijk met de politie gedreigd !" „Neen, ik heb u alleen er op gewezen, dat men verdenking tegen u kon koesteren en u misschien liet bespieden." „Beken het maar, dat juist gij me hebt willen laten bespieden." „Wanneer uw geweten zuiver was, zoudt ge niet zoon angst hebben voor de politie. Ik heb u verder aangeraden uw hotel niet te verkoopen voor dat de gemoederen tot kalmte waren gekomen. Ge hebt dien wenk opgevolgd en daar zijt ge wel bij gevaren. Dit alles heb ik slechts aangevoerd om te bewijzen, dat het u niet zal gelukken mij in ongelegenheid te brengen, wanneer ge mocht trachten mij in die leelijke zaak te verwikkelen. Ik kan over alles behoorlijk opheldering geven; gij daarentegen hebt veel tegen. Ongetwijfeld zal men mij er een verwijt van maken, dat ik niet vroeger tegen u ben opgetreden, maar het is nog niet te laat. John Nameless is nog niet ter dood gebracht." „John Nameless!" mompelde Biroulas verbleekende. „Ja, de ongelukkige, die hoofdzakelijk op uw valsche getuigenis veroordeeld werd. Op genade behoeft ge niet te hopen, als aan het licht komt, dat gij de ware moordenaar zijt. Bedenk dat wel en dwing mij niet om vijandig tegen u op te treden." „Wat wilt ge dan eigenlijk?" vroeg Biroulas. „Heel argeloos kom ik u mededeelen, dat ik Parijs wil verlaten ; ik had mij zeer goed in het geheim uit de voeten kunnen maken." „Neen, vriend Biroulas, dat hadt ge niet kannen doen, ik heb u voortdurend in het oog gehouden." „Nu bekent ge toch zelf, dat ge mij hebt laten bespieden I" (Wordt vervolgd.} --- BUITENLAND. DUITSCHLAND. Men is hier zeer nieuwsgierig, of het departement van marine reeds op de eerstvolgende begróoting gelden zal aanvragen, nu er het vorige jaar sommen zijn toegestaan voor één kruiser van de eerste klasse en drie van eene kleinere soort. Een gerucht had eenigszins gerustgesteld : het departement zou de tweede en derde termijnen van de toegestane sommen vragen, doch alleen op den bouw van torpedobooten aandringen, die in 't voorjaar door den Rijksdag zijn geweigerd. De „Nord-Ostsee-Zeitung" brengt nu uit kringen, die wel ingelicht kunnen zijn, de mededeeling. dat men niet alleen den bouw van gepantserde kruisers noodig acht — in een plan tot uitbreiding der vloot van 1889/90 waren er 7 aangevraagd, en er is maar 1 gebouwd — maar dat ook de pantserschepen „Deutschland" en „Eriedrich der Grosze" niet meer aan de eischen van den tegen woord igen tijd voldoen en zoo spoedig mogelijk door andere vervangen moeten worden, weshalve de minister van marine ook daarvoor gelden zal aanvragen. ENGELAND. De uitslag der verkiezingen is nu geheel bekend. Van de 670 leden van het nieuwe Lagerhuis zijn 338 conservatieven, 73 unionisten, 176 Gladstonianen, 12 Parnellisten, 71 andere leren. De regeering zal over eene meerderheid van 152 stemmen hebben te beschikken. Gladstone houdt vol, dat Home-Kule nummer 1 op het programma der liberalen moet blijven, doch dezen zullen aan de zaak op dit oogenblik wel niet veel kunnen doen. BELGIË. In de Kamer van Afgevaardigden heeft de socialist Defuisseaux Dinsdag uit naam der liberalen en socialisten voorgesteld, dat de regeering het ontwerp-onderwijswet eerst in eene vol-' gende zitting in behandeling zou nemen of ten minste eerst dan zou doen behandelen art. 4, waarin het godsdienstonderwijs op de scholen verplichtend wordt gesteld. Na bestrijding door den minister-president de Burlet is het voorstel met 57 tegen 50 stemmen verworpen. BULGARIJE. De tegenwoordige regeering is geheel machteloos en men vreest, dat het eerste offer van de volkshartstochten prins Ferdinand zal zijn. Er wordt dan ook in een telegram uit Sofia gemeld, dat er een complot tegen hem bestaat en invloedrijke Stambulowisten samenkomsten houden met het doel om zich met Karawelow te vereenigen en den vorst beslist het land uit te drijven. Volgens een ander telegram verzekerde minister-president Stoilow aan verscheiden journalisten, dat hij de moordenaars van Stambulow kende. Het waren drie personen, die veertien dagen voor den aanslag bij 't graf van den geëxecuteerden majoor Panitza wraak hadden gezworen. Weldra zouden de moordenaars gevangen zijn. TURKttE. De sultan schijnt thans, waarschijnlijk wel onder den invloed van de troebelen in Macedonië, geneigd te zijn om in de Armenische quaestie geheel den zin der mogendheden te doen. Reeds is er voor eenige dagen eene amnestie uitgevaardigd voor alle gevangen Armeniërs behalve voor hen, die moord of diefstal gepleegd hebben. Weldra zal een keizerlijke zendbrief alle door de mogendheden geëischte hervormingen toegestaan verklaren. Men zegt, dat de groot-vizier het aannemen der voorslagen heeft doorgedreven, maar dat er in de hofkringen een besliste tegenzin tegen bestond. Said Pacha zou dan ook onmiddellijk na bovenbedoelde kennisgeving aftreden, zoo ongeveer tegen dat het feest van de troonsbestijging des sultans gevierd wordt. BRAZILIË. De New-Yorker „Harald" publiceert een telegram uit Rio de Janeiro, volgens hetwelk de Engelsche bank aldaar een kabeltelegram had ontvangen, waarin Engeland te zien van de bezetting van 't eilandje Trinidad. ITALIË. De viering van het nationale feest op 20 September (de vereeniging van Rome met Italië) loopt gevaar niet zoo plechtig te zullen zijn als menditgaarne wenschte en ook verwachtte. De feestcommissie onder presidium van Menotti Garibaldi heeft een zoo rijk programma ontworpen, dat het onmogelijk zou zijn om voor alle onderdeelen de noodige belangstelling te wekken. Maar buitendien kan men 't geld van gemeentebestuur en regeering, van elk 100000 francs, ook niet los krijgen, en Garibaldi heeft daarom voor zijn voorzitterschap bedankt. Het publiek is vrij koel tegenover de zaak, en de pers zwijgt ook nog grootendeels. In de Kamerzitting van Dinsdag zijn weer hevige schandalen voorgevallen. Vóór de begrooting voor binnenlandsche zaken in behandeling kwam, drukte Imbriani zijn leedwezen uit, dat de koning geen belasting betaalde van het groote inkomen, 't welk de slaat hem betaalde. Crispi antwoordde, dat de civiele lijst des konings bij de wet was geregeld en dus niet zonder dringende redenen weer verlaagd of verhoogd kon worden. Bovendien, men wist, welk gebruik de koning van zijne civiele lijst maakte, hoe hij overal de eerste was om weldadigheid uit te oefenen en hoe hij ook voor den kroonprins geene apanage had gewild, maar diens huishouding geheel en al bekostigde. De woorden van Imbriani waren op zijn minst genomen onbehoorlijk en eigenlijk kon men er niet recht een' naam aan geven. Imbriani antwoordde zeer heftig, en het scheen, dat men handgemeen zou worden, toen de president plotseling riep: de paragraaf is aangenomen. Nu zou de begrooting voor binnenlandsche zaken worden behandeld. Op dit oogenblik legde de radicale afgevaardigde Vendemini namens de uiterste linkerzijde de verklaring af, dat de partij geen discussie over binnenlandsche politiek kon voeren, zoolang de minister van binnenlandsche zaken onder eene aanklacht stond. Alle leden der uiterste linkerzijde verlieten onder groot tumult de zaal. De socialisten bleven nog een oogenblik, maar nadat professor Berenini in hunnen naam eene de regeering veroordeelende verklaring had afgelegd, gingen ook zij heen. Crispi hield daarna. ?°ne toespraak, waarin hij er vooral op drukte, dat de oorlog, welken zijne vijanden tegen hem voerden, niet gold zijn persoon, maar zijn regeeringsbeleid, en dat hij op zijnen post zou blijven, wijl zijn geweten rein was en hij zich niets had te verwijten. Ten slotte werd met groote meerderheid eene motie van vertrouwen in de regeering uitgesproken. --- BINNENLAND. Een weddenschap. Onlangs kwam onder eenige heeren te Amsterdam de weddenschap ter sprake, aangegaan door den Duitscher Horstman en den Amerikaan Lee, om, zonder reisgeld mede ie nemen, per rijwiel de wereld rond te gaan, onderweg zelf in zijn onderhoud te voorzien en terugkeerende nog een bepaalde som over te houden bovendien. Een uit het gezelschap beweerde dat zoo iets niet zoo moeielijk was en zelfs een doofstomme, dus onder verzwarende omstandigheden, de weddenschap kon aangaan. Toen zijne bewering sterk betwijfeld werd, nam hij, de heer A. G. G. S. Roijaards, zelf doofstom, op zich, per rijwiel door Duitschland. Frankrijk, Spanje, Italië, Bulgarije, Servië, Oostenrijk, Bohemen, Hongarije, naar Polen, Rusland, enz. te gaan, onder dezelfde condities als door bovengenoemde heeren waren aanvaard. Twee der aanwezigen namen de weddenschap aan en de heer Royaards zal binnenkort zijn reis aanvaarden. Als Hollander wilde hij slechts vau de Holhe industrie gebruik maken en koos daartoe een rijwiel xiit de fabriek van den heer Burgers te Deventer. Hoewel het karretje heel wat te verduren zal hebben, zal het zijn berijder niet in den steek laten; dit wordt gewaarborgd door den goeden naam van den fabrikant. Gedurende de reis houdt de heer Royaards den heer D. Zuiderhoek Jr. Achtergracht 5, van een en ander, zijn persoon en fiets betreffende, op de hoogte. Door voordrachten onder doofstommen denkt de heer S. in zijn oudeihoud te voorzien. Vorst Bismarck heeft zich bereid verklaard, hem den Hen Augustus eene audiëntie te veileenen. ---